Etiket arxivi: ZAUR USTAC

Zaur USTAC – SÍMBOLO DE LA VIDA

SÍMBOLO DE LA VIDA

14 de febrero de 2026,
capital de Azerbaiyán,
ciudad de Bakú.
Muy temprano en la mañana,
desde junto a las “Torres de Fuego”,
subí al autobús “número 10”…
A mi derecha, el mensajero del mundo;
la “Torre de Televisión”,
a mi izquierda, las “Torres de Fuego”…
A medida que descendemos,
a mi derecha: el “Callejón de los Mártires”,
la mezquita, el funicular,
la casa del héroe Ziya Bünyadov,
el “Teleteatro”…
Luego, un camino pedregoso, irregular…
el café “Yolki-palki”,
la calle Sheij Shamil,
la “plaza Azneft”,
otra vez a mi derecha el azul Caspio,
a mi izquierda “Las Cuatro Estaciones”…
De nuevo a mi izquierda queda la “Torre de la Doncella”…
En su seno, la herida de los años;
la iglesia del santo apóstol Bartolomé,
a lo lejos;
en la intersección de las calles Pervimayski y Karganov, la sinagoga judía,
justo al lado la mezquita de Kerbalayi Abdullah,
un poco más allá, otra sinagoga de los judíos de las montañas…
Mientras todo esto pasa por mi mente, el autobús gira hacia el centro de la ciudad — me separo de “Neftyannik”,
mi “de ojos azules” queda atrás…
“Dinamo” y “API” quedan a mi derecha,
“Dzerjinski”, “26 comisarios”, la Biblioteca Nacional quedan a mi izquierda…
El teatro de canciones de Rashid Behbudov queda a mi derecha…
A la izquierda, en el punto más animado de la calle Nizami — en pleno centro de Bakú — la iglesia de San Gregorio…
A mi derecha — en la calle 28 de Mayo (antigua Telefonnaya) — la iglesia luterana se alza como un verdadero “Salvador”…
Atravesamos rápidamente la calle 28 de Mayo,
giramos a la derecha desde Mirza Agha Aliyev,
frente al Conservatorio queda Uzeyir bey,
frente al Banco Nacional, el Gran Líder queda atrás a la izquierda…
El autobús se detiene un momento frente al metro 28 de Mayo…
A mi derecha queda “AZI”, a mi izquierda la “Estación”…
Suben los que suben, bajan los que bajan…
Seguimos nuestro camino…
Giramos a la derecha desde la calle Pushkin;
a mi izquierda queda el gran Samad Vurgun,
a mi derecha, el lugar del “Hotel Bakú”…
¡Avanza, “número 10”! ¡Avanza!
Como si el conductor hubiera escuchado mi voz,
aumenta la velocidad…
Salimos de nuevo a “Neftyannik”…
Pushkin queda a mi izquierda,
“Domsovet” a mi derecha…
Al llegar al “Puerto Marítimo”, giramos a la izquierda,
el azul Caspio queda a mi derecha…
A lo lejos, en el regazo del mar, se baña el Sol.
¡El ojo azul de mi Caspio se ha vuelto rojo como sangre!
Al llegar al Parque de la Victoria, giramos a la izquierda,
el arco de la Victoria queda a la derecha, atrás…
Seguimos recto, recto…
Desde el lugar del puente Gagarin —
pasamos por la calle Afiyaddin Jalilov…
El “Raddom” queda a la derecha,
el hospital de los petroleros a mi izquierda…
Mi antepasado shah, Jatai, queda a mi izquierda,
el tribunal de justicia a mi derecha…
Avanzamos recto por la avenida Joyalí…
A mi izquierda el metro Jatai,
a mi derecha el templo de los químicos;
Mendeléyev, Məmmədəliyev — hay similitud…
Seguimos recto, recto…
A la izquierda, atrás;
queda la estatua de la mujer que entrega su hijo a Dios,
que clama…
De nuevo vamos hacia el Caspio…
El rojo intenso del Sol enrojece el horizonte…
El pecho de la noche se desgarra…
Los brazos del resplandor rojo se extienden hacia el seno de la noche,
el cielo toma un color extraño
— una mezcla de azul y rojo…
Quiero ver el cielo más de cerca:
— ¡Detén, detén! — le digo al conductor…
No quiere parar, usando la excusa de la parada…
Me acerco a la puerta, llevo la mano a la boca,
finjo náuseas…
El conductor detiene el autobús de inmediato.
Enseguida subo al “número 11”…
Mi alma camina hacia el mar…
El cielo está completamente despejado, el aire ligeramente fresco…
La brisa del amanecer sopla desde el mar hacia mi rostro.
A la izquierda, justo frente a mí, muy cerca,
una estrella brillante llama mi atención…
Voy hacia el mar y llego justo a su lado.
Es un edificio extraño; una columna se eleva hacia el cielo…
En la punta, como una estrella, brilla el “símbolo de la vida”…
Ha tomado color del Sol;
ni rojo, ni rosado, ni naranja…
Su color es muy extraño,
como el mundo mismo…
Sigo caminando hacia el mar,
en mi camino, una anciana está sentada,
tendrá unos ochenta años,
su ropa está gastada…
Delante de ella, 3–4 limones amarillos,
5–6 manojos de perejil…
— ¿Qué es este edificio, señora? — le pregunto a la anciana.
En la penumbra del amanecer, ella también se ilumina…
— Señora no soy yo, ¡es ella! —
— dice la de barba blanca — yo también me ilumino…
— Es la Iglesia de la Inmaculada Concepción de la Santísima Virgen María… — que Dios la bendiga…

14 de febrero de 2026. Bakú. (06:41)

Autor: Zaur USTAJ

Articles by Zaur Ustaj

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Zaur Ustaj – SYMBOL OF LIFE

SYMBOL OF LIFE

February 14, 2026,
The capital of Azerbaijan,
The city of Baku.

Early at dawn,
Passing by the Flame Towers,
I boarded bus “Number 10”…

On my right, the herald of the world –
the Baku TV Tower,
On my left, the Flame Towers…

As we descended,
On my right – Martyrs’ Lane,
A mosque, the funicular,
The house of hero Ziya Bunyadov,
The Teletheater…

Then the slope begins;
A stony, rugged road…
“Yolki-Palki” café,
Sheikh Shamil Street,
Azneft Square,
Again on my right – the blue Caspian Sea,
On my left – “Four Seasons”…

Again on my left remains the Maiden Tower…
Bearing the wounds of centuries in its bosom;
The Church of Saint Bartholomew,
Far away;
At the intersection of Pervomayskaya and Karganov streets – a Jewish synagogue,
Right beside it the Karbalayi Abdullah Mosque,
A little further – the Mountain Jews’ synagogue…

All this in my thoughts as the bus turns toward the city center –
I leave “Neftyannik,”
My “blue-eyed one” stays behind…

“Dinamo” and the Pedagogical Institute remain on my right,
“Dzerzhinsky,” “26 Commissars,” the National Library fall to my left…

The Song Theatre of Rashid Behbudov remains on my right…
On the left, in the busiest part of Nizami Street –
In the very heart of Baku –
The Church of Saint Gregory…

On my right, on 28 May Street (former Telefonnaya),
The Lutheran church stands like a true “Savior”…

We swiftly pass 28 May Street,
Turn right from Mirza Agha Aliyev Street,
In front of the Conservatory stands Uzeyir Hajibeyov,
Opposite the National Bank – the Great Leader,
Remain behind on the left…

The bus pauses briefly in front of 28 May metro station…
On my right – “AZI,” on my left – the Railway Station…
Passengers get on, others get off…
We continue our journey…

Turning right from Pushkin Street;
On my left remains the great Samad Vurgun,
On my right – the former site of “Baku Hotel”…

“Move on, Number 10! Move!”
As if the driver hears my voice,
He accelerates…

We return again to “Neftyannik”…
Pushkin remains on my left,
“Domsovet” on my right…

Reaching the Seaport, we turn left,
The blue Caspian remains on my right…

Far away, in the embrace of the sea, the Sun is bathing!
The blue eye of my Caspian turns into a bowl of blood and life!

We reach Victory Park and turn left,
The Victory Arch remains behind on my right…

We go straight, straight…
Passing where Gagarin Bridge once stood –
Along Afiyaddin Jalilov Street…

The maternity hospital remains on the right,
The Oil Workers’ Hospital on my left…

My shah ancestor Shah Ismail Khatai remains on my left,
The Court of Justice on my right…

We go straight along Khojaly Avenue…
On my left – Khatai metro,
On my right – the temple of chemists;
Mendeleev, Mammadaliyev – there is a resemblance…

We go straight, straight…
Behind on the left;
A statue of a grieving woman
Who entrusted her child to God…

Again we move toward the Caspian…
The crimson Sun reddens at the horizon…
The chest of night is torn open…

The crimson rays stretch into the arms of night,
The sky takes on a strange hue –
A blend of blue and red…

I want to see the sky more closely:
“Stop, stop!” I say to the driver…

He does not want to stop, using the excuse of the stop…
I approach the door, bring my hand to my mouth,
Pretend to feel nauseous…

The driver quickly stops the bus.
Immediately, I “board bus number 11”…

My soul walks toward the sea…
The sky is crystal clear, the air slightly frosty…
The dawn breeze touches my face from the sea…

On the left, right in front of me, very close,
A bright star catches my eye…

I walk toward it, reach right beside it.
A strange building; a column rises into the sky…
At its top shines like a star – the “symbol of life”…

It has taken color from the Sun;
Neither red, nor pink, nor orange…
Its color is very strange,
Just like the world itself…

I walk toward the sea,
On my path sits an old woman,
Perhaps eighty years old,
Poorly dressed…

In front of her – 3–4 yellow lemons,
5–6 bunches of parsley…

“What building is this, ma’am?” I ask the old woman.

In the dim light of dawn, she awakens…
“I am not the lady, look, there she is!”
– my bearded self awakens too…

“It is the Church of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary…” – may I be your sacrifice…

February 14, 2026. Baku. (06:41)


Author:  Zaur USTAJ

Articles by Zaur Ustaj

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

“ÜÇ İNTƏHASIZ və ya İNTƏHASIZLIQ”

YÜZ DÖRDÜNCÜ YAZI

“ÜÇ İNTƏHASIZ və ya İNTƏHASIZLIQ”

(Sehran Allahverdinin “Cahangir”i)

Salam olsun, çox dəyərli oxucum! Günə (16.04.2026) çox sarsıdıcı və eyni zamanda ağılasığmaz bir xəbərlə başladıq. Cahangirin qəfil ölüm xəbəri dilindən, dinindən, yazdığı qrafikadan və cinsindən asılı olmayaraq əli klaviatura tutan dünyanın müxtəlif ölkələrində yaşayan əhli-qələmi – qələmdarları sirkələdi…

Gün bu minvalla başa çatmaq üzrə idi ki, Sehran Allahverdi bu hadisəni – bitməkdə olan günü “intəhasızlıq” üzərinə proyeksiya etdi. Qarşımda üç intəhasız dünya var: Günəş, Dəniz və İnsan…

Bu rəsm əsəri azərbaycanlı rəssam Sehran Allahverdi tərəfindən çəkilmiş və özbək şair Cahangir Namazovun faciəvi taleyinə həsr olunmuş dərin məna qatlarına malik bir sənət nümunəsidir. Əsər yalnız portret deyil – bu, insan ruhunun ziddiyyətli qatlarını, daxili sarsıntılarını və həyatla ölüm arasındakı incə sərhədi ifadə edən psixoloji elementlərlə, dramatik ştrixlərlə(fırça vuruşları ilə) zəngin tablodur. Mən bu əsəri görən anda qeyri-ixtiyarı “İNTƏHASIZLIQ” adlandırdım. Sehran Allahverdi rəngkarlıqdan musiqi, rənglərdən not kimi istifadə edib. Rəsm əsərinin rəng palitrası o qədər zəngindir ki, tablo bütöv bir romans təəssüratı yaradır. Sehran Allahverdinin “danışan şəkillər” seriyasına bəxş etdiyi bu şedevr onun daxili aləminin zənginliyindən xəbər verir. Əsəri sözün əsl mənasında “Bir gəncin manifesti” adlandırmaq olar.

Rəsmin ilk baxışda diqqəti cəlb edən əsas elementi gün batımı fonudur. Günəş üfüqdə batmaq üzrədir – bu, klassik simvolika baxımından sonluğun, tükənmənin və eyni zamanda sakit bir vidanın işarəsidir. Su səthində əks olunan narıncı və qırmızı çalarlar sanki daxili yanğını, sönməyən ağrını və iztirabı təcəssüm etdirir. Bu fon təsadüfi deyil: o, şairin həyatının son anlarına metaforik bir pəncərə açır.

Portretdəki sima isə tam fərqli bir emosional qat təqdim edir. Cahangir Namazovun baxışları sakit, lakin dərin və yorğun görünür. Bu baxışlarda həm qəbul, həm də gizli bir fəryad hiss olunur. Rəssam üz cizgilərini akvarel texnikasının sərbəst və axıcı dili ilə işləyərək daxili gərginliyi daha da gücləndirib. Rənglərin bir-birinə qarışması insanın psixoloji parçalanmasını, kimlik böhranını və emosional qeyri-sabitliyi xatırladır.

Psixoloji baxımdan bu əsər depressiya və daxili tənhalıq mövzusuna toxunur. İntihar edən insanların çox zaman xaricdən sakit və adi görünməsi, lakin daxilən böyük bir fırtına yaşaması burada aydın hiss olunur. Rəssam bu ziddiyyəti ustalıqla təqdim edir: zahiri sakitlik və daxili çöküş eyni anda mövcuddur. Bu, insan psixikasının ən mürəkkəb və bəzən anlaşılmaz tərəflərindən biridir.

Publisistik baxımdan isə bu rəsm cəmiyyətə ünvanlanmış səssiz bir çağırışdır. O, bizi düşünməyə vadar edir: görəsən biz ətrafımızdakı insanların daxili dünyasına nə qədər diqqət yetiririk? Bir şairin, bir yaradıcı insanın belə ağır bir qərara gəlməsi yalnız fərdi deyil, həm də sosial bir məsuliyyət məsələsidir. Bu əsər insanları laqeydlikdən uzaqlaşmağa, empatiya qurmağa və ruhən sarsılmış insanlara daha həssas yanaşmağa çağırır.

Eyni zamanda, rəsm sənətin terapiya gücünü də nümayiş etdirir. Sehran Allahverdi bu əsərlə yalnız bir insanın portretini yaratmır, o, ağrını vizuallaşdırır, sükutu danışdırır və sözlə ifadə olunmayan hissləri rənglərlə dilə gətirir. Bu baxımdan əsər həm də sənətin insan ruhunu anlamaq və anlatmaq gücünün parlaq nümunəsidir.

Nəticə etibarilə, bu rəsm sadəcə bir portret deyil – o, həyatın kövrəkliyinə, insan ruhunun dərinliklərinə və cəmiyyətin məsuliyyətinə işarə edən güclü bir bədii bəyanatdır. Gün batımı ilə tamamlanan bu kompozisiya sanki bir həyatın son akkordudur – sakit, lakin unudulmaz.

Üzündə həmisə təbəssüm, sözündə ilıqlıq, insanlara sevgi, ətrafa məhəbbət duyulan Cahangir…. Sözun əsl mənasında “sözün bitdiyi yerdə”yik… Qoy, sözlərin aciz qaldığı bu məqamlarda rənglər danışsın…

Sağ olun, dəyərli oxucular, sağ ol, Sehran Allahverdi – dəyərli rəssam qardaşım – acı və sarsıdıcı xəbərlə başladığımız günün ideal məntiqi sonluğu kimi qiymətləndirirəm bu əsəri. Necə deyərlər, qövr edən yaramıza su səpdi bu tablo. Hələlik, dəyərli dostlar!

P.S. Sonuncu dəfə Cahangirlə çərşənbə axşamı – 14 aprel 2026-cı ildə yazışmışdıq 16:39-da bir göndəriyə “bəyənmə” işarəsi qoymuşdu…

16.04.2026. Bakı.

Müəllif: Zaur USTAC

Nisə Kərimovanın yazıları

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF


ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

Müəllif: Zaur USTAC

Nisə Kərimovanın yazıları

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Zaur Ustac – Övladıyam

ÖVLADIYAM
Müzəffər ordunun şanlı əsgəri,
Ərənlər yurdunun ər övladıyam!
Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox,
Babəklər yurdunun hürr övladıyam!
* * *
Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü,
Ədalət, həqiqət bağrımda közdü,
Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü,
Mövlalar yurdunun nur övladıyam!
* * *
Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm,
Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm,
Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm,
Alovlar yurdunun nar övladıyam!
* * *
Unutma, şah babam Xətai başdı,
Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı,
İlham, nə keçilməz sədləri aşdı,
İgidlər yurdunun nər övladıyam!
* * *
Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var,
Gen dünya yağıya daim olub dar,
Düşmən qarşımızda yenə oldu xar,
Aslanlar yurdunun şir övladıyam!
* * *
Göydən Yer üzünə ərmağan, payam,
Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam,
Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam,
Ozanlar yurdunun sirr övladıyam!
* * *
Ustacam, vətənim vətən içində,
Axıb duruluruq zaman köçündə,
Min bir anlamı var, adi “heç”in də,
Aqillər yurdunun pir övladıyam!
13.11.2020. Bakı.

Müəllif: Zaur USTAC

Nisə Kərimovanın yazıları

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Bu gün Türkan Alpturan -Hüseynlinin doğum günüdür – TƏBRİK

Salam olsun, dəyərli Dostlar! 13 aprel balaca rəssam-yazıçı dostumuz Türkan Alpturan – Hüseynlinin doğum günüdür! “Yazarlar” jurnalı kollektivi adından balaca şahzadəni təbrik edir və öz hədiyyəmizi təqdim edirik:

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

Hörmətlə,  Zaur USTAC

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

https://yazarlar.az/wp-content/uploads/2026/04/TURKAN.pdf

Xüsusi buraxılış – 61

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

Məlumatı hazırladı: Tuncay ŞƏHRİLİ

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

Müəllif: Zaur USTAC

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Türkan Alpturan – Hüseynli

Türkan Alpturan (Hüseynli)

Türkan Alpturan (Hüseynli) 13 aprel 2018-ci ildə Bakı şəhərində anadan olub. Kiçik yaşlarından rəsmə böyük maraq göstərir. Hal-hazırda rəsm təhsilini davam etdirən Türkan bu sahədə ilk təhsilini 2024-cü ildə Türkiyə Cumhuriyətinin Eskişehir şəhərində ESAZDER-in (Eskişehir Azərbaycanlılar Dərnəyi) nəzdində olan uşaq dərnəyində almışdır.
İngilis dili təmayüllü liseyin rus dili bölməsində ikinci sinif şagirdi olan Türkan öz ana dili – Azərbaycan dilini gözəl bilir, bu dildə kiçik hekayələr yazır. Eyni zamanda yapon dilini də öyrənir.
Boş vaxtlarında gimnastika ilə məşğul olur. Musiqiyə böyük marağı olan Türkan pianoda ifa etməyi də öyrənir.
Balaca rəssamın ad gününü təbrik edir, uğurlar diləyir, həyatının rəssam palitrasındakı rənglər kimi rəngarəng olmasını arzulayırıq.

Türkan Alpturan (Hüseynli)nin fotoları

Türkan Alpturan (Hüseynli)Turan NOVRUZLU


ZAUR USTAC – TÜRKAN ALPTURAN – PDF

I>>> OXU >>>>>> XÜSUSİ BURAXILIŞ – 61

Təqdim etdi: Zaur USTAC

Türkan Alpturan (Hüseynli)nin hekayələri

Türkan Alpturan (Hüseynli) haqqında

ZAUR USTACIN YAZILARI

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Uşaq təxəyyülünün rəngləri

Uşaq təxəyyülünün rəngləri

(“Rəssam Türkan və panda Mimi” hekayəsi haqqında – on birinci yazı)

Müasir dövrdə uşaqların yaradıcılıq dünyası təkcə rənglər və şəkillərlə deyil, həm də söz və təxəyyülün vəhdəti ilə formalaşır. Gənc rəssam-yazıçı Türkan Alpturan (Hüseynli)nin “Rəssam Türkan və panda Mimi” adlı hekayəsi bu baxımdan xüsusi diqqətəlayiq nümunələrdən biridir. Bu əsər sadə uşaq hekayəsi olmaqla yanaşı, həm də dostluq, empatiya, yaradıcılıq və mədəniyyətlərarası ünsiyyət kimi mühüm dəyərləri özündə birləşdirən mənəvi-estetik bir mətndir.

Hekayənin başlanğıcı oxucunu dərhal uşaqlıq dünyasının saf və səmimi mühitinə aparır. Parkda oturub şəkil çəkən balaca rəssam obrazı – başında qırmızı beret, əynində panda şəkilli önlük – artıq oxucuya onun daxili dünyası haqqında ilkin təsəvvür yaradır. Bu təsvirlər təkcə vizual deyil, həm də simvolik xarakter daşıyır. Rəssamın geyimi onun yaradıcılıq ruhunu, panda təsviri isə gələcək hadisələrin poetik xəbərçisini əks etdirir.

Əsərin ən maraqlı məqamlarından biri reallıqla fantaziyanın incə şəkildə qovuşmasıdır. Balaca pandanın – Miminin qəfil peyda olması uşaqların sərhədsiz təxəyyülünün təzahürüdür. Bu, həm də uşaqların dünyanı necə qəbul etdiyini göstərir: onlar üçün qeyri-mümkün anlayışı yoxdur, hər şey mümkündür və hər şey dostluğa çevrilə bilər. Miminin danışması, onunla qurulan dialoq əsərə nağılvari bir ahəng qatır.

Hekayənin əsas ideya xətti dostluq üzərində qurulub. Türkan və Mimi arasında yaranan münasibət qısa zamanda dərin bağa çevrilir. Bu dostluq yalnız birgə vaxt keçirmək deyil, həm də mədəniyyətlərin paylaşılmasıdır. Mimi Yaponiyadan, Türkan isə Türkiyədən danışır. Bu epizodlar uşaqlara erkən yaşdan fərqli ölkələrə, mədəniyyətlərə maraq və hörmət aşılamaq baxımından əhəmiyyətlidir. Xüsusilə sakura bağçaları, qağayılar və göyərçinlər kimi obrazlar əsərin poetik məkanını genişləndirir.

Ad günü səhnəsi isə hekayənin emosional kulminasiyasıdır. Burada müəllif uşaqların sevincini, birlikdə paylaşmağın gözəlliyini və qəfil baş verən kiçik uğursuzluğun yaratdığı kədəri incəliklə təqdim edir. Tortun düşməsi və Miminin ağlaması çox tanış, real bir uşaq reaksiyasıdır. Lakin məhz bu məqamda Türkanın yaradıcı yanaşması üzə çıxır. O, problemi adi şəkildə həll etmir, onu sənət vasitəsilə aradan qaldırır – qızılgül ləçəkləri ilə tortu bəzəyərək həm estetik, həm də mənəvi bir həll yolu tapır. Bu, uşaqlara öyrədir ki, çətinliklər qarşısında yaradıcılıq və düşüncə ilə çıxış yolu tapmaq mümkündür.

Hekayənin sonu isə ümid və arzu ilə tamamlanır. Miminin sakura bağlarında birlikdə gəzmək arzusu təkcə bir səfər istəyi deyil, dostluğun davamlılığının və gələcəyə inamın rəmzidir. Bu arzu uşaqlara xəyal qurmağın gözəlliyini və dostluğun sərhəd tanımadığını xatırladır.

Publisistik baxımdan bu hekayə uşaqların estetik və mənəvi inkişafında mühüm rol oynaya biləcək bir nümunədir. Burada didaktika açıq şəkildə deyil, hadisələrin təbii axarında təqdim olunur. Oxucuya nəsihət verilmir, əksinə, o, hadisələrdən özü nəticə çıxarır. Bu isə müasir uşaq ədəbiyyatının əsas prinsiplərindən biridir.

Türkan Alpturan (Hüseynli)nin bu hekayəsi göstərir ki, uşaq yaradıcılığı sadəcə sadə təsvirlərdən ibarət deyil. Bu yaradıcılıq həm də dərin emosional zənginlik, geniş dünyagörüşü və incə estetik duyum tələb edir. “Rəssam Türkan və panda Mimi” məhz bu keyfiyyətləri özündə birləşdirərək həm uşaqlar, həm də böyüklər üçün oxunaqlı və düşündürücü bir əsər kimi yadda qalır.

Nəticə etibarilə, bu hekayə uşaqlığın ən saf duyğularını – dostluğu, sevinc və kədəri, paylaşmağı və xəyalları – rəngarəng və səmimi bir dillə təqdim edir. Bu cür əsərlər gələcəyin yaradıcı, həssas və dünyaya açıq düşüncəli fərdlərinin formalaşmasına xidmət edir.

Türkan Hüseynlinin hekayələri haqqında

RƏNGLƏRİN DİLƏ GƏLDİYİ UŞAQLIQ DÜNYASI

Zaur Ustac və Türkan Alpturan (Hüseynli)

Müəllif: Zaur USTAC

Türkan Hüseynli haqqında

ZAUR USTACIN YAZILARI

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I