Zaur Ustac yaradıcılığı bütövlükdə milli kimlik, tarixi yaddaş və mədəni irsin qorunması üzərində formalaşmışdır. Onun poeziyasında və publisistikasında Azərbaycan mədəniyyəti ilə yanaşı, Türk dünyası ideyası da geniş şəkildə öz əksini tapır. Şair üçün Türk dünyası sadəcə coğrafi sərhədlərlə məhdudlaşmır, həm də ortaq dil, ortaq din, ortaq yaddaş və ortaq mədəniyyət anlamı daşıyır.
Zaur Ustac öz əsərlərində türk xalqlarının tarixini, qəhrəmanlıq salnaməsini və ortaq taleyini poetik dillə ifadə edir. Onun yaradıcılığında Nizami, Füzuli, Nəsimi kimi klassiklərdən gələn böyük ədəbi ənənə ilə yanaşı, müasir dövrün milli-mənəvi dəyərlərə çağırış ruhu da güclüdür. Bu baxımdan, Ustac Türk dünyasını birləşdirən mənəvi sütunlardan biri kimi dil və ədəbiyyatı ön plana çəkir.
Şairin yaradıcılığında Türk birliyi, Türk birliyi uğrunda mübarizə və “Bütöv Azərbaycan” ideyası bir-birini tamamlayan mövzulardır. O, Azərbaycanın türk dünyasının ayrılmaz parçası olduğunu vurğulamaqla yanaşı, bütün türk xalqlarının bir-birinə mənəvi dayaq olması fikrini də qabardır.
Zaur Ustacın əsərlərində Türk dünyası həm romantik bir ideal, həm də reallığa çevrilməli tarixi vəzifə kimi təqdim olunur. Bu mənada onun poeziyası türk gəncliyinə milli köklərə bağlı qalmağı, ortaq tarixdən və dəyərlərdən güc almağı öyrədir.
Beləliklə, Zaur Ustacın yaradıcılığı yalnız Azərbaycan ədəbiyyatı ilə məhdudlaşmır; o, Türk dünyasının ədəbi, mənəvi və milli birliyinə xidmət edən bir missiya daşıyır. Onun əsərləri bir növ türk xalqlarının ortaq dilində – poeziya dilində – səslənən birləşdirici çağırışdır.
MI MADRE La llamaron alfombra, y puso el mundo bajo nuestros pies… La llamaron tapiz, y colgó el mundo ante nuestros ojos… Nuestro mundo quedó bordado, hasta que comprendimos sus dibujos… Las palabras de mi padre nos las entregó en su propia lengua mi Madre… A algunos llegaron ya, a otros les llegarán dentro de cien años… En ambos casos hay provecho en la palabra de mi Madre, donde descansa mi historia secreta; en cada puntada de mi Madre, en cada ornamento, en cada alfombra, en cada tapiz…
Mi Madre tejió las palabras de mi padre en los nudos, y las guardó en las alforjas… para que fueran sustento de los hijos… Puntada a puntada, nudo a nudo, tejido a tejido, tapiz a tapiz, nos mostró que el mundo estaba hecho de hilo y lana… Unos lo entendieron, otros lo entenderán dentro de cien años… En ambos casos hay provecho en la palabra de mi Madre, donde descansa mi historia secreta; en cada puntada de mi Madre, en cada ornamento, en cada alfombra, en cada tapiz…
Trasladó el cielo a los telares, envolvió la tierra en madejas… Ató el extremo del hilo a nuestra muñeca, para que no perdiéramos la hebra… Repetía mil veces una señal, para que quedara como pendiente en nuestros oídos… Mi Madre nos dio a conocer el mundo en mil sabores y matices… Símbolo tras símbolo, marca tras marca, el mundo pasó por la trama de mi Madre… Del cinturón de mi Padre al diseño de mi Madre se trasladó el mundo… ¡El mundo siempre será un tapiz para un nuevo mundo!
Ana – insanın ilk duası, ilk nəfəsi, ilk sevgisidir. Dünya insana gözlərini açanda onun qarşısında duran ilk müqəddəs varlıq da məhz Anadır. Zaur Ustac poeziyasında Ana obrazı həm sadə bir övlad sevgisi, həm də bütün bəşəriyyətin dayağı kimi təqdim olunur.
Şair üçün Ana sadəcə övladını bəsləyən, böyüdən deyil, həm də dünyanı övladının ayağına sərən qüdrətli bir varlıqdır. Onun misralarında Ana dünyanı palaz kimi ayaqlarımız altına salır, gəbə kimi gözlərimizin qarşısına asır. Dünyanın bütün gözəlliyi, bütün çiçəklənən naxışları ananın əllərinin zəhməti, qəlbinin işığı ilə bəzənir.
Zaur Ustacın Anası yalnız fərdi bir obraz deyil. O, həm də Vətəndir, torpaqdır, millətin ruhudur. Necə ki, ana insanı həyata gətirir, Vətən də milləti yaşadır. Şairin poetik dünyasında ana sevgisi ilə vətən sevgisi bir damarda axır – eyni ürəyin iki döyüntüsü kimi.
Ustac üçün Ana hikmətin səsidir. O, ata sözünü ana dili ilə övladına çatdıran müqəddəs məktəbdir. Onun kəlmələri bəzən sadə, bəzən də naxışlar kimi mürəkkəbdir. Ancaq hər halda, o sözlər həyat yolunu işıqlandıran çıraqdır.
Zaur Ustacın şeirlərində Ana həm göz yaşında, həm də təbəssümdə yaşayır. O, həm zəhmətin yorğun əlində, həm də mərhəmətin şəfqətli baxışında görünür. Şairin poetik dili ilə Ana, insan varlığının kökü, dünya ağacının kölgəsi, övladın yolunda işıq saçan ulduzdur.
Ana – Zaur Ustac üçün yalnız bir qadının adı deyil. Ana – həyatın özü, dünyanın nəfəsi, insanlığın ümididir.
MA MÈRE On l’a appelée tapis, Elle a jeté le monde sous nos pieds… On l’a appelée tapis brodé, Elle a suspendu le monde devant nos yeux… Notre monde est resté brodé, Jusqu’à ce que nous comprenions les motifs… La parole du Père, c’est ma Mère qui nous l’a transmise dans sa langue… À qui elle est parvenue, à qui elle parviendra encore dans cent ans… Dans les deux cas, il y a profit dans la parole de ma Mère, Mon histoire secrète repose; Dans chaque nœud de ma Mère, Dans chaque motif, Dans chaque tapis, Dans chaque broderie…
Elle a tissé la parole du Père dans des secrets, Elle l’a rangée dans les besaces, Pour qu’elle devienne offrande aux enfants… Nœud par nœud, fil par fil, trame par trame, Ma Mère nous a montré que Le monde qu’elle déployait sous nos yeux N’était que fil et laine… Certains l’ont compris, d’autres le comprendront dans cent ans… Dans les deux cas, il y a profit dans la parole de ma Mère, Mon histoire secrète repose; Dans chaque nœud de ma Mère, Dans chaque motif, Dans chaque tapis, Dans chaque broderie…
Elle a transporté l’arche vers les trames, Elle a roulé la terre en petites pelotes… Elle a attaché le bout du fil à notre poignet, Pour que nous ne perdions pas le fil de la pelote… Elle a martelé mille fois un signe, Pour qu’il reste comme une boucle d’oreille à nos oreilles… Ma Mère nous a fait connaître le monde en mille saveurs… Symbole après symbole, empreinte après empreinte Le monde est passé par la trame de ma Mère… Du fermoir de mon Père à l’assortiment de ma Mère est passé le monde… Le monde est toujours un tapis pour un nouveau monde!!!
Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin ənənələri içində hər dövrün öz səsi, öz nəfəsi vardır. Orta əsrlərdə Nəsimi hürufi ideyaları ilə insanın ali dəyərini, azad düşüncəni ucaltdığı kimi, müasir dövrdə Zaur Ustac da milli dəyərləri, bütöv Azərbaycan amalını, azad ruhu poeziyasının mərkəzinə gətirmişdir.
İmadəddin Nəsimi sözün qüdrəti ilə insanı kainatın mərkəzinə qoyur, insanı Tanrıya yaxınlaşdırır, hətta “insan ilahi varlığın aynasıdır” düşüncəsini ifadə edirdi. Onun qəzəllərində və rübailərində hürufi fəlsəfəsi ilə yanaşı, milli ruhun da dərin izləri görünür.
Zaur Ustac isə müasir dövrün sınaqları fonunda eyni missiyanı davam etdirir. O, poeziyada “Bütöv Azərbaycan” ideyasını ön plana çəkərək millətin bütövlüyünü, mədəni dəyərlərin qorunmasını və gələcək nəsillərə ötürülməsini əsas amal kimi göstərir. Zaur Ustacın yaradıcılığında kitab sevgisi, milli kimlik və vətənpərvərlik ön plandadır.
Hər iki şair sözün gücünə inanır. Nəsimi əsrlər öncə “söz”lə insanı Tanrıya qovuşdururdusa, Zaur Ustac bu gün “söz” vasitəsilə milləti tarixi yaddaşına, kökünə və gələcək hədəflərinə qovuşdurur. Onları birləşdirən ən böyük məqam isə insan və söz qarşısında daşıdıqları məsuliyyətdir.
Beləliklə, Nəsimi – klassik Azərbaycan poeziyasının “mən” fəlsəfəsini yaratmış dahi, Zaur Ustac isə müasir poeziyamızda milli idealların sadiq carçısıdır.
İnsanın dünyaya gəlişi ilə gedişi arasında böyük bir zirvə var. Gərəkdir ki, o zirvəni şərəflə yaşayasan. Xalqına, elinə, obasına gərəkli insanlar daim o zirvəni layiqincə aşa biliblər. Elinə, obasına, xalqına gərəkli şəxsiyyətlərdən biri də şair Aqil İman idi. Təəssüf ki, az ömür yaşadı. Ancaq Aqil İman sözün həqiqi mənasında mənalı bir ömür yaşadı. Dünyanın bütün pisliklərindən uzaqda dayanıb ömrünü sözə bağışladı. Atlıları atından, şahları taxtından salan sözə! Həmişə sözünün ağası oldu, söz onun ağası olduğu üçün. Neçə-neçə şeirləri özündən xəbərsiz Göyçə və Qarabağ mahallarında dillər əzbəri oldu. Hansı şairlərin şeirləri dillərdə nəğmələşib, şeirsevərlərin könlünü oxşayırsa, o şairlər heç vaxt ölmürlər. Bu qəbildən olan şairləri yazdıqları şeirlər əbədiyaşar edir. Bəli, Aqil İman da belə şairlərdən idi. Aqil İman çox şirin ləhcəylə – qədim Göyçə şivəsində bulaq axarı ilə danışardı, zəngin nitq mədəniyyətinə malik gözəl natiq idi. Söhbətlərinə qulaq asdıqca, onu dinləməkdən doymaq olmurdu. Ovqatının xoş vaxtında yazıçılar, şairlər haqqında maraqlı söhbətlər edər, rəngarəng, yeni şeirlər söyləyərdi. O, həm də Qarabağ toylarında məşhur masabəyi idi. Ən ağır məclislərə Aqil İman dəvət olunardı. Elə şəxsən mənim toy şənliyimdə də Aqil İman masabəyi idi. Aqil İman Aşıq Ələsgərdən, Səməd Vurğundan, Bəxtiyar Vahabzadədən, Hüseyn Arifdən, Məmməd Arazdan, Məmməd İsmayıldan, Zəlimxan Yaqubdan, el şairləri Rasim Kərimlidən, İsmixandan, Sərraf Şiruyədən, Sücaətdən, Bəhmən Vətənoğlundan, Azaflı Mikayıldan gəraylı, təcnis, qoşma, divani söyləyəndə şeir pərəstişkarlarına xüsusi zövq verirdi. Onun özünəməxsus deyim üslubu, qulağa yatan məhrəm səsi vardı. Hətta Sərraf Şiruyə dəfələrlə etiraf edərək deyir ki, İman məclisi məndən daha rövnəqli, daha şövqlə aparırdı. Aqil İman rəhmətlik atam Yaqub Hacıyevlə doğma əmioğlu olduğundan, həm də hər ikisi Bərdə rayonunda Dəmir Beton Məmulatları Zavodunda mühəndis işlədiyindən daim işə səhər birlikdə gedər, axşam da birlikdə qayıdardılar. İman əmim bizə tez-tez gələrdi. Axşamlar atamla söhbət edər, televizora birlikdə baxar və çox vaxt da keçmişdə Göyçədə olmuş tarixi hadisələrdən, dünyada gedən ictimai-siyasi proseslərdən danışardılar. Bir axşam İman əmim bizə gələndə mənə cibindən bir vərəq çıxarıb dedi ki, Araz, dünən axşam yazdığım şeirdi, al, oxu gör necədi? Və onu da əlavə etdi ki, şairlərin ilk oxucusu həmişə öz yaxınları olublar. Mən özüm də poeziyasevər olduğumdan şeiri böyük həvəslə oxudum və çox da xoşuma gəldi:
Ümman olan könlüm, çay olan könlüm, Niyə sısqa oldu gözündə sənin? Aqillər yanında bal olan sözüm, Niyə zəhər oldu sözündə sənin?
Yaralı kamanam, həzin bir neyəm, Qopan fırtınayam, əsən küləyəm. Coşan şəlaləyəm, ötən tütəyəm, Çəmənində sənin, düzündə sənin.
Söylə görüm, niyə məndən küsmüsən? Bircə kəlmə danışmırsan, dinmirsən. Biçarə İmana cavab vermirsən, Gözlərim qalıbdı üzündə sənin.
Bu şeir elə o vaxtdan məndə qaldı. Yeri gəlmişkən onu da qeyd edim ki, Aqil İman çox vaxt yazdığı şeirləri saxlamaz və əlyazmalarını da yaxın dostlarına, şeir pərəstişkarlarına verər, harada yazardısa, orada da qalardı. Bu yaxınlarda İman əmimin böyük oğlu Qılman mənimlə söhbətində bildirdi ki, atam Aqil İmanın şeirlərini toplayıb çap etdirmək istəyirəm. Mən ona bildirdim ki, məndə də Aqil İmanın bir neçə qoşması var, verərəm onları da kitaba daxil edərsən. Və söhbət əsnasında Qılman İmanı alqışladım. Eşq olsun belə gəncə! Şükürlər olsun ki, Aqil İman vaxtsız vəfat etsə də, Qılman İman kimi dəyərli və istedadlı şair oğlu var. İnanıram ki, Qılman İman babası Həsən Xəyallının, əmisi Sərraf Şiruyənin, atası Aqil İmanın layiqli davamçısı olacaq. Axı, bu nəsildə sözün qiyməti daim dəyərləndirilib, uca tutulub. Ustad şairləri, el qəhrəmanları ilə məşhur olan bu nəslin davamçıları belə də olmalıdır. Aqil İmanın vaxtsız ölümü onu tanıyanların hamısını sarsıtdı. Onun haqqında olan fikirlərim ürəyimdə qalaqlanıb şeirə çevrildi:
Araz səndən saldı bəhsi, Dostların titrədi səsi. Söz dağının şah zirvəsi, Şahi-xaqanım, hardasan?
Aqil İman özünü sağlığında geniş şəkildə şair kimi tanıtmadı. Bu onun təvazökarlığından, poeziyaya ciddi münasibətindən və özünə qarşı tələbkarlığından doğurdu. Ancaq onun kiçik bir qaralaması onu sevənlər üçün böyük bir sənət nümunəsi idi. Heyif ki, az yaşadı, özü ilə yazılacaq çox mövzuları apardı… Ruhun şad olsun, Aqil İman!…
Gəncliyimdə bədahətən meyxana deməyim də vardı. Məhəllədə yığışırdıq, iki-üç nəfərə də ipucu verirdik. İpucunun iki sətri hələ də yadımda qalıb. Məncə belə idi:
Athaatdı, gəlib atıb vurdular, Əcəb deyib kəlləmizi qırdılar.
Hə, “at” sözü çoxşaxəlidir, dərin çalarları var. Məsələn, at heyvan cinsi, güllə atmaq, bıçaq atmaq, çoxmaq -selbələmək, yəni onu atmaq, vıyıldatmaq. Bir də var at sözündən yaranan “atmaq”, yəni kəf gələn, atanşik, dolandırıcı, başını və ailəsini dolandıran. Bu barədə yaxşı atalar misallarımız da var. Bu atalar misalları da həmişə ya ikibaşlı, ya da çoxbaşlı olur. Məsələn dovşana qaç deyir, tazıya (it növü) tut. Buradan nə nəticə çıxır? Sözü deyən adam bu yazıq heyvanların hər ikisinə atır. Tazı dovşanı tuta bilməsə sözü deyən adam dovşanın yanında genələcək ki, bəs, gördün, səni itin ağzından necə qurtardım?! Hələ bir itin də üstünə bütün hirsin, pasın tökəcək ki, ə qurumsaq, bir dənə dovşanı da tuta bilmirsənsə, səni niyə yedizdirirəm? İt bu adamın yanında gözükölgəli olacaqdı, sahibini görən kimi quyruğunu qısıb gözdən uzaq bir yer axtaracaq. Yox, əgər tazı dovşanı tutub sahibinin ayaqları altına atanda adam gəriləcək, genələcək, ətrafdakılarına da deyəcək ki, görürsən, vəziyyətdən baş çıxartmaq hər oğulun işi deyil, e… Başqa bir atalar misalı: “Dovşanı araba ilə tutur”. Bu da atmağın bir növü. Burada üçüncü tərəf də var. Arabanı müsadirə etmək üçün arabaçıya deyir ki, get dovşanı araba ilə tut. O da gedib tutur. Hə, əsl həngamə bundan sonra başlayır. Üçüncü şəxs arabaçını çəkir haqqı divana, bəs bizim qanunlara görə dovşanı araba ilə tutmaq olmaz. Bu həm də imzaladığımız beynəlxalq konvensiyaya ziddir. Odur ki, arabanı müsadirə edirik. Arabaçı yalvar-yaxar edir ki, ayə qıvlasız, uşaqlarımı bu araba ilə dolandırıram, nə müsadirə. Üçüncü şəxs baş barmağını yuxarı qaldırıb deyir “sən öl” mənlik deyil, oralıqdır. Atan belə olar..e..e.. Bu müsadirədən o yuxarıların heç xəbəri də olmur, əgər səsi çıxmasa. Görürsən atan belə olar, həm yuxarılara atır, həm də aşağılara.
Dünyada da athaatdır. Putin Ukraynaya atır (bombalayır), Trampa atmaq istəyir. Ukrayna Rusiyanın neft infrastrukturlarına atır (dağıdır). İzrail Qəzzaya, İrana, Suriyaya atır. Tramp da hamıya atır (hədə gəlir). Hə, bu məmləkətdə də atan atanındır, hətta bunun şiddətləndirmə dərəcəsi var, “athaat”. Tuthatut olur, athaat niyə olmasın? O gün biri məndən soruşur: -Mirzə, bu necə olur? Birinin aylıq maaşı dörd yüz manatdır, amma ayda min beş yüz manat xərcləyir. Arvadı da işləmir, iki uşağı da azyaşlıdır. Cavab verdim ki, təkcə sən deyilsən buna təəccüblənən. Bütün dünya məmləkətin belə “savadlı” hərəkətinə mat-heyran qalıb. Hamı o min yüz manatı axtarır ki, bəs bu vəsait nəyin hesabına formalaşır. Hə, indi mən sizə deyim haradan formalaşır. Hamı bir-birinə atır, bir sözlə athaatdı. Süpürgəçidən tutmuş ta “vicdanlı” məmurlara qədər. Deyəcəksən süpürgəçi də atır? Bəs nə bilmişdiniz?! O gün qəzet almağa gedəndə görürəm ki, o nimdaşı çıxmış süpürgə ilə zir-zibili bir mağazanın qapısı ağzına itələyir. Barmağımı dişləyib, dedim ki, aha, mağaza sahibi bunun aylığını verməyib. Uzağı deyəcək ki, küləyin burulğanı bütün bunları sənin qapına yığıb. Yadıma bir əhvalat düşdü. İkimininci illərin əvvəlində ABŞ səfirliyi ərazisini genişləndirmək üçün ətrafdakı binaların mənzillərini şəhər icra hakimiyyəti vasitəsilə satın alırdı. Bir gün redaksiyaya yaşlı bir kişi gəldi ki, bəs Hacıbala müəllim mənzilimin pulunu vermir. Mirzə, bunu yaz, yazdım. Bir aydan sonra gəldi ki, Mirzə, sən yazdın, pulumun bir hissəsini aldım yenə. Baxdım ki, bu kişi məni qazlamaq istəyir. Dedim ki, get ver məhkəməyə, səfirin qəbulunda ol. İndi baxın, o vaxtdan bəri şəhərin müxtəlif hissələrində söküntülər olub, nə qədər adama atıblar. Elə mənim özümə də atıblar. Mirzəağa Əliyevdə evim söküləndə mansardımın pulunu vermədi Hacıbala müəllim. Daş atıb başın tutdu ki, olmaz. Başını daşın altına tuta-tuta mənə atdı. Böyük “atanşik”lərdən biri də toy mərasimidir. Gedib şadlıq evində toyun keçirilməsini müəyyən qiymətə danışırsan. Sarayın sahibi şərt qoyur; toydan sonra saraydan heç bir ərzaq apara bilməzsən. Niyə, a kişi, bu ərzağın pulunu verməmişəm, niyə apara bilmirəm? Sənə nə var bu ərzağı hara göndərəcəm? Bəlkə yetimləri sevindirəcəm bu ərzaqlarla. Yox, adamın üzünə dururlar ki, olmaz. Xoruzun quyruğu burada görünür. Qalan ərzağı növbəti toyun ərzaq siyahısına salır. Hələ mən demirəm, zirzəmilərdə istehsal edilən araqlar, müxtəlif içkiləri xarici mal adı ilə necə sırıyırlar. Hara baxırsan, AQTA? Hara lazımdır, ora da baxır. Ağrımayan başına yaş dəsmal niyə qoysun? Ən böyük “atanşik”lərdən biri də marketlərdir. Market sahibləri üçün Allah ölüb. Nə Allahları var, nə dinləri var, nə də imanları. Baxın, mənim cibimdə on manat pul var. Girirəm marketə on manatlıq ərzaq götürürəm. Bilirəm ki, ƏDV (əlavə dəyər vergisi), yəni on səkkiz faiz bu qiymətin içindədir. Yaxınlaşıram kassaya, kassir deyir ki, on bir manat səksən qəpik. Niyəsini, soruşanda cavab verir ki, on səkkiz faiz ƏDV. Bah atonan, sən demə bunlar alıcıdan ərzağın qiymətinin otuz altı faizini çığırda-çığırda alırlar. Elə ərzaq var ki, topdansatışda iki manata aldığı bir nəsnənin üstünə yüz əlli faiz qiymət artırır, yəni beş manata satır. Odur ki, camaat küçə ticarətinə daha çox üstünlük verir. Çek verməsələr də, bir manatın üstünə ƏDV gəlmirlər. Bu marketlər var ha, adamı göz görə-görə soyurlar. Gedirsən “Ramazan” çörəyi almağa, çəkisi 360-390 qram, qiyməti bir manat on qəpik. Hardasa bir kilosu üç manat otuz qəpik. Tarif Şurası bəs deyirdi ki, çörəyin qiymətini qaldırmaq olmaz. Bu qiymətə beş yarım “zavod” çörəyi almaq olar. Deməli “Ramazan” çörəyinin bir tonu, üç min üç yüz edir. Vay dədə, vay! Qaz vurub, qazan doldurmaq buna deyərlər, e.., cınqırını da çıxarda bilmirsən. Cınqırını çıxartmamaq üçün elə bil marketlərin hamısına “atanşik” duası yazıblar. Qaz demişkən, orada borulara elə hava vururlar ki, sən özündən çıxarsan, hava borudan çıxmır. Dörd saat gözləyirsən ki, sözün əsl mənasında bu zəhrimar qaz boruya nə vaxt dolacaq? Bu MTK-lardan heç danışmağa dəyməz. Pay sahiblərinə elə atırlar ki, əlin üzündə qalır. Elə oyunlardan çıxırlar ki, adam deyir bu nə oyundur düşmüşəm. Nazirlər Kabinetinin təsdiq etdiyi “Mənzil Məcəlləsi” onlar üçün tuneldən keçən qatara bənzəyir. Uzun fit verib tunelə girir. Ordada qaranlıq, zülmət. Paravoz işıqlarını yandırmasa elə bilirsən ki, sonsuzluğun içindəsən. MTK pay sahiblərinə yeriyən pul qabı kimi baxırlar. Nə isə MTK-lar atmaq üzrə rekord qırdıqlarına görə, onlardan ayrıca yazmaq lazımdır. Bu it-pişiyin idarəsi var, hə onu deyirəm. O idarə itlərə, pişiklərə atır. Şəhər doludur küçə itlərilə, pişiklərilə. İt kimisə qapır, pisiklər bit-birəni küçələrə doldurur. Hətta bəzi insanların bu küçə heyvanlarına yazıqları gəldiyi üçün onları yemləyirlər də. Daşdan səs çıxır, bu idarədən səs çıxmır. Onlarda şəffaf heç yoxdur. Bir dəfə mətbuata çıxıb demirlər ki, bu işləri gördük. Daha küçə itləri üstünüzə tullanmayacaq, sizi qapmayacaq. Əvəzində pul silmək üçün sovetlərdən qalan “pripiska”ları köhlən ata mindirib “Cıdır” düzündə cövlan edirlər. Kücələri işıqlandıran idarə küçə işıqlarına atır. Banklar müştərilərinə, müştəri də krediti ödəyə bilmədiyi üçün qaçıb gizlətməklə banka atır. Bulvar İdarəsi dənizə atır, sonra da gedib “Ağ şəhər”də altı-yeddi mənzil alır. Kənd təsərrüfatına su yönəldən idarə sahibkara göz-qaş eləyir ki, cibimi doldurmasan susuz qalacaqsan. Liftlərin tros idarəsi trosa atır. Hansını deyim? Bir sözlə athaatdı. Sən də deyirsən ki, dörd yüz manat maaş alan adam, necə min beş yüz xərcləyir? Hə, di bəsdir. Yazını bitirim, durum görüm mən də kimə atıram.
29.08.25
Təklifinizi, şikayətinizi bizə yazın. Sizi dinlərik. 055 634 88 31
Azərbaycan ədəbiyyatının tanınmış simaları bir fotoda: Məhəmmədhüseyn Təhmasib, Əli Sultanlı, Cəfər Xəndan, Mir Cəlal Paşayev, Cəfər Cəfərov, Məmmədcəfər Cəfərov.
Yaradıcı insanlar xəyalpərəst olur, oxumağa, yazmağa, çəkməyə bir bəhanə axtarır.Bu, sanki onları əhatəsində olan insanlardan daha da xoşbəxt edir.Amma hər yaradıcı insanda insani keyfiyyətlər, həqiqi şəxsiyyət kimi formalaşmaq, vicdan və mərdlik anlayışı olmur.Ən azından insan yaşadıqca, yaşa dolduqca bu qənaətə gəlir. Barəsində yazacağım şəxs 29.08.1998-ci ildə Qax rayonunun Ağçay kəndində anadan olan, Cavidan İsaqlıdır.Onun şəxsi həyatı barədə çox yazmayacağam.Amma oxucuların nəzərinə çatdırım ki, 27 yaşlı gəncin həyatda gördüyü hadisələri, içində özünü tapdığı nüansları 10-umuzdan 5-imiz görməmişik.Hər şeyə rəğmən isə Cavidan məğrur dayanmağı, həyatla mûbarizə aparmağı bacarıb, hələ də bacarır.Çoxları kimi, qeyri-səmimi rəftarla, “day-day” kimi mənasız və şablon, iyrənc məsələlərlə bu yerlərə gəlib çatmayıb.Öz əməyi, xüsusi səs tembri, əzmi ilə daim qazanıb.Ayağından bassalar da, yoluna tikan əksələr də hər kəsə qalib gəlib. Gəlin, onun ilk yaradıcılığa başladığı illərdən yazım, siz də oxuyun.Şeirləri ilə sinif yoldaşların, müəllimlərinin qəlbini ovsunlayırdı.Musiqiyə olan həvəsi isə onu daha da inkişaf etdirirdi.Şagird olduğu, tələbə olduğu dövrdə müxtəlif dôvlət tədbirlərində, müsabiqələrdə iştirak etdi.Fəxri fərmanlar, sertifikatlarla təltif olundu.Bəli, baxın, indi isə o Qaxın gənc və yenilməz starına çevrilib.Hərçənd ki, yenə vurğulayıram, o bu zirvəyə öz iradəsi ilə çatıb. Bu yaxınlarda sôzləri, şairə Şəlalə Məmmədovaya məxsus “sevgi qadını” mahnısının təqdimatı oldu.Mən deyərdim ki, Qaxda belə bir formatda, maraqlı bir klip yayınlanmayıb…
Mən sadəcə dəyərli gənc dostumuza uğurlar arzu edirəm.Daha da yüksəklərə, lap yüksək zirvələrə ucalsın!Ədəbi, tərbiyəsi, əxlaqi keyfiyyətinin göstəricisi kimi!
