Dədə Ələsgər ocağının layiqli davamçısı, Dədə Ələsgərin nəticəsi, görkəmli Ələsgərşünas alim İslam Ələsgərlinin qızı, şairə Firuzə Ələsgərovanın 70 illik yubileyidir!
Firuzə xanım milli poeziyamızın inkişafında, xüsusilə də Dədə Ələsgər yaradıcılığının təbliğində özünəməxsus dəst-xətti və zəngin yaradıcılığı ilə seçilir.
Milli söz sənətimizin dəyərli nümayəndəsi kimi göstərdiyiniz fəaliyyəti yüksək qiymətləndirərək, Sizi Ələsgər yaradıcılığına, ümumilikdə Azərbaycan poeziyasına göstərdiyiniz xidmətlərinizə görə “Dədə Ələsgər Ocağı” İctimai Birliyinin ən ali mükafatı “Aşıq Ələsgər 200” yubiley medalı və “Fəxri Diplom”u ilə təltif edirik. Dəyərli Firuzə xanım, sizə möhkəm can sağlığı, tükənməz ilham və yeni yaradıcılıq uğurları arzu edirik. Yubileyiniz mübarək!
“Xəzan” ədəbi-bədii jurnalın növbəti – mart-aprel (2025) sayı çapdan çıxıb. Sıralama sayı üzrə 65-ci olan 100 səhifəlik dərgi müxtəlif səpkili yazılarla zəngindir. Yazı düzümü aşağıdakı kimidir:
1.Redaktor guşəsi -Leyninin buqələmun törəmələri
2.Publisistika -Əli BƏY AZƏRİ – “Polad İbrahimoğlunun poetik dünyası” -Sevinc ƏLİYEVA – “Dağların o üzü bizim vətəndir” -Günay RZAYEVA – “Göylərin zərif qəhrəmanları: Azərbaycan və Türkiyə pilot qadınları” -Sevil MİRZƏLİYEVA – “Su dəyirmanları” -Əli BƏY AZƏRİ – “Bal kimi süzülən misralar” (Bəxtiyar Kavanlının “Həkərinin nəğmələri” kitabına) -Tapdıq ƏLİBƏYLİ – “Poeziyasına ilahi eşq hakim olan həkimin könülləri feyz şəbnəmlərinə qərq edən “EŞQNAMƏ”sinin ovqatında” -İbrahim İLYASLI – “Uğurlama” (Kəramət Əmirlinin şeirlər kitabına) -Kərim ŞÜKÜRLÜ – “Tək bir dəfə deyilmiş yalan, yaxud, qalib bacım nəvələri”
3.Poeziya -Mikayıl BOZAL – “Gedirəm”, “Gəlim”, “Gördüyüm gözlər”, “Adamam”, “Kölgəm və mən”, “Söz və zaman”, “Özümə ad günü hədiyyəm”, “Anlayar bir gün”, ““Dilqəmi” dinlədim elə indicə”, “Sən mənə tanış gəlirsən”, “Bu da sənin şeirin”, “Qadın” (şeirlər) -Məhəmməd ƏLİ – “Yetmiş beş yaşıma” (şeir) -Polad İBRAHİMOĞLU – “Keçsin”, “Bilmərəm”, “Bilmirəm”, “Açılır”, “Adamı”, “Məzarlar”, “Getdi”, “Olmuşam”, “Necəsən?”, “Sonra”, “Qaldı” (şeirlər) -Xosrov NATİL – “Gəldim kədərinə şərik çıxmağa” (şeir) -Natella NUR – “Xan qızı Natəvan” (poema) -Əbülfəz ƏHMƏD – “Nəzmə çəkilmiş hekayətlər” -Asya ƏHMƏDOVA – “Vətən, görüşünə gəlmişəm sənin”, “Utopik düşüncələr”, “Qaçaydım bu şəhərdən”, “Mən səni görmək üçün gələ bilmirəm, vətən”, “Bir yol gedir bizim kəndə”, “Bir arzu tut”, “O kənd, bizim kəndimizdi”, “Bir yol, bir də mən varam”, “Yenə bu şəhərdə üz-üzə gəldik”, “Payız – 2020”, “Dönüşün mübarək, xəyallarımız”, “Layla deyim, yurdum sənə”, “Günbəzin dağılmayıb, yerindədi, İlahi”, “Şəhid” (şeirlər) -Bəxtiyar KAVANLI – “Yük”, “Yalandı”, “Yadımdan çıxıbdı”, “Şəhidlər – müqəddəslər”, “Soruş”, “Mənim Zəngəzurum”, “Xoş gördük sizi”, “Sarıbaba”, “Mənim arzum”, “Gəzirəm”, “Gənclik”, “Əllər”, “Düşmüşəm”, “Durna qatarı”, “Dəymə ürəyimə”, “Bəs nə üçün?”, “Dağlar”, “Bəvövşə həsrəti”, “Arazın sahilində”, “Səksən ildə” (şeirlər) -Elman ABBAS – “Dərbənd qalası”, “Yurd yeri” (şeirlər) -Kəramət ƏMİRLİ – “Gedirsən”, “Səsdə çıx”, “Bir şeir yazmışam sənə bu gecə”, “Yazığı gəlmir”, “Qoyma məni yoxluğuna öyrənim”, “İndi ağlamağın nə mənası var”, “İnsafın olsun”, “Kişilər ağlayan zamana düşdü” (şeirlər) -Məmmədhəsən BAYATLI – “Dərbənd”, “Ədalət olmayan yerdə” (şeirlər)
4.Nəsr -Əzizağa ELSEVƏR – “İt qohumluğunun aqibəti” (hekayə) -Əli YUSİF – “Nankor övlad” (bir həyat hekayəsi) -Aytən AĞASƏLİMQIZI – “Taleyin sınağı” (hekayə) -Kərim ŞÜKÜRLÜ – “Bir yumurtalıq qətl” (hekayə) -Əli BƏY AZƏRİ – “İradə ilə Valehin nağılı” (fantastik hekayə)
Jurnalı redaksiyadan və “KİTABEVİM.AZ” kitab mağazalarından əldə edə bilərsiniz.
Adı: Yasmine Abdel Salam Harmoush Yerləşdiyi yer: Şimal Lübnan/Səfira Doğum tarixi: 15 avqust 1988 Təhsil: – Mühasibatlıq üzrə ekspertiz və audit üzrə ixtisaslaşma – Böyük Britaniya Dil Mərkəzinin sertifikatı – Student World Institute-dən ingilis dili üzrə sertifikat Ədəbiyyat nailiyyətləri: – “Qətuf Al-Yasmeen” adlı toplusu – “Yasəmən” adlı kitab Yayımlama və tərcümə: Yasmine işlərini çoxlu ərəb qəzetlərində və jurnallarında dərc edib.
Səfira
Dekorasiya olunmuş gəlin… Təmizlik pərdəsi ilə… Gözəlliyin kraliçası… Ey ürəyin bacısı… Sənin sevginlə sərxoşam… İzzət bağçası… Gözəlliyin bulaqlarından, bizə təzə su və sədaqət verir… Sənin adların çoxdur… Və sənin parıltın təkdir… Şairlər və yazıçılar nə qədər şişirdilsələr də… Səni tərifləməkdə və öyməkdə sənə ədalət edə bilməzlər… Ey cənnət oazisi… sən yüksək dağlardan enmisən… Tarix öz hərflərini yazıb hikmət və misralarla… Və qayaların arxasından qürur sürünür… və şamlar hüzurla baş əyir… Sənin üçün hisslər qarışır… Ən gözəl xüsusiyyətləri təkrarlayır… Və mükəmməllik xüsusiyyətləri… Sevginin həddindən artıq çoxluğundan məhəbbətim daşır… Bir yüngül alma budağı kimi… Və meyvə ona ağırdır… Üstümə kölgə salan üzüm sarmaşığı… Və mənim ətrafımda asılan şamdanlar… Səhər küləyi əsir… “Yasəmən” və kəklikotları çiçəklərini oxşayır… Necə nəzakətlisən yaxşılıqda… Yaxşılıq və səxavət verən bir bulud kimi… Həsədin gözümdən sığınmaq üçün səndən yardım istəyirəm… Ey sivilizasiya ki, biz oxuduq… Atalarımızın keçmişində… Səndə lider və qəhrəman var… Torpağı suvaran və namusu qoruyan… “Və səndən” Əsəd və Səid
Ey ruhum, Tom
Səni sevməm necə mümkün ola bilər? Və göz yalnız səni görür? Necə ola bilər ki, görüşdükdə dəli hiss etməyim? İnsanların qəlblərini oğurladım. Sənin hisslərin hərəkət etmədi… Bilməlisən ki… Əgər ay parçalanarsa… Və ulduzlar çöksə… Həyatım boyu sənin üçün gözləyəcəyəm… Səndən başqa heç kimə aid deyiləm və olmayacağam… Bütün hisslərimlə səni sevirəm… Əgər ruh sənin üzərində asılıdırsa, mənim nə günahım? Sənin gözəlliyin ürəyimi və hər hissimi işğal edib… Ey sevginin zəncirləri ilə bağlı olan… Ey gözlərindən minlərlə şeir yaradan… Əgər şərqə və qərbə dönsən, qorxma, Həmişə sənin sevginlə… Sənin səsin qucağa çağırır… Ayrılığın acılığını daşıya bilmirəm… Ey məni tərk edən… Və qəlbim sənə görə zədələndi… Sənin ruhunu dərinlərimdə eşitdim… Və üzümə işıq şüası dalğalanır… Adın qanımda axan bir çay kimidir… Qiyamət gününə qədər!
Şeirimi sənə həsr edə bilərəmmi?!
Anam!!! Bütün insanlara açıq şəkildə bildir… Bir görüş gəldi mənə ki, ən yaxşı insan… Kölgəsi ilə, ulduzlar və ay işıq saçdı… İşığın parıltısından gözlərim kor oldu… Bir damla yaş yanağımdan süzüldü, və xoşbəxtliyin odları ürəyimdə yanırdı. Addımları qumluqlar üzərində şöhrət yazır, və tər onun üzərində damır, Zəmzəmdən saf və baldan şirin… Üz xüsusiyyətlərində sevgi və gözəllik izləri vardı. Ən nəzakətli insanı gördüm… Necə çox ürəklər ona həsrət qalır… Heç bir qadın belə bir kişi doğmaz… Onun adını hər çəkəndə… Yasəmən bir budaq əyildi Və çiçək onun ətirini yayır… Gözəlliyin Yaradıcısına dua edəcəyəm… Ümid dualarını təkrarlayacağam… Seçilənlə görüş bir daha qaytarılsın… Dünyanın ağası ilə ünsiyyət necə də gözəldir! O, işıq göndərdi qaranlığa və həqiqət və rəhbərlik dinini kainatlar arasında yaydı… Ey ümmətinin şəfaətçisi… Səninlə bir görüş və ya bir şeir yetərli deyil… Sənin yanındayam… İlham və şeir dolu deyiləm, amma hər zaman xatırlayacağam adını… Ayıq və yuxuda… Sayılmayacaq bir xatırlama… Nə qədər də gözəl və şirin sənin yaddaşın…
Bir foto – bir tarix Yazıçı Əlfi Qasımovun xatirələrindən: “1961-ci ilin yayı idi. Şair dostum İslam Səfərli ilə Şuşada istirahət evində dincəlirdik. Bəstəkar Fikrət Əmirov, Elmlər Akademiyasının prezidenti Həsən Abdullayev, həkim İbrahim Balakişiyev də öz ailələri ilə birlikdə Şuşada idilər. Günlərimiz bir-birindən mənalı keçirdi. Söhbətlərimiz tuturdu. Bir gün bəstəkar Süleyman Ələsgərov bizi qonaq çağırdı. Onun arana baxan eyvanında istirahət etməyin özgə ləzzəti var idi. İstirahət evinin həyətində qardaşım Fazili gördüm. Öz dostları ilə Ağdamdan gəlmişdilər ki, bizi qonaq aparsınlar. Düzü, nəinki yeyib-içməyə, heç adi söhbətə belə halımız yox idi. Dincəlmək istəyirdik. Amma qardaşımgilin xətrinə dəymək də yaxşı düşməzdi. Mənim tərəddüd elədiyimi görən qardaşım İslam Səfərlinin qulağına nəsə pıçıldadı. İslam təntənə ilə:
Gedirik! – dedi. Qonşularımız xudafizləşib ayrıldılar. Həyat yoldaşlarımız da ev-uşaq qayğısını bəhanə elədilər. İslamın həyat yoldaşı Anaxanım bacı astadan:
İslam, – dedi – uzağa getməyin nə mənası, bəlkə elə bu armud ağacının kölgəsində süfrə açaq… İslam ürəkdən güldü və dedi:
Anaxanım, istirahətçilər cəhənnəm, turistləri umsaq edərik. Sonra Fazilə döndü:
Fazil, hara gedirik?
İslam müəllim, İsa bulağı necədir? İslam etiraz etdi:
İsa bulağında çox olmuşuq. Gözəlliyinə söz ola bilməz. Amma hər gözəlin bir eybi olan kimi İsa bulağının da eybi var. Xəfədir, ağacdan başqa heç nə görünmür. Başqa yerə, görmədiyimiz yerə.
Elə isə Çarığbulağa gedək. Suyuna, mənzərəsinə söz ola bilməz. Amma…
Nə amma? – deyə İslam soruşdu. Fazil onun sorğusunu cavabsız qoydu. Dili-dinc durmazlardan biri kimsə bu “amma”nı qadınlara xəbər verdi. Sən demə, bulağın yolu bərbadmış. Ora ancaq üstü açıq maşınla getmək mümkünmüş. Yolun bərbadlığı yoldaşlarımızın ciddi narazılığına səbəb oldu. Amma getməməkdə olmazdı. İslam artıq maşının üstündə idi. Mən də maşına qalxdım. Dağların döşünə kəmər kimi dolanan daşlı-dolay yolla Turşsuya tərəf irəlilədik. Mən daxili narahatçılığımı İslama bildirdim:
Heç yaxşı olmadı – dedim – Qadınları nigaran qoyduq. İslam narazılıqla əlini yellədi:
Eh, heç nə olmaz. Mənə qalan bu olacaq. Gəzmək, görmək, götürmək! Mən İslamın sözlərini ürəyimdə dolandırdım. Birdən qəlbimdə bir hiss baş qaldırdı.
İslam, – dedim – əsl şeir mövzusudur: “Mənə qalan bu olacaq”. İslamın qaşları çatıldı. Gözündə qəribə bir ifadə parladı.
Ay uşaq, bir kağız verin, şeir yazacağam.
Yan-yanadır yüz alaçıq, Gah yamaca, gah yala çıx. Ürək geniş, süfrə açıq, Kefim duru, damağım çağ, Mənə qalan bu olacaq.
Bir bələdçim ol, ay yollar, Daşlı yollar, qolay yollar. Dolay yollar, dolay yollar, Xoş xəbərli “Sağsağan dağ”, Mənə qalan bu olacaq.
Otlar üstə izim qaldı, Gah dirsəyim, izim qaldı. Min çiçəkdə gözüm qaldı, Turşsu üstü, “Çarıq bulaq”, Mənə qalan bu olacaq.
Göy buludlu, hava sərin, Çırpı yığın, moruq dərin. Çubuq şişdə kabab verin, Yağar yağış, sönər olacaq, Mənə qalan bu olacaq.
Günlər keçir birəm-birəm, Bir uğurlu yol gedirəm. Yurdumuzu vəsf edirəm, Əldə qələm, dizdə varaq, Mənə qalan bu olacaq.
Bu ellərin bil ki, hər dəm, Sevinciyəm, kədəriyəm. Dəmə gəldi-gedəriyəm, Mən İslama, ay Qarabağ, Vallah, qalan bu olacaq..”.
İslam Səfərlinin “Mənə qalan bu olacaq” şeiri belə yazılmışdı. Şeirin ilk dinləyicisi də yazıçı dostu Əlfi Qasımov olmuşdu. Bu şeir isə Azərbaycanın dilbər güşələrindən olan Şuşada yaranmışdı. Təqdim etdiyimiz foto da həmin istirahət günləri zamanı çəkilmişdir…
İlkin mənbə: “Poeziyamızın İslam Səfərli Zirvəsi” kitabı, Bakı 2003
Hələ də avtobus qıtlığı var Bakıda. İllah da ki, metronun basa-basından çıxırsan, qan-tər içində qışın soyuğu, yayın istisində saatlarla avtobus gözləməli olursan. Gələn kimi də hamı hücum çəkir dal qapıya. Nə qadın bilirlər, nə uşaq bilirlər… kimin qolu zorludusa o da basıb girir içəri. O günü qızım ali məktəbdən, mən də işdən qayıdanda 20 Yanvar stansiyasında görüşüb, birgə çıxdıq metrodan. Allahdan olan kimi də marşuruta minə bildik. Tək-başına olsaydım, bəlkə hələ də küçədəydim. Nahaq deməyiblər ki, dünyanı gözəllik xilas eləyəcək. Yaxşı ki, qızım yanımdaydı. Belə basdırıqlarda hərdən gözəlliyin də qabağından geri çəkilənlər olur. Allah pis nəzərdən saxlasın, qızım da gözəgəlimlidi. Onu görüb, bir dəstə cavan yana çəkildi ki, biz qabağa keçək. İçəri girib, təzəcə əltutacağından yapışıb dərindən nəfəs almışdıq, bir kişi qəfil-dən bağırmağa başladı. Özü də elə bağırırdı, elə bil ətini kəsirdilər. Dedim, yəqin qazidi, müharibədən qalma sağalmaz yarası var, kimsə yazığın bərk toxunub. Çox keçmədi adamların gur yerində duran qadınlardan biri ondan da bərk bağırdı. Daha bir qadın səsini başına atıb, yaxınlaşıb, bu iki nəfərə qoşuldu. Başladı bu onu itələməyə, o bunu itləməyə, axırda əl qatdılar bir-birinə. –Bunlarınkı heç böyük adamın davasına oxşamır, ay ana, elə bil, yekə uşaqlardı, zarafatlaşırlar. –Bala, görmürsən acıqlı sifətlərini, qəzəbli səslərini eşitmirsən?! Dolanışıq ağırdı, hər gün avtobusda kimisə kiminləsə dalaşan görürəm. Adamlar acığını bir-birinin üstünə tökür. Özü də axşamlar daha güclü olur bu davalar. –Niyə axşamlar? –Səhər tezdən hamı evdən ümidlə çıxır ki, bəlkə çörəkpulu gətirə bildi balalarına. Gətirən gətirir, gətirməyən də dönüb olur zəhər tuluğu – yan-yörəsindəki adamları it kimi qapır. Birdən kişiylə qadınlar bir-birini söyə-söyə, itələyə-itələyə sərnişinlərə dəyib-dolaşmağa başladı. Az qaldı bizi də vurub qapıdan salsınlar yerə. Yana çəkilib, qısıldıq bir-birimizə. –Buna bax ey, sən Allah, adını kişi qoyub, qadınlara qarşı gör nə şiddət eləyir, – dedim. –Ana, fikir vermə, eşidib, bu dəfə də bizi qatarlar özlərinə. Bir azdan kişi növbəti dayanacaqda deyinə-deyinə düşdüb getdi. Sonrakı dayanacaqda qadınlar da düşdü avtobusdan… Səs kəsildi. –Qulağımız dincəldi axır ki! – Qızım gülümsədi. Evə çata-çatda dedim, oğluma zəng edim, çıxsın dayanacağa. Çiynimdəki əl çantasını qarşıma tərəf sürüşdürdüm. –Qıı-zıı-m?! –Nədi, ana? –Çantamın ağzını sən açmısan? –Yo-ox… –Çantama, baxıram, telefonum da yoxdu içində. –Nə danışırsan?! –Vallah! –Bəlkə işdə qoymusan?! –Zəng elə, görüm. Qızım nömrəmi yığdı. –Bu nömrəyə zəng çatmır, telefon ya söndürülüb… –Apardılar, telefonu, bala! Qızım ağzını açdı ki… –Sən Allah, ağzını qarğışa açma, qarğışın iki başı olur! –Ağzımın acısını almayım, deyirsən?! –O günü 1 manatım düşüb itəndə, sən deyildin deyən, ana, o pul qismətin deyil-miş, ona görə də itirmisən?! –Nə olsun ki, demişdim?! –O olsun ki, halal puluma aldığım telefonu axıracan işlətmək görünür qismətim deyilmiş!
