Bir qəhramanı
Qüdrətli ordumun Baş komandanı,
Zəfərlə tanıtdı Azərbaycanı!
Həzm elə zəfəri, sən də bil, tanı,
İlham kimi sərkərdə, bir qəhrəmanı!
İgidlər döyüşə əzmlə girişdi,
Düşmənin ürəyi parladı, şişdi.
Bir Mübariz getdi, mini yetişdi,
Əzizlə diz üstə bu şərəfşanı!
Poladın zərbəsi çox bel sındırdı!
O bir işarəydi, qanmaz qandırdı!
Qisası minlərlə canı “yandırdı”
Qalmadı düşməndə, alındı qanı!
Bir də əl uzansa, əllər kəsilər!
Hədyan söylənərsə, dillər kəsilər!
Qanadlar kəsilər, qollar kəsilər,
Səhv salsa “qaymaqla”, “iyli ayranı”!
Zəfəri həzm edə bilməyən naqis,
Səndə insanlıqdan yoxdu heç bir hiss.
Qəlbi çirkab dolu zavallı xəbis,
Ayıl, sonra olma sözün peşmanı!
Millətimin var şərəfi,qüruru!
O bəyənməz sənin kimi şeypuru.
Allah verməyibmi sənə şüuru?!
Tanımırsan nökər ilə sultanı!
Neçə Saleh, iz qoydular Şuşada!
Layiq görüldülər Qəhrəman ada!
Qürurla gəzirlər eldə-obada,
Bilinmir alqışın sanbalı-sanı!
İllər boyu qəm-kədərli görünən,
Həsrət libasını geyib, bürünən,
Əzəl gündən dizin-dizin sürünən,
Səyyadın Vətənə qurbandı canı!
Ata
Yol ölçüb, yetərdin, hay-harayıma,
Gözüm dörd dolanır, tapmıram, Ata!
Xırda bir sətəlcəm bəhanəniydi,
Ta, o, “köhlənimi çapmıram”, Ata!
Məlhəmiydi təkcə quru zəngində,
Hardan alım, indi dərdim səngidə.
Ağrılarım sağalmanı “yengidə”;
Sənli xəyallardan qopmuram ,Ata!
Fitnədən-fəsaddan uzaqlaşıram,
“Bəzən,buza dönüb, sazaqlaşıram.”
İmkan düşən kimi soraqlaşıram,
Qoyduğun cığırdan sapmıram, Ata!
İnsanlıq elmində ağaydın, ağa,
Səndən incimədi nə böyük, çağa.
“Gülüstan bağımı” gömüb torpağa,
Ömür sarayıma “yapmıram, “Ata!
Saf əməlin gur bulaqdı, çağlıyır,
Səyyadı özünə möhkəm bağlayır.
Yoxluğun qəlbimi elə dağlıyır,
Başqa xam xəyala “hopmuram”, Ata!
Anamla “söhbət”
Deyirdin, qocaldım; – saçlarıma bax –
Dağların başıtək bəyazdı, oğlum!
Onları ağardan güzəran deyil;
Anasızılıq dərdi, “ayazdı”, oğlum!
Gözüm üzünüzdə, eh; – xəyal harda…
Dərdləşir anamla bir dar məzarda.
Ürəyim dağlanır, alışır qorda,
Məni dərdə salan, “o yaz”dı, oğlum?!
Sazımda “Şah” pərdə, avazda “zil”sən,
Könlüm bağçasında qaşdasan; – bil, sən!
Sözümün mənbəyi, mənsəbi sənsən,
Söyləmə yazdığın, dayazdı, oğlum!
Çox erkən tərk etdin, Ana, bizləri,
Solğun qoydun, al yanaqlı üzləri.
“Döndərib, zülmətə, sən, gündüzləri,
Demədin, bu nə kef, nə sazdı, oğlum”?!
Qəlbim bir ləyəndi, “yox”luğun, dəlib!
Bir gözüm ağlayıb, birisi gülüb!
Soruş; – aradabir yuxuma gəlib,
Səyyad, qələm, məndən nə yazdı, oğlum?!
Gələydim
Olaydı təpərim, çıxıb, dağlara,
Doyunca bir nəfəs alıb, gələydim!
Ötənləri çözələyib birbəbir,
Şirin xəyallara dalıb, gələydim!
Tər qönçəni şehli-şehli üzdüyüm,
Gicitkən kolunda dodaq büzdüyüm,
Atalı-analı vaxtı gəzdiyim,
Cığırına, qurban olub, gələydim!
Dirsəklənib “Soyuq bulaq” başına,
Fərq etməyib ömrün “qarlı qışına”,
Nazlı yarın ürəyinin qaşına.
Gilə-gilə, axıb, dolub, gələydim.
Kədər -qüssəm saralaydı, solaydı,
Çəkiləydi, buludlara dolaydı.
Səyyadam, bu röyam gerçək olaydı
Qanad çalıb, lələk yolub, gələydim.
Batmayın
Paxıllıq eşqiylə şeir yazanlar,
İlahi vergini ucuz tutmayın.
Hərbə-zorba gəlib, könül “küsdürüb”,
“Halal misralara, haram qatmayın”.
Sözdən çələng tutun, sərrafı kimi,
Tərpədin qəlblərdə siz, “sarı simi”.
Olun könüllərin loğman, hakimi,
Uyub şeytanlara, iman satmayın.
Etdiyiniz rəqabəti pak edin,
Yolunuzu ləngərli yox; – düz gedin!
“Söz”ü, xırdalayın, ələyin, didin,
Çevirin zinətə, “külə, atmayın”.
Ola bilər; – camalınız gözəldi,
Bəzən, yazdığınız, zaydı, xəzəldi.
İnsanlıq hər şeydən, bilin, əfzəldi,
Şan-şöhrətin, kölgəsində yatmayın.
Səyyad da çox gördü, “gəlib-gedəni”;
Bir tikə yem üçün boğaz güdəni.
Qeybətləşib, alçaltmayın kimsəni,
Babal yığıb, siz günaha batmayın.
Gözəl bahar
Təbiət xalısın sərib yenə də,
Nə gözəl bəzəyib çölü-çəməni.
Ötüşüb bülbüllər, nazını çəkir,
Qoxlayıb nərgizi, tər yasəməni.
Günəş öz nurunu yayıb çöllərə,
Ruh verir, sazaqdan donmuş güllərə.
Şirin ,zümzümələr axıb dillərə,
Şövq ilə tərpədir, dodaq, çənəni.
Dağların qoynuna köç edir ellər,
Qurulur alaçıq, dörd yanı güllər.
Nərilti qoparıb çaylarda sellər,
Dağıdır ətrafda bəndi-bərəni.
Güllər əvəzləyir kif xəzəlliyi,
Hərənin öz ətri, öz özəlliyi.
Səyyad seyr etdikcə bu gözəlliyi,
Xəyalı dolanır Ulu Göyçəni.
Daşına
Keçmiş xatirələr unudulmayıb,
Möhürlənib, ürəyimin başına!
Çözələyib bir-bir xatırladıqca,
Dəm verirəm gözlərimin yaşına.
Çalışdım deməyim kədərdən qəmdən,
Bir az zilə çıxım, ayrılıb bəmdən.
Xəyal əl çəkmədi nazlı həmdəmdən,
Boylandıqca, kipriyinə, qaşına.
Gözəl illərimi bəm üstələdi,
Bükələyib dərdə-qəmə bələdi.
Səyyad nalə çəkdi, yandı, mələdi,
Söykənib dildarın məzar daşına.
Xəyal
Xəyal yenə qanadların,
Sərib ötən illərimə.
Gözlərimdən “su çiləyir”,
Öləzimiş güllərimə.
Dolaşır ulduzda,ayda.
Eh, arzular sonsuz sayda.
Mən bu tayda, o, o tayda,
“Layla” deyir ellərimə.
Haray salır dağa-daşa,
Cığır dolaşa-dolaşa.
Baxmır axıtdığım yaşa,
Diz döydüyüm əllərimə.
Bilmir, Səyyad çəkir nələr!
Vətən,deyə qalıb mələr!
Kif bağlamış düşüncələr,
Qıfıl vurdu dillərimə.
Bağışla, ürəyim
Səni çox yüklədim, əzizləmədim,
Bağışla, ürəyim, bağışla məni.
Nə qədər məşəqqət, zillət, yaşatdım,
Bağışla, ürəyim, bağışla məni.
Dəymədin xətrimə, dözdün, dinmədin!
Rəzil olub, alçalmadın sinmədin!
Qürurundan zərrə qədər enmədin,
Bağışla ürəyim, bağışla məni!
İztirab çəkdirdim, hey “əzə-əzə”!
Səhvimə göz yumdun, vurmadın üzə.
Zülmətini çevirmədim gündüzə,
Bağışla, ürəyim, bağışla məni!
Çor deyənə söylətdim can, bilmədim!
Sızladın, acını heç vaxt bölmədim!
Sənə doğru bir addım da gəlmədim,
Bağışla, ürəyim, bağışla məni!
Abırı-isməti vermədin yelə,
“Ahəstə dolandın,qalxmadın zilə.”
Səyyadın zülmünə dözürsən hələ,
Bağışla, ürəyim, bağışla məni!
Yıxdın da, getdin
Qələm qaşlı ay camallı dilbərim,
Ulduz kimi nə tez axdın da, getdin?!
Hər bir kipriyini oxa döndərib,
Qəlbimin başına taxdın da, getdin.
Ömür bostanımın gülü-gülşəni,
Laləsi, nərgizi, qaymaq süsəni.
Həyatla başbaşa qoyub sən məni,
Canımı odlara yaxdın da, getdin.
Göynək qoyub ürəyimin başını,
Durdurmayıb gözlərimin yaşını,
Endirib başıma möhnət daşını,
Gülüm, ildırımtək çaxdın da, getdin.
Səyyadın qurduğu xəyallarını,
Boylan səmalardan gör hallarını.
Ömür karvanımın düz yollarını,
Uçurub, dağıdıb, yıxdın da, getdin.
Səni
Qələm qaşlı, ay camallı nazənin,
Nə gözəl yaradıb, Yaradan, səni.
Gözləri piyalə, kiprikləri ox,
Axı, mən tanıdım haradan səni?!
İnsaf elə, yarma bağrım başını,
Tez-tez üzə vurma dostun yaşını.
Çevir “güllü yaza ömrün qışını”,
Mən ki, seçməmişəm sıradan səni.
Ömrümə bəzəksən, onu biləsən!
Canım da qurbandı, əgər diləsən!
Səyyadın qəlbinə qurdun “tələ”, sən,
Silə bilərəmmi oradan səni.
Anlaşılmış
Kimsəyə özümü sevdirəmmədim,
Bal-şəkər sözlərim çor anlaşılmış.
Can dedim, üstümə leşkər yeridi,
Dünyamı qatdılar, sanki, xaşılmış.
Yalançı, fitnəkar, üzəgülənin,
Kələk gəlib tikəsini bölənin,
Tamah üçün xala-xətir gələnin,
Yoluna nur saçan işıq yaşılmış.
Bəxti şeş-beş verib şəfəq saçdıran,
Səhərini diri-diri açdıran,
Şirin şirin yuxusunu qaçdıran,
Xor-xor yatışı da mışıl-mışılmış.
Üzünə olmazın söz deyiləndə,
Nəsil-nəcabatı hey söyüləndə
Səyyad yada düşər, iş əyilındə,
Sən demə hörməti aşıb-daşılmış!
Oğul
Həyatın dolanbac yolları çoxdu,
Çalış enişindən gen dolan, oğul!
Hörmət sərvətini günbəgün artır,
Boş versən olacaq, bil, talan, oğul!
Tamah salma nə dövlətə, nə vara,
Ona qul olanlar düşür azara.
Sadiqlik göstərsən əhdə, ilqara,
Olarsan qəlblərdə ucalan,oğul!
Haramlıq girovlu gözlər doyulmaz!
Sahibi bihuşdu, “yatar”, ayılmaz!
El içində saya düşməz, sayılmaz,
Şeytan fitnəsinə qul olan,oğil!
Vaxtını keçirmə bihudə, veyil,
Gərəksiz vərdişə yönəltmə meyil.
Dünyada heç bir şey əvəzsiz deyil,
Yıxılana olma, əl çalan, oğul!
Sərraf ol, yaxşını yamana qatma!
İmanı yandırıb, günaha batma!
Səyyadın sözlərin quyuya atma,
Bir düz baltalayar min yalan, oğul!
Qəlbimi
Zamanmı kövrəldib, yoxsa ki, həyat?!
Əsən yel də sızıldadır qəlbimi.
Körpə uşaqdan da betər olmuşam,
“Xəfif meh də inildədir hər simi.”
Üzülürəm hər bir köntöy baxışa,
Elə bil ki, ləkə düşür naxışa.
Gözümdə leysanlar durub axışa,
Gözləyir usdufca məqamı, çəmi.
Dillənmir sazımın nə zili, bəmi.
Susdurdu dəyişən ömür yöntəmi.
Səyyad anlamır ki, laxladıb “himi”,
Hanı ata-ana, könül həmdəmi?!
Ömür-gün yoldaşım İlhamə xanıma
Bir el gözəlinə ruhumu verdim,
İllərlə yaşatdı, qıymadı solsun.
Ətəyinə batman dərdimi sərdim,
Yaymadı aləmə eldə car olsun.
Qəlbi əsir etdi özünə məni,
Oldu ürəyimin şəhri-gülşəni.
Dağıtdı başımdan dumanı, çəni,
Qoymadı “bostanım viranə qalsın”.
Bəzən anlaşmadıq, küsdük-barışdıq,
Sözlərlə atışıb, biraz yarışdıq.
Qırğın törətmədik, nə də qırışdıq,
Çoxları çalışdı ixtilaf salsın.
Ürəyindən ürəyimə yol saldı!
Qopardı qəlbimi, kökündən, aldı!
Əbədi yurd salıb orada qaldı,
İmkan vermədi ki, qubarla dolsun.
Pərdəli dolandıq, pərdəli gəzdik,
Hərdən incisək də, tezcə də çözdük.
Qara tikanları kökündən üzdük,
Ki, onun yerini çəmənzar alsın.
Şeriyyat bağçama ətir çiləyib,
Hər kəlməmi əzizləyib, “bələyib,”
Səyyadın yoluna uğur diləyib,
Aman vermədi ki, dərd zəfər çalsın.
Bəri
Gündə min don geyir kefim-əhvalım,
Tərk edib sən məni gedəndən bəri.
Ürəkdən sevinib-gülmür də, gülüm,
“Kədər addım-addım güdəndən” bəri.
Ruh evimin qoruyucu mələyi!
Şaxtalı könlümün qaynar bələyi!
Göz yaşıma döndü xəyal diləyi,
Fələk can evimi “didəndən” bəri.
Fətvanı bilmədim kim göndəribdi!?
Üstümə batmanla kül əndəribdi!
Qələm də Səyyaddan üz döndəribdi,
Yoxluğun pərişan edəndən bəri.
Qardaş
(Səyyad Həsənoğlu)
Qəriblik kövrəldib incə qəlbimi,
Bir baxışdan məni anlayan qardaş.
Qəbuldu hər sözün, bil, incimərəm,
Haqlı iradlarla danlayan qardaş.
Bu qərib diyarda kimim var mənim?!
Dağılmır başımdan dumanım, çənim.
Mənə ürək sözlərini deyənim,
Xiffətimi “əzib sonlayan” qardaş.
Elə köklənmişəm qüssəyə, qəmə,
Kədər “pərçimləşib” göynək sinəmə!
Hanı”şah pərdəmi verməyən bəmə,”
Sözüm “şərbətləyib, ballayan, qardaş?!
Ayırd eləmirəm gecə-gündüzü,
Dərd edib çəkirəm hər köntöy sözü.
Sözümün sərrafı, qəlbimin gözü,
Bəzək-düzək verib “donlayan” qardaş.
Qırğıtək şığıyan qeylü-qalıma,
Ürək-dirək verib müşkül halıma,
Yerini göstərib nadan zalıma,
Axtarıb hər yerdə “yanlayan” qardaş.
Şövq ilə Səyyada açıb qucağın,
Ağırlayıb yurdunun künc-bucağın.
Körükləyib qələmimin “ocağın”,
Misramı, bəndimi “şan”layan qardaş.
Gülsün
Qəm arzu etmirəm, heç bir ürəyə,
Sevinci bol olsun, şadlanıb gülsün!
Xiffət yaşamasın, məyus olmasın,
Fərəhdən süzülən göz yaşı silsin!
Vaxtsız saralmasın, vaxtsız solmasın!
Ah-nalə çəkməsin, naçar qalmasın!
Ömürünü kədər, qəm, “əsir” almasın,
Cənnəti burada yaşasın, görsün!
Tamarzı qalmasın xoşbəxt “payına”!
Günəş doğsun hər gününə, ayına!
Bərəkət ələnsin “ömür sayına,”
Səyyadın diləyi belədir; – bilsin!
Vaxtıdır
Elə usanmışam,elə bezmişəm,
Tərk edib dünyadan köçməyim gəlir.
Tükənmişəm qəlbi daşlar əlindən,
Əcəl şərbətini içməyim gəlir.
Sızlayır könlümün incə telləri,
Saralır, soluxur qönçə gülləri.
Yaşıyıram boşboşuna illəri,
İki yoldan birin seçməyim gəlir.
Bir səs pıçıldayıb söyləyir, Səyyad
Qəlbin parçalanıb, olmamış bərbad,
Söhbəti nə çevir, nə də ki, uzat,
Vidalaş, kəfənin biçməyim gəlir!
Çatıb
Toxunma qəlbimin “sarı sim”inə.
Bilməzsən,orada, eh, nələr yatıb.
Sıldırım yol keçib, eniş-yoxuşlu,
İllərlə gecəsin-qündüzə qatıb.
Erkən düşüb qərib-qürbət ellərə,
Sinə gərdi çox amansız “yellərə.”
Nələr dözdü zəqqutumlu dillərə,
Batmanla “tikanlı sözlərə batıb”.
Əpriyib ələndi ömrümün badı,
Daha yapışmayır calağı, çatı.
İstəyirsən qurban eylə Səyyadı,
Dolandır başına, ta vaxtı çatıb.
Ana yanğısı
(Vətən müharibəsində qəhrəmancasına şəhid olmuş “MAXE” Mətləb Zamanovun anası;-əmim qızı Gülpəri xanımın timsalıda bütün şəhid analarına xitabən)
Bir igid balasın itirmiş Ana,
İndi baş daşından ayrıla bilmir.
Gözləri buluddan nəm çəkib sanki,
Elə hey ələyir, qurutmur, silmir.
Bala məhəbbəti qəlbini didir,
Gecə-gündüzü yox,xəyal yol gedir.
Ayrılıq ananı yaman incidir,
Küsüb dünyasından, danışmır, gülmür.
Unudub özünü, ilin ayını!
Xatırlamır xoş vaxtının sayını!
Taledən yazılan bu dərd payını,
Ana özü çəkir, kimsəylə bölmür.
Bəyaz saçlarını öpürəm, bacı!
Bilirəm, bu dərdin yoxdu əlacı.
Səyyadın qüruru, başının tacı,
Şəhidlər qəlblərdə yaşayır, ölmür.
Gününüz aydın
Ay əziz qardaşlar, ana-bacılar,
Sabahlarınız aydın, gününüz aydın!
Erkəndən oyanıb dua edənlər,
İbadətiniz aydın, dininiz aydın!
Hazırlaşıb səfər üstə çıxanlar,
Boyun büküb eyvanlardan baxanlar,
Gözlərindən nur çeşməsi axanlar,
Keçəniniz aydın, yeniniz aydın!
Gecə-gündüz gözü yaşla dolanlar,
Dərdi-qəmi, sıxıntısı olanlar,
İntizardan boynu bükük qalanlar,
Xiffətiniz aydın, ününüz aydın!
Nahar edib, pürrəngi çay içənlər,
Dincəlməyə yaylalara köçənlər,
Ömrün yeni zamanına keçənlər,
İlləriniz aydın, sininiz aydın!
Vətən keçiyində mətin qalanlar,
Qürur ilə ürəklərə dolanlar,
Peşəsində yeni rütbə alanlar,
Vəzifəniz aydın, çininiz aydın!
Yurdumu düşməndən azad edənlər,
Düşmən bağrın parçalayıb, “didənlər,”
Bütövlüyə addım-addım gedənlər,
Cığırınız aydın, iziniz aydın!
Eldən-elə qardaşlığa “yol quran,”
Tikanlı kolları tapdayıb, qıran,
Vətən deyə nərə çəkib hayqıran,
Harayınız aydın, səsiniz aydın.
Səyyada ruh verən ününüz aydın!
Bu bayram əhvallı gününüz aydın!
Vətəni yaşadan diliniz aydın!
Milyonlarınız aydın, mininiz aydın!
Açılan səhərlər, gününüz aydın!
Qayıtdı
Bu gecə yuxuda xəyalım yenə,
Yurdumu dolanıb, ağlar qayıtdı.
Görüb, qəmə batıb, alışlb-yanıb,
Çəkib sinəsinə zoğlar, qayıtdı.
Nə illah elədim, susdu, dinmədi!
Məni suçlu bildi, göydən enmədi!
Küsüb, aralandı, geri dönmədi,
İmdad diləyirmiş bağlar,qayıtdı.
Hayandan-hayana enib çox küskün,
Söylədi yurd-yuvan qalıbdı miskin.
Hayqırıb bozardı, üstümə kəskin,
Dedi; – üz döndərib, dağlar, qayıtdı.
Gördü sızıldayır qəlbimin simi!
Laxlayıb Səyyadın ömrünün himi!
İtib dünyasının nizamı, çəmi,
Əriyib köksündə yağlar, qayıtdı.
Məni
A dostlar körpədən kövrək olmuşam,
Yanakı bir baxış, öldürür məni…
Elə nazilibdi qəlbimin simi,
Az qalıb, dünyadan sildirir, məni.
Umduğum yerlərdən “xəncər” alıram,
Dərd eliyib ürəyimə salıram.
Məəttələm; – axı necə qalıram?!
Belə bir düşüncə “güldürür”,məni.
Sinəmdə bilinməz çox neştərim var,
Qoymur ki, gül açsın yenidən “bahar”.
Səyyad sızıldayıb eləyir zinhar,
Son, özün anladıb, bildirir, məni.
Mən
Soruşdun sərvətim; – yaxşı qulaq as,
Sidq ilə sığındım Sübhanıma, mən.
Hər nə verdi qail olub, barışdım.
MaşAllah söylədim, hər anıma, mən.
Tamarzı qalmayıb heç bir nemətə,
Üstünlük vermədim zərə-zinətə.
Acgözlük etməyib min naz-nemətə,
Boylandım kisədə imkanıma, mən.
Qədərə nə yazdı, şükür dilədim!
Qəmli vaxt da oldu, leysan ələdim!
Tamahımı ifçin-ifçin bələdim,
Qoymadım qor salsın, vicdanıma, mən.
Var dövlət dediyin, təmiz, pak addı,
Çoxları bil ona, tamarzı, yaddı.
Ona qul olanın halı bərbaddı,
“Söykəndim”, Süleyman sultanıma mən.
Artıqsa,ətrafa yön tutsan,gözəl!
Haqqın dərgahına ucalar min əl!
Gödəni hər şeydən tutdunsa əzəl,
Nə deyə bilərəm, sən xanıma, mən.
Bir Ona bəllidi, qəlbi Səyyadın.
Üstün bildim O-nun müqəddəs adın.
Bəzən itirsəm də ağzımın dadın,
Yaymadım heç yerdə, heç yanıma, mən.
Bir qəhramanı
Qüdrətli ordumun Baş komandanı,
Zəfərlə tanıtdı Azərbaycanı!
Həzm elə zəfəri, sən də bil,tanı,
İlham kimi sərkərdə, bir qəhrəmanı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
İgidlər döyüşə əzmlə girişdi,
Düşmənin ürəyi parladı, şişdi.
Bir Mübariz getdi, mini yetişdi,
Əzizlə diz üstə bu şərəfşanı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
Poladın zərbəsi çox bel sındırdı!
O bir işarəydi, qanmaz qandırdı!
Qisası minlərlə canı “yandırdı”
Qalmadı düşməndə, alındı qanı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
Bir də əl uzansa, əllər kəsilər!
Hədyan söylənərsə, dillər kəsilər!
Qanadlar kəsilər, qollar kəsilər,
Səhv salsa “qaymaqla”, “iyli ayranı”!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
Zəfəri həzm edə bilməyən naqis,
Səndə insanlıqdan yoxdu heç bir hiss.
Qəlbi çirkab dolu zavallı xəbis,
Ayıl, sonra olma sözün peşmanı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
Millətimin var şərəfi, qüruru!
O bəyənməz sənin kimi şeypuru.
Allah verməyibmi sənə şüuru?!
Tanımırsan nökər ilə sultanı!
İlhamtək sərkərdə, qərəman hanı?!
Neçə Saleh iz qoydular Şuşada!
Layiq görüldülər Qəhrəman ada!
Qürurla gəzirlər eldə-obada,
Bilinmir alqışın sanbalı-sanı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
İllər boyu qəm-kədərli görünən,
Həsrət libasını geyib,bürünən,
Əzəl gündən dizin-dizin sürünən,
Səyyadın Vətənə qurbandı canı!
İlhamtək sərkərdə, qəhrəman hanı?!
Müəllif: Səyyad Əhmədli (Göyçəli)
SƏYYAD ƏHMƏDLİ (GÖYÇƏLİ)NİN YAZILARI
PDF>>>ZAUR USTAC UŞAQ ŞEİRLƏRİ
PDF: >>>>> ZAUR USTAC “QƏLƏMDAR-2”
PDF>>> ZAUR USTAC “BB” KİTABI
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Oxuyun >> Gözündə tük var
