YORĞUN DUYĞULAR

Daha nitqim kəsildi,
Daha bağrım partladı.
Bir yaralı aslanın
Dizini şər qatladı.

Bu nə hündür hasardı,
Bu nə soyuq divardı,
Bu nə dərin quyudu,
Qazan fəndgir adamdı.

Vurdum keçə bilmədim
Bu da mənim xatamdı,
Düşmən baxıb qımışdı,
Dostlar baxıb utandı.

Mişarım kəsdi məni,
Kəpəklədi, ələndim.
Rəndəm yaman rəndədi
Axır ki, rəndələndim.

Baltam yaman baltadı
Axır ki, yontalandım.
Ağac – ağac kəsildim,
Meşə-meşə talandım.

Qarət etdi könlümü
Bu canavar sürüsü
Ah, bu talançı zümrə!
Ah, bu yalançı kürsü!

Ətrafım dolu adam,
Yanımda yox bir nəfər.
Mənafe oynunda
İnsanlıqdan yox xəbər.

Nə udum, nə uduzum,
Gəlib gedən qalmadı.
Göydə tale ulduzum,
Yerdə Vətən qalmadı.

Mühacirim, yavaş get,
Mən də gəlib yetişim.
Göz calağı deyiləm
Hər gövdədə bitişim.

Söz adamı Alış yan,
Öz-özünlə barış yan!
Ən böyük dərd budur ki,
Sünbül-sünbül tarladan
Bir dən sənin olmasın.
Adın vətəndaş olsun,
Vətən sənin olmasın…

Müəllif: Musa Yaqub