Şəfəqləndi ömrümüzün səhəri, Uğurlandı igidlərin səfəri, Gör nə gözəl qarşıladıq zəfəri, Uzun illər gözləmişdik bu çağı, And yerimiz Azərbaycan bayrağı.
Hazır saxla yamanlara silahı, Yerdə qoyma bir naləni, bir ahı, Üz tuturam dərgahına, İlahi, Pozulmasın bu günlərin növrağı, And yerimiz Azərbaycan bayrağı.
Dalğalandı, damarlarda coşdu qan, Qurban getdi uğurunda neçə can, Qüdrətinə şahid oldu bu cahan, Tarixlərdə qalacaqdır sorağı, And yerimiz Azərbaycan bayrağı.
Qədirbilən millətim var, xalqım var, Millətimə olsun daim bəxti yar, Qucağında ömür sürsün bəxtiyar, Cənnət olsun Vətənin hər bucağı, And yerimiz Azərbaycan bayrağı.
Sevin “Bütöv Azərbaycan”ı. Ona abunə də olun, aludə də!..
Klassik qəzetlərimizdən bu yana, yaxud sovetlərin dağıldığı ərəfədə, eləcə də müstəqillik qazandığımız ötən əsrin əvvəllərində, həmçinin indiki dövrdə dəyişməyən və təkrarlanan həqiqət vardır. Beləki, əksər mətbu orqanlar tarixi zərurətdən yaranıb, fəaliyyəti xalqın maarifinə istiqamət alsa da, fəqət reallıq tamamilə başqadır. Bu mətbu orqanlar xalqla bərabər yaşamaq üçün, tarixin nə dünənində, nə də bu günündə bütöv bir xalqa deyil, ayrı-ayrı fərdlərə səsləniblər. Baxmayaraq ki, çəkdikləri cəfa xalqın səfası üçündür. Urvatlı qəzet və jurnal abunəsinin təşkilində halal oxucularına ümid bağlayıblar. Hamımızın da bildiyi bir həqiqət də vardır: “zər qədrini zərgər bilər”.
Hesab edirəm, bir məqamı xatırlatmaq tam yerinə düşər: Bir gün dövlət televiziyasının (AZTV) efirində rəhmətlik Heydər Əliyev xalqla görüşü ərəfəsində məmurlardan biri ilə söhbət edir. Heydər Əliyevə bildirilir ki, axşam bütün zəhmətkeşlər Milli Parka televiziya vasitəsilə bayram şənliyinə dəvət olunublar. Heydər Əliyev bu anda məmurun “zəhmətkeşlər” kəlməsini “Vətəndaşlar” ifadəsilə düzəldir və bildirir ki, “Vətəndaşların bəziləri zəhmətkeş deyil”. Həqiqətən də qəzet oxumaq, səhifələrini vərəqləmək zəhmət tələb edir. Mənəvi zəhmət. Bir də var maddi zəhmət. Bu da qəzetə abunə ilə bağlıdır.
Artıq ilin sonlarına doğru addımlayırıq. Qəzetlərə də abunə olmaq zamanıdır. Mənim tanıdığım “Bütöv Azərbaycan” qəzeti təşkil olunduğu zamandan təşəkkül tapdığı, intişar etdiyi məqama qədər öz səhifələrində həmişə tələbə yazılarına yer ayırıblar. Redaksiya heyəti sözümüzün dərcində heç zaman qızırğalanmayıblar. Gərək ki, o günkü yazan əlimizlə, bugünkü ürəyimiz bir ola. Sən yanasan, mən yanam ki, qəzet də yaşaya…
Ona görə də, sevin “Bütöv Azərbaycan”ı. Ona abunə də olun, aludə də!…
Vaqif Mustafazadə – bəstəkar, pianoçu, caz-muğam üslubunun banisi
Vaqif Mustafazadə (Vaqif Əziz oğlu Mustafazadə) 16 mart 1940-ci ildə Bakı şəhərində İçəri Şəhərdə anadan olmuşdur. Atasının ölümündən sonra, anası Vaqifin tərbiyəsi ilə məşğul olmağa başlayır. O yerli məktəbdə musiqi müəlliməsi idi.
1963-cü ildə Asəf Zeynallı adına Bakı Musiqi Kollecini bitirib, Bakı Musiqi Akademiyasına daxil olmuşdur. İlk məşhurluqda elə bu zaman gəlir. Vaqif burada kiçik konsertlər verir, klublarda çıxış eləyir. O əsasən klassik caz, bluz və oynaq mahnılar ifa edir.
1964-cü ildən “Orero” ansamblına, “Qafqaz” caz üçlüyünə, “Leyli” və “Sevil” qadın vokal instrumental və “Muğam” instrumental ansambllarına rəhbərlik etmişdir. Beynəlxalq caz müsabiqələri və festivallarının (“Tallin-66”, “Tbilisi-78”, Monte-Karlo) laureatı olmuşdur.
1979-cu ildə Monakoda qeyri-adi şərtlərlə yeni festival keçirilir. Bu festivalın şərtlərinə görə əsərin müəllifi, ifaçısı və ölkəsi gizli saxlanılmalıdır. Festival başa çatdıqdan sonra 100-lərlə naməlum ad içərisindən bizə doğma ad çəkilir. Azərbaycan, Vaqif Mustafazadə. Monako caz festivalından vətənə “Ağ royal” mükafatı ilə qayıdır və növbəti konsertlərinə hazırlaşır.
Fortepiano və simfonik orkestr üçün konsertin, “Muğam” simfoniyasının (tamamlanmamış), bir sıra caz kompozisiyalarının və pyeslərin müəllifidir.Vaqif Mustafazadə Azərbaycan caz musiqisinin banisi və yeni caz fikrinin (devizinin) təsisçisidir. O, Azərbaycan musiqisinin, muğamın klassik Amerikan caz musiqisi ilə sintezini yaradıb. Onun yeni devizi Caz-Muğam adlanır. O, Azərbaycan Muğam Caz Hərəkatının memarıdır.
Xalq musiqisi, muğamdakı improvizasiyalarda caz elementləri görmüş və orijinal bir janr ortaya çıxarmış “Muğam” simfoniyasının müəllifi Vaqif Mustafazadə 1979-cu ildə Azərbaycan Respublikasının əməkdar artisti fəxri adına layiq görülür.
1982-ci ildə artıq ölümündən sonra Azərbaycan Dövlət Mükafatına layiq görülüb.
O, 16 dekabr 1979-cu ildə Daşkənddə qastrol zamanı ürək tutmasından vəfat etmişdir. Bakıda dəfn olunmuşdur.
