(hekayə) Payızda doğulsam da, payızı sevmirəm. Payız gəlişiylə könlümə sıxıntı gətirir, kədərimi bulaq kimi qaynadır. Elə bilirəm tökülən yarpaqlar ömrümdən, günümdən nəyisə qoparıb aparır. Fikirlərim dumanlanır, baxışlarım hansı bir məchul nöqtəyəsə yol çəkir. O yollara payız çiskini ələnir. Ömrümün ötən anları vərəqlənir, xatirələrimin çırağı işıqlı bir ümidin həsrətindən alışıb yanır. Qənirsiz çöhrənin cizgiləri şəhdli duyğularından ürəyimə şirinlik axıdır. Bir zaman küçədə çalınan “Vağzalı”nın həzin, titrək səsini dinləyə-dinləyə dediyin sözlər yadıma düşür. “Bir payız bizə də gülümsər” demişdin. İnamım əlimdən tutmuşdu. Aylarım illərimə calanmışdı. Fəsillər bir-birinin sorağıyla məni payıza çəkib gətirmişdi. Tələbəçiliyim qurtarhaqurtarda idi. Canım yanındaydı, həsrətin özümdə. Vüsallı günlər arzulayırdım. Səni düşünə-düşünə, səndən uzaqda. Amma o günlərsə həyatda qaçaq düşərdi. Ot tayasına düşmüş iynə kimi tapılmazdı. Gecələr arzu olardın, əvəzsiz inci kimi yuxularıma dolardın. Məktub yazardım. Atanın qorxusundan sükutun naməmə cavab olardı. Görüşümüz tətilə qalardı. Anan gəlişimdən duyuq düşərdi. Yollara baxa-baxa kövrələrdim. Şəhərdən özümlə gətirdiyim bir dünyalıq sevincimi, fərəhimi kimsəsiz qoyub, itirə-itirə gedərdim. Təkcə “bir payız bizə də gülümsər” sözlərin ovudardı məni. Kədərimi dağıtmaq, ürəyimi ovutmaq üçün geyinib kənd yoluna çıxıram. Sağım ağac, solum ağac, ayaqlarım altında oynayan, xışıldayan qızılı, çəhrayı yarpaqlar. Başım üstündə cənuba sarı uzanıb, “ bir də bu yerlərə gələrəm,” -deyən həzin şərqili durna qatarı. Düşünürəm, təbiətdə çox şey təzələnir, gedənlər bir özgə nəfəsdə, bir özgə səsdə qayıdıb yerinə gəlir. Sənsə gəlmirsən, gülüm! Ömrümdən beş payız da beləcə düşür. Ayların, illərin qarı başıma enir. Şəvə saçlarım naxışlanır yavaş-yavaş. Qulaqlarımın dibində qopan “Gəl, quzum, gəl, yorulmamısan ki…?!” sözlərindən birdən-birə diksinirəm. Səsdəki zəriflik, şirinlik məni ovsunlayır, varlığımı unutdurur. İsti gizilti olub əzalarımdan keçir. Balaca totuq əllərindən tutduğun körpən də mənə baxıb gülümsəyir. O gülümsər gözlərdə nədənsə çırpınan bəxtiyarlığımı axtarıram. Soyuq rüzgar ayaqlarımız altındakı xəzəllə oynayır. Sən, taleyimlə oynadığın kimi. Soyuq dəyməsin deyə tüklü, yun şərfini günahlı boynuna dolayırsan. İncə barmaqların dinc qalmır, titrəyə-titrəyə şərfin uclarındakı tiftikləri yolur. Sevincdənmi, ya qəzəbdənmi belə edirsən, bilmirəm. Mənimsə qəlbimdəki soruşulası suallar şəlalə kimi çağlayır. Ümmanlara qovuşan nəhrlər təki kükrəyib boğazıma qədər axır. Titrəyən dodaqlarımda quruyub qalır. “Sən…Sən, niyə…”-deyib dilim topuq çalır. Kəkələyirəm. Sən isə qırıq könlümdən keçənləri yaxşı anlayırsan. Süzgün baxışlarını sifətimdə dolandırıb: ” Bilirəm, sən niyə andına dönük çıxdın” deyəcəksən. Sən hər şeyin, hər şeyin günahını məndə görəcəksən. Rəzil də, lap elə iblis də adlandıracaqsan. Ancaq bunun nə faydası. Ötən illər ki, bir daha geri qayıtmayacaq. Bax, sən mənə nə verəcəkdin, nə?! Bu maaşdan o maaşa dikilən gözlərdəki həsrətdən doğan ehtiyacımı. Ya şagird dəftərinə düzdüyün bir-iki cızma-qaranımı. İnsan dünyaya bir dəfə gəlir. Gərək o gəlişiylə qayğılar yükündən azad olsun. Meyli nə çəkirsə, o da o dəm gözləri önündə dayansın. Məncə inciməyə dəyməz. Səni gec anladım. Ata nəsihətindən, ana öyüdündən vaxtında nəticə çıxartdım. Peşiman da deyiləm. Topdağıtmaz evimdə hər şey varımdı. Ərim savadsız olsa da, yaşamağın ki, yolunu bilir. Bax, bu, mənimçün elə nəyə desən dəyər. Məni bağışla, getməliyəm. Ərim məni gözləyir. Anamı yoluxmağa gəlmişdim. Xudahafiz!..
Yox, getmə, bir anlıq ayaq saxla. De ki, yalandı deyirəm. Eşitdiyim hənəkdi söyləyirəm. Qəlbim də, ruhum da dəyişməyib, əzəlki kimi necə vardısa eləcə də qalıb. Nə olar gedəndə, barı könül bağımdan xəyalının açılmış çiçəyini qoparma. Qoy o da mənimçün ümid çırağı olsun. Xatirələrimdə yenə məsum bir gözəl yaşasın. Göyərçin əllərini yelləyib məni səsləsin. Yenə mən özümü aldadıb və bu aldanışda da itirdiklərimi kimdəsə tapım, yaşadım. Yoxsa ömrüm boyu səni yamanlayaram. Məgər əziyyətsiz gələn səadət də səadətdirmi, gülüm! Məgər zəhmət qoxusuna bürünməyən, qabarlı əllərin sığalından uzaqda qaralan bəxtiyarlıq da xoşbəxtlikdirmi. Əsla, yox! Gərək səadətin də dadı ola, duzu ola, gələndə də ehtiyac adlı sədəmənin zərbələrinə dözə-dözə qayğılı yollardan keçib gələ. İndi isə get, ancaq sənə veriləsi ömrü ürəklə yaşa. Ürəklə yaşayanın açmaz qapısını dünyanın qəmi… Getdi. Ürəyimdə hər şeyi alt-üst etdi. Kaş heç onu görməyəydim. Yaşayaydı məndən uzaqda mənsiz. Təki xəyalı mənimlə olaydı. Yalqız qalanda dindirib danışdıraydı. İndi o pak, büllur xəyalını da ləkələmişdi. Anam payız, bəlkə sən də elə tutqun qaşqabağınla nəyinsə xiffətini çəkirsən. Bağışla ki, səni dindirib danışdırmamışam. Sənə təbiəti kədərə, qəmə batıran dünya kimi baxmışam. Sən demə o dünya da bir nağıl, bir nəğməymiş. Qızılı, çəhrayı notlu nəğmə. Bəs necə olub ki, dönük sevgilim kimi səni də vaxtında tanımamışam. Qənirsiz cəmalına heyran kəsilməmişəm. Bir ürək dönürsə, bir arzu sönürsə burada sən neyləyəsən, gözəl payız. Gərək ürək dönməsin, gərək arzu sönməsin. Çünki payız sınaqdı. Toy-düyün sınağı, məhəbbətli dünyanın sınağı. Qoy yenə yay ötsün, payız gəlsin. Qoy yenə gözlərdə gözəllər sonalansın. Amma sınağa dözməyən məhəbbətlər gəlməsin, yorulub yollarda mənzilsiz qalsın!
Zaur Ustaj was born on January 08, 1975, in Baku of Azerbaijan Republic. He studied at Baku State University and then continued his education at Higher Military School named after Heydar Aliyev , International Institute of Invention & Business and Shamakhi Humanitas College. He is Chief Editor in The Yazarlar Magazine.
MY MOTHER
Calling it a carpet, She laid the world beneath our feet… Calling it a rug, She hung the world before our eyes… Our world remained a rug, Until we could read the patterns… My Mother conveyed my Father’s word to us in her own tongue… Some understood, some will understand a hundred years later… In both cases, there is wisdom in my Mother’s word, My secret history rests In every knot of my Mother, In every pattern, In every carpet, In every rug… * She wove my Father’s word into saddlebags, Filled them for us, her children, So they might be provisions for the road… Knot by knot, row by row, motif by motif She laid before our eyes the world, And taught us that it was made of thread and wool… Some understood, some will understand a hundred years later… In both cases, there is wisdom in my Mother’s word, My secret history rests In every knot of my Mother, In every pattern, In every carpet, In every rug… * She lifted the skies into the warps, Rolled the earth into skeins… She tied the thread to our wrists, So we would not lose the end of the yarn… She wove a sign a thousand times into the loom, So it would hang as an earring in our ears… My Mother taught us the world in flavors upon flavors… Symbol by symbol, mark by mark, The world passed through my Mother’s weft… From my Father’s buckle into my Mother’s pattern the world moved… The world is always a rug for the new world!!!
THE RIBBON BEARS WITNESS…
War, The ribbon bears witness… Pandemic, The ribbon bears witness… * You are born, You are beaten, You grow up, The ribbon bears witness… * There is wedding, There is feast, There is bravery, The ribbon bears witness… * You became a soldier, Danger struck, It brings the news, The ribbon bears witness… * Just once, It shows no loyalty, Bears no pain, It falls silent, the witness… Ribbon – clothesline.
EARTH IS A PLACE OF PUNISHMENT!
O human, do not forget; Remember the Apple, Remember Adam, Remember Eve! * O human, do not forget; Remember the Call to Prayer, Remember Fate, Remember Punishment! * O human, do not forget; The earth is a place of punishment! The earth is a place of punishment! The earth is a place of punishment!
USTACAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
Eva Petropoulou-Lianou – yazıçı, uşaqlar ədəbiyyatı sahəsində mükafatlandırılmış müəllif və şairdir. Yunanıstan Beynəlxalq Yazıçılar və Rəssamlar Assosiasiyasının üzvüdür. Serbiyanın Alia Mundi assosiasiyasının qızıl üzvü, Pirey Yazıçı və Rəssamlar Assosiasiyasının, həmçinin Korinf Yazıçılar Assosiasiyasının üzvüdür. ABŞ Ədəbiyyat İttifaqının Sülh Səfiri və Nümayəndəsidir.
Stockholm project 2033 layihəsinin nümayəndəsidir. Eva Petropoulou-Lianou Yunanıstanın Ksylokastro şəhərində anadan olub. O, əvvəlcə jurnalistikaya maraq göstərmiş və 1994-cü ildə Fransanın Le Libre Journal qəzetində jurnalist kimi çalışmışdır. Lakin Yunanıstana olan sevgisi üstün gələrək, 2002-ci ildə geri dönmüşdür. Onun nəşr etdirdiyi kitablar və e-kitabları arasında: Me and my other self, my shadow (Saita publications), Geraldine and the Lake elf (English – French), The Daughter of the Moon (yunanca–ingiliscə, 4-cü nəşr, Oselotos publications). Onun yaradıcılığı Yunan Ensiklopediyası Haris Patsisdə (səh. 300) daxil edilmişdir. Kitabları Kipr Təhsil və Mədəniyyət Nazirliyi tərəfindən müəllim və şagird kitabxanaları üçün təsdiqlənmişdir. 2019-cu ildə yeni kitabları işıq üzü görmüşdür: The Fairy of the Amazon. Myrtia (əlilliyi olan Myrtoya həsr olunub), Lefkadios Hearn, Myths and Stories of the Far East (Sumi-e rəssamı Dina Anastasiadou tərəfindən illüstrasiya edilmiş). Son zamanlar onun The Adventures of Samurai Nogasika. san adlı kitabı İngiltərədə yerləşən nəşriyyat tərəfindən ingilis dilində nəşr olunmuşdur. Onun əsərləri Chinese, Vietnamese və Spanish dillərinə tərcümə edilmişdir. Müxtəlif ölkələr və yazıçılarla mədəniyyət və yaradıcılıq mübadiləsi layihələri həyata keçirir. Elektron ədəbiyyat jurnalı The Polis Magazino və bir çox digər nəşrlərlə əməkdaşlıq edir. Eva həmçinin ABŞ-da yerləşən Beynəlxalq Ədəbiyyat İttifaqının tərəfdaşıdır. Ədəbiyyatın inkişafı və yunan poeziyasının dünyada tanıdılması istiqamətində fəaliyyət göstərir. Yaxın günlərdə Çinin ədəbiyyat şəbəkəsində müşavir və redaktor köməkçisi seçilmiş, həmçinin beynəlxalq International Poetry Festival of Peace (Meksika) tədbirində qonaq iştirakçı kimi yer almışdır. Fəxri vəzifələri: Mil Mentes Por Mexico Beynəlxalq Assosiasiyasının prezidenti Global Federation of Leadership and High Intelligence (Yunanıstan və Meksika) 2024-cü il Nobel Sülh Mükafatına rəsmi namizəd Hindistan International Academy of Ethics səfiri və media tərəfdaşı Ədəbi fəaliyyət: Chimera magazine – ədəbi agent Williams MAVELi – redaktor Mükafatları: UNESCO Italy və UNESCO Mauritania tərəfindən Books for Peace International Award 50 Memorable Women Award Nelson Mandela adına International Peace Award.
Zaur Ustacın “Anam” şeiri Azərbaycan ədəbiyyatında dərin simvolika, folklor motivləri və milli-mədəni kodlarla zəngin əsərlərdən biridir. Bu şeirdə ana obrazı yalnız ailəvi çərçivədə yox, həm də mədəniyyətin, ənənənin, tarixin daşıyıcısı kimi təqdim olunur.
Burada palaz, gəbə, ilmə, xalı, naxış, kirkid, arğac kimi sözlər Azərbaycan xalqının məişətinə, qədim toxuculuq sənətinə bağlıdır və Ananın sözlərinin, düşüncələrinin, öyüdlərinin zamanla toxunmuş bir xalça kimi gələcək nəsillərə ötürüldüyünü göstərir.
Şeirdə ata sözü Ananın dili ilə nəsillərə çatdırılır – bu da ənənənin əsas daşıyıcısının məhz qadın, ana olduğunu vurğulayır. Həm də müəllif göstərir ki, bu hikmətlər bəzən dərhal anlaşılır, bəzən isə yüz illər sonra açılır – amma hər iki halda dəyərlidir.
Sonda isə “Dünya hər zaman gəbədir yeni dünyaya” misrası həm poetik, həm də fəlsəfi qənaətdir: dünya özü-özlüyündə nəsildən-nəsilə toxunub ötürülən bir xalça kimidir, hər gələn nəsil isə onun üstündə öz izini qoyur.
Bu gün Namiq Hacıheydərlinin 50 yaşı tamam olur… Məqamı ucadır. Ruhu şad olsun! Amin…
Namiq Hacıheydərli 1975-ci il sentyabrın 8-də Salyan rayonunun Varlı kəndində doğulub. 1990-cı ildə Varlı kənd əsas, 1992-ci ildə Salyan rayonu Yolüstü kənd orta məktəbini bitirib və elə həmin ildə N.Tusi adına Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin Filologiya fakültəsinə daxil olub. Ali məktəbi 1997-ci ildə bitirib. 1999-cu ildə Salyanın Qaraçala ərazisini əhatə edən “Dan yeri” Ədəbi Birliyini qurub. 2000-ci ildən Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin Məclis üzvü, 2002-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. 2008-ci ildə Azərbayacan Yazıçılar Birliyinin Salyanda keçirilən təsis konfransında Muğan bölməsinin sədri seçilib. Dünya Azərbaycanlılarının I Qurultayının, Azərbaycan Gənclərinin III Forumunun, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin XI Qurultayının, Krımın Yalta şəhərində keçirilən XIV Türk Dünyası Gənclik Günləri və Qurultayının və digər mühüm tədbirlərin iştirakçısıdır. 2010-cu ildə Türk Xalqları Mədəniyyət Vəqfinin Azərbaycan təmsilçisi seçilib. Şeirləri Türkiyədə, Rusiyada, Hollandiyada, Qazaxstanda və digər ölkələrdə çap olunub. 7 kitabın, yüzə qədər elmi, publisistik və pedaqoji məqalənin müəllifidir. 2015-ci ilin mayında Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Muğan Bölməsinin sədrliyindən bəyənatla istefa verib. 2009-cu ildə “Vektor” Beynəlxalq Elm Mərkəzi tərəfindən “Şahmar Əkbərzadə adına Beynəlxalq Ədəbiyyat Mükafatı”na layiq görülüb. 2013-cü ildə “Türk dünyasına xidmət ödülü”nə layiq görülüb. 2015-ci ilin avqust ayında türk dünyası ilə bağlı araşdırmalarına görə Türkiyə Sənət Platformu tərəfindən “2015 TÜRK DÜNYASI HİZMƏT ŞƏRƏF ÖDÜLÜ” ilə mükafatlandırılıb. Ey türk doğulan. (Bakı: 2012),Səni tapan itirməz( Bakı.),Söz sənindir. (Bakı “Vektor” Nəşrlər Evi, 2010) ,Dağ Kolanı dastanı. ( Bakı),Yaralı Azərbaycan (Bakı.), Sözüm sənədi, tanrım.(Bakı), Muğanın səsi. (Bakı) kitablarının müəllifidir. Namiq Hacıheydərlini 50 – yubiley yaşının tamam olduğu gündə rəhmətlə anırıq. Ruhu şad olsun…
RUHUMUZ UCADIR
Ürək döyüntünü dinlədim bu gün, Baş qoyub ətirli sinənin üstə. Söz ilə, and ilə qurmuşuq düyün Eşq ilə süslənmiş dünənin üstə…
Arada yüz dərə, yüz dəniz olsun, Bir gün yollarımız yovuşmalıdır. Əyər yer üzündə birləşəmməsək, Göylərdə ruhumuz qovuşmalıdır.
Gəlsin üstümüzə kədər sel kimi, Dünyalar yığılsın lap bizə qarşı. Qaranlıq işığı söndürə bilməz, Gecələr ha çıxsın gündüzə qarşı…
Bizi qorxutmayır tufan, qasırğa, Əzablı yolları azmı getmişik? Bəzən başımıza balta vurublar, Yenə var olmuşuq, yenə bitmişik.
Dərəyə dartsınlar, düzə çəksinlər, Ruhumuz ucadır, yerlərə sinməz. Nadanlar nə bilsin Ulu Tanrının Uca yaratdığı göylərdən enməz…
GÖYLƏR DEYİR Kİ
Şairləri əzilən bir şəhərə Göydən mələklər qarğış yağdırar Qutsal Ruhlar narahat dolanar bu şəhərin üzərində Bir gün bəlanın mütləq olduğunu bildikləri üçün Bəla var qarşıda; Tufan, qasırğa Bir də cana doymuş Xəzərin üsyanı var qarşıda. Qara qanını içib, gününü qara edənlərə qəzəb püskürəcək Bir gün… Günahkar şəhərin nəfəsindən Zaman-zaman udduğu murdar zibillər Qasırğaya qarışıb geri dönəcək; Çırpılacaq üzlərə Göylər qəzəblənəcək İldırımlarar nərə çəkəcək Şimşəklər toqquşacaq Hər şey bir anda baş verəcək; Şiddətli külək, qasırğa, tufan Bir də Xəzərin şahə qalxmış dalğaları… O zaman Qurtuluş olmayacaq Tikdiyiniz evlərə nicat olmayacaq; Şüşələri qırılacaq, qapıları yıxılacaq daşları uçacaq o zaman üçün Yeni evlər tikin; bünövrəsi halaldan daşları yaxşılıqdan qapısı sevgidən olsun! və… Şairləri incitməyin…
SƏN HARDAN ALIRSAN BU GÖZƏLLİYİ?
Üzün gül, baxışın işıq çeşməsi, Söhbətin bülbülün şirin nəğməsi, Ürəyin, düşüncən yurd xəzinəsi, Sən hardan alırsan bu gözəlliyi?!
Görüşə gələrsən, dünyamız gülər, Başının üstüylə ağ bulud gələr, Tək bircə nəfəsin min dərdi silər, Sən hardan alırsan bu gözəlliyi?!
Üzünü görüncə daş, dağ sevinər, Böyüklər gülümsər, uşaq sevinər, Ayağın toxunan torpaq sevinər, Sən hardan alırsan bu gözəlliyi?!
Namiq öz gücünü sözündən alır, Bulud ağlığını üzündən alır, Ay, ulduz işığı gözündən alır; Sən hardan alırsan bu gözəlliyi?!
SƏN MƏNİM KİMİMSƏN?
Hara baxsam təkcə səni görürəm, Yolumsan, Yerimsən, Göyümsən axı. Niyə səni mən bu qədər sevirəm, Sən mənim kimimsən, nəyimsən axı?!
Masmavi göylərdə ağappaq bulud, Günəş də, torpaq da, külək də sənsən. Ağaca, çiçəyə can verən su da, Çiçəkdə ətir də, çiçək də sənsən.
Qovuşdu, birləşdi iki saf bulaq, Bir bahar günündə axar çay oldu. Xəbərsiz doğulduq bir-birimizdən, Bax, ancaq, ruhumuz əkiztay oldu.
Ulduz arxasından enib gəlibsən, Atadan, anadan yaranmamısan. Sənin sığalını mələklər çəkib, Sən bəşər əliylə daranmamısan.
Niyə baxışınla alışar sinəm?! Harandan od alır bu odum mənim?! Qanadım deyilsən, ancaq, bəs nədən, Qəmlənsən qırılar qanadım mənim?!
Üzündə qəm, gözündə nəm görünsə, Aldığım nəfəs də daşa çevrilər. Sənin içindəki ağrı acılar, Mənim gözlərimdə yaşa çevrilər.
Biz qoşa bədəndə bütöv canıqmı; Dodağın qurusa; ciyərim yanar. Ayrıyıq, uzağıq, bəs niyə ruhum, Sənin varlığını varlığım sanar?!
Sənin ayağına batan bir tikan, Mənim ürəyimi qanatmış, gülüm! Anladım… Bir kökdən yaranmasaq da, Ruhumuz bir kökdən boy atmış gülüm…
Ruhu doğmalardı qohum olanlar, Bir ata – anadan doğulan deyil. Var olan dipdiri ruhu olandı, Ayağı, əlləri sağ olan deyil.
QALDIMI Bir zaman içində yanan alovdan, İçdə qığılcımın, közün qaldımı?! Ürəyin büsbütün söz dəniziydi, Ürəkdə Eşq dolu sözün qaldımı?!
Təmizlə dünyanı, dara, yu eşqim! Ruha sığal çəkər mənim qu eşqim. Deyirdin minillər sözməz bu eşqim, Eşqindən nişanə, izin qaldımı?
Yalan ah – üzlərdə yalançı boyaq. Vaxtsız yorulmağın adın nə qoyaq?! Bu uzun yolları gedəcək ayaq, Bu yükə dözəcək dizin qaldımı?!
Dünya dəmirçinin qaynar kürəsi Yandırar ağ bayraq qaldıran kəsi. İrəli getməyə yaşam həvəsi, Geriyə dönməyə üzün qaldımı?!
Aydın səma, bəyaz bulud görürəm, Yadıma sən düşürsən. Mələk rəngli qoşa qanad görürəm, Yadıma sən düşürsən.
Deyib-gülən iki cavan görürəm, Sevdiyindən sevgi uman görürəm, Yadıma sən düşürsən…
Narın-narın yağış yağır, baxıram; Cücələr sığınır öz anasına. Balaca pişiklər küncə sıxılır, Gizlicə qoyaraq göz anasına.
Bir quzu mələyir yanıqlı səslə, Baxdım ürəyimin başı açıldı. Küçədə sərgərdan qalan çocuğun, Anasını görüncə, gözündən ümidli işıq saçıldı.
Cəh-cəhini dayandırıb bülbüllər, Ağacdakı yuvasından asıldı. Dışarıda oynayan cüt yavrular, Bir təpənin daldasına qısıldı…
… Doğmam yoxdu qucağına qaçım mən, Ağacım yox budağından asılım. Yuvam yoxdu sığınım bir küncünə, Sən də yoxsan, indi kimə qısılım?!
Sənsiz bir kimsəsiz çocuq kimiyəm, Solduracaq məni yağış, qar axı. Yadıma sən, yadıma sən düşürsən; Mənim səndən doğma kimim var axı?!
KİŞİLƏR VAR İDİ
Kişilər var idi bu yer üzündə, Bir elin yükünü çəkən kişilər. Quduz sultanlara qılınc sıyırıb, Yetim qarşısında çökən kişilər.
Babalar var idi, bir kəlmə sözü, Qan söhbəti bağlamağa bəs idi. Nənələr var idi, nənə deyirəm; Təpədən dırnağa nur kündəsiydi.
Qadınlar var idi şimşək baxışlı, Qanında yüz ərin qeyrəti vardı. Nə oldu, necoldu ülvi adamlar, Torpaqmı gizlədi, yelmi apardı?!
Oğullar var idi, qaya parçası, Ölsələr, harama yanaşmazdılar. Qurban gedərdilər namus üstündə, Namusdan bir kərə danışmazdılar.
Obalar var idi, barlı-bəhərli, Bir giriş, bir çıxış cığırı vardı. Gələn yolçuları hələ uzaqdan, Təndir çörəyinin ətri vurardı…
…Günəş həmin Günəş, Ay həmin Aysa, Bəs niyə dəyişdi bu cahan belə?! Kök həmin kökdüsə, soy eyni soysa, Nədən cılızlaşdı bəs insan belə?!
HƏLƏ Kİ NİDAYAM
Dan yeri ağarır, oyağam hələ, Nə gözlər yumulur, nə qəlb dincəlir. Açılmaz səhərim ta innən belə, Baxma üfüqlərdə Günəş yüksəlir…
Dostları min olsun, nə faydası var, Əyər tənhadısa ruhu insanın. Duyulmaz oldusa bir qaydası var, Yüksələr göylərə ahı insanın.
Din gəzdim, ruhuma dinclik aradım, Sonunda gördüm ki, özüm dinmişəm. Yerlərdə, Göylərdə min sirr aradım, Dünyanın ən böyük sirri mənmişəm.
İnsan sirr, ömür sirr, bu Yer, bu Göy sirr, Beşikdən qəbrəcən sirri açılmaz. Sabah nə olacaq, bir kimsə bilmir; Yazısı dəyişməz, qədər – qaçılmaz.
Nə olsun milyondu hər yerdə sayı, Milyonlar içində təkdi hər adam. Bu göylər altında, bu yer üzündə, Bəxtəvər olmadı hələ bir adam…
…Nə arzu tükəndi, nə də ki dərdim, Yaxşı ki, dərd boyda min xəyalım var. Ömrü palaz kimi yollara sərdim, Göylərə verəcək çox sualım var.
Hələ ki nidayam bu yer üzündə, Heyrətlər içində çoxmu qalacam?! Ömrümə qoyulan işarə kimi, Ömrümün sonunda sual olacam…
GÖNDƏRİR
Adı gələr, yanaq olar qan kimi; Böyük bir günahdan utanan kimi… Səhərlər yuxudan oyanan kimi, Bir qız sevdiyinə salam göndərir.
Elə bil bir dəstə çiçək yollayar, Tufan olsun, yağış, külək… yollayar. İçində çırpınan ürək yollayar, Bir qız sevdiyinə salam göndərir.
Dayanar yolunda hər dağa hazır, Şaxtada, soyuqda donmağa hazır, Daş-qalaq olmağa, yanmağa hazır… Bir qız sevdiyinə salam göndərir.
SƏN
Sən eşqin bağında bitən çiçəksən, Eşq ilə yanmayan dərməsin səni. Qaranlıq ürəkli, donuq baxışlı, Sevgidən uzaq göz görməsin səni.
Adını çəkməsin; adını çəkən, Adında bal kimi dadı duymasa; Gəzməsin bu qutsal torpağın üstə, Özünü ən mutlu bəndə saymasa.
Cismiylə yerləri nura bələyib, Mələklə göylərdə yaşıyanımsan. Türküstan çölünün, Tanrı dağının, Ətrini ruhunda daşıyanımsan.
DEDİ Əllərimdən tutmasan, Bu yollarda azaram. Dedim: qoyma darıxım, Dedi: tez-tez yazaram.
Dedim: incitsəm səni, əfv edərmisən məni?! Dedi: acı kəlməni, Mən yaxşıya yozaram.
Dedim: qoyma baş qatam, Kədər gölündə batam… Dedi: sənə üz tutan Dərdə quyu qazaram…
Ah çəkdim yana-yana; “Mən atayam, sən ana…” Dedi: hər şey bir yana, Taleyimi pozaram.
Dedim: dərd oldum sənə… Dedi: eşqsiz yaşam nə? Ya yurd ollam eşqinə, Ya da sənə məzaram.
OLAR Ömrü yellərə vermək, Aqillərə ar olar. Bir mürşid yanılarsa, Min-min mürid xar olar.
Könüllərdə qalanlar; Dünyada iz salanlar. Var ikən yox olanlar, Yoxkən necə var olar?!
Ulus, yurd nədi bilməz; Canda varsa yad nəfəs. Özgədən süd əmən kəs, Özgələrə yar olar.
Bədbəxt kimdi; yol əyən, Qazancını yeməyən. Haqqı görüb deməyən, Kor olar, həm kar olar.
(Söz demə almayana, Tanrıdan dolmayana). Könlü tox olmayana, Geniş yer də dar olar.
Yox! – deyib batma yasa, Var! – söylə – var, hardasa; Üç-beş yaxşı olmasa, Yaşamaq çox zor olar.
TANRIYA SƏSLƏNİŞ Tanrım! Sənin qatında sayt varmı? Qəzet, jurnal çıxırmı orda? Gündəlik xəbərləri hardan alırsan? Günəş sistemində olanlardan xəbərin varmı? Yerin təhlükədə olduğunu bilirsənmi? Sənin yarartdığın Yerdə şərin hakimiyyət qurmasından, Dünyanı iblisin və iblisə xidmət edənlərin yönətməsindən Xəbərin varmı? Xəbərin varmı, sənin adını çəkib baş kəsirlər hər gün? Suriyadan, İraqdan, Yəməndən, Doğu Türküstandan… gələn Nalə səsləri bürüyüb dünyanı. Dağılmış şəhərlərin xarabalıqları, Parça-parça insan meyidləri, Gəlinciyinə sarılaraq can vermiş körpələrin Meyidi üzərində qələbə qeyd edir dünya ağaları… Yoxsa, Sən də yaxşısan ətrafın pisdi? Yoxsa, sənidəmi aldadır köməkçilərin? “Sənin müdrik siyasətin nəticəsində qalaktikalarda hər şey əladır, bütün güllər, çiçəklər xoşbəxtdi, bütün kəpənəklər səadət içində, insanlıq can deyib-can eşidir”-deyirlərmi sənə? Tanrım! Bizim qalaktikaya qubernator təyin eləmisənmi? İllik hesabat verirmi sənə? Yerdəki vəziyyətdən nə yazır? Yazırmı ki; Kosmos fəryad səslərinin mənfi enerjisindən dağılmaq üzrədir? Yazırmı; Qız uşaqlarını hələ də diri-diri basdırırlar, İnsan insan qatilidir, Yer özü boyda məhbəs olub, yazırmı?! Tanrım! Bəs, sənin “audit”in yoxmu?
Tanrım! Heç ordan baxanda Yer görünürümü? Görünürsə, çarə qıl… Görünmürsə… Kimə deyək dərdimizi?
BƏYAN Külli aləm zülmət idi, biz o zaman gündüz idik Bir nöqtəykən bütün varlıq, min illərdi doqquz idik.
O biz idik, Mudan çıxıb işıq yaydıq planetə Şumer, Misir, həm Babildə çözülməyən möcüz idik.
Oxuyub səcdə etdiyin ayələri nazil edən, 4 kitabda peyğəmbərə “biz” deyənlər həm biz idik.
Var ol dedik, oldu aləm, bir nöqtədən doğdu nə var, Əzəldən öncə var olan, sondan sonra ölməz idik
Söyləyən biz, söylədən biz, endirən həm enən bizdik Sina dağa gələn mələk, söz sahibi, həm söz idik.
İbrahimdik, Yusif, Musa, Məhəmmədlə İsa olduq Sulara hökm edən qüdrət, həm yol verən dəniz idik.
Bizə dindən bəhs eyləmə biz endirdik o dinləri Biz “sühuf”u yazanlarıq, öncə “lövhi-məhfuz” idik.
Əski yunanda Zevs olduq, Misirlilər Amon dedi Bir tərəfdə Yahovaydıq, Zərdüşt üçün Hörmüz idik.
Namiqə biz pıçıldadıq, özü yazdı söyləməyin, İnsan oğlu özü yoxdu, Özü bizik, biz Öz idik…
