В советское время велась серьезная борьба с взяточничеством. Однако склонные к взяточничеству придумывали различные методы уклонения, рационализаторские предложения, чтобы их не поймали, и с помощью этих методов и способов им удавалось уйти от ответственности. Как говорится, были и такие, которые попадались. Но это, даже не охватывало никакой процент общего положения. Многие из этих взяточников ушли в мир иной. Однако есть те, кто еще жив и вспоминают ту эпоху с ностальгическими чувствами, а собираясь вместе, с восторгом рассказывают о тех днях. В одной из чайханы, где обычно собираются пожилые и играют в нарды, несколько человек рассказывали о своих былых подвигах…
Из беседы первого:
Только устроился прокурором в один из районов. Всё искал, за кого взяться. Я же должен был вернуть то, что дал выше. Бог свёл меня с председателем колхоза. Я много придирался к нему, говорил о присвоении, хищении социалистической собственности, чести, достоинстве… Бедняга, вероятно, каждый раз выпивал бутылку валерианы, когда уходил от меня. Он давно предложил мне “прийти к согласию”, но я сам намеренно всё откладывал, чтобы немного повысить “ставку”. Наконец наступил такой момент, когда мы пришли к единому согласию и определили решающий день: на следующий день мы должны были встретиться в моём кабинете в оговоренное время. Я ещё с юности был очень осторожен. Меня не так просто было обмануть, заманить в сети. В день назначения на эту должность под окном своего кабинета на втором этаже я разбил небольшой садик и огородил его. Была только одна маленькая входная-выходная дверь, которая открывалась прямо на улицу. На следующий день, в назначенное время, ко мне в кабинет пришёл председатель колхоза. В руках у него был свёрток. В то время не было «дипломата», как сегодня. Да, мужчина дал мне свёрток и тут же вышел. Я что-то заподозрил. Но я всегда был предусмотрительным. Я быстро открыл форточку окна и выбросил свёрток в маленький садик. В тот момент там стоял мой человек. Он сразу подхватил свёрток в воздухе и исчез, проскользнув в дверь сада, выходящую на улицу. Не прошло и минуты, как вошли три человека. С ними и председатель колхоза. Они вежливо поздоровались, представились и сказали, что им следует обыскать кабинет. Я сразу понял, из какой организации они. Никто, кроме них, не имел права проводить обыск в кабинете прокурора. Без каких-либо возражений я сказал, пожалуйста. И сказал, что могу оказать любую помощь, которая потребуется. Поиск, который занял несколько часов, не дал никаких результатов. Не осталось места, чтобы они не проверили. Наконец, все трое устремили взгляд на председателя колхоза. То есть, где? Вы бы видели бедного председателя. Лицо посинело, глаза были подобны глазам мертвой овцы, а сам он весь съёжился. А я за эти несколько часов ни разу не посмотрел в его сторону… Когда все трое устремили глаза на председателя колхоза, я тихо спросил:
Весь этот переполох из-за него? Ведь, я возбудил в отношении него уголовное дело. Он разорил и разграбил имущество колхоза! Конечно, сотрудники органов чувствовали, что результат обыска вовсе не такой, каким должен был быть на самом деле. Но всё зависело от доказательств. Они извинились и ушли. Спустя несколько дней, председатель колхоза был арестован за разорение колхозного имущества и «клевету» на меня.
Из беседы второго:
А у меня был очень простой и оригинальный способ. Работал начальником материальной базы. В день я получал много взяток. Невозможно было часто заходить и выходить. Я подумал и нашел метод, который никогда не оставлял меня в затруднительном положении. На глазах у всех, у входа в кабинет, я поставил большое урно для мусора. Кто бы что ни приносил, я указывал на это урно: то есть, пусть он бросит в него то, что у него есть. А когда уходил домой, забирал всё что было там. Это был очень эффективный метод…
Из беседы третьего:
Были очень напряженные времена. Я работал на такой должности, где взятки были «крупными». Я должен был вылететь в столицу. Самолёт должен был вылететь через пять-шесть часов. Рано утром мне должны были принести деньги. Горничная пришла пораньше и убрала мой кабинет. Поскольку была зима, она ещё и потопила железную печку. Дубовые дрова горели с треском. У меня была одна привычка. Я и сейчас получаю удовольствие, сидеть перед печкой и щипцами ворошить горячий огонь. Дверь открылась, вошёл человек, которого я ждал. Он достал из кармана бумажный пакет и протянул его мне. Прямо у печки я взял пакет и открыл его. Были две пачки. Для того времени это была очень большая цифра. Я дал ему понять, чтобы он ушёл. Но я увидел в его глазах беспокойство. Как только он вышел за дверь, не знаю, что взбрело мне в голову, я открыл дверцу печки и сунул внутрь два пакета, и обернутую ими бумагу. И только щипцами вновь начал ворошить огонь, как вошли два человека. Я закрыл дверцу печки и удивлённо посмотрел на них. А сам понял, что это подстава, и если печка привлечёт внимание, то мне конец. Они усадили меня на один из стульев и обыскали весь кабинет. Но ничего не смогли найти. Ведь, кто бы мог подумать, что в очаге горит именно то, что они ищут. Поиски не дали результатов, и поэтому они ушли. А я сел в служебную машину и направился в сторону аэропорта. Времени оставалось еще много. До прибытия на место, я подумал: «Ах, ты, бедолага, что ты делаешь? Ведь, позже им может прийти в голову, что они даже не посмотрели в печку. Если они вернутся и проверят, даже по пеплу могут распознать». И тогда, я сказал водителю, что забыл билеты в кабинете. Быстро, разворачивай назад. Впопыхах вошёл в кабинет. К счастью, дверь кабинета ещё никто не открывал. Наспех открыв дверцу печки, что же я увидел: одна пачка полностью сгорела, а с другой ничего не случилось. Чистую пачку положил в карман. А пепел, завернув в газету, взял с собой, чтобы выбросить по дороге. Несгоревшая пачка полностью окупила все мои расходы в столице… Автор : Фархад Аскеров (Рамизоглы)
Zamin Behbud oğlu Məhərrəmov 15 may 1973-cü ildə Laçının Cicimli kəndində anadan olub. 1990-cı ildə Cicimli kənd orta məktəbindən məzun olub. Bakı Maliyyə İqtisad kollecini bitirib. Ermənistanın Azərbaycana təcavüzü nəticəsində ölkəmizdə yaranmış müharibə şəraiti ilə əlaqədar olaraq Laçındakı 811 saylı hərbi hissədə xidmətə başlayıb. 1993-cü ildə Laçın RPŞ-də polis serjantı kimi fəaliyyətini davam etdirib. Laçın, Kəlbəcər, Qubadlı, Cəbrayıl, Zəngilan və Füzuli rayonları uğrunda gedən döyüşlərin iştirakçısıdır. “Çəkənə dərd-sərdi dünya” adlı kitabın müəllifidir.
Çəkənə dərd-sərdi dünya
Yavaş-yavaş, bala-bala, Ver çəkim mən dərdi, dünya. Sənlə mənimki tutmadı, Yalan, böhtan, şərdi dünya.
Qaçdı dalınca haqladı, Tutdu, yolundan saxladı, Yalan düzü ayaqladı, Heç sevmədi mərdi dünya.
Ta əzəl gündən belədi, Yoxsulu dərdə bələdi, Məzluma yükdü, şələdi, Bilinməyən sirdi dünya.
Hardan əsdi bu ruzigar, Gah ayrılıq, gah intizar, Zamin, etmə giley-güzar, Çəkənə dərd-sərdi dünya.
“XƏZAN” jurnalının OKTYABR (2023) sayı çapdan çıxdı. Sayca 53 olan 104 səhifəlik jurnal bədii əsərlərlə (nəsr və poeziya nümunələri ilə), publisistik məqalələrlə zəngindir. YAZI DÜZÜMÜ aşağıdakı qaydadadır, buyurun, sevə-sevə oxuyun.
1.Redaktor guşəsi -“Azərbaycan ədəbiyyatının rusdilliləri”
2.Publisistika -Əli BƏY AZƏRİ – “Kapitan Surxay Noçiyevin son əmri: “Ölmək olmaz!”” -Nəzakət CAVADOVA – “Əlimdə bir cüt qərənfil”, “Mən eşqi bitirmişəm” (esselər) -Dilbər RZAYEVA – “Satirik “Məşəl” jurnalı” -Röya TALIBLI – “Azərbaycan mədəniyyətinin keşikçisi” -Kifayət MƏMMƏDOVA – “Azərbaycan çağdaş xanım şairəsi” (Həmidə Rəiszadə – “Səhər”) -Ruqiyə İSMAİLOVA – “Azərbaycan gəncliyinin xilaskarı” -Zaur USTAC – “Tərəfsiz ədəbiyyat tarixdir” -Əli BƏY AZƏRİ – “Cəfərqulu babamın ulu babası” (oçerk)
3.Poeziya -Şahməmməd DAĞLAROĞLU – “Bir soyuq baxış”, “Bəlkə də utanardım”, “Ortaya”, “Səhvlərim”, “Sevgi şeiri yazsam”, “Yeridi” (şeirlər)
-Fərhad ƏSGƏROV (RAMİZOĞLU) – “Müəllim adını şərəfləndirdin” (şeir) -Təranə DƏMİR – “Poeziyanın payız çələngi” -Ay Bəniz ƏLİYAR – “43 yaşıma gecikmiş məktub”, “O dam”, “Qızıma gecikmiş ad günü təbriki”, “Yoxluq”, “Hardan bilim”, “Qapısı”, “Qapının”, “Gəzərsən”, “Ölçüsü boyda”, “Ana olmaq” (şeirlər) -Hafiz ƏLİMƏRDANLI – Müxəmməslər, qəzəllər, rübai və dübeytlər -Seymur SÖNMƏZ PAŞAYEV – “Bəd nəzərlər çapdı bizi”, “Mən səni bu qədər sevməməliydim”, “Sənin”, “Nolar, qocalmasın anam, ay Allah”, “Gedirsən”, “Neynirəm ucuz ad-sanı”, “Məni bağışla”, “Getmisən”, “Sən hardan biləsən”, “Gördüm” (şeirlər) -Mahir CAVADLI – “Payız”, “Qayıdarıq, inşallah”, “Salam, od-ocağım”, “Sənin axı nə yaşın ki…”, “Çəkilir”, “Qəhrəman Sivas”, “İsti bir yay günü” (şeirlər) -Şərqiyyə BALACANLI – “Sevimli rəhbər”, “Hamı əzizimdir”, “Mənim İbrahim balam”, “Təvazökar adam”, “Bilmirəm”, “Zəfər qazanan şəhidlərə”, “Dünyanın”, “Tələbəlik illəri”, “Vətən”, “Sərkərdə oldun”, “Nəvələrimə”, “Məhəbbətim”, “Qələbə sevinci”, “Azərbaycan şəhidləri” (şeirlər) -Zaur USTAC – “Ustacam”, “Araz”, “Bayraq, bizim bayrağımız”, “Nadanlıq”, “Mən zəfərə təşnəyəm”, “Bu payız”, “Tuncaya”, “Dağlar” (şeirlər) -Səbuhi RƏHİMLİ – “Gileyli deyiləm”, “Özünlə apardın”, “Tənha bülbül”, “Yağan yağış”, “İtirdik”, “Şəhərə gedən yol”, “Darıxıram”, “Özümdən ağır”, “Torpaq” (şeirlər) -Nəcməddin MÜRVƏTOV – “Şuşada”, “Çaşıb Nikol”, “Nə olub axı”, “Səslə”, “Dözər yəni”, “Səni anlamayan”, “Günahı nə dünyanın?”, “Heykəllərin günahı nə?”, “Necə inandırım?”, “Tələs” (şeirlər) -Səyavuş VƏTƏNDAĞLI – “Orda bir kənd var”, “İndi sən hardasan, indi mən harda?”, “Bu qatar”, “Zəngilana” (şeirlər) -Cahangir MİRZƏ – “Dünya rəngləri”, “Eşq”, “Vətən şəkli”, “Çəpik”, “Bircə şeirim” (şeirlər – özbəkcədən tərcümə Şahməmməd Dağlaroğlunundur)
4.Nəsr -Xuraman ZAKİRQIZI – “Zəfər ətri” (hekayə) -Vüqar ƏHMƏD – “Niqab” (hekayə) -Damət SALMANOĞLU – “Mən səni unutmadım” (hekayə) -Ayaz İMRANOĞLU – “Sevgilimin oğlu qardaşımdır” (roman, davamı – əvvəli ötən saylarda) -Fərhad ƏSGƏROV (RAMİZOĞLU) – “Qulaq yoldaşı” (hekayə), “Beləsinə nə deyəsən?” (olmuş hadisə) -Çərkəz NƏSİRLİ – “Qırx pilləkən” (hekayə)
Azərbaycam Müəllimi olaraq qürurluyuq! Yetirmələrimiz Ali Baş Komandan İlham Əliyevin rəhbərliyi altında mənfur düşmən üzərində Şanlı Qələbəyə imza atmışlar! Cənnət Məkan Qarabağ torpaqlarının mənfur düşmən tapdağından azad olunması Azərbaycan respublikasının sərhədlərinin bərpası, torpaqlarımızın mənfur düşmən tapdağından təmizlənməsi, yeni Tarixin yazılması ,Xalqın, Ordunun, Güclü liderin birliyinin təntənəsidir! Ədalət Zəfər caldı! Həyata kecirilən siyasi kursun böyük, möhtəzəm nəticəsidir:-Son 200 ildə torpaqlarımızın azad olunmasında əldə edilmiş Qələbə! Güclü Liderin siyasi arenada səriştəli diplomatik fəaliyyəti, siyasi iradə, möhkəm Xalqın Birliyini əks erdirən Dəmir Yumruq düşmənin bel sütünu qırdı! Dünya Azərbaycanın hərbi qüdrətinə, XXI əsrin müharıbə taktikasına heyrət etdi! Öyrənilməli Nümünə!
Bütün varlığımızla bu yurda, bu torpağa, ana Vətənimizə-Azərbaycanımıza borcluyuq. Hər bir xalqın, millətin sahib olduğu ən böyük sərvət onun müstəqil dövlətinin olmasıdır. Həyatda yaşadığın qədər yaratmaq, xalq üçün yaxşı mənada yararlı olmaq, ömrünü xalqına həsr etməkdir.
Azərbaycan həqiqətlərinin yorulmadan təbliği, Azərbaycan reallıqlarını olduğu kimi təqdim etmək hər bir vətəndaşımızın namus və şərəf işidir. İnsanlığa xas olan ən vacib xüsusiyyətlər dövlətə, dövlətçiliyə xidmət, Vətəninə, dilinə, dininə olan sevgi və xidmətlər, xalqının bəşəriyyətə bəxş etdiyi qiymətli dəyərlərin təbliği, dünya azərbaycanlılarının birliyinin yaranması və qorunması üçün yorulmadan çalışmaq vacibdir. “Vətənimizin qüdrətinin artması naminə hər birimiz əsgər olmalıyıq”- istiqamətində aparılan işlərin nəticələri sevindiricidir. Azərbaycan məktəbi, Azərbaycan müəllimi fəxr edib, qürur duyur. Onun yetirmələri müstəqil dövlətimizin tarixi torpaqlarını düşmən tapdağından təmizlənməsinə imza atmışlar! Allahın qüdrəti, Zamanın diqtəsi: Azərbaycan dövlətinin Zəfər yürüşü, Qayıdışın başlanmasının nəticəsidir Qələbə! Dünyanın Azərbaycan maraqları, heyranlığı, dilə gətirdiyi: -Azərbaycannın öz torpaqlarının işğaldan azad etdiyi döyüşlərdə hərbi qüdrəti, döyüş taktikası, müasir texnologiyalardan istifadə məharəti! Xalqın, dövlətin, Silahlı Qüvvələrin birliyi! Vətən sevgisi!!!Ali Baş Komandan İlham Əliyevin Qətiyyətı! İgid oğulların göstərdikləri rəşadətlərlə Qürurlanırıq! Azərbaycanın hər bir vətəndaşı səfərbərdir! Müstəqil dövlətimizin müdafiəsi, qorunması dünyanın hər çür var-dövlətindən, nemətindən qiymətlidir! Məkrli düşmən hiyləsinə qalib gəlmək üçün bir olub yumruq olmaq zamanın diqtəsi və tələbidir! Unutmayaq: Verilənin dəyərini, qiymətini vaxtında bilmək gərəkdir! Qarabağ müharibəsi Azərbaycanın qızıl hərflərlə yazılan yeni tarixinin təməli oldu. Bu müharibədə əsgər və zabitlərimiz düşmənin canlı qüvvəsini və texnikasını məhv edərək, xalqımıza qələbə sevincini yaşatdı. Vətənin sevən Vətən oğulları. Onlar Azərbaycan xalqının 30 illik Vətən həsrətinə son qoydu. Milyonlarla insanın vətən həsrətinə son qoymaq naminə öz canlarından keçən bu igidlər xalqın, əzizlərinin ürəyində yaşayacaq. Cözün aydın Azərbaycan Dünyası! AZƏRBAYCAN BAYRAĞI QARABAĞDA DALĞALANIR! Eşit Dünya, Qarabağ Azərbaycandır! Bunu Ali Baş Komandan deyir! Azərbaycan Xalqı, Qüdrətli Ordumuz deyir! Xoşbəxt Xalqıq, BirliyimizQələbəmiz!Şəhid yatan Qarabağımız var! Allahın Qüdrəti yar oldu bizə! Gözlərimizdə sevinc yaşları! Rahat olub Şəhid ruhları! Əllərdə olan Azərbaycan övladları! Günahsız Körpələrimiz!!! Gəncəmiz, Bərdəmiz,Tərtərimiz! Bütöv Azərbaycan, gözlərin aydın,Bayrağımız Şusada ,Ağdərədə, Xocalıda, Xocavənddə, Xankəndində Dalğalanır! Müharibə şəhidsiz olmur. Bu da müharibənin yazılmamış qanunlarından biridir. Qarabağsız Azərbaycan ola bilməz!Şuşa şəhidlərimizin qanı bahasına, kişiliyi, qorxmazlığı bahasına bir neçə saatda alındı. Bəli Azərbaycan ordusunun döyüş taktikası, az itki ilə düşmən ordusunun darmadağın etməsində yeni texologiyadan istifadə məharəti dünya güclərinin heyrətinə, bu təcrübənin öyrənilməsi, ədalətli müharibə, yeni əsrin müharibəsi kimi dəyərləndirilir. Ordumuzla qürur duyuruq!. Dünya buna şahid olsun: – Tarix yazır Azərbaycan! Allah bizə köməkdir! Dostlar bizə dəstəkdir! Dünya nizamına imza atır Azərbaycan – Türkiyə! Qarabağ Azərbaycandır, Nida! Ad günləri Xocalıda, Toy düyünlər Xan kəndində, Şuşada keçiriləcək! Birliyimiz Ən Parlaq Qələbəmiz! Qətiyyət və Şücaət Qələbəyə aparan yol! Vətəni Sevmək İmandandır!Vətəndən öncə heç nə yoxdur! Hamılıqla məsuliyyət daşıyırıq! Birolaq güclü olaq, ədalətli olaq! Vətən hamının dünyaya göz açdığı, torpaqinda uyuduğu məkandır! Vətənini, dilini, dinini sevəsən, sevmək azdır, həm də onu sevdirə bilmək! Olum-ölüm məqamında edilən səhvi Allah heç bir bəndəsinə bağışlamaz!Qəlbimizdə olan ambisiyaları öldürək, Vətənimizin, dövlətimizin,dövlətçiliyimizin qorunması üçün bir olaq! Hər zaman düşünək:- Vətən bizim üçün hər şeydir. Biz Vətən üçün nə etmişik! “Vətən anadır” – kəlməsi eşidə-eşidə böyüyürük. Torpağın üstündə addımladıqca yavaş-yavaş dizlərimiz bərkiyir, qollarımıza qüvvət gəlir Bütün varlığımızla bu yurda, bu torpağa, ana Vətənimizə-Azərbaycanımıza borcluyuq. Biz hamımız Azərbaycanımızı işıqlı sabahlara, aydın gələcəyə qovuşdurmağa çalışmalıyıq. Yurdumuzda gözü olan düşmənləri qəlbimizdəki Vətən sevgisinin gücü, Vətən məhəbbətinin atəşi ilə yandırıb məhv etməliyik. Vətən yalnız ona görə böyük deyil ki, onun sənət və mədəniyyətlə zəngin, insanların nəcib əməlləri ilə dolu keçmişi vardır. Vətən həm də ona görə böyük və qiymətlidir ki, onda ulu babalarımızın ölməz izləri vardır. Və bu izlər hər birimizə ana südü qədər şirin, təmizdir, ana qucağı tək isti və doğmadır. Vətəni yaşadan da, onu ucaldan da, şərəfləndirən də, qoruyan da bizik. Vətən torpağı bizim üçün toxunulmazdır, müqəddəsdir. Hər bir insan üçün əvəz olunmaz məkandır onun Vətəni. Olan Vətən sevgisi. Hər bir xalqın, millətin sahib olduğu ən böyük sərvət onun müstəqil dövlətinin olmasıdır. Qarabağda Vətənin azadlığı uğrunda əbədiyyətə qovuşmuz şəhidlərin məzarı başında hörmətlə dayanıb, sevinc göz yaşları içində: -Gözünüz aydın Vətən oğullarl, biz yurdumuzu yağılardan azad etdik sözünü deyə bildik! Bu gözəl həyatda yaşamaq, var olmaq Allahın insanlara bəxş etdiyi paydır. Ancaq əsl məharət bu həyatda yaşadığın qədər yaratmaq, xalq üçün yaxşı mənada yararlı olmaq, ömrünü xalqına həsr etməkdir. Hər bir Vətəndaşımızın mill və bəşəri dəyərlərə sahib olması İnsanlığın qorunmasına verdiyi töhfələr Vətən üçün qürurvericidir. Vətən həm də ona görə böyük və qiymətlidir ki, onda ulu babalarımızın ölməz izi var. Və bu izlər hər birimizə ana südü qədər şirin, təmizdir, ana qucağı tək isti və doğmadır. Deməyək Vətən bizim üçün nə edib, deyək ki, biz Vətən üçün nə etmişik! Vətəni yaşadan da, onu ucaldan da, şərəfləndirən də, qoruyan da bizik. Vətən torpağı bizim üçün toxunulmazdır, müqəddəsdir.
VƏTƏNİN OLMAQ GƏRƏK! Gözün aydın Azərbaycan Dünyası!
Tarix sevir güclüləri, onunla İtifaqdadır! Acizləri bil sevməyir, onunla İxtilafdadır! Güclü Lider, Güclü Dövlət, Güclü Xalq, Güclü Ordu od ələyir, bax başına düşmənin! Dünya sənin Qüdrətinə heyrət edir! Nümünəni Öyrənir!!! Ədalətli, haqqlı olan kəslərə, Allah özü kömək edir!!! Seçib sınayır, sınağından cıxanına, Var Allahın Məhəbbəti, Mükafatı!!! Başı üstə Allah dayanan, Əlləri haqq dərgahında, Dilində duası olan, Qətiyyətı, Cəsarətli , Arxasında Xalq dayanan, Qarşısında Qüdrətli Ordusu Var! Yolumuz Haqq yoludur! Bir yumruquq, Birliyimiz Əbədi!!! Sözümüzün var kəsəri!!! Dünya nizamına imza atırlq!!! Azərbaycan Sərq ilə Qərb arasında Qapıdır!!! Dünya üçün Böyük İpək Yoludur!!! Xüdafərin körpüsündə dalğalanır Bayrağımız!!! Qarabağın hər güşəsindədalğalanır Bayrağımız!!! Üzüyünün Qaşı, Başimizın Tacı, Qarabağ! Qürurumuz Dövlətimiz, Millətimiz, Ordumuz! Tarix yazan Ali Baş Komandanımız! Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz! Qarabağda dalğalanır Bayrağımız!!!
Cəbrayıl İsmayıl oğlu Qəhrəmanov 1958-ci ildə Laçın rayonunun Güləbird kəndində doğulub. 1981-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin fizika fakültəsini bitirmişdir. 1981-1992-ci illərdə Güləbird kənd orta məktəbində fizika müəllimi və tədris işləri üzrə direktor müavini vəzifələrində çalışmışdır. Cəbrayıl Qəhrəman 1998-ci ildə “Bilik” tədris mərkəzini təsis etmiş və 24 il həmin tədris mərkəzinə rəhbərlik etmişdir. Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. Hazırda Sulutəpədə məskunlaşıb.
YERİNDƏN
Allah qismət edə, baxam dünyaya, Həsrətin biryolluq bitən yerindən. Vüqarlı dağlara bir salam verəm, Əlimin göylərə yetən yerindən.
Bostanım saralıb, uralanıbdır, Ürəkdə həsrətdən od qalanıbdır, Dağlar dağa dönüb sıralanıbdır, Qəlbimin ağrıyan Vətən yerindən.
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev oktyabrın 15-də Xankəndi şəhərində Azərbaycan Respublikasının Dövlət Bayrağını ucaldıb.
Dövlətimizin başçısı burada çıxış edib.
Prezident İlham Əliyevin çıxışı
– Əziz həmvətənlər.
Bu gün tarixi bir gündür. Bu gün Xankəndi şəhərinin mərkəzi meydanında Azərbaycan Bayrağı qaldırıldı. Bu münasibətlə bütün Azərbaycan xalqını ürəkdən təbrik edirəm.
Düz 20 il bundan əvvəl Azərbaycan xalqı mənə böyük etimad göstərərək prezident seçkilərində Prezident vəzifəsinə seçmişdir. O vaxt doğma xalqıma müraciət edərək söz vermişdim ki, Azərbaycan xalqının və Azərbaycan dövlətinin milli maraqlarını müdafiə edəcəyəm, Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü qoruyacağam. Konstitusiyaya və “Qurani-Kərim”ə əl basaraq and içmişdim. Şadam ki, son 20 il ərzində verdiyim bütün vədlər, qarşıma qoyduğum bütün vəzifələr icra edildi.
Bu gün bütün Azərbaycan xalqı ürəkdən sevinir, bütün Azərbaycan xalqı “Allaha şükür” deyir. Bu günü biz 30 ildən çox gözləmişdik. Ancaq hər birimiz, əminəm və inanırdıq ki, bu gün gələcək.
İyirmi il bundan əvvəl Prezident kimi öz vəzifə borcumu yerinə yetirməyə başlayanda qarşıma bir nömrəli vəzifə qoymuşdum ki, Azərbaycan Bayrağı o vaxt işğal altında olan bütün ərazilərdə, bütün torpaqlarda, bütün şəhər və kəndlərdə qaldırılsın. Hər gün, hər saat biz bu müqəddəs məqsədə doğru gedirdik. Hər gün biz bu müqəddəs anı yaxınlaşdırırdıq və dəfələrlə deyirdim ki, hər birimiz, hərə öz yerində öz işi ilə bu günü yaxınlaşdırmalıdır.
Bu illər ərzində Azərbaycan gücləndi, Azərbaycan dünya miqyasında özünə layiq yerini tuta bildi. Artıq Azərbaycanla dünyada hesablaşırlar. Ölkəmizin mövqeyi, dövlətimizin addımları nəinki bölgədə, daha da böyük coğrafiyada böyük məna daşıyır. Bir çox hallarda Azərbaycan önəmli təşəbbüslərin müəllifidir. Biz bu illər ərzində Ermənistan-Azərbaycan münaqişəsini həll etmək üçün güclü bir siyasi və hüquqi zəmin yaratdıq. Eyni zamanda, biz güclü iqtisadiyyat yaratdıq və son 20 il ərzində bu istiqamətdə əldə edilmiş uğurlar göz qabağındadır. Bizim iqtisadiyyatımız dörd dəfədən çox artıb. Güclü iqtisadiyyat müstəqillik deməkdir. Müstəqillik heç vaxt şərti olmamalıdır. Əsl müstəqilliyə nail olmaq üçün güclü iqtisadiyyatın olmalıdır, güclü ordun olmalıdır.
Ordumuzun gücləndirilməsi işində yorulmadan çalışdıq. Elə bir güclü ordu yaratdıq ki, bu gün Azərbaycan Silahlı Qüvvələri istənilən vəzifəni şərəflə yerinə yetirə bilər və biz bunu döyüş meydanında sübut etdik, həm üç il bundan əvvəl Vətən müharibəsi dövründə cəmi 44 gün ərzində düşməni kapitulyasiya aktına imza atmağa məcbur etdik, eyni zamanda, keçən ay cəmi 23 saat davam edən antiterror əməliyyatı bizim gücümüzü göstərdi və yenə də düşmən ağ bayraq qaldıraraq təslim oldu. Biz haqlı olaraq Silahlı Qüvvələrimizlə fəxr edirik.
Bu gün burada olmağımızın əsas səbəbkarı Azərbaycan xalqıdır, Azərbaycan övladıdır. Elə bir gənc nəsil yetişdirdik ki, Vətən, torpaq uğrunda ölümə getməyə hazır idi və ölümə də gedirdi. Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət eləsin. Biz onların ruhu qarşısında baş əyirik. Biz Azərbaycan xalqı olaraq onlara əbədi borcluyuq. Həm üç il bundan əvvəl, həm son üç il ərzində, həm də sentyabr ayında keçirilmiş antiterror əməliyyatı zamanı Azərbaycan əsgəri, zabiti əsl qəhrəmanlıq, vətənpərvərlik, fədakarlıq göstərmişdir. Biz Ordumuzla, Silahlı Qüvvələrimizlə fəxr edirik, onlar bizim qürur mənbəyimizdir. Təkcə Azərbaycan vətəndaşları yox, əminəm ki, dünyada yaşayan on milyonlarla azərbaycanlı Azərbaycan əsgəri və zabiti ilə, Azərbaycan dövləti ilə haqlı olaraq fəxr edir.
Keçən ay antiterror əməliyyatı qaçılmaz idi. Azərbaycan xalqı yaxşı bilir və əminəm dünya ictimaiyyəti də yaxşı bilir ki, biz Ermənistan-Azərbaycan Dağlıq Qarabağ münaqişəsini sülh yolu ilə həll etmək istəyirdik. On yeddi il ərzində mən şəxsən mənasız və nəticəsiz danışıqlarda dəfələrlə iştirak etmişəm. Nə üçün? Çünki hesab edirdim ki, bu məsələ sülh yolu ilə həll olunmalıdır. Ancaq getdikcə ümidlər azalırdı. Ermənistanın işğalçı siyasətini bir daha təhlil edərək tam əminliklə bu gün deyə bilərəm ki, onlar bir qarış torpaq belə bizə qaytarmaq fikrində deyildilər. Əfsuslar olsun ki, bu məsələ ilə məşğul olmuş vasitəçilər faktiki olaraq münaqişəni dondurmaq istəyirdilər, münaqişəni əbədi etmək istəyirdilər. İstəyirdilər ki, bu yara heç vaxt sağalmasın. Azərbaycan xalqı və dövləti bu vəziyyətlə heç vaxt barışa bilməzdi. Mən dəfələrlə deyirdim ki, biz heç vaxt bu vəziyyətlə barışmayacağıq, heç vaxt imkan verməyəcəyik ki, bizim torpağımızda ikinci erməni dövləti yaradılsın.
Vətən müharibəsi cəmi 44 gün çəkdi. Bütün bu günlər ərzində dəfələrlə xalqa müraciət edərək, eyni zamanda, düşmənə müraciət edərək bildirmişdim ki, silahları yerə qoyun, torpaqlarımızın azad olunmasının qrafikini, tarixini verin və biz müharibəni dayandırmağa hazırıq. Biz Şuşanı – bizim müqəddəs ocağımız olan, alınmaz qala sayılan Şuşanı azad edəndən sonra artıq düşmən öz məğlubiyyətini dərk etdi, ağ bayraq qaldırdı və biz müharibəni dayandırdıq.
Xatırlayıram, o vaxt bəziləri sual verirdi: Nə üçün, nə üçün biz o vaxt – noyabrın 10-da müharibəni dayandırmağa razılıq verdik. Bu gün bax, burada durarkən bir daha bildirmək istəyirəm ki, biz hər şeyi vaxtında etməliyik və etmişik. Azərbaycan xalqının böyük əksəriyyəti o vaxt da – noyabrın 10-da və ondan sonrakı dövrdə çox yaxşı başa düşürdü ki, biz istədiyimizə nail olacağıq. İstədiyimiz isə bax, burada dalğalanan Azərbaycan Bayrağıdır.
Azərbaycan xalqı mənə 20 il bundan əvvəl böyük etimad göstərmişdir və bu illər ərzində mən bunu hər zaman hiss etmişəm, bu inam daha da artmışdır. Bu gün vaxtilə – hələ işğal dövründə dediyim sözlər və xalq tərəfindən təkrarlanan sözlər mənim üçün ən böyük mükafatdır. Mən o vaxt demişdim ki, nəyi, necə, nə vaxt etmək lazımdır, onu mən bilirəm. İkinci Qarabağ müharibəsi dayananda da Azərbaycan xalqı bilirdi ki, mən bunu bilirəm. O gündən üç il keçməmiş biz bu gün buradayıq, Xankəndidəyik, Xankəndinin mərkəzindəyik, Azərbaycan Gerbi, Azərbaycan Bayrağı altında. Bu, böyük xoşbəxtlikdir və tarixi hadisədir. İndi bu tarix haqqında danışmaq mənim üçün bəlkə o qədər də düzgün deyil. Çünki bu tarixi biz yaşamışıq, bu tarixi biz yaratmışıq. Azərbaycan xalqı elə bir Qələbə qazanıb ki, həm dillər əzbəri olub, həm də bu Qələbə əbədi bizimlə olacaq. Bu Qələbə bizim tariximizdə əbədi olacaq. Bizdən sonra gələn nəsillər bu Qələbə ilə əbədi və haqlı olaraq fəxr edəcəklər.
Bu il “Heydər Əliyev İli”dir. Biz Heydər Əliyevin 100 illiyini il boyunca qeyd edirik. Necə qeyd edirik? Onun siyasətinə, onun tarixi irsinə hörmət göstərərək, onun siyasətini davam etdirərək qeyd edirik. Mən Ulu Öndərin ad gününü Şuşada keçirdim. Bilirəm, o vaxt bəziləri sual verirdi ki, təntənəli iclas harada keçiriləcək, təntənəli iclasda kim çıxış edəcək, hansı xarici qonaqlar gələcək? Sonra da gördülər ki, heç bir təntənəli iclas keçirilməmişdir. Nə üçün? Ona görə ki, bizim Ulu Öndərin xatirəsinə hörmətimiz əməli işlərlə ölçülməlidir. Bu, birincisi. İkincisi, Heydər Əliyev çox təvazökar insan idi, heç vaxt təmtəraqlı mərasimlər keçirmirdi. Onun 50 illiyini mən yaxşı xatırlayıram. 1973-cü ildə evdə ancaq ailə üzvləri onu qeyd etdik. Altmış illiyini də xatırlayıram, o zaman Moskvada çalışırdı. Orada da heç bir qonaq yox idi. Yetmiş illiyini Naxçıvanda oraya gələrək atamla birlikdə qeyd etmişdim. Səksən illiyini isə,- artıq sağlamlığı o qədər də yerində deyildi, – Ankarada xəstəxanada, xəstəxananın yeməkxanasında keçirmişik. Ona görə də atamın 100 illiyini bizim üçün böyük rəmzi məna daşıyan, hər bir azərbaycanlının ürəyində yaşayan Şuşada qeyd etməli idim. Orada Azərbaycan xalqına müraciət edərək öz ürək sözlərimi dedim. Bu gün Ulu Öndərin, bizim bu günü görməyən bütün həyatdan gedənlərin ruhları şaddır. Onların ruhlarını şad edən biz olmuşuq, Azərbaycan xalqı olub, onların davamçıları olub.
Ulu Öndərin 100 illiyini qeyd etdiyimiz vaxtda bu gün burada olmağım, əlbəttə ki, böyük rəmzi məna daşıyır. Onu da bildirməliyəm ki, Azərbaycan torpağında heç bir tarixi, coğrafi və siyasi əsası olmayan Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti də 100 il bundan əvvəl – 1923-cü ildə yaradılmışdır. Bu, 100 ilin tarixidir. Görün, bu 100 il ərzində xalqımız nə qədər əzab çəkib, tarix bizi nə qədər sınağa çəkib. Əyilmədik, sınmadıq, o boyda böyük faciə ilə təkbaşına üz-üzə qalmışdıq, heç kim bizim yanımızda durmadı. Torpaqlarımız işğal altına düşəndə heç bir ölkə arxamızda dayanmadı, heç mənəvi dəstək də göstərmədilər. Bütün əsas güclər Ermənistanın arxasında idi və bugünkü tarix onu bir daha göstərir. Baxın görün, bu gün Azərbaycana ən çox düşmənçilik edən hansı ölkələrdir. Həmin ölkələr ki, o vaxt -1992-1993-cü illərdə Ermənistanın yanında idi, onları işğala təhrik edirdi, işğalı dəstəkləyirdi və onlara bəraət qazandırırdı. Heç nə dəyişməyib bu 30 il ərzində. Xalqımız böyük faciələrlə üz-üzə qalmışdı, 1 milyon insan evsiz-eşiksiz qalmışdır, torpaqlarımız tamamilə dağıdılmışdır. Bu gün azad edilmiş torpaqlara gələn hər bir insan öz gözləri ilə erməni vəhşiliyini görür. Bir dənə salamat bina qalmayıb. Bizə qarşı etnik təmizləmə aparılmışdır. Bizə qarşı soyqırımı törədilmişdir, Xocalı soyqırımı. Ondan çox ölkə Xocalı soyqırımını tanıyıb, “Xocalıya ədalət!” hərəkatı geniş beynəlxalq vüsət almışdır. Bax, o çətin dövrdən bu günə qədər keçdiyimiz yol şərəf və ləyaqət yoludur. Biz toparlandıq, güc yığdıq. Azərbaycan xalqı 1993-cü ildə öz müdrikliyini bir daha göstərmişdir, Ulu Öndər Heydər Əliyevə dəstək vermişdir, onu prezident vəzifəsinə seçmişdir və o vaxtdan bu günə qədər inkişaf yolu ilə gedir. Son 20 il ərzində isə bu inkişaf daha da sürətlidir və bütün sahələrdə özünü göstərir.
Bu bina keçən əsrin 60-cı illərində inşa edilmişdir, Azərbaycan büdcəsi hesabına. O vaxt Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin partiya komitəsinin binası idi. Buna partkom binası deyirdilər. Bu binada bir çox şəxslər oturub. Vaxt var idi burada azərbaycanlılarla ermənilər dostluq şəraitində yaşamışdır. Vaxt var idi nəinki Xankəndidə, Qarabağda, Bakıda, Gəncədə, İrəvanda, Göyçədə, Zəngəzurda, Dərələyəzdə, Basarkeçərdə azərbaycanlılar və ermənilər dostluq şəraitində yaşamışlar. Mən o illəri xatırlayıram və xüsusilə Heydər Əliyev sovet Azərbaycanında rəhbərliyə gələndən sonra Qarabağda o vaxta qədər olmuş bəzi millətçi qüvvələr tamamilə kənara çəkilmişdi. Düz 18 il. 1969-cu ildən 1982-ci ilə qədər bir dənə də xoşagəlməz hala rast gəlinməmişdi. Mən xatırlayıram, atamla birlikdə burada olmuşam. O ab-havanı mən xatırlayıram. Burada, sözün əsl mənasında, səmimi bir ab-hava şəraitində təmaslar var idi, birgə işlər görülürdü. Bu gün Sərsəng su anbarının üzərində Azərbaycan Bayrağını qaldırdıq. Heydər Əliyevin təşəbbüsü ilə bölgənin, kənd təsərrüfatının inkişafı üçün 1976-cı ildə Sərsəng su anbarı, Suqovuşan su anbarı inşa edilmişdir. O vaxt nə qədər böyük investisiyalar qoyulmuşdu. Ağdamdan Xankəndiyə dəmir yolu çəkildi, burada ali məktəb yaradıldı və Xankəndidə gördüyünüz binaların mütləq əksəriyyəti məhz o illərdə inşa edilmişdir. Kənd təsərrüfatı inkişaf edirdi. O vaxt təkcə keçmiş Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti 100 min tondan çox üzüm tədarük edirdi.
Bütün bunlar o vaxt kolxozlarda, sovxozlarda işləyənlər üçün gəlir mənbəyi idi, insanlar burada yaxşı yaşayırdı. Heç bir ayrı-seçkilik, diskriminasiya olmamışdır. Bu sözlərimi təsdiq etmək üçün bir misal gətirə bilərəm, o vaxt Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin partiya komitəsinin doqquz nəfərdən ibarət büro üzvü var idi. Onlardan səkkizi erməni, biri azərbaycanlı idi, o da Şuşa Şəhər Partiya Komitəsinin birinci katibi. Yaxşı, əgər ayrı-seçkilik var idisə, onda bax, gətirdiyim misal nəyi göstərir? Birinci katib erməni, icraiyyə komitəsinin sədri erməni, bütün digər vəzifəli şəxslər, burada heç bir ayrı-seçkilik yox idi. Azərbaycanda erməni dilində qəzet dərc edilirdi, yəni, o illərdə olub və bilirsiniz biz o illəri də kənara qoya bilmərik. Əksinə, o illəri xatırlayanlar o xatirələri gənc nəsillə bölüşsünlər. Çünki o olub, ancaq sonra nə olub? 1987-ci ildə Heydər Əliyev öz vəzifəsindən kənarlaşdırıldı, Sovet İttifaqı Kommunist Partiyasının büro üzvlüyündən çıxarıldı. Sovet İttifaqının Nazirlər Soveti sədrinin birinci müavini vəzifəsindən də çıxarılmışdı. İki həftə keçməmiş erməni millətçiləri məsələ qaldırmışdılar ki, Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti Azərbaycandan Ermənistana verilsin. Bunu da qaldıran Moskvada oturan erməni millətçisi idi. Bu məsələ harada qaldırıldı, Fransanın bir qəzetində, yenə Fransa. Yəni, bu gün o tarixə qayıdarkən və o hadisələri təhlil edərkən bir daha görürsən ki, heç bir şey təsadüfi olmayıb. Əfsuslar olsun ki, ovaxtkı Azərbaycan rəhbərliyi faktiki olaraq vəziyyəti nəzarətdən buraxdı, qorxaqlıq, acizlik, qətiyyətsizlik göstərdi. Faktiki olaraq o vaxt millətçilər buranı zəbt eləmişdilər, bax, bu meydanda nə qədər anti-Azərbaycan şüarı ilə mitinqlər keçirilmişdir və bütün bunlar millətçiləri daha da ruhlandırırdı. Ermənistandan buraya durmadan erməni millətçiləri, daşnaklar, qaniçənlər, beynəlxalq terrorçular gəlirdilər. Xalqımıza qarşı etnik təmizləmə siyasəti məhz buradan başlamışdı. Bax, o illərdə o binada oturanlar, bütün erməni və Azərbaycan xalqlarının faciələrinin səbəbkarlarıdır. Cəmi altı il Azərbaycan Heydər Əliyevsiz qalmışdır və bu altı il bizim üçün faciəvi, böhranlı, utancverici illər kimi tarixdə qaldı. Torpaqlar işğal altına düşdü, bir-birini dəyişən antimilli hökumətlər faktiki olaraq ancaq öz şəxsi maraqlarını qorumağa çalışırdılar, həm sovet dövründə, həm müstəqillik dövründə. Xüsusilə AXC-Müsavat antimilli cütlüyünün xəyanətkar və satqın fəaliyyəti nəticəsində bütün bu boyda ərazi işğal altına düşdü, sonra da qorxaqcasına öz vəzifələrini guya donduraraq kənara çəkildilər.
Yenə Heydər Əliyevin dühası, onun siması, Heydər Əliyev amili Azərbaycan xalqının yardımına yetişdi və biz haqlı olaraq Ulu Öndəri Xilaskar adlandırırıq. O vaxt Azərbaycanın dövlət müstəqilliyi əldən gedə bilərdi.
Bu binada ən ali kürsüdə oturanların bəziləri indi Bakıdadır. Onlar Bakıya gəlmək istəyirdilər, onlar bizi hədələyirdilər, deyirdilər ki, onların tankları Bakı küçələrində olacaq, haqlı çıxdılar. Onların tankları Hərbi Qənimətlər Parkındadır. Onlar deyirdilər ki, Bakıya gəlib çay içəcəklər. Burada da haqlıdırlar. İndi çay içirlər, istintaq təcridxanasında. Özünü “prezident” adlandırmış üç təlxək bax, burada oturub bizə meydan oxuyurdu, bizi hədələyirdi, bizi təhqir edirdi. Biz isə təmkinlə hər şeyə yanaşdığımız kimi, bu məsələyə də təmkinlə və səbirlə yanaşırdıq. Çünki bilirdik ki, biz buraya gələcəyik. Mən bunu bilirdim. Mən düz 20 il bundan əvvəl – 2003-cü il oktyabrın 15-də Azərbaycan xalqına və özümə o sözü vermişdim. Bəli, biz 20 il gözlədik, daha doğrusu 17 il. Üç il bundan əvvəl Şuşada bizim Bayrağımız qaldırıldı. Ancaq biz istədiyimizə nail olduq, Azərbaycan xalqının onilliklər ərzində olan arzularını çin etdik. Azərbaycan xalqının ləyaqətini bərpa etdik. Biz torpaqlarımızı geri qaytarmışıq, ərazi bütövlüyümüzü bərpa etmişik, eyni zamanda, öz ləyaqətimizi bərpa etmişik.
Bax, burada oturmuş özünü “prezident” adlandıran 3 təlxək bu gün öz layiqli cəzasını gözləyir. Bu binaların birində oturmuş, özünü “baş nazir” adlandıran bir adam görəsən bu gündəmi bizi hədələməyə cürət edəcək? Onun da çayı bu gün istintaq təcridxanasında verilir. Burada özünü “xarici işlər naziri” adlandırmış bir separatçı o vaxt belə kinayə ilə deyirdi ki, Azərbaycan Bayrağını Xankəndidə qaldırmaq istəyirsə, səfirlik açsın bizim ölkəmizdə. İndi onun da çayı orada, təcridxanada verilir. Bizim Bayrağımız isə bax, oradadır. Bu, dərs olmalıdır onlara. Əfsuslar olsun ki, mənim 20 il bundan əvvəl dediyim və ondan sonra dəfələrlə təkrar etdiyim sözlər onlara çatmadı. Onlar hesab edirdilər ki, bu, sadəcə olaraq, sözdür. Xeyr, mən nəyi demişəmsə, onu da etmişəm, bunu hər kəs bilir, o cümlədən Ermənistanda da bunu bilirlər və bunu unutmasınlar. Vətən müharibəsini unutmasınlar! Antiterror tədbirlərini unutmasınlar! Əgər yenə də Ermənistanda hansısa qüvvə revanş haqqında düşünürsə, bax, bu kadrlara yaxşı baxsın.
Əziz həmvətənlər, bu meydanda bu gün durmaq böyük xoşbəxtlikdir, böyük fərəhdir, qürur mənbəyidir. Mən qürur hissi ilə Azərbaycan Bayrağını bu gün qaldırmışam və doğma xalqıma bir daha demək istəyirəm ki, biz bu Qələbəyə layiqik. Azərbaycan xalqı bu Qələbəni öz qanı, canı bahasına əldə etmişdir. Bu gün burada qaldırdığım Bayraq burada əbədi dalğalanacaq və biz burada əbədi yaşayacağıq. Qarabağ bizimdir, Qarabağ Azərbaycandır!
Mübarək olsun, cənab Ali Baş Komandan, möhtərəm Prezidentimiz! ŞANLI ZƏFƏRİMİZİN MEMARINA İTHAF
XALQIMIN, ORDUMUN İLHAMI İLHAM! Ən uca kürsüdən dedi sözünü, Bircə hərəkətlə sildi yüzünü, Bilmək istəyirsən əgər düzünü, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
Əvvəlcə xainin qırdı belini, Sonra namərdlərin kəsdi dilini, Sevdi obasını, sevdi elini, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
Yüz ölçdü, bir biçdi, ustdan usta, Mizanı yerində; nə tez, nə asta, Cəngilər çalındı bu dəfə “Rast”da, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
Bir həmlədə pozdu kələyin, fəndin, Uçudu, dağıtdı illərin bəndin, Hər dəfə yanıltdı düşmənin zəndin, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
Ustaca bəllidi zamanın feli, Taixdə dastandı babamın qolu, Dəmir yumruq oldu İlhamın əli, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
ONU TANRI SEÇİB Şərəfli əcdadın şanlı övladı , Bütün ulusunun qolu, qanadı, Hər yanda fəxrlə çəkilir adı, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu!
İlhamdır istəyi, elin arzusu, Amalı, bir şirin dilin arzusu, Əməli, tər qönçə gülün arzusu, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu!
Azərbaycan Respublikasının şanlı tarixinə yazılan qürur səhifəsi
Zəfər bayramı – ölkələrin tarixindəki müharibələrdə qazanılan qələbələri anmaq üçün müxtəlif ölkədaxili fərqli dövlət bayramlarına və xüsusi günlərə verilən addır – məhz 28 illik həsrətdən sonra Azərbaycan xalqı üçün böyük əhəmiyyət kəsb edən və rəmzi məna daşıyan, Qarabağın tacı Şuşa şəhəri işğaldan azad edildiyi 8 Noyabr şanlı tarix kimi. Azərbaycanın hərbi sahədə qazandığı qələbələr, xüsusilə məkirli erməni silahlı bölmələrinin işğalından Şuşanın azad edilməsi məhz müharibənin taleyində ümdə və həlledici rol oynamışdır. Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin 3 dekabr 2020-ci il tarixli Sərancamı ilə şanlı ordumuzun səyi nəticəsində qazanılmış misilsiz qələbənin əbədiləşdirilməsi məqsədilə hər il 8 noyabr Azərbaycan Respublikasında Zəfər Günü kimi təntənəli şəkildə qeyd edilməsi qərara alınmışdır.
Şəhid qanı axmayan torpaqdan Vətən olmaz!
“Mənsub olduğu xalqın varlığı ilə fəxr etməyən, onun eşqini müqəddəs bir məşəl kimi öz qəlbində yandırmayan bir insan- vətəndaşlıq hissini dərk edə bilməz” demişdi, mərhum şairimiz Səməd Vurğun. Bəli, hər birimizin qəlbində müqəddəs bir hiss – Vətənə olan məhəbbət hissi yaşayır. Vətən sevgisi insanın qəlbinə hakim kəsilən bir duyğudur. Şəhidlik isə şüurlu surətdə canından keçmək, özünü bu yolda qurban verərək ömür payını gələcək nəsillərin xoşbəxtliyinə bağışlamaqdır- məhz Zəfər günü Şəhidlik Zirvəsinə ucalmış Fərid Şamilov kimi. Şamilov Fərid Mirzə oğlu may ayının 4-ü 1999-cu ildə Sumqayıt şəhərində dünyaya göz açıb. 2005-ci ildə Sumqayıt şəhər 16 №-li tam orta məktəbin 1-ci sinifinə daxil olub, 2016-cı ildə həmin məktəbi bitirib. 2017-ci ilin iyul ayında Səfərbərlik və Hərbi Xidmətə Çağırış üzrə Dövlət Xidmətinin Sumqayıt şəhər şöbəsindən həqiqi hərbi xidmətə gedib. Füzuli bölgəsində N saylı hərbi hissədə ön xətdə xidmət edib. 2019-cu ildə yanvarın 9-da hərbi xidmətdən geri dönüb. O, “Səba” ASC-nin mühafizə xidmətində əmək fəaliyyətinə başlayır. Hələ uşaq ikən həmyaşıdlarından fərqlənən, hər işdə fəal, dürüst davranan Fərid Şamilov Səfərbərlik elan olunduğu zaman “Vətən dardadır” düşünərək öz ərizəsi ilə çalışdığı müəssisədən ayrılıb, könüllü surətdə rəşadətli Azərbaycan ordusuna qoşulur. 2020-ci il noyabrın 8-dən 9-na keçən gecə Xocavənd uğrunda gedən ağır döyüşlərin birində qəhrəmancasına vuruşaraq, Şəhidlik Zirvəsinə yüksəlir. O, Sumqayıt Şəhidlər Xiyabanında dəfn edilir. Döyüş əməliyyatlarında şəxsi igidlik və şücaət nümayiş etdirmiş, habelə torpaqlarımızın azad edilməsində müstəsna rolu olan Şamilov Fərid Mirzə oğlu ölümündən sonra Azərbaycan Respublikasının prezidenti, cənab İlham Əliyev tərəfindən aşağıdakı medallarla təltif edilir:
1.”Vətən uğrunda” medalı; 2.”Cəbrayılın azad olunmasına görə” medalı; 3.”Xocavəndin azad olunmasına görə” medalı; 4.”Füzulinin azad olunmasına görə” medalı
Ölməzliyin nidası, o əlçatmaz Şəhidlik Zirvəsinə ucalmaq hər vətəndaşa nəsib olmur. Uca Tanrının, Vətənin, millətin yolunda şüurlu surətdə canlarını fəda edənlər hər zaman hörmətə layiqdirlər. Bu gün bizim qürur mənbəyimizə çevrilən şəhidlərimizlə gənclərimiz, o cümlədən bütünlüklə Azərbaycan xalqı fəxr edir! Bakı 2023.
