UĞULTU
Göy üzündən gələn uğultu
bəlkə də
səssizliyin öz nəfəsidir.
Elə bir sükut ki,
qulaqları yox,
ürəkləri oyadır
həm də özündən
özünə qayıdır.
Bilirəm,
Yoxluğumda adımı
dodaqların hər gecə
səssizcə təkrarlayır axı.
Adım,
dilininin ucunda deyil,
həsrətinin içində yaşayır, axı.
Bilirəm, bilirsən ki,
ucsuz-bucaqsız səhralarda
şəhid anasının göz yaşları
bulud olub dolanır;
Bir gün yağış kimi enəcək,
qanqalların yerində
qırmızı lalələr,
ağ çiçəklər bitəcək.
Əlbəttə, torpaq
qanı unutmur.
Daş yaddaşını itirmir.
Yalnız insan
unudanda
gecə uzanır.
Bəlkə də
sənin unutqanlığın
ürəyimə düşən
ilk xaldır.
Elə ona görədə
Bu uğultu səssiz,
ürəyim isə laldır.
əlbəttə, göy üzündən gələn uğultu
yenə eşidiləcək.
Amma o zaman
hamı biləcək:
ən böyük səs
səssizliyin özüdür.
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Həmkarlar İttifaqının sədri, “Müstəqil.az” saytının baş redaktoru, şair, publisist
Faiq Balabəylinin digər yazıları
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında