Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər birliklərinin üzvü, “ Qızıl Qələm ” media mükafatı laureatı, Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycan Respublikasının Qabaqcıl Təhsil İşçisi İbrahim Yusifoğlu 70 yaşına çatır.
İbrahim Yusifoğlu 30 sentyabr 1954-cü ildə Şərur rayonunun Axura kəndində anadan olmuş, kənd məktəbinin 8-ci sinfini tərifnamə ilə bitirmiş, Naxçıvan şəhərindəki pedaqoji məktəbdə təhsil almış, daha sonra təhsilini Naxçıvan Dövlət Pedaqoji İnstitutunun filologiya fakültəsində davam etdirmişdir. Ömrünün 50 ilə yaxın dövrünü təhsil sahəsində keçirmişdir.
İbrahim Yusifoğlunun ilk mətbuat yazısı 1968-ci ildə, ilk şeiri isə 1971-ci ildə Şərur rayonunda dərc olunan “İşıqlı yol” qəzetində çap edilmiş, bu günədək yüzlərlə məqalə və oçerkləri respublika mətbuatında dərc olunmuş, 34 adda müxtəlif janrlarda yazılmış kitabları oxuculara çatdırılmışdır. Əsərləri türk, rus, fars və fransız dillərinə tərcümə olunmuşdur. 2020-ci ildə “Payızda üşüyən çiçək” adlı uşaqlar üçün şeirlər ktabı Tehranda “Xudafərin” nəşrlər evində əski əlifba ilə nəşr edilmişdir. İbrahim Yusifoğlunun bir çox şeirlərinə musiqi bəstələmişdir.
İ.Yusifoğlunun yaradıcılığı haqqında tanınmış ədəbiyyat adamları öz fikir və ürək sözlərini söyləmişlər. Biz də bu ürək sözlərinə qoşulub qələm dostumuzu – tanınmış müəllim, şair – publisist İbrahim Yusifoğlunu ad günü münasibəti ilə səmimi qəlbdən təbrik edirik.
Вы чего шушукаетесь тут? – Андрей выглянул из комнаты в прихожую. Гостья опустила смущённо глаза.
Ты же знаешь, что Настин сын болен. Я тебе говорила. Ему стало хуже, нужно делать операцию в Германии. Но стоит это очень дорого. Таких денег у Насти нет, – рассказывала жена.
Я сочувствую горю Насти, но причём здесь мы? У нас тоже нет денег. – Андрей хотел уже уйти, но Алёна остановила его.
Постой. Как нет? Ты слышишь? Операцию нужно делать срочно или будет поздно. – Горячилась Алёна. – Стоп. Ты чего разошлась? Ну-ка, пошли в комнату, всё по порядку расскажете. А то сидите тут как шпионки. Они все сели на диван, и Алёна начала подробно рассказывать про злоключения подруги. Настя не слушала, уставившись в маленькое пятнышко на полу. Она устала унижаться, обивать пороги, просить помощи. Привыкла сдерживать слёзы. Слезами не поможешь, как известно, а многих они просто злят. Знала, что воспользовалась болтливостью Алёны насчет того, что Андрей вот-вот купит новую машину. Эти деньги были последней её надеждой, больше обратиться не к кому. Сердце болело за оставленного на попечение мамы сына. Представила, как вернётся домой, а пятилетний Даня по её лицу сразу всё поймёт. Больные дети быстро взрослеют. Не осталось сил смотреть, как твой единственный ребёнок дышит кислородом через трубки в носу. Настя очнулась от голоса Андрея.
Фонды же есть. Надо было в них обратиться.
Есть. Только они тоже не просто так дают деньги. Больных детей много. Очередь, проверки… В общем, ждать уже нет времени, – ответила Настя усталым безжизненным голосом.
Короче, чего от меня-то надо? – Но Андрей уже сам догадался.
Андрей, деньги же у нас есть. – Алёна с надеждой смотрела на мужа, предоставляя ему право сделать широкий красивый жест.
Мы три года на юг не ездили, ничего не покупали. Да, я накопил деньги на новую машину. Хотел без кредитов и долгов купить. Нет. Ты прости меня, Настя, но я не готов отдать деньги кому-то… – Он осёкся. – Пусть на лечение больного ребенка, но чужого мне ребёнка. У него есть отец. – Но Андрей знал, что муж Насти сбе6жал, как только с сыном начались проблемы. – Тем боле, что моих денег не хватит на операцию. – Не хватает шестисот тысяч. Остальное собрали. – Голос Насти звучал шелестом осенней листвы. – Знаешь, как больно видеть, как твой ребёнок умирает? – Она по-прежнему рассматривала что-то на полу.
Хорошо, допустим, я дам денег. Какая гарантия, что это спасёт жизнь Даниле? – Андрей понимал, что никто не даст никаких гарантий, но сказать в лоб «нет» тоже не мог.
Никто не даст таких гарантий. Но если есть один шанс из тысячи спасти ребёнка, я буду в него верить. Но шансы уменьшаются с каждым днём. Нас уже ждут в Германии. – Настя, наконец, посмотрела на Андрея.
Не смотри на меня так, словно я злодей. Но и меня пойми. Можно же запустить рекламу на телевидении, сделать рассылки в соцсетях. Через несколько дней нужная сумма будет у вас в кармане.
Мы это всё уже делали. Нет у моего сына нескольких дней. Понимаешь? Нет. – Настя выдавливала слова сквозь застрявший в горле ком из боли и слёз. Она поднялась с дивана. – Ладно, ребята. Я пойду.
Настя, подожди! – Алёна побежала за подругой, бросив на мужа убийственный взгляд. Андрей в эти выходные собирался сходить в салон и купить понравившуюся «Тойоту». Уже представлял, как сядет за руль, вдохнёт запах кожи, как повернёт ключ зажигания и мотор заурчит приятной музыкой… Как подъедет к работе… Но его не оставляло чувство, что поступил он гадко, отказав в помощи. Андрей провёл ладонью по лицу, словно хотел стереть с него взгляд Насти.
Андрей, я не думала, что ты такой чёрствый и бездушный. – Голос Алёны прервал его мысли.
Я черствый? Таких детей тысячи. У меня не хватит денег помочь им всем. Если бы мне платили зарплату…
Подруга у меня одна. И её сын смертельно болен. Если бы не ты, не твое упрямство, у нас мог быть тоже ребёнок. А если бы он заболел? И тогда для тебя машина была бы важнее его жизни? – Алёна раскраснелась от возмущения, голос дрожал.
Не передёргивай! Я не виноват, что жизнь такая. – Андрей тоже начал кричать и не мог остановиться. Алёна затронула скользкую тему про ребёнка. Тяжело признавать, но он действительно виноват. Алёна лечилась, что только не делала, но детей у них больше не будет. Он влюбился в неё с первого дня их знакомства на четвёртом курсе института. И больше никого не замечал вокруг. А потом Алёна забеременела. Глаза её сияли радостью, когда сообщала новость. А он струсил. Студенты, съемная квартира… И он трусливо и горячо уговаривал Алёну сделать аборт. Помнил, какие аргументы приводил про нищету, жизнь от зарплаты до зарплаты. Что у них ещё будут дети. Позже. Когда встанут на ноги.Теперь у них есть своя квартира, отцовский старенький «Форд». Вот только детей не и быть не может. Иногда Андрея это сильно печалило. Особенно, когда друзья приглашали обмыть ножки, отметить рождение сына или дочки. Но потом они приходили на работу с красными от бессонных ночей глазами, оглушённые криками, с одной заботой – не забыть купить памперсы. И Андрей успокаивался. Алёна проводила подругу, закрылась в кухне и там гремела посудой. Весь вечер не разговаривала с мужем, всем своим видом выражая призрение. Андрей понимал, что тысячу раз неправ. Но деньги отдавать не хотелось. А кто бы на его месте легко отдал? Но и спокойно продолжать жить дальше, купить машину и ездить на ней, красуясь, он не сможет, если Даня… Совесть не заткнётся, изведёт, если она, конечно, есть. Поговорить с женой не получалось. Алёна замкнулась, игнорировала его попытки оправдаться. Несколько часов, пока мучился, взвешивая все «за» и «против», показались Андрею вечность. Он извёлся вконец. То убеждал себя, что прав, всем не поможешь. То осуждал себя за равнодушие. Ещё не веря, что делает, он взял карту, на которой лежали накопленные деньги и пошёл одеваться. Алёна из кухни не выглянула. «Черт с ними, с деньгами. Поезжу ещё на старой машине. Не пешком же хожу. Ну почему вечно нужно делать выбор, что-то решать?!» Он сел за руль своего древнего «Форда» и снова представил новый кожаный салон «Тойоты», и снова накатили сомнения. «У женщин всё просто, они так устроены. Ради ребёнка глотку перегрызут, последнее отдадут. А мы, мужики, устроены по-другому», – думал он дорогой. Дверь открыла Настина мама с измученным лицом, покрасневшими от слёз и бессонных ночей глазами. Она удивлённо смотрела на Андрея, не узнавая его.
Я Андрей, муж Алёны. Мне Настя нужна, – сказал он, топчась на пороге. «Даже в прихожей воздух пропитан болью и безнадёжным ожиданием». Сердце сдавило от жалости.
Настя, выйди, к тебе пришли, – слабым голосом сказала мать куда-то в пространство квартиры, и стояла, чего-то ожидая.
Кто? – Настя увидела Андрея и замерла.
Прости, что не сразу. Вот. – Андрей протянул ей пластиковую карту. – Да, и код. – Из кармана достал клочок бумаги с цифрами. – Если возникнут проблемы, позвони, переведу сам, куда надо. – Он развернулся и пошёл к лестнице, ругая себя и не веря, что сам, добровольно отдал все свои накопленные сбережения.
Спасибо большое, Андрей! – счастливый голос Насти догнал его на лестнице.
Не за что. На здоровье, – буркнул он себе под нос. «А чего я ждал? Грома фанфар? Аплодисментов? – думал он, садясь за руль. Но почему-то ощущал лёгкость и свободу. – Нет денег, нет новой машины, но чужой ребёнок, возможно, выкарабкается и будет жить. Ничего, я молодой и здоровый, накоплю ещё. Или кредит возьму». Квартира встретила его подозрительной тишиной. Сердце упало. «Неужели Алёнка ушла?» Андрей, не раздеваясь, вошёл в комнату и включил свет. Жена лежала на диване, закутавшись в плед, отвернувшись к стене.
Алён, прости. Мы мужчины не такие чуткие, как вы, женщины. Это факт. Но я не бессердечный. Я отнес деньги Насте. – Он сел на краешек дивана.
Правда? Как же я люблю тебя! – Алёна резко села, обняла и звонко чмокнула мужа в ухо. Настя с сыном улетели в Германию. Ещё через три дня она позвонила Алёне и горячо благодарила их с Андреем. Операцию сделать успели, жизни Данилы больше ничего не угрожает. И снова слова благодарности, слёзы. Алёна тоже заплакала. На смену дождливому октябрю пришёл снежный холодный ноябрь. День не заладился с утра – «Форд» не завёлся. Пришлось ехать общественным транспортом на работу. Андрей опоздал, поймал недовольный взгляд начальства. Получалось всё из рук вон плохо. Хмурый и сердитый на весь свет вернулся он вечером домой. Алена вышла встретить.
Кажется, я заболеваю. Не подходи, чтобы не заразил, – сказал он и шмыгнул носом. – Я сейчас чайник поставлю, лечить тебя буду. – Жена скрылась в кухне. Потом они сидели за столом, и Андрей с шумом отхлёбывал горячий чай, чувствуя, как возвращаются силы.
У меня есть новость для тебя. – Алёна еле сдерживала радостную улыбку.
Говори для кучи. Чего ещё ожидать от паршиво начавшегося дня? – Андрей поставил чашку, ощущая себя пороховой бочкой, готовой рвануть от одной искры.
Не могу больше молчать, а то меня разорвёт. – Алёна сделала паузу, испытывая терпение мужа. – Я беременна, – выпалила, наконец, она. – Ой, видел бы ты своё лицо! – и Алёна счастливо засмеялась.
Ты не шутишь? – Впервые за целый день Андрей улыбался, радуясь, что, по-видимому, неприятности на сегодня закончились. Андрей лежал в темноте с открытыми глазами. Рядом спала Алёна, свернувшись калачиком. «У нас будет ребёнок! Неужели, правда? Это будет сын, точно. Только бы с ним ничего не случилось. Ну вот, ребёнок ещё не родился, а я уже волнуюсь за него. Что же будет дальше?» – Он тихо засмеялся, и Алена заворочалась во сне.
Xankəndində Azərbaycan bayrağı altında şəkil çəkdirərkən həm qürurlandım, həm də bu bayrağın əzəmətini daha yaxından hiss elədim. Biz xoşbəxt millətik ki, bayrağımız bu millətin əzəmətini, qüdrətini, böyüklüyünü bütün dünyaya öz rəngləriylə çox gözəl çatdırır.
Bəs kosmosun qədəri üçün necə bir nəzəriyyə lazımdır? İlk dönəmlərdəki qalaktikaların varlığı nəyə işarət etməkdədir? Yaradılış və yox oluş ssenarisi necə izah olunmalı?
Qalaktikalar arası fəzanın genişlənmə səbəbi də, atomların təkamül edərək saylarının artması və indiki kainat maddəsini yaratması da məhz bu səbəbdən olmaqdadır. İzah üçün gərəkli olan Böyük partlama nəzəriyyəsini Astrobios ilə əvəzləməkdir. Partlayış əvəzinə dağılım fikri önə çıxmalıdır.
II Hissə
Nikola Tesla: “Kainatın sirlərini öyrənmək üçün enerji, titrəşim və enerji tezliyi cinsindən düşünün”. İlk məqalə ilə maddə enerjisinin nədən yaranmasını və enerji kanallarını izah etdim. Bəs titrəşim nədir və necə yaranır? Kainat üzrə ümumi hərəkətlər, orbital hərəkətlər nəyin əsasında yaranmışdır?
Planetlərin ulduzları ətrafında və öz oxları ətraflarında olan dövri hərəkətlərini izah etmək olduqca asandır. Gərəkli olan sadəcə olaraq materiyanın gerçəyini bilmək və zamanın sirrini anlamaqdır. “Qoşa dəliklər” təcrübəsi bu yolda bizə yol göstərməkdədir. Yaradılışı, ondakı bilgiləri anlamaq üçün gərəkli olan Astrobios nəzəriyyəsini araşdırmaqdır. Şərt mikro və makro-dünyaları birləşdirəcək olan nəzəriyyəni anlamaqdır.
Kainat üzrə orbital hərəkətin formalaşma səbəbi
İlk məqalədə kainat fəzasının üst ölçü fəzada yaranmaqda olan iki əks xassəli sahənin qarşılıqlı əlaqəsi sayəsində yarandığını qeyd etdim. Müsbət və mənfi sahələrdən müsbət olanının özündəki sahə enerjisini verərək və digərinin verilən enerjini qəbul edərək fəzada maddə enerji axınını yaratdığını bildirdim. Burada olan qarşılıqlı əlaqə aldı-verdi əlaqəsidir. Aldı-verdi(a-v) əlaqəsi sayəsində sahələr arasında qapanma olmaqda və enerji axın kanalı yaranmaqdadır, lakin a-v əlaqəsindən başqa , aldı-aldı(a-a) və verdi-verdi(v-v) əlaqələri də vardır.
Bu əlaqələri anlaya bilmək üçün atom səviyyəsində araşdırma aparaq. Maddənin ilk təməl dayanacağı olan atom müsbət sahənin mənfi sahə ilə kəsişməsi, qarşılıqlı əlaqəyə girərək enerji kanalı yaratması ilə formalaşmaqdadır. Atom mərkəzi zonasında yerləşən müsbət sahənin öz sahə enerjisini ətraf həcmində yerləşən mənfi sahəyə yaymaqdadır. Müsbət sahənin bütün həcmini əhatə etmiş olan mənfi sahə isə istiqamətlənən sahə enerjisini qəbul edərək sahələr arasında qapanma yaratmaqdadır.
Müsbət sahənin sahib olduğu sahə enerjisinin gücünə uyğun nisbətdə onun ətraf həcmində olan mənfi sahədə elektron buludu yaranmaqdadır. Elektron buludu mənfi sahənin müsbət sahədən axan sahə enerjisini qəbul etdiyi zonalar olaraq qəbul edilməlidir. Müsbət sahənin sahə enerji gücünə uyğun nisbətdə mənfi sahə həcmində bir və ya bir necə qapanma zonaları (enerji kanalları), yəni elektron buludu yaranmaqdadır.
İndi isə xəyalımızda fəzada bir çox atomu bir həcmdə düşünək. Hər bir atomun mərkəzlərində müsbət sahənin olmasını və atom mərkəzlərinin isə mənfi sahənin həcmində olduqlarını xəyalda canlandıraq.
Həcm daxilində atom mərkəzlərində yerləşən müsbət sahələr bir-biriləri ilə v-v qarşılıqlı əlaqəsi yaratmaqdadırlar. Atom mərkəzlərinin yerləşdiyi ümumi həcm olan mənfi sahə isə bir-biri ilə a-a qarşılıqlı əlaqəsi yaratmaqdadır. Beləliklə ,v-v qarşılıqlı əlaqəsi sayəsində bütün müsbət sahələr, yəni mərkəzlər bir-birilərinə sahə enerjisi yaymaqda, amma heç biri qəbul etmədiyi üçün bir-birilərinə genişlənmə qüvvəsi tətbiq etməkdədirlər. Mənfi sahənin a-a qarşılıqlı əlaqəsi sayəsində isə həcm olaraq sahə enerjisi qəbul etmək meylində olmaqlarına baxmayaraq, heç biri sahə enerjisi yaymadığı üçün sıxılma qüvvəsi yaranmaqdadır. Nəticədə isə ümumi fəzada titrəşim hərəkəti formalaşmaqdadır.
Kainat fəzasında titrəşim hərəkətinin səbəbi izah edildiyi kimidir, lakin kainatı tamamən izah edə bilməkdən ötrü gərək orbital hərəkətin də səbəbini izah edək. Planetlər ulduzları ətrafında, ulduzlar isə qalaktika mərkəzi ətrafında dövrü hərəkət etməkdədirlər. Buna səbəb olan amil nədir? Mövzunu düzgün anlamaq üçün mikro ilə makro-dünyanı həmcins edərək araşdırmaya başlamaq lazımdır. İzaha başlamazdan öncə qeyd etmək istərəm ki, dövrü və kosmos cisimlərinin öz oxu ətraflarında olan dövrü hərəkətləri titrəşim hərəkətinin təkamül etmiş, yəni mikro-dünyadan makro-dünyaya yansımaqda olan variantıdır. Bu dünyaları hər zaman ayrı ələ almışıq, amma gerçəkdə eyni mövzunun uzantısından başqa bir şey deyillər.
Günəş və onun planetar sistemini misal olaraq götürərək mövzunu izah edim. Atom sistemində olduğu kimi, Günəş sistemini də meqa-atom və ya planetar sistem olaraq qəbul etməliyik.
Günəşin özü fəzada olan müsbət sahənin mənfi sahə ilə kəsişməsi nəticəsində yaranmaqdadır, yəni fərqli tərz ilə qeyd etsəm, Günəş Qara maddənin Qara enerji ilə kəsişməsinin məhsuludur. Atom sistemində mərkəzi hissədə müsbət sahənin yaydığı sahə enerjisini ətraf həcmdə olan mənfi sahə qəbul edərək özündə elektron buludu yaratmaqdadır. Eyni ssenari ilə Günəş sistemində də sistem mərkəzində, yəni Günəşin yerləşdiyi həcmdə müsbət sahənin yaydığı sahə enerjisini qəbul edən mənfi sahə yenə də öz daxili həcmində qəbul edilmə buludu yaratmaqdadır, lakin fərqli olan bu dəfə elektron buludu əvəzinə planetar bulud olmasıdır. Bəli, planetlər ulduzların meqa-elektron buludlarıdır.
Hazırda bu bilgi qəbul olunmaz baxış tərzi yansıtdığını və özündə bir çox suallar yaratdığını anlayıram, fəqət gerçəkləri məhz belə açıqlaya bilərik. Makro-dünya ilə mikro-dünya birlik edilərək araşdırılmasa, həqiqətlər bulud arxasında qalacaqdır.
Elektronlar atom nüvəsindən yayılan sahə enerjisinin mənfi sahəyə axması və sahələr arası enerji kanalının qurulması sayəsində yaranan zərrəciklərdir.
Elektronlar qatı zərrələr olmayıb, enerji axın kanallarının qurulduğu mikro-fəza sahələrdir. Elektronlar atomun ətrafında bulud əmələ gətirərək bütün bulud həcmində varlıqlarını saxlamaqdadırlar.
Yəni elektronlar atom buludunda sabit ünvana sahib olmayaraq, bütün buludun həcmi boyu varlıqlarını saxlamaqdadırlar. Eynilə planetlərin taleyi də belədir.
Planetlər ulduzların enerji kanallarının yarandığı buludlarıdır. Hər bir planet öz buludu həcmində varlığını saxlamaqdadır. Eynilə elektron kimi planetlər də sabit ünvana sahib olmayaraq, bütün buludun həcmində varlıqlarını saxlamaqdadırlar.
Amma bu necə ola bilər? Daxilində yaşadığımız Yer necə ola bilər ki, planetar bulud olsun? Bu qismdə zaman anlayışını mövzuya daxil edərək mövzunu zaman qavramı ilə izahata qovuşdurmaq istəyirəm.
Yer Günəş adlı meqa-atomunun 3-cü səviyyəli planetar buludunda yer almaqdadır. Zamanı mövzuya daxil etmədən, zamansızlıq halında düşünəcək olarsaq, Yer öz buludu həcmində eyni anda bütün ünvanlarda olmalıdır, fəqət bir sözə düzəliş edim ki, az öncə olan cümlədə “eyni anda” ifadəsi zamansızlıq halında anlamsız olmaqdadır. Çünki zaman olmadan an məsələsi də olmamaqdadır. Bu deyiləni nəzərdə saxlayaraq deyə bilərik ki, Yer zamansızlıq halında Günəş atomunun 3-cü səviyyəli planetar bulududur. Buludun özüdür, lakin zamanı mövzuya daxil etdikdə, artıq “an” anlayışı ortaya girməkdədir. Elə ki, zaman mövzu daxilində olduqda bütün bulud həcmində olmalı olan Yer məcbur qalaraq Günəş ətrafında dövrü hərəkət etməkdədir.
Mövzunun bu yerində deyilənləri düzgün qavraya bilməkdən ötrü “qoşa dəliklər” təcrübəsini yada salmaq yerində olar. Həmin təcrübədə izlənmədikdə fotonlar seli və ya elektronlar (protonlar) seli dəliklərə göndərildikdə, qarşı ekranda dalğa izləri qoymaqdadırlar, lakin izlənildiklərində isə hənim təcrübədə qarşı ekranda qatı zərrəciyə xas olan iki iz qoyulmaqdadır. Bunu az öncə izah etdiyim anlayışla birləşdirərək daha da aydın izah edək.
İzlənmədikdə təcrübənin getdiyi fazada zaman anlayışı olmamaqdadır. Buna görə də zərrəciklər seli qoşa dəlikdən keçərək qarşıdakı ekranda dalğa timsalında iz buraxmaqdadır. Səbəbi isə, zamansızlıq halında zərrəciklər öz buludları həcmində varlıqlarını saxlamaqda, yəni dalğa xassəli olmaqdadırlar, fəqət zamanı məsələyə qatdıqda, artıq “an ünvanları” anlayışı ortaya atılmış olur. Zərrəciklər həmin an ünvanlarında varlıqları saxlayaraq dəliklərdən keçir və qarşıdakı ekranda dəliklərə paralel olaraq iki iz buraxırlar. Mövzuya ümumi baxdıqda zaman anlayışının daxil olması bizlərin sayəsində olmaqdadır. Əgər təcrübə yalnız izləndikdə iki iz buraxırsa, yəni an ünvanları formalaşırsa, demək, zamanın ola bilməsi üçün izlənmə gərəklidir. Zamanın ola bilməsi üçün bizə- şüurlu varlıq baxışına gərək vardır.
Yerin günəş ətrafında olan orbital hərəkətinin zaman daxilində an ünvanlarında ola bilməsi üçün olduğunu izah etdim. Günəşin 3-cü planetar buludunda olan Yer zaman daxilində an ünvanları üzrə hərəkət edərək bulud həcmində öz varlığını saxlamaqdadır. Bəs, Yerin öz oxu ətrafında olan dairəvi hərəkətinin səbəbi nədir?
Yer 3-cü planetar bulud üzrə varlığı saxlamaqda və həmcinin bulud həcmində bütün üzləri bütün tərəflərə istiqamətlənməlidir. Zamansızlıq halında bu olmaqdadır. Zamanı mövzuya qatdıqda isə ox ətrafında hərəkət formalaşır. Əgər bir dövrdə X ünvanında Yerin A üzü Günəşə tərəfdirsə, demək, digər dövrdə həmin X ünvanında Yerin B üzü Günəşə tərəf olmalıdır. Beləliklə ,Yerin X ünvanında A, B, C, … N üzlərinin Günəşə tərəf ola bilməsi üçün Yerin öz oxu ətrafında hərəkət etməsi gərəklidir.
Yerin və Günəşin timsalında bütün ulduzlar və onların planetar sistemləri eyni qanunlar ilə davamiyyətlərini saxlamaqdadırlar. Bizlər atom deyilən amillərdən yaranmaqdayıq, amma atomlar qatı olmayıb enerji zərrəcikləridir. Müəyyən titrəşimə və müəyyən enerji tezliklərinə sahibdir. Eynilə ulduzlar və ulduz sistemləri də enerji titrəşimlərində başqa bir şey deyildir. Mikro ilə makro dünyaların qanunları eynidir, lakin zərrəcikləri qatı edən zamandır, zamanı var edən isə biz özümüz, yəni şüurlu varlıqlardır.
Vacib qeyd: Astrobios nəzəriyyəsinin fərziyyə və fəlsəfəsinin “Neytrallıq nəzəriyyəsi” adı altında 25.06.2021-ci il qeydiyyat tarixinə mənsub olan 04/C-11859-21 qeydiyyat nömrəsi ilə Məhəmməd Kərimov adına alınmış müəllif hüququ da vardır.
XAN BABAMIN KƏNDİNƏ GETMİŞDİM… XANKƏNDİMƏ… Ağdam-Əsgəran-Xocalı-Xankəndi-Şuşa-Laçın-Qubadlı Uşaqlıqda Xan nənəmin, xanım nənəmin güllü yorğanının üstündə oturub dinlədiyim şirin, kövrək, nisgilli xatirələri elə o vaxtdan ovcumda sıxıb, bölüşməyə kimsə tapmadığım üçün qiymətli əmanət kimi gizləyib saxlamışdım… Öz-özümə danışar, kövrələr, köks ötürərdim. Düz 45 ildən də bir az uzun zamandı… Nəhayət ki… Tale mənə elə o xatirələrin cücərib baş qaldırdığı torpaqları ziyarət etməyi nəsib etdi… 2 əsrlik xatirələri acgözlüklə, bir anın içindəcə üzümü göyə tutub sahiblərinə “çatdırdım”… Yerdə kimsə qalmayıb axı… Çiynimdəki yük yüngülləşdi sanki… amma tam boşalmadı… Xan babamın kəndini belə pəjmürdə görmək mənə çox ağır gəldi. Murdarların izləri hələ tam təmizlənməmiş yəqin ki, bu hissləri yaşamağım təbii idi… Ən ağırı XOCALI ziyarətim oldu. Yerə ayaq basmağa utanırdım. O müdhiş gecədəki ah-nalələr qulağımı, beynimi deşirdi sanki… Sevinc hissi yaşaya bilmədim, bilməzdim. Biz bu faciəli tarixi heç zaman unutmamalıyıq. Bir gözümüz güləndə, o biri ağlamalıdır… Tez maşına qayıtdım… İçimdə hıçqırtı ilə ağladım. Ora tamamilə başqa əhval-ruhiyyədə getsəm də, o hisslərim yoxa çıxdı… Yəqin bizə çox uzun illər lazımdır bu faciəni unutmaq üçün. Yox, unutmaq yox… Şəhidlərimizin qanları hesabına alınan bu torpaqlarımızı, qisası alınmış Xocalımızı elə gözəlləşdirməliyik ki… Bəlkə onda o torpaqlarda rahatlıqla addımlaya bilərik… Şuşa-Laçın səfərimiz daha yüngül oldu. Qələbənin Sevincini bir az yaşaya bildim… Qanımı qaraldan o oldu ki, Laçından üzüaaşağı Qubadlıya düşəndə hündür sağ zirvədə o murdarların bayrağını və əsgərlərini gördüm. Əbədi bir yaradı bu murdarlar bu torpağın bağrında təəssüf ki… Daim görmək məcburiyyətindəyik… Sol tərəfdə bizim bayrağımız dalğalanırdı. Üz-üzə idilər. Aşağıda isə bizimkilər buldozerlərlə nəhəng qayaları yarıb yeraltı tunellər tikir, yolları daha da genişləndirirdilər… Qarabağda nəhəng quruculuq işləri getmir. Belə təsəvvür etmirdim… Yəqin sülhün imzalanmasını gözləyirlər… Ümid edək. İnşaallah…
DAĞLAR (Dağlara xitabən üçüncü şeiri) Tarix səhnəsində yetişdi zaman, Başlanmış bu çağın mübarək, dağlar! Hələ nə zəfərlər gözləyir bizi, Qutlanmış novrağın mübarək, dağlar!
* * * Dövranın gərdişi döndü, dəyişdi, Davadan doğulan ərlər yetişdi, Didilmiş yaralar tutdu, bitişdi, Üç rəngli duvağın mübarək, dağlar!
* * * Nə vaxtdır yol-iriz bağlı qalmışdı, Qoynunda yağılar məskən salmışdı, Canımı sağalmaz bir dərd almışdı, Sayalı qonağın mübarək, dağlar!
GƏLMİŞƏM, XAN NƏNƏM! Yəqin bu illər ərzində bizdən incimisən – NEYÇÜN GƏLMƏZ deyə. Haqqın var… Nəhayət… burdayıq – həmişəlik… Ən gözəl uşaqlıq xatirələrim sizlərlə bağlı olub. Xan nənəmin kövrək, nisgilli, əfsanələşmiş, nağılvari xatirələrini, qəzəllərinizi dinləyərək yuxuya getmişəm. Ayılanda da elə o qəzəllərin nənəmin şirin Qarabağ ləhcəsiylə ifasına bələnmişəm. BABAM ƏBDÜSSƏMƏD BƏY AŞİQ CAVANŞİRİN
Əlan ey daqi-dərdin hicriylə bərbad olan gonlum(könlüm), Məgər heç bir görən olmaz səni abad olan gonlum…
Eləcə də Ulu babam MƏHƏMMƏD BƏY AŞİQ CAVANŞİRİN Qəzəlləri və SƏNİN – XAN QIZI XURŞUDBANU NATƏVANIN ürəkdağlayan, nisgilli qəzəlləri ilə… böyümüşəm… O zaman deyirdilər ki, xan, bəy balaları kef çəkiblər… Dərd-qəm nədir bilməyiblər… Düşünürdüm görəsən, Xan qızı niyə bu qədər kədərli bir əhvalda olub… Böyüdükcə anlamağa başladım… RUHUN ŞAD OLSUN, XANIMLAR XANIMI!!!
NEÇİN GƏLMƏZ? Qoyubdur intizarında, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Həmişə ahü zarında, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Üzüldüm karivanımdan, əl üzdüm xanimanımdan, Fələk incir fəqanımdan, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Gedibdir qafilə salar, olubdur gözlərim xunbar, Nə bir yarü, nə bir qəmxar, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Könüldə ahü zarım var, səbrü nə qərarım var, Deməz bir dilfikarım var, neçin gəlməz, neçin gəlməz? O zülfü nərgisi-məstə, könül çoxdandı pabəstə, Məni hicran edib xəstə, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Səri-kuyin gəzən könlüm gülü-ruyin sevər könlüm, Vüsalın çox dilər könlüm, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Alıbdır canımı hicran, olubdur gözlərim giryan, O məhvəş, nazənin canan, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Mənə hicran məşəqqətdir, fəraqın dərdi möhnətdir, Nigarım xeyli müddətdir neçin gəlməz, neçin gəlməz? Əzizim, göz yaşım qandır, işim fəryadü əfqandır, O yarım harda mehmandır, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Yanar canım fərağından, tutar könlüm sorağından Ki, çıxsın yar otağından, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Əlimdə ixtiyarım yox, gedib, səbrü-qərarım yox, Yanımda gül-üzarım yox, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Səba, ol məhliqa dilbər, alıbdır canımı yeksər, Könül ancaq onu istər, neçin gəlməz, neçin gəlməz? Yetibdür ərş üzə dadım, tutub dünyanı fəryadım, Mənim ol sərvi-azadun neçin gəlməz, neçin gəlməz?. Qalıbdır Natəvan nalan, gecə-gündüz olur giryan, Onun yox dərdinə dərman, neçin gəlməz, neçin gəlməz?
Муж уходил громко и пафосно Наташа сидела в кресле и вязала. Наверно если бы она не считала петли, то хорошего ничего бы не было. Муж очень некрасиво уходил. -Наташа, ты понимаешь, что ты уже старая? Сидишь со своими спицами, ничего тебе не интересно! Да с тобой выйти в люди стыдно! – Холодным голосом произносил муж. – Сидишь дома, только и слышно от тебя – дети, дети, дети! Ничего другого от тебя не услышишь! Ты в салон красоты когда последний раз ходила? Да ты даже не думаешь о том, что мужу хочется рядом с собой видеть красивую женщину, а не то, на то что ты стала похожа. У меня будет красивая женщина, с которой не стыдно в свет выйти и друзьям показать. – Рома старался как можно побольнее уколоть. Уж очень сильно отличалась его жена от его любовницы. Та, словно с обложки модного журнала сошла, а жена законченная домохозяйка. А Наташа молчала, смотрела на свои петельки, считала и молчала. Старалась держать себя. Больно было. -Алименты буду платить. Но на много не рассчитывай. Мне новую жизнь нужно строить. У меня женщина молодая и красивая. – Рома злился, что жена уткнулась в свои спицы и молчит. – И не смей мне мешать жить! – Чуть ли не прокричал Рома, покидая квартиру. . ………. Наташа вязала, долго вязала, вязала до того момента пока не наколола спицей палец. От боли она откинула вязание и расплакалась. Радовало только одно, детей сейчас не было дома. После школы она отвезла их к маме в загородный дом. У детей осенние каникулы с понедельника, погода сухая, так почему бы и не отправить детей к бабушке на несколько дней. А сама планировала устроить романтический вечер с мужем или сходить куда-нибудь, а получилось так, что он ушёл от неё. Прорыдавшись Наташа встала из своего любимого кресла, пошла на кухню, включила чайник, чтобы заварить чай. Состояние было ужасным. Казалось, что муж катком прокатился по её сердцу, душе, самооценке. Всё было закатано в асфальт. Шестнадцать лет брака, двадцать лет отношений, трое деток. И вот такое счастье ближе к сорока годам. Муж ушёл к молодой. Познакомились они в студенческие годы. Наташа первокурсница, а Рома выпускник. Красивый, спортивный, весёлый и компанейский. Очаровал дочку обеспеченных родителей. А Наташа была из очень обеспеченной семьи. Для мамы с папой она была светом в окошке. Родилась она за пол года до смерти старшей дочери. Девочка болела и надежды не было. Тогда ещё родители были простыми рабочими. Это были восьмидесятые. Но жили они уже тогда в отдельной своей двухкомнатной квартире. В девяностые отец Натальи решил, что ради единственной дочки нужно пошевелиться и что-то изменить. И вот когда Наталья уже поступила в институт бизнес отца вполне себе процветал. После свадьбы отец предоставил их двушку, в которой сделали ради такого повода свежий ремонт. Сами родители жили в новой просторной четырёхкомнатной квартире и строили дом. После рождения старшей внучки, видя что у зятя не получалось найти нормальную работу, отец Натальи взял зятя на работу. А после рождения двоих сыновей, родители передали в пользование семьи дочки свою большую квартиру и переехали в загородный дом. Отца не стало три года назад Рома стал номинальным директором. Делами занимался прежний зам отца, но зять так хотел всегда стать приемником Леонида Викторовича и поэтому Наташа согласилась, чтобы её муж стал частью руководства компании. Сама Наташа с момента рождения дочки особо не работала. Была в курсе дел своего будущего наследства, но не более того. Материнство её увлекало на много больше. И в добавок она увлеклась рукоделием. Ничего серьёзного, но у них с дочкой появилось увлечение шарфами. У обычных модниц главный аксессуар в наряде это сумочка, а у Наташи с дочкой – шарф. А тут оказывается мужу это увлечение жены было в тягость. Проревевшись и успокоившись, Наташа позвонила матери и рассказала, что произошло. -Наташка, ты даже не смей его назад принимать. Ты пойми, если он один раз так сделал, то потом будет и второй и третий. И ты каждый раз будешь чувствовать себя всё хуже и хуже. Вымотает он тебя. -Мам. – Вяло протянула уставшая ото всех переживаний Наташа. – Не на помойке же я себя нашла. Больно очень, но понимаю, что не на пустом месте у него самомнение выросло. -Не смей себя винить! – Чуть повысила голос мать. – Ты нормальная жена! Всё ты делала правильно! А вот он зарвался! -Я не об этом. Ты не переживай. Детям только ничего пока не говори. Мне в себя придти надо. Выходные. Подумать надо. – Тягостно сказала дочь. -Ты Людке позвони. Пусть в гости зайдёт. Поможет встряхнуться. -Да, надо. – Наташа даже и не подумала о лучшей подруге. Хотела полежать в кровати и повыть от боли. -Не позвонишь ты, сама позвоню. Тебе сейчас нельзя быть одной. А пока отдыхай. Попробуй поспать. Утром квартиру Наташи наполнил ураган по имени Людмила. Лучшая подруга со старшей школы. Люда человек творческий, нашла в себя в организации праздников. Выходные в их сфере всегда рабочий день, но ради подруги она бросила всё и приехала. -Ну, как будем выходить из уныния? – Людмила оглядела подругу с головы до пят. Утром Наташа выглядела помятой. – По классической схеме или по классически-альтернативной? -Это ты о чём? – Удивилась Наташа. -Ну салон красоты, магазины – это классический. А альтернативный – клубы, бары. По какой схеме пойдём? -Вот честно, не хочу ни одно, ни второе. Нет у меня комплекса по поводу моей внешности и проснуться утром с больной головой не хочу. Но зная тебя, ты меня в покое не оставишь. Давай сходим куда-нибудь на культурную программу? Может выставка какая есть интересная? Или в театре что-нибудь стоящее идёт? -А вы мадам с фантазией. Ну тогда пошли на выставку. Есть кое что интересное. Гуляя по выставке Наташа думала о том, что давно никуда с мужем не выходили. Ему всегда было некогда, а она любила вот такие мероприятия. Последние годы она куда-то ходила на культурные программы с детьми. Театры, цирки, выставки и прочее, но детское. Они с мужем вообще последние годы отдалились, особенно после смерти папы. Муж стал много времени проводить на работе. -Натуль, а ты не думала выйти на работу? – Люда с Наташей шли по парку и ели мороженное. -На работу? А кем? Я же столько лет дома сидела. Только после института пару лет у папы потрудилась. – Настороженно ответила Наталья. -И чего? Неужели в своей компании не найдёшь чем заняться? На курсы какие-нибудь сходи. С замом отца поговори. -А дети? Кто их будет по кружкам водить. – Испугалась немного Наташа. -Няню найми. Дети достаточно взрослые. – Спокойно говорила Люда. У неё была няня для дочки. – Дома справятся, а на кружки отведут. -А может ты и права. Засиделась я дома наверное. – Задумчиво произнесла Наташа. – Надо позвонить дяде Толе. Может что подскажет. И с мамой обсудить. В понедельник утром Рома зашёл в здание компании, где работал уже много лет. Охранник посмотрел на Романа и промолчал. Подойдя к своему кабинету, он заметил отсутствие секретарши. Зайдя в свой кабинет он обнаружил странную картину…. Продолжение рассказа в комментарии под постом.
