Bu kiçik yazını rus dilindən tərcümə etməklə heç də bütün qadınlara haqq qazandırıb kişiləri suçlamaq fikrim yoxdur. Sadəcə, yeni ailə quran kişilərə bir vəsait kimi lazım ola biləcəyini düşündüm.
Ailənin sütunu qadındırsa, o sütunun əyilməməsi, sınmaması, alçalmaması bütün hallarda kişidən asılıdır.
Qadınlarınıza diqqətli olun ki, hörmət sahibi olasınız.
Yerli mentalitetdən, dədə-babaların goyduğu qanunlardan söz açanlara əvvəlcədən deyim ki, biz istəsək də, istəməsək də zaman ötür, çox şey dəyişir və bir çox mental dəyərlər öz əhəmiyyətini itirir.
Əgər biz toylarımızda gəlinlə bəyin müasir rəqsini, gəlinlərimizin geyimindəki açıq-saçıqlığı, qızlarımızın badə qaldırıb gələcək əri ilə şampan içməyini, qız atalarının toylarda rəqs etməyini qəbul etmişiksə, demək müasir həyatın digər həqiqətlərini də qəbul etməliyik. Bu mənim sözlərim idi. Aşağıda isə tərcümə etdiyim mətndir:

“Kişilər təəssüf ki, bəzən elementar şeyləri anlamırlar. Məsələn, adi, sadə bir həqiqəti: qadınlar son dərəcə qarşılıqlıdırlar. Qadınlar kişinin onlara olan münasibətini özlərinə energetik səviyyədə hopdururlar. Kişi qadın üçün hansı işlər gördüyünü, ona hansı sözlər dediyini, dediklərinin etdikləri ilə üst-üstə düşməsini və sairə. Zaman keçdikcə kişi bir zaman atdığı bumeranqı, yəni özünü necə apardığının nəticəsini geri alır. Ya bir zaman qadınına bağışladığı xoş xatirələrdən, diqqətdən, qayğıdan, zəriflikdən, istilikdən qadına bəxş etdiyi vaxtdan və qüvvədən hörülmüş bir qadın yaradır və ona sahib olur ya da tam əksinə. Çünki qadın bütün hallarda toplanmış enerjini kişiyə geri qaytarır. Bu qanundur. Beləliklə, kişi öz qadınını ya çətin sınaqlardan sonra qayıdıb istirahət edə biləcək və orada sakitlik tapa biləcək çiçəklənən cənnət bağçasına ya da dəqiq son güllə ilə onun axırına çıxa biləcək bundan əvvəl isə onun mənliyini hətta bütün ömrünü sındıraraq ət maşınından keçirən dəqiq, bərkimiş ölümcül bir mexanizmə çevirə bilər. Bir daha təkrar edək ki, qadın ağılsız dərəcədə qarşılıqlıdır!
Əgər siz qarşınızda incə, qayğıkeş, sakit, sevən, etibarlı bir qadın görürsüzsə, demək siz şərəfli və tərifə layiq əsl kişisiniz! Əgər sizə tərəf heç dönmədən üstünüzdən keçib gedə biləcək soyuqqanlı, hissiyyatsız birini görürsüzsə demək keçmişdə siz bunu yaratmaq üçün çox cəhd etmisiniz. Qadının bağışlama və dözüm limiti isə çoxdan bitib … Unutmayın, qadınınıza baxdıqda özünüzə baxırsınız. Ona görə özünüz verə bilməyəcəyinizi tələb etməyin.”

Liya Russ

ŞƏRH və RUS DİLİNDƏN TƏRCÜMƏ 

TƏRANƏ MƏMMƏDƏ MƏXSUSDUR.

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ

===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Dan yeri sökülür…

Dan yeri sökülür, açılır səhər.
Günəş Xəzərimə ilk salam deyir.
Oyanır küçələr, oyanır şəhər,
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Açılır Bakımın üzündən örpək,
Birazdan alnlndan Günəş öpəcək.
Şəfəqdən şəhərə nur səpələnir,
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Şəkidən Şirvana, Muğandan Milə,
Qədim Şamaxıdan cənub ellərə,
Günəş addımlayıb dağlardan keçir,
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Şuşanın başından çəkilir duman,
Laçınım bəzənib-düzənib yaman!
Kəlbəcər uçadan “mən varam!” deyir.
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Füzuli, Zəngilan, Qubadlı gözəl,
Hərəsi bir oba, hərəsi özəl.
Ağdamdan azadlıq, hürr ətri gəlir!
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Canım Azərbaycan! Gözəl vətənim!
Çırpınan gəlbimsən, vuran ürəyim!
Təbiət şəninə min nəğmə deyir,
Oyan, Məmləkətim, sabahın xeyir!

Müəllif: Təranə MƏMMƏD

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

I> BİR KİTABA YÜKLƏNMİŞ MİN FİKİR

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Düşüncə….

İnsanlar zəif və güclü ola bilirlər. Kimsə güclü, kimsə zəifdir.
Güclü insanlar həyatda zərbələrə daha çox məruz qalırlar.
Lap təbiətdəki kimi. Bəzən güclü fırtına zamanı zəif bir saman sadəcə əyilib yenidən qalxa bilirsə, köklü-köməcli iri ağac qırılır,sınır.
Güclü insanlar tək özlərini düşünmürlər. Onların daxili gücü ətrafı özünə cəlb edir və onlar hamının qayğısına qalmalı olurlar.
Güclü insanlar heç də zəiflərdən sağlam olmurlar. Sadəcə onların xəstələnib yatmağa da ixtiyarları yoxdur. Çünki onlar həmişə kiminsə qayğısına qalmalıdırlar. Onların xəstə olmağa ixtiyarları yoxdur.
Güclü insanlar tənha olurlar adətən. Ona görə yox ki, insanları yaxın buraxmırlar, ona görə ki, güclüdürlər. Onların da ağrayan yerləri olur, onların da köməyə ehtiyacı olur, onların da adi bir xoş sözə, incə davranışa ehtiyacı olur, amma… Axı onlar güclüdürlər! Hamı onlardan umur nəsə.
Güclü insanlar çətin insanlardır. Bəzən kobud, bəzən sərt görünə bilərlər, ancaq güclü insanla yaxın olmaq, onu yanında hiss etmək həmişə sabit mühafizəyə və heç vaxt satılmamağa əminlikdir! Yanınızda belə birisi varsa siz xoşbəxtsiniz!

Müəllif: Təranə MƏMMƏD

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

I> BİR KİTABA YÜKLƏNMİŞ MİN FİKİR

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Мəzunlar

Aid olduğum nəslin bəxtinə bir çox tarixi hadisələr, təbii fəlakətlər, müxtəlif içtimai quruluşlar, hətta müharibə də düşdü. Hərdən dönüb geri, keçdiyimiz həyat yoluna baxanda nələrdən keçdiyimizi xəyalən təsəvvür edəndə …
Sözüm onda deyil amma.
Keçmişdən yadımda qalan bəlkə də ən parlaq və işıqlı xatirə orta məktəbi bitirdiyim gündür.
Bakı məktəblərinin birində 4-cü sinifdən oxumağa başlamışdım.
Ağdamın 2 nömrəli beynəlmiləl məktəbinin 3 sinfini əla bitirsəm də, Bakı məktəbində belə hesab etdilər ki, rayonda alınan təhsillə şəhərdəkinin fərqi çoxdur və məni yenidən 3-cü sinfə qəbul etmək qərarı verildi.
O vaxt bu məsələlərə çox dərindən varmasam da valideynlərimin narazılığını hiss edirdim . Onu da qeyd edim ki, birinci sinifə 5 yaş 3 aylığımda qəbul olmuşdum.
Ailəmin təkidindən və müəllimlərin sual- cavabından sonra qərar dəyişildi və mən 4-cü sinfə qəbul edildim. Həmin məktəbi əla qiymətlərlə bitirdim, lakin qızıl medal Arutünyan və Savçuk soyadlı şagirdlərə verilsin deyə mən rus dilindən 4 qiyməti alası oldum.
Bütün bunlara baxmayaraq, riyaziyyat təmayüllü bu məktəblə, müəllimlərimlə bağlı çoxlu xoş xatirələrim var.
Görünür, həyatda həqiqətən təsadüf yoxdur, çünki hətta ömrümə həmişəlik daxil olan insan da bu məktəbin və hətta oxuduğum sinfin məzunudur.
İllər ötür, əvvəldə qeyd etdiyim kimi, həyatda çox şeylər baş verir, ancaq o uzaq məzun günü unudulmur.
Biz indiki gənclikdən fərqli olaraq, o gün məktəbə məktəb formasında gəlmişdik. Qızlar qəhvəyi donlar və ağappaq önlüklər, oğlanlar da ağ köynək,qara şalvar geyinmişdilər o gün.
Sinfimizdə cəmi iki nəfər azərbaycanlı var idi. Qalanları rus, erməni, yəhudi, ləzgi, tat və sairə millətlərə aid olanlar idi.
Biz həqiqətən bir yerdə oxuyur, bir yerdə sevinir, bir yetdə kədərlənirdik. Bu adi sözlər deyil, çünki dəfələrlə bir-birimizin sevincini və kədərini birlikdə yaşamışdıq.
Məktəbin həyətində o gün qeyri-adi hisslər yaşanırdı. Qızlar ağlayır, müəllimlər həmişəkindən daha mehriban idilər. Hamıni bir məsələ düşündürürdü: məktəb illəri sona çatdı, bir daha heç vaxt təkrarlanmayan bu dövr burdaca bitti…
Müəllimlərin, valideynlərin xeyir-duasını alıb məktəbdən ayrıldıq…
O vaxtlar belə bir adət var idi. Məzunlar mütləq dənizkənarı bulvara gedərdilər. Bulvarda gəzən, oxuyan, rəqs edən məzunlar sanki Xəzərin üzərində uçan və qısa müddətlik yerə enmiş qağayıları xatırladırdılar.
Onlar da quşlar kimi qayğısız, sərbəst, xoşbəxt və gələcəyə ümidli idilər…
70 ci illərin məzunları…
Nə yaxşı ki, həmin məzunlar arasında mən də olmuşam!
Müasir son zəng günü əlbəttə çox fərqlidir. Olsun! Elədə olmalıdır!
Təki vətənimizdə sülh və əminamanlıq olsun! Məzunlarımız arzu etdikləri peşələrə yiyələnə bilsinlər!
Gələcəyə ümidlə, mətin addımlarla irəliləsinlər!
Bütün məzunları təbrik edirəm və deyirəm ki, sizi çox sevirəm,əziz balalar! Yolunuz açıq olsun!

Müəllif: Təranə MƏMMƏD

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

I> BİR KİTABA YÜKLƏNMİŞ MİN FİKİR

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Qonşular

Yenə O. Mən onu tez-tez görürəm. Qonşu binada yaşayır. Bir qədər qeyri-adidir. Heç kimlə danışmır. Hərdən mən özüm onunla salamlaşıram. Səbəbini bilmirəm, amma onu yaxından tanımaq istəyirəm.

Bax, yenə binaya çatanda çantasını açıb açarları çıxardır.
Bu gün əli doludur. Mən bundan istifadə edib ona yaxınlaşıram və:

• İcazə verin sizə kömək edim, – deyirəm.
• Sağ olun. Mən özüm,- deyə o mənim köməyimdən imtina edir.
• Xahiş edirəm. İcazə verin sizə kömək edim,- mən təkidlə çantaları onun əlindən alıb düz qapısına kimi aparir və dəvət gözləyirəm.
• Buyurun, keçin içəri,- deyə nəhayət o məni içəri dəvət edir.

Mən içəri daxil oldum. Müasir dəbdə çox yüksək zövqlə bəzənmiş bu kiçik mənzildə qəribə bir sakitlik və rahatlıq var idi. Əvvəl otağa sonra qadına diqqətlə baxdım. O məndən çox kiçik idi. O qədər zərif və incəydi ki…

• Hə. Mən anama oxşayıram. O da belə incə idi,- deyə qadın mənim fikrimi oxuyurmuş kimi dinləndi. Mən diksindim.
• Təəccüblənməyin. Bu məndə vergidir belə, – deyə o gülümsündü və davam etdi:
• Valideynlərim öləndən sonra tək yaşayıram.

Mən qapıya yaxınlaşıb otaqdan çıxmaq istədim.

• Mən gedim, – dedim.
• Hə. Gedin. Çox sağ olun.

Mən pilləkənləri tələsik düşüb evimə gəldim və səhərə qədər yata bilmədim. Bu qəribə qadın məni çox maraqlandırdı. O, sanki başqa planetdə yaşayırdı. Gecə özümə söz verdim ki, səhər tezdən həmin qadının evinə gedib onunla yaxından tanış olacam.
Səhər açılar – açılmaz mən onun qapısını döydüm. Qapını açan olmadı. Səsə qonşu çıxdı.

• O mənzildə heç kim yoxdur. Evin sahibi dünən gecə getdi. Evi də bizə satıb.
  Qonşu qadın məni başdan ayağa süzdükdən sonra :
• Dayanın. Sizə məktub qoyub.
• Siz nə danışırsınız? Nə məktub? Mən onu heç tanımıram.
• Dedi ki, sabah tezdən bir kişi gələcək və sizi təsvir etdi. Bu sizə çatacaq, – deyə mənə bir zərf uzatdı.

Mən zərfi götürüb pilləkənlərlə aşağı düşdüm.
Küçəyə çıxan kimi divara söykənib zərfi açdım.

“Bilirdim ki, gələcəksiniz. Sizi illərcə axtardım. Nəhayət, tapıb qonşuluğunuzda ev aldım.Sizinlə qala bilərdim, ancaq anamın ruhu bunu mənə bağışlamazdı. Məni axtarmayın. Mənim heç nəyə ehtiyacım yoxdur. İllər öncə siz məni atıb getmisiniz. İndi də mən gedirəm və istəyirəm ki, o hissi siz də yaşayasınız. Əminəm ki, məni bağışlayacaqsınız, çünki valideynlər öz övladlarını daha tez bağışlayırlar. Əslində heç olmadınız ki…Özünüzü bağışlaya biləcəksinizmi? Əlvida.”

Müəllif: Təranə MƏMMƏD

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

I> BİR KİTABA YÜKLƏNMİŞ MİN FİKİR

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru

Uşaq yaddaşı

Hekayə

Uşaq yaddaşı çox iti olur. Bəzən böyüklərin o qədər də əhəmiyyət vermədiyi hadisələr uşaqların yadında qalır və onlar həmin hadisələri xatirəyə çevirib əbədi yaddaşlarında saxlayırlar. Hətta uşaqlıq xatirələri onların insan kimi formalaşmasında müəyyən rol da oynaya bilir.
O, orta məktəbi çoxdan bitirib.Məktəb illərinə, məktəblə bağlı sentemental xatirələrə o qədər də bağlı insan deyil. Həyat başını elə qatıb ki, keçmişə qayıdıb romantik xəyallara dalmağa heç vaxtı da olmur. Universitet, ailə, uşaq və nəhayət iş- bütün bunlar onun məktəb illərindən sonraki həyatının əsasını təşkil edir.
Oxuduğu məktəb şəhərin mərkəz küçələrindən birində yerləşirdi. Şəhərin ən səviyyəli məktəblərindən biri hesab edilən bu bilik ocağını bitirdikdən sonra həmin illərlə həmişəlik vidalaşıb həyatına davam edirdi. İndi ona zəngin xanım da demək olar. Son illər maddi durumu çox yaxşı idi. Çalışdığı şirkətdən aldığı əmək haqqı da yüksək idi.
Keçmiş məktəb illərindən yadında qalan cəmi iki nəfər var idi. İlk müəllimini və ona dərs deyən müəllimlərin çoxunu hörmətlə xatırlayırdı, lakin məhz o iki adam onun yaddaşına məktəb illərinin ən təmiz, ən saf insanları kimi həkk olunmuşdu. Bu insanlardan biri məktəbin qapıçısı Həmzə, digəri Tutu adlı xadimə idi.
Həmzə kasıb, yaşlı insan idi. Əyninə həmişə nimdaş geyim geyinərdi. Ayaqqabıları ayağına ən azı bir ölçü böyük olardı. Məktəbin direktoru xüsusi hörmətlə yanaşardı Həmzəyə və onun məktəbdə vacib,məsuliyyətli işlə məşğul olduğunu xüsusi qeyd edərdi. Həmzə də gözlərini qıyıb başını bir qədər irəli verib baxar və özünü dünyanın ən xoşbəxti hiss edərdi.
Həmzə uşaqları çox sevirdi. Hər birinə öz dogma nəvəsi kimi yanaşırdı. Yuxarı sinif şagirdləri ona siqaret alar, bəzən cibinə pul qoyardılar. Həmzənin bir xasiyyəti valideyinlər və məktəb direktoru tərəfindən xüsusilə dəyərləndirilirdi.O, zəng olmamış heç kimə məktəbdən kənara çıxmağa içazə vermirdi. Şagirdlər hərdən onun başını qatıb aradan çıxmaq istədikdə, Həmzə gülümsəyir və sakitcə “Görürəm haa!” deyib qapını əlləriylə bərk-bərk tutardı.
Həmzənin daimi həmsöhbəti məktəbin xadiməsi Tutu yaşlı qadın idi. Əslində Tutu o qədər də təmizkar biri olmadığını hamı billirdi, lakin onu işdən kənarlaşdırmaq haqda heç kim düşünmürdü. Üst-başının kiri bilinməsin deyə həmişə qara paltar geyinərdi. Lakin bu kök, yaraşıqsız qadınnin gülər üzü onun bütün mənfi cəhətlərini üstələyirdi. Tutu çox mehriban və əliaçıq qadın idi. O da Həmzə kimi uşaqları çox sevirdi. Bəlkə də özü heç vaxt ana olmadığından onun uşaqlara xüsusi münasibəti var idi. Tutu məktəbə yaxın yaşayırdı. Yaşadığı yerə heç mənzil də demək olmazdı. Bir otaqlı qaranlıq, təmirsiz, cəmi bir çarpayı zorla yerləşən kiçik daxma idi onun evi. Ancaq Tutu həmişə öz mənzili haqda fəxrlə danışar və gözlərini süzdürərək xüsusi qeyd edərdi ki, Bakının mərkəz küçələrindən birində yaşayır. Ata -babasından qalmış bu kiçik daxmanı ən gözəl məkan hesab edirdi qadın. Tutu heç vaxt ərdə olmamış, ömrünü tək tənha yaşamışdı.
Dərs vaxtı dəhlizdə heç kim olmayanda Tutuyla Həmzə girişdə oturub söhbət edərdilər. Söhbətin məzmunu çoxlarına aydın olmasa da hamı bu iki kasıb,miskin insanın mehriban, xoş söhbətinə, sadə zarafatlarına qibtə edərdi.

O, bir zaman oxuduğu həmin şəhər məktəbinin yanından keçib rəfiqəsigilə qonaq gedirdi. Məktəbdən bir qədər aralı yerləşən dar, dolayı küçələrdən keçirdi yolu. Köhnə, rəngi solmuş,uzun illərin şahidi olan qapılardan birinin qarşısında qara paltarlı qoca qadın oturmuşdu. Əlləriylə başındakı qara şalını düzəldib yerini rahatlayan bu qadını dərhal tanıdı. Bu Tutu idi.
Kənardan durub qoca, haldan düşmüş, lakin üzündə elə həmişəki təbəssümü canlanan bu qadına baxdıqca məktəb illəri, uşaqlığı, müəllimləri, Həmzəylə Tutunun söhbəti- hər şey gözlərinin önündən kino lenti kimi keçdi…
Bir gün anası dalınca gec gəlmişdi. İşdə yubanmışdı.O, çox ac idi. Dəhlizdə dayanıb anasını gözləyirdi.Tutu ağ dəsmala bükülmüş balaca bir qoğalı açıb əliylə iki yerə böldü.
Tutu çox kasıb yaşayır, aldığı əmək haqqı onun yeməyini ancaq görürdü. Ona görə həmişə evdən gətirdiyi yeməyi göz bəbəyi kimi qoruyub kiçik hissələrə bölüb yeyərdi. Bu gün nahara həmin qoğalı gətirmişdi.Tutu indicə böldüyü qoğalı ağzına aparmaq istəyirdi ki, birdən kənarda dayanan balaca qızın gözlərininin ona dikildiyini gördü və :

• Sən niyə burdasan? Anan gəlməyib? Gəl bura görüm,- dedi
  Bayaqdan həsrətlə qadının əlindəki qoğala baxa- baxa qızçığaz Tutuya yaxınlaşdı.
  Tutu əlindəki qoğalın yarısını qıza uzadıb:
• Al! Ye! İndi anan gələr,- dedi
  Qız ömründə qoğal görməmiş kimi əlini uzadıb qoğalı götürdü və ağzına apardı. O, qoğalı elə həvəslə yeyirdi ki, Tutu qoğalın ikinci yarısını da yeməyib gözlədi. Sonra onu da uşağa uzadıb:
• Al bunu da. Acsan deyəsən,- dedi
  Qız qoğalı alıb iştahla yedi.
  Tutu uşağın əllərini dəsmalla sildı və gülə-gülə ona baxıb:
• Nə yaxşı qızsan sən. İndi anan gələr. Darıxma,- dedi.
  O gün Tutu ac qaldı, çünki cəmi bircə qoğalı var idi onu da qıza verdi. Tutu həmin qöğalı özü yeməyib heç də kasıb olmayan bir uşağa verdi. Ozü isə o gün ac qaldı.
  Bir zaman Tutunun əlindən qoğalı alıb iştahla yeyən qız indi qarşısında oturan qarapaltarlı qoca qadına baxdıqca uşaqlıqda həmin bu qadının ona verdiyi və ömrü boyu ləzzətini unutmadığı qöğalı xatırladı və sanki həmin qoğalın ətrini duydu. Bu Tutudur! İlahi, Tutu! Necə qocalıb ! Bu yazıq tənha qadın necə yaşayır görəsən? Bəlkə də xəstədir?!- deyə düşündü.
  O, asta addımlarla qoça qadına yaxınlaşıb onun arıq, göyərmiş əllərindən tutdu:
• Tutu!
  Qadın başını qaldırıb ona baxdı və
• Sən kimsən?- deyə soruşdu.
• Tutu, necəsən? Necə yaşayırsan?Nə var, nə yox?- deyə bir neçə sualı birdən verdi.
• Yaxşıyam. Sağ ol, – deyə Tutu gülümsədi.
• Bəs Həmzədən xəbərin varmı?- soruşdu.
• Həmzə çoxdan vəfat edib, qızım. Sən onu hardan tanıyırsan?
  O, heç nə demədən əlini çantasına atıb ordan xeyli pul çıxartdı və Tutunun ovcuna qoydu.
• Tutu, götür bu pulu , xərcləyərsən, – dedi.
  Tutu pulu əlində bərk sıxıb saxladı. Sonra sanki onun üçün göydən enmiş mələyə baxıb:
• Allah, köməyin olsun, bala. Bu qədər pulu götürə bilmərəm. Mən heç səni tanımıram axı,- deyə qadın etiraz etdi.
• Götür, Tutu. Mən ki, səni tanıyıram. Götür!- deyib pulu qadına verdi.
• Çox sağ ol, bala,dərman alaram bu pula. Çox sağ ol.
  Tutudan ayrılıb yoluna davam etdi. Uşaqlıq xatirələri, indi gördüyü yaşlı xəstə qadın- bütün bunlar onu birdən-birə çox sarsıtmışdı.O, gözlərinin yaşını silə-silə yolu keçib rəfiqəsigilə yollandı. Yol boyu “Niyə bu günə kimi heç vaxt onun necə yaşadığıyla maraqlanmamışam? Görəsən tək mən belə laqeyidəm,yoxsa hamı belədir?Qayğılar, problemlər insanlarlı kobudlaşdırır, laqeyid olmağa vadar edir. Amma … nə yaxşı gördüm Tutunu. Bundan sonra hərdən ona dərman almağa pul verərəm,” – deyə düşündü.
  Bu əhvalatdan düz bir həftə sonra maşınını bir qədər kənarda saxlayıb sevinə-sevinə o, yenəTutunun evinin qarşısına gəldi. Marketdən Tutu üçün xeyli ərzaq və bir neçə isti qoğal almışdı. Ona elə gəlirdi ki, qadın qoğallara çox sevinəcək.Tutunun mənzilinə yaxınlaşıb qapını açmaq istədikdə həyətdə dayanan yaşlı bir kişi ona baxıb:
• Tutunu axtarırsan? – deyə soruşdu.
• Bəli. Həmişə burda otururdu. Bu gün yoxdur.
• Daha oturmayacaq. Bir həftə olar ki, köcüb burdan.
• Hara köçüb?
• Bizim yaşımızda hara köçürlər, qızım? O dünyaya,- deyə kişi zarafat etdi.
  O, duruxub qaldı. Əlindəki ərzaq paketini qoca kişiyə uzadıb:
• Xahiş edirəm, bunları götürün məndən. Tutuya bazarlıq etmişdim.
• Deməli mənim qismətimmiş . Götürərəm. Yaxşı adama oxşayırsan. Hardan tanıyırsan Tutunu?- deyə kişi söhbətə davam etmək istədi.
  O, kişiyə cavab vermədən sağollaşıb getdi.
  Kənardan oxuduğu məktəbin binasına xeyli baxdı. Yaddaşında qalanların hamısını bir daha xatırladı. Sonra “Allah sənə rəhmət eləsin, Tutu, nur içində yat , Həmzə!”- deyib maşınına oturdu.

Müəllif: Təranə MƏMMƏD

TƏRANƏ MƏMMƏDİN YAZILARI

I> BİR KİTABA YÜKLƏNMİŞ MİN FİKİR

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ
===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru