Sonuncu qapı
(hekayə)
Şəhərə ilk dəfə girəndə diqqətimi qəribə bir şey çəkdi: burada heç bir evin qapısı yox idi. Divarlar vardı, pəncərələr vardı, hətta eyvanlarda güllər də açmışdı. Amma qapılar yox idi.
İnsanlar isə bunu adi qarşılayırdı.
Bir qadından soruşdum:
— Bəs evinizə necə girirsiniz?
Qadın təəccüblə üzümə baxdı.
— Biz heç vaxt çölə çıxmamışıq ki, içəri də girək.
Dediklərini başa düşmədim.
Şəhərdə gəzdikcə hiss etdim ki, burada heç kim heç kimə toxunmur. Hamı bir-birinin yanından keçir, amma sanki bir-birini görmür. Gülüşlər vardı, amma səs eşidilmirdi. Göz yaşları vardı, amma yerə düşmürdü. Külək isə bütün küçələri dolaşaraq insanların kölgələrini bir-birinə qarışdırırdı.
Mən çıxış yolu axtarmağa başladım.
Bir gün şəhərin mərkəzində paslı bir açar tapdım. Hamı qorxu ilə məndən uzaqlaşdı.
— Onu yerə qoy! — deyə qoca bir kişi qışqırdı. — Bu şəhərdə açar olmaz.
— Niyə?
— Çünki açar olan yerdə qapı da olar. Qapı isə insanı seçim etməyə məcbur edər.
Mən açarı ovucumda sıxdım.
Elə həmin an şəhərin divarlarında nazik çatlar əmələ gəldi. Kimsə ilk dəfə yüksək səslə güldü. Başqa biri illər sonra ağladı. Külək istiqamətini dəyişdi.
Sonra uzaqda, heç vaxt olmayan bir qapı görünməyə başladı.
Mən ona doğru addımladım.
Qapını açanda qarşıma nə başqa bir şəhər çıxdı, nə də yeni bir dünya.
Qarşımda yalnız güzgü vardı.
Güzgüdə isə uzun illərdir tanımadığım adam dayanmışdı.
O, sakitcə gülümsədi.
Mən ilk dəfə baxışlarımı ondan qaçırmadım.
Müəllif: Dəniz Aslanlı
Dəniz Aslanlının digər yazıları
Oxuyun >> Gözündə tük var