Narahat ömrün səhifələri
Kimin ki, təbiətində, mühitində, xalqına, torpağına bağlılıq var, kimin ki , insana xas olan və insanın özünü qoruyan keyfiyyətləri var, demək onun ucalığı var. Bu sözlər bütövlükdə Rövşən Atakişi oğlunun fonunda cəmlənib. Qürurlu duruşu, qeyrəti, isməti, abır-həyalı, mədəniyyəti, məğrur baxışı, təmkini, təvazökarlığı ilə fərqlənən Yazarmız! Mən bu yazını çox fərqli yazmaq istəyirdim. Həmişə mənə dəstək olan tələbə yoıdaşım. Söz vermişdim ki, haqqınızda yazını qələmə alanda fikirlərimi sizinlə çözəcəm. Lakin səhhətinizlə bağlı bu mümkünsüz oldu. Qrupumuz ürəyinə açılan bir pəncərə oldu. “Məni cağıran var”, “Ayaq torpaqdan üzüləndə”, “Yolum dağlara sarıdı”, “Ruhu gileyli anam” kimi töhfələri Rövşənin şəxsiyyətini tamamlayır. Yəni yaradıcılığı özünə bənzəyir. Şairi bizə sevdirən söz, şəxsiyyət və əməl bütövlüyüdür.. Onun üçün vətən, yurd sevgisi bütöv sevgilərin fövqündə dayanır. Rövşən müəllimin şeirlərinin kökü dərindir. Onun hər misrasında vətənpərvərlik, vətəndaşlıq durur. Nəsirdən danışan nasirimiz yazılarınız ötən illərin xatirələri, yanğılı, o geridə qalan günlər gözlərimiz qarşısına gəldikcə nələr keçdi könlümüzdən. Sanki bir bələdçi tək bizi o Laçınlı, Güləbirdli günlərə apardınız. Sizə yol yoldaşı olub, o günlərin şahidi olduq. Yaxın görünən kəndə bələdçi lazım deyil Rövşən müəllim “Sizi çağıran var” o yerlərə. “Yolunuz dağlara sarı düşsün. Qaradağlı şamlığı, Gəyə dərəsi, İncirli dərə, Çömcəli bulaq, Cabbarın kahaları, Novruzlular kəndi, Firidin tutları ., Orta oba, İşıq bulaq, Soltanlı yurdları, Mərdan bulağı, Qoşa günbəzlər, Məlik, Əjdər türbəsi sizi gözləyir. Siz çox hörmətli, savadlı insansınız, Dağlar oğlu ! O yerlərdən sizə. düz ilqar, vüqar qalıb. Vətən torpağına üzü ağ vüqarla gedin Rövşən müəllim. Nakam gedən Zəridə xanımın,”Qabaqçıl Maarif xadimi ” olan Atan -əmin Atakişi müəllimin ruhu şad olar. “Ayaq torpaqdan üzüləndə “sözə, şeirə sarılrmısınız. Əsas missiyanız da oxucunun ruhunu saflaşdırmaq, təbiətinə təsir göstərmək olur . Ovqatımıza gözəl hisslər aşılayır, varlığımızı duruldur. Şeirləriniz qəlbimizdə əbədi heykəl ucaltmışdı. Həmişə bu ucalıqda, bu zirvədə qalasınız Rövşən müəllim, gözəl ata, gözəl baba, gözəl şair, gözəl nasir . Minə qədər bayatılarınız var. Yazmamağa haqqınız yoxdur. Bu Sarı Aşığın örnəkliyindən , Güləbirdin torpağından, suyundan irəli gəlir. İnşallah , çap olunar bu elimizin, dilimizin yaddaşı, folklor çeşməsi. Şeirlərinizi aforizim və hikmətli kəlmələr daha rövnəqli edir. Ağrılı, yanğılı bir ömür yaşayan , üzündə sevinc, içində kədər, küskünlük olan, qayğılarla yüklənən, fiziki yorğunluqdan, yaşı gözlərdə gilələnən şair sanki şeirlərində bir obraz n, süjet xətti yaradır. Burada metaforlar, epitetlər, fəlsəfi fikirlər, dərin mənalar, təkrirlər, inversiyalar öz yerli yerində işlənir. Bir şirinlik, bir istilik var bu poetikalarda.
Ömrümü , günümü xərclədim getdi.
Qalan nədirsə qalanı sənin!
Təzəsin, tərin dərib getdilər,
Bağışla, əzizim məni bağışla,
Səbətdə güllərin olanı sənin.
Ömrünü, gününü xərcləyən şair. Sənin hər misran bizə doğmadır. Ən çox dəyər verdiyim tələbə yoldaşımız Rövşən müəllim. Düşünün bir az. Ömrünün anasız, ürəyinin yağı olmayan, gödək uşaqlıq cağların, acılı -şirinli dəqiqələrin, mənalı-mənasız günlərin səni sonsuza qədər rahat qoymayacaq. Qələm götürüb sözə bağlanan şair. Səni bizə bağlayan tələbəlik cirpıntıların, qəlbimilzdə yer alan dostluğun, sayğın, ehtiramın, şeiriyyətin, zarafatın, gülüşün ən bariz insanı keyfiyyətlərin oldu. Əqidəsi, məsləki, düşüncə tərzi, təfəkkürü, sözü, söhbətilə bizi heyran edən Rövşən Atakişioğlu. Narahat ömrün səhifələrini vərəqlədikcə nəyə qadir olduğunuzun şahidi olduq. Sözləriniz göz qamaşdırır. Qələminizlə sanki qızıl xirdalamısınız. Sözü -sözə calayıb yeni sözlər meydana. gətirmisiniz. Məzun -78 Gəncə qrupuna gəlişinizdə qeyd etmisiniz ki , bir də qələmə sarılmaq şövqünü, ilhamını tələbə dostlarımdan aldım.
İçimdə bir şair mürgüləyirdi
Onu silkələyib siz oyatdınız
Dilinə bal yaxdınız, şəkər qatdınız
Başına gül səpib , çiçək atdınız
Şairlik çox gözəldi. Onu uca tutmaq, şeirə, sözə dəyər vermək, yaradanı tək səcdə etmək və qüdrətinə inanmaq keyfiyyətlər daşıyıcısı olan Rövşən müəllim tək şairləri bizə sevdirdi. Onun şeirləri bizi saysız- hesabsız xatirələrə, yurd -oba sevgili bir aləmə sürükləyir.. “İçimdə bir şair mürgüləyir ” şeiri öz məzmun və qayə baxmından qrupda daha böyük maraq yaratdı.
İçimdə bir şair mürgüləyirdi
Möhtəmən qan gəldi, ruhuma can
Elə həmən coşqu, həmən həyəcan
Gözümdə, könlümdə tək Azərbaycan.
Rövşən müəllim ! Sizin yaradıcıllığınıza bələdciliyimiz var. Yazı maneranızda müraciət etdiyiniz mövzularda oxşarlıq motivləri çoxdur. Kədərli pafoslu fəlsəfi şeirlərnizdə qüvvətli bir xətt var. Bu xətt yaradıcıllıq mündəricatınızı daha da zənginləşdirir “”Üzüldüm, getdim”” hüzünlü, sızıltılı şeiri zamanın gərdişindən baş çıxaran sayıq, həssas ürəkli bir vətən oğlunun gördüyü, eşitdiyi haqsızlığa qarşı bir mərdanə etirazıdı. Yanmış məftil kimi əriyən, qədlənən, yonulan, nazilən, kələfi dolaşan, yetim tək dodağı bükülən, Ürəyi üzülən bir obrazı görürük.
Yanmış məftil kimi əyin, oturun,
Bağrımda yarama dəyin, oturun,
Mənə mağmın, əməl dəyin, oturun
Qədləndim, yonuldum, nazildim, getdim.
Bu cizgi motivləri şair həyatının əksidi desək yanılmarıq. Burada coşqun həyəcanlar, Ürək cırpıntıları, ata qəlbinin arzu istəkləri, əhəmiyyətli mətləblər bədii ifadələrlə işlənmişdi.
Bu dağı aşmağa dirəş, ürəyim,
Tənha yeriməyə öyrəş, ürəyim.
Oturma, dayanma, əlləş, ürəyim,
Məni çox geydilər, süzüldüm, getdim.
Şeirdə üzünə dost qapıları bağlanan, ağrıları sinəsinə yığılan “Məni çox geydilər, süzüldüm ” deyən təmiz qəlbli, saf niyyətli, ağlı-qaralı ömür yaşamış bir insanın tale yüklü yolları göstərilmişdir. Dağ ürəkli, yanar ürəkli olun Şair! Kökü eldən olanın başı ərşə çatar. Bu gün gör-götür dünyasıdı. İnamınız ümmana dönsün, arzularınız çin olsun. Siz mərd adamsınız Rövşən müəllim! Mərdin yerişi də, görüşü də, sözü də düz olar. Həmişə bu məsləkdə qalın. Həyatda tanrım sizə bir də üzülüb getməyi nəsib etməsin Rövşən Atakişi oğlu!
Rövşən müəllim qələmini poeziyanın hər calarında sınayıb o, qeyd edir ki, eşq, həvəs insana xüsusi güc, qüvvət verir. Gücü, qüvvəti eşqdən olan Şairimiz ! Lirik “mən” o qədər sizi özünə bağlayıb ki, belə gözəl poetik şeirlər yaranıb. “Sənsiz yaşamaq ağırdı, Sən məni məndən elədin” deyən şair. Canı candan, halı pərişan, bu yaşda şairi peyman edən o yar , o ilham pərisi olmasaydı belə şeirlər yaranmazdı.
Tanrım sözüm sənədi.
Neçə ay, neçə sinədi
Vallah, Rövşən bir dənədi
Gedərəm, səndən gedərəm!
“Ömrünü gününü xərcləyən insan” , olan -qalanı sənin deyən, əhdi düz, peymanı təmiz olan Rövşən Atakişi eşqdən sinəsində od yaxıb , köz eyləmişdi bu misralar tutumunu artırmaq da olar. Mən öz fikirlərimi tələbə yoldaşlarım olan publisist, natiq İpəknaz və Ofelya xanımın Rövşən müəllimin şeirləri haqqında təhlilləri ilə aparmaq istəyirəm.
“Sözünə qurban”, “Küsmə, ürəyim küsmə”, “Sən məni məndən eylədin”, “Gözlərin”, “Bircə kərə can demədin”, “Özündə yazıqsan, mən də yazıqam”, “Könül “, “Ömrün ən şirin payı sən oldun” , “Mənim ürəyimi hardan biləsən. “Kimi incilərində məhəbbət duyğularİ əks edilb. Bütün varlığı ilə sevən hicrandan iztirab çəkib, vüsaldan dünyalar qədər sevinən, insanlara sevgi dolu qəlbinin nikbin gözləri ilə baxan şair. səmimi bir aşiqdir.
Hər qaşa , hər gözə uymadın könül,
Hər Qönçə çiçəyə qıymadın könül!
Nəfsinin köləsi, qulu olmadın,
Hər nazı, işvəni duymadın könül!
Könlü hər nazı, işvəni bəyənməyən şair narahat qəlbinin notlarını, bakir insanın sevgi hisslərində tapmışdır.
Yüz Kəbə səvabı gəlişə alqış,
Yuxusun görmüşdüm keçən. ilki qış
Daha, ay Rövşən, nə din, nə danış,
O dindi, danışdı sözünə qurban.
Şeirdə yuxusunu gördüyü, danışanda sözünə qurban olduğu duyğular aləmini həssas və zərif eşqin əhval-ruhiyyəsi aydın duyulur və burada Rövşən öz fikir və hissələrini canlı, təsirli, poetik zövqlə verə bilir…
Sevəndə sevəsən dəlilər kimi,
Bir mələk baxışda ağıllanasan,
Düşəsən ellərdə dilə, ağıza,
Bir az dastanlaşıb, nağıllanasan.
“Könlünə ruhuna qələminə sağlıq şair! Dəli kimi sevib ellərdə dilə, ağıza düşüb dastanlaşan, nağıllaşan sevgilər var olsun!. Dünyanı dolanan sevgi yağışına düşənlər, tüstülənə -tüstülənə sevgi otağında bişənlər.Məcnun, Kərəm, Fərhad misalını bir sevginin məhkumu olanlar sevginin ucalığı, əzəməti gücü ilə qocalığından qaçıb gedənlər var olsun. Sevgi ürəkdən ürəyə yoldur. Sevgi məhəbbətin öz adı, ünvanı, sevgi yaşadır bütün dünyanı . kainatı, dünyanı , bəşəriyyəti yaşadan sevgİ, sevgi. Qardaşım, Məhəbbət qocalmır. Ürəyindəki məhəbbətin həmişə ilhamlı, coşqulu olsun”Bu sözlər İpəknaz xanımın şeirdən aldığı duyğu hissləridir.
Qalxasan göylərin yeddi qatına,
Sevgi yağışına düşüb gələsən,
Od dola içinə tüstülənəsən
Sevgi ocağında bişib gələsən
“Bu qatardan yarımçıq düşənlərdə var” -dedi dəyərli qurup yoldaşımız, danəndə danışığı ilə bizi heyrətə qoyan bacımız Ofelya…. “Bu qatarı minməyə peşman olanlardı., . bu qatarı hələ ki sona dək gedənlərdə var. Rövşən müəllim, qələminə, zehninə, ürəyinə sağlıq. Gənclik illərinə qaytardın bizləri. Sevginin də mərhələləri var, ürəyin də. Bu mərhələlərdən üzü ağ çıxmağı arzulayıram hər birinizə.
Sevgi bu dünyanın ucalığıdı,
Ey könül, gəl. enmə ucalığından!
Geriyə baxanda sevgi görərsən,
Qaçasan, gedəsən qocalığından!
Gənclik eşqi, sevdası, mərhələləri ilə döyünən Rövşən müəllim! Bizi elə gözəl notlarla məhəbbətin simlərinə toxunaraq köklədiniz ki.. Bu dünyanın əzəli də, sonu da eşqdi sevgidir.
Doğrudan da , insanın ümid qapısı sabahıdı. İstər yaradıcı insanlar, İstər oxucular yaratdıqlarını söz prizmasindan keçirir. Xüsusi istedad sahiblərinin öz mərtəbəsi var. Çox güclü belə yazarlardan biri də Məzun-78 Gəncə qrupunun ən dəyərlisi Rövşən Atakişİ oğludur.Onun yaradıcılığında yurd, vətən şeirləri də yaradıcılığı rəngarəngdir. Onu belə qəbildən olan şeirləri içərisində məhəbbət mövzusu xüsusi yer tutur. Onu şeirləri dəsti-xətti ilə seçilir. İlahi eşq, qəlbləri inlədən şeirdi duyğular, nakam məhəbbət hissləri aydın sezilir. “Necəsən pərişanım, necəsən? şeirindəın cıxardıgım nəticə budur.. Oxuduğum şeirlnin nə axarı var, nə də baxarı. Hicranı çox, vüsalı az. . “Ah ! Mən də bir ürək , bir ürək ki, var içi sevgi dolu məhəbbət dolu”” deyən ürəyin var olsun. “Küsmə ürəyim, küsmə” Sevdiyinə xitabən deyirsən ki, din! dinə bilməz axı!.. Bəlkə də bu şeiri şeiriyyatlarda. hicranı çox olduğu üçün bizi bizdən qoparır, qiymətli olur. Bəzən bir söz bizi o qədər ovsunlayır. Bizi gəncliyə qaytarır. Sevgi hisslərinin qidası klassiklərdən Nizamidən, Füzulidən bəhrələnib. İnsan bəzən hansı yaşda olur olsun qulağında daha çox xoş sözlər duymaq istəyir. Sevgidən söhbət düşəndə torpaq altından qalxan boynu bükük bənövşəni xatırladır Rövşən müəllim ! İlham pərin heç tükənməsin. Yazdığın şeirlər gözə nur, ürəyə təpərdir.Sevgini məhəbbəti duymayan insanı tanrının yaratdığı gücsüz , dayaqsız təni bədəndən ayrı təsəvvür etmək olar. Çünki, həyatın mənası bu iki əza ilə dəyərləndirilir.
Məni özümdəm çıxar, gör sevgi nədir, məhəbbət nədir? Ömrümün ən şirin payı sən oldun”_” deyir şair.
Elə böyümüsən ürəyimdə ki.
Eh, Sənin yanında bu dünya nə ki?
Vallah, illərimin mən tərəfdəki,
Paylanan ən şirin payı sən oldun!
Tanrı sizə istedad , bir ümid çırağı verib. Ümid çırağın həmişə şölələnsin. Allah görən gözünüzü nurlu etsin. İlahi nurunuzla qəlblərə yol tapan Rövşən müəllim!. Sizə yaradıcılıq uğurları diləyirəm.
Güləbird dumanında qalan səs . Bu səsdə biz nələr eşitdik, nələr duyduq. Sonaxanım Aslanova bizləri bu səsin sehrinə saldı”Hər bir şairin yaradıcılığı onun ruhunun xəritəsidir . Bu xəritədə itirilmiş yurd yerlərinin həsrəti, illərin gileyli, ana məhəbbəti və bitməyən vətən sevdası varsa, o zaman sözün ömrü əbədi olur. Uzun illər doğma Laçının-doğuldugu Güləbirdin daşına, torpağına həsrət qalan, ömrünü bu nisgillə bəzəyən dəyərli tələbə yoldaşım Rövşən Atakişiyevin yaradıcılığı da məhz belə ağrının, həm də bədii ucalığın ifadəsidir. Rövşən müəllim ruhun ağrısını kağıza köçürməyi bacaran böyük bir ürək sahibidir . Müəllifin dünyadan gileyni sətir- sətir bəyan edən “Axı, mən dünyaya neyləmişəm ki?… “şeirindəki sualı sadəcə bir insanın yox, bütöv bir nəslin vaxtsız ağaran saçlarının, qəribsəyən insanların dünyadan gileyli taleyinin acı fəryadıdır.
Laçın torpağının -Güləbird kəndinin havası, suyu ilə böyüyən, lakin ömrünün ən erkən çağında -cəmi on yaşında taleyin ən ağır zərbəsini alan -anasını itirən Rövşən Atakişiyev yaradıcılığında ana mövzusu sadəcə bir xatirə deyil, ruhun bitməyən monoloqu, zamana və məkana sığmayan bir həsrətin fəryadıdır. Onun “Ruhu gileyli anam ” hekayəsi və “Anamla xəyali söhbətlərimdən -cavabsız suallar! ” şeiri bu ağrının bədii pasportudur. Bu sarsıdıcı, həm də müqəddəs mövzu -on yaşlı bir uşağın qəlbində əbədi yara olmuş otuz yaşlı gənc bir ana itkisi-bədii təhlilin onurğa sütunudur.
Cəmi otuz bahar görmüş gənc bir ananın on yaşlı uşağın gözü önündə dünyasını dəyişdiyi o bədbəxt gün və müəllifin yetkinlik dövrünün təfəkkürü birləşərək oxucunu sarsıdır. Hekayəni oxuyan hər kəs sətirlər arasında Laçının Güləbird kəndində dumana bürünmüş bir səs eşidir. Bu səs. on yaşlı, dili ana haraylı körpə Rövşənin səsidir.
Şeir xəyali bir dialoq üzərində qurulub. Şairin ağsaqqal yaşının zirvəsindən boylanıb hələ də özünü on yaşlı uşaq kimi hiss etməsi şeirin psixoloji dramatizmidir. Rövşən üçün zaman anasının öldüyü gündə dayanıb. Müəllif soruşur, qəlbinin səsini anasına yetirmək istəyir, lakin cavab əvəzinə yalnız sükutun əks-sədası gəlir.Xəyalında Laçından Bakıya gələn anasına çoxlu suallar verən şair anasına çoxlu suallar verən şair anasından heç bir cavab ala bilmir:
Gəlişinə qurban olum ay ana,
Laçından Bakıya necə gəlmisən?
Yaxud da:
Bəlkə eşitmisən, xəsdələnmişəm,
Bəlkə də acımı duyub gəlmisən?!
Şairin nə məktubuna , nə həsrət dolu suallarına anadan cavab gəlmir. Onun xəyali məlul- məlul baxır, pərişan halda geri dönür, “qürub günəşi tək sönüb qayıdır”. Bu taleyin qaçılmaz reallığı qarşısında insanın -müəllifin çarəsizliyidir :
Anam məlul -məlul baxdı üzümə,
Pərişan -pərişan dönüb qayıtdı.
Bircə sualıma cavab vermədi,
Qürub günəşitək sönüb qayıtdı.
Şeirin sonunda ananın xəyalının suallara cavab verməməsi, dönüb getməsi şairin yaradıcılığının fəlsəfi bir zirvəsidir.
Dəyərli Rövşən müəllim, , bu əsərnizlə bir sənətkar kimi insan ruhunun ən incə tellərinə toxuna bilmisiz. Sətirlərinizin arasından məlul-məlul boylanan o məsum ana xəyalının qarşısında mən də ehtiramla baş əyirəm. Bu əsərnizlə bizi təkcə öz ananız la yox, hər birimizin ruhumuzda uyuyan o doğma xatirələrlə yenidən görüşdürdünüz. “”
Narahat bir ömrün həyat hekayəsini , bir ürəyin Laçın nəğməsini danışdı Məzun 78 . Gəncə qrupunun ulduzu İpəknaz müəllimə.
Məni qarışdırma hər qarışığa,
Nə toy adamıyam, nə də aşığam.
Boyum da kiçilib, çəkim də düşüb
Əridim, süzüldüm bircə qaşığa.
Mən Laçın dəlisiyəm.
Söhbət bu ağrılı -acılı, həsrət dolu misraların müəllifi Məzun 78 Gəncə qrupunun fəal üzvlərindən biri, yaradıcılığında həyat həqiqətlərini olduğu kimi söyləyən, dürüst, mükəmməl fikirləri ilə seçilən kamil bir insandan , çox hörmətli, dəyərli tələbə yoldaşımız -şair publisist Rövşən Atakişi oğlundan gedir.
Seçmirsən üzümdə yolu -yamacı?
Xəyali dərdimdi, ağrısı tacım.
Atamdı -anamdı, əmim dayımdı.
Qayası qardaşım, çiçəyi bacım.
Mən Laçın dəlisiyəm.
Rövşən müəllim Məzun 78 qrupunun fəal yaradıcı üzvlərindən biridir. Öz təvazökarlığı, səmimiyyəti, sadəlikdə böyüklüyü, açıq fikirliliyi, dostcanlılığı ilə, səmimi etirafları, maraqlı düşündürücü söhbətləri, gözəl yaradıcılıq nümunələri ilə məzun qrupunun, bacı-qardaşlarının sevimlisi oldu.
Narahat bir ömrün yolçusudur Rövşən müəllim , Öz narahat, ona silahdaş, qardaş olan ürəyi ilə, ömür yollarında ona yoldaşlıq edən təmiz vicdanı ilə, Qəlbinin Laçın həsrəti ilə, doğulub boya-başa çatdığı Güləbird arzusuyla, coşub -çaxlayan Həkəri nəğməsiylə. Heç vaxt hamar olmayan, enişli -yoxuşlu, daşlı-kəsəkli bir həyat yolu keçib. Qarabağın başını qara buludlar alanda Rövşən müəllim işlədiyi Güləbird kənd məktəbindən Şuşaya təzəcə gəlmişdi. Pedoqoji Universitetin Şuşa filialında işə düzəlmişdi, gələcək elmi işi üzərində işləyirdi. Vətən sevgisi, yurd sevgisi hər şeyə üstün gəldi. Qələmi yerə qoyub silaha sarıldı. Onun yeni həyatı-ölümlə üzbəüz işğal olunmuş torpaqlarımız uğrunda mübarizə həyatı başladı. Gözünün qabağında dosdları, dərs dediyi şagirdləri şəhid oldu. Söhbətlərində həmişə ürək ağrısıyla xatırlayır şahidi olduğu bütün olanları…
Qaçqınlıq, köçkünlük onun da keşmə-keşli taleyinə yazıldı. Talan olunmuş elindən obasından, isti ocağından qərib düşdü. Bakıda yerləşən Xocalı məktəbində müəllimlik fəaliyyətinə başladı. Amma doğma yurd, el-oba həsrəti bir an belə onu rahat buraxmadı.
Həsrət, intizar, qəriblik dolu məktublar göndərdi talan olunmuş, xarabaqalmış, suyu zəhərlənmiş elinə-obasına, yurduna, sönmüş ocağına…
Qəriblik sıxdı onun çırpınan, narahat ürəyini. Yurduna yazdığı, əsən yellərlə göndərdiyi məktublarıyla az da olsa təsəlli tapdı. Ruhların yaşadığına, varlığına inancıyla yazdı bu məktubları.
Kədəri ilə, qəribliyi, ahlarıyla, çin olmayan yuxularının təkidi və istəyi ilə, puç olan arzularının göz yaşlarıyla yazdı bu məktubları.
Qərib qəbrinə, ruhuna darıxdığı Aşıqdan bircə çimdik, bircə tikə Vətən -Laçın-Güləbirdi torpağı istədi yazdığı məktublarında. Ürəyi doldu -boşaldı, göz yaşları ilə qubar bağlamış könlünün hönkürtüsiylə yazdı məktubları. Qəbri düşmən tapdağında olan, ruhu narahat, gileyli 29 yaşlı çiçək anasına, onun uyuduğu məzara.
Həyatın bütün sınaqlarına, çətinliklərinə rəğmən Rövşən müəllim yaşadığı ömrü iradəsinin, ağlının, cəsartin, məsləkinin, əqidəsinin, qürurunun, mərdliyinin gücüylə, insanı ləyaqətinin sonsuz sevgisinin , gözəlliyin , narahat ürəyində əbədi məskən salmış Laçın sevdasının, Güləbird arzusunun gücüylə yaşayır, yazır,yaradır. Çox şükürlər olsun ki İ, bu gün Qarabağımız azaddır. Düşmən tapdağından azad olmuş torpaqlarımız rahat nəfəs alır.
Gör neçə illərin dustağı idim,
Ruhum paramparça, can didim-didim.
Özümdən çıxmışdım , özümə gəldim,
Gəldim, qardaşlarım, nə yaxşı gəldim!
Bu xaraba evim, üzümə güldü,
Özümü dünyanın xoşbəxti bildim.
Yerdəki son daşla yaşımı sildim,
Gəlmişəm , ay evim, nə yaxşı gəldim!
Rövşən müəllim azad olmuş doğma yurduna Laçını görmək istəyinə çatdı. Məzun 78 Gəncə qrupuna ünvanladığı hər birimizə xitabən yazdığı 15bəndlik şeri ilə bizi Laçına dəvət etdi “Yığışın başıma gedək Laçına ” dedi. 34illik həsrətdən sonra 21 iyun 2026 -cı il bizim də, onun da doğma elinə-obasına ziyarət günü ,. əziz, unudulmaz bir xatirə kimi yazıldı ömür kitabına. Ziyarətdən sonra Rövşən müəllimin səhhətində bir az narahatlıq yarandı. Əlbəttə, 34 illik həsrətdən vüsala qovuşduğu gün … Vətən fədaisinin gördüyü yurd yerləri, bir -birinə söykənən əzəmətli dağlar, coşub -çağlayan Həkəri ucu -bucağı görünməyən meşələr , qayalardan qaynayan buz bulaqlar, Güllü -çiçəkli çəmənlər əsrarəngiz təbiət daha nələr, nələr.. onun. narahat onun, həssas ürəyini tərpətdi.Allah böyükdür, şəfaverəndir. Dualarımız həmişə onunladır. Allahın köməkliyilə tezliklə sağlamlığına qovuşar , növbəti ziyarəti doğma ocağı Güləbirdə olar İnşallah: Qəlbində Vətən sevgisi, dilində Laçın nəğməsi qələmində Vətən tərənnümü, Güləbird arzusuyla yaşayan qardaşımıza ulu Tanrıdan, möhkəm can sağlığı, bərəkətli, mənalı ömür, bol-bol yaradıcılıq uğurları, Laçınlı, Güləbirdli günlər arzulayıram! “… Mən bir qürub günəşiyəm, Əvvəlki odum qalmayıb Bayadıyam yemək kimi, Dünənki dadım qalmayıb. Gülsəfa müəllimə çoxdan yazıb bu ürəkdən gələn səmimiyyət poetikasını .O qeyd edib ki , Rövşən müəllim bir qurub günəşi deyil, səhər günəşidir. Onun pedoqoji fəaliyyəti ilə bərabər bədii yaradıcılığı da dəyərlidir. Dünyanın rəngləri, gülünün -çiçəyinin ətirli mənzərələri bir -birindən fərqlənir. Çünki hər qəlbin öz sözü öz hissi var. Amma bunları birləşdirən Vətən həsrəti , yurd niskilidi Rövşən müəllim bir şair kimi təbiət sevərdi, incəqəlblidi. O uca dağları sərin yaylaqları səfalı yerləri yada saldıqca könlü quş kimi o obalara qarşı qanadlanır. Onun bu yurd həsrəti həm də vətənpərvərliyin əks etdirir. Gəzdiyim oylaqlar , Xınalı daşlar , Kəklikli qayalar , qartallı daşlar , Məni gözləmirdi, . o qaranquşlar Heç hara getmirəm , atam balası!… Bu təbli adamlar hər kəsə keçmişi unutmamağı , mərdliyi qorumağı xatırladır. Onun şeirlərində dünyadan şikayət , narazılıq da qəmli notlarla verilir. Həssas qəlb sahibi haqq ədalət axtarır dünyanın vəfasızlığını xatırladır. Kim doyub ki, mən də doyam dünyadan Heç hara getmirəm atam balası Yaşlandıqca bala dönür bu dünya, Heç hara getmirəm, atam balas! … Onun şeirlərində həsrətin ən ağır çəkiləsi dərd olmadığı xatırlanır. Yurdu da ona həsrət qalan sakini kimi fərqlidir. Onun görmədiyi müqəddəs bildiyi dağlar dədə-babadan ziyarətgah ocaq kimi əzizdir. Bu dağlar ona müqəddəs olduğu qədər də doğmadır. Dağlar göylərə yaxındı babalarmızın inanclarını yaşadır. Yurd müqəddəs məkan kimi ürəklərə həkk olur. Burada şairin Vətən yurd sevgisi tükənməzdi. Dağ gəzdin , Aran keçdin, Xan Çoban Saran getdi Yarını apardılar Qar , yağış tufan getdi O poetik istedadına malik yaradıcılığında müxtəlif şeir janırlarını cəmləşdirən şairdi. Yaradıcılığında məcburi köçgünlük, Vətən torpaq itgisi şerlərinin yaranmasında əsas amildir. Laçın havalıyam, Vətən haylıyam Mən harda qışlayım harda yaylayım Soruşsan haralıyam Qaradağlıyam Məni bu yollarda dərdim gəzdirir Rövşən müəllim Sarı Aşığın yurdundan olduğu üçünı bayatıları da könül açandır. Sarı aşığın yerlisi olmaq şairi onu ruhda şeir və bayatı yazmağa, duymağa, düşünməyə vadar edir. Kəkliklər daşa çıxdı Quzular döşə çıxdı Nökər başı boş gördü Yüyürdü başa çıxdı Siz həqiqət adamısınız çünki zaman dəyişir , həqiqət isə dəyişmir, Rövşən müəllim! ” Nuriyyə xanım deyir :”Bu da bir ömürdür. Ömürdən keçən günlər vərəqlədikcə nələr keçir ürəymizdən. “Rövşən müəllim haqqında çox söz demək olar. Rövşən müəllim Məzun -78 qrupuna bir az gec daxil oldu, amma qrup üzvləri ilə, tələbə yoldaşlarla çox tez xoş ünsiyyət qura bildi. Özünün vətən, yurd, doğma el oba həsrəti ilə, ürəkyanğısı ilə yazdığı şeirlərlə ürəklərə yol tapdı, ruhları oxşadı. Maraqlı söhbətləri ilə, qrupda apardığı diskussiyalarda qrupu yaşatmağa çalışan fəallardan biri oldu. Hər səhər tələbə dostlarını salamlayıb xeyir dua göndərdi, Rövşən müəllimin uzun illərdən bəri məcburən tərk etdiyi vətəni doğma Laçin görmək arzusu ilə dediyi “Yığışıb başıma gedək Laçına “sözləri Məzun -78 qrupunun üzvlərindən o müqəddəs torpaqları ziyarət etmək arzusu yaratdı və şükürlər olsun bu arzu gerçəkləşdi. Bəlkə də uca tanrı Rövşən müəllimin xəstələnməsi üçün əvvəlcədən imkan yartdı ki, o vətəni Laçına gedib, o yerləri ziyarət eləsin. Allah Rövşən müəllimə şəfalar versin, tezliklə sağlamlığına qovuşsun. Əliağa müəllimin ürək sözləri :”Məzun -78 Gəncə”” qrupuna illlərdən sonra görüşümüzlə əlaqədar olaraq mən bir şeir yazdım. Sən demə yanılmışam. Bir azdan Habil öz dəsti-xətti ilə qrupa qoşuldu və səbəbini bilmədik qrupdan çıxdı. Sonra Səməndər çox böyük enerji ilə mükəmməl şeir və qəzəlləri ilə qrupda təlatüm yaratdı. Qazi kişinin nəvəsi Qivaminin çox keçmədi ki, onun da sadə, çox axıcı, məna yüklü şeirləri qrupa bir coşqu gətirdi. Az sonra Tahir çox maraqlı bir yazı manerası ilə qrupa yeni ruh verdi. Ən nəhayət, bir fikir var e… gec olsun, güc olsun. Rövşən qardaşım qrupa gec qoşuldusa tez bir zamanda öz istedadını, öz poetikasını büruzə verdi. Kişinin oğlu yazır də… Ən sonda deyirəm “Sizi verənə şükür” Mən onun”” Ürəyim oldu.. ” şeirini sizlərə ərmağan edirəm. Ürəyin həmişə coşqulu olsun, torpaqlarımız alındı. Hər iş öz axarına düşər, inşallah Mənim bu dünyada ən yaxşı dostum, Ən yaxşı sirdaşım ürəyim oldu. Bir o tab gətirdi zərbi zoruma,
Bir o axıracan qardaşım oldu
Və ya.
Ağrımı acımı yüklədim ona,
Anamı atamı yüklədim ona
Dağ boyda bacımı yüklədim ona.
Ən yaxşı yurtdaşım ürəyim oldu.
Rövşən, sağ ol, var ol ! Sənin şeiriyyətin, sözü ipə -sapa düzməyin başqa bir aləmdi. Sözlərin axıcılığı o qədər gözəldir ki, onlara bənd-bərə lazım deyil, o özü axıb ürəyə dolur. Yaz, yarat! Allah köməyin olsun.. “
Şairə publisist Mehriban Ələkbərova demişdir. “Vətən həsrətli, yurd nisgili, qardaşım 30 ilin həsrəti səni çox sınaqlara çəkdi. Əlinə silah alıb ölümü göz önünə gətirərək döyüşlərə atıldın, qələmini mürəkkəblə yox, ürəyinin Laçın yaralı qanına batırıb ürək sirlərini misralara düzdün. “İçində bir şair mürgüləyən “, qardaşım, mürgülü gözünü açıb dünyaya tələbə yoldaşlarının -qardaş və bacılarının məhəbbəti ilə baxdın.
İçimdə bir şair mürgüləyirdi
Ona qaytardınız itən eşqini
Dağlarda nərgiztək bitən eşqini
Yığıb bağladınız Vətən eşqini.
İllər bir -birini əvəz etdi. Haq -ədalət Ali Baş Komandanın dərin, uzaqgörən siyasəti, igid ərənlərmizin Vətən məhəbbəti xalqın dar günündə birliyi bir dəmir yumruğa dönüb düşmənin başını əzdi. Torpaqlarımız azad oldu. O azadlığa qovuşan torpaqlarımızın biri də buz bulaqlı, yaşıl ormanlı, axar -baxarlı Həkəri çaylı Laçin idi.
Qartal yuvasıdır uca dağların
Gülür təbiətin, baxça,bağların
Geriyə qayıdıb gözəl çağların
Ay mənim Laçınım, gözlərin aydın!
Bu sevinc Laçın balasını -Rövşən qardaşmızı riqqətə gətirdi, gəlib Vətən məhəbbəti ilə çırpanaraq bizləri o gözəl oylaqları, dağları, daşları, zümrüd meşələri, axar gur çayları, bir sözlə, Allahın bizlərə bəxş etdiyi Vətən gözəlliklərini görməyə səslədi. “Yığışın başıma gedək Laçına! “-dedi.
Qızların İpəyi, Mehrisi gəlsin
Toması, Həyatı, Gülüsü gəlsin
Durub yol başlasın Sonası gəlsin
Yığışın başıma gedək Laçına!
İlahi, bu çaxrışa neçə biganə yanaşmaq olar? Şair qardaşımız bizləri-tələbə yoldaşlarını Laçına-igidlər oylağına, Sarı Aşığın yurduna səsləyir.
Bir gün ömrümüzə Laçın canlansın,
Qalya qanad açsın, söz havalansın,
İradə yuxudan erkən oyansın
Yığışın başıma gedək Laçına!
Allahım , yol boyu o, doğma torpaqlara necə həsrətlə baxırdı, həsrət göz yaşları yanağına axırdı. Bir yandan da yol bizləri hara aparır, daha hansı gözəllikləri görəcəyik, bir uşaq sevinci ilə deyirdi.
Yığışaq başına toy-düyün quraq
Həsrətin ağzına bərk möhür vurqa
Tanrıdan diləyib,biz möhlət alaq
Birləşib Laçına köçürək səni
Ataq qəlbindəki nisgili, qəmi.
Sanki qardaşımızın bu gəlişinə Həkəri çayı da sevinib coşub daşırdi, bu gəlişə nəğmələr qoşurdu.
Yurdun şən olsun, qardaş, qəlbi Vətən məhəbbətli, qardaş. İndi rahat nəfəs al, ulu babalarmızdan sizlərə əmanət olan o torpaqlar əmin əllərdədi. İgid ərənlərimiz və bir də babalarmızın ruhları o torpaqları qoruyacaq, bir daha düşmən ayaqları o torpaqlara dəyməyəcək.”
Sadəlik, səmimilik poetikasından danışdı şairə Qalya Azəri. “Vətən həsrətli, torpaq sevdalı, sinəsi sözlü, dili bayatılı şair, publisist, yazıçı Rövşən Atakişioglu haqqında bir neçə söz. də mən demək istəyirəm. Rövşən bizim tələbə yoldaşımız olub. Bir il olar ki, ” Məzun -78 -Gəncə ” qrupuna qoşulub. Amma buna baxmayaraq elə ilk gündən duzlu söhbətləri, gözəl bayatı və şeirləri ilə hamının diqqətinin cəlb edib. Sadə, səmimi, cəfakeş, çox duyğusal bir insandı Rövşən müəllim. O, adi sözləri elə nizama düzür bədiiləşdirir ki, insanı düşündürür, qəlblərə toxunur. Rövşən qardaşımızda diqqətimi çəkən ən çox işlənmiş, istifadə olunmuş sözlərin onun poeziyasında yenidən parlamasıdır.
Vaxtı ilə Uilyam Şekspir yazırdı:
“-Sadəlikdən, səmimilikdən uzaq olan şeirlər, yağlanmamış təkərlərin cırıltısından daha çox əsəbləri pozur. “
Məsələn:
Əyilmiş qaşa neynim,
Gözümdə yaşa neynim.
Ağlıma gəlməyənlər,
Gəlibdi başa neynim.
Və ya :
Ay qaraqaş, ay qara göz ,
Gələcəyəm, bir az da döz.
Nə deyirsən, buna nə söz,
Yaxşıya Aşıq gedirəm…
Rövşən müəllim elinə, obasına, doğma Güləbirdə. Laçına, bütövlükdə Vətənə bağlı bir insandı. Bu vətənpərvərlik hissi onun yaradıcılığında bir qırmızı xətlə keçir. Şairin istər poeziyasından, istərsə də nəsrindən torpaq ətri, yurd qoxusu gəlir.
Sağı Minkəndçayı, solu Şəlvə çay,
Nə gözəl ərmağan, nə gözəl bir pay.
Gölündə sonalar, dağda torağay,
Soltan, bəy nəslidi, soyudur Laçın.
Hər bulaq Arazım, Həkəri Kürüm,
Yaxşısı ocağım, Aşığı pirim.
Lölöyi -şəhvarım, şərəfinə, dürrüm,
Qızılın özüdür, suyudur
Laçın…
Uzun müddət baş verən faciələr, yurd itgisi, müharibə, ailədə baş verən hadisələr şairi özü demiş əməlli, başlı ruhdan salmışdı.Nəhayət, “Məzun -78-Gəncə “qrupuna qoşulmaq elə bil şairə bir stimul verdi. Özü deyirdi ki,”İçimdə mürgüləyən bir şairi siz oyatdınız. Və beləcə qrup deyişmələrinə qoşuldu qardaşımız.
Rövşən müəllim:
Uzaq yollardan gəlirəm,
Bir hovur dincəlim gedirəm.
Yer ver mənə, zalım, yer ver,
Bir hovur dincəlim gedirəm.
Gəlirəm şələ belimdə,
Mənim bəlam öz dilimdə,
Gəlmişəm başım əlimdə,
Bir hovur dincəlim gedirəm.
Səməndər Nəsibli:
Rövşən sözü rövşən eylə,
Gəl ələmə dərdi belə.
Uzaqdan yox, gülə -gülə.
Yaxından qopub gedirəm.
Çərxi fələyin çənləri,
Qovhaqovdu Səməndəri.
Dayanmağa yox sipəri,
Oxumdan qopub gedirəm…
Qalya Azəri:
Ömür ki var, bizə paydı,
Günlər ki var, ilə taydı.
Nə olub ki, bu nə haydı,
Bir hovur dincəl gedərsən.
Artıbdı giley -güzarım,
Vətəndi dərdin, azarın.
Ağdama düşsə güzarın,
Bir hovur dincəl gedərsən…
Onlarla belə deyişmələr var qrupda. Rövşən müəllimin.
Yükün əysə, əl atırsan, daşın yox,
Bu qismətdir, qismətimlə işim yox…
Rövşən müəllimin bu şeiri çox təsirli şeirdi. Ə li Yerdən, Göydən üzülən bir adamın qəlb çırpıntıları, ağrısı, acısı öz əksini tapıb. “Sən ha boylan, Tanrı hələ gəlmir ha… “kimi uğurlu misralar bir -birini əvəz edir. Az -çox yazmağı bacaranlar da bilir ki, ən gözəl yazılar dərddən, qəmdən yazılır. Kədərdən, qəmdən uzaq olasınız Rövşən qardaşımız .
Səndə bu dünyanın dadı qayıtdı
Şirin baxışlaradan doymamışam mən
Döndü, ürəyimin odu qayıtdı
Hələ son nöqtəni qoymamışam mən.
“Hələ son nöqtəni qoymamışam mən… “şeiri 2004-cü ildə yazılıb. İndi o vaxtdan 21-il keçir. Əvvəl də demişəm, indi də deyirəm, Rövşən müəllim, şeirlərnizdə özünə məxsus deyim tərzi, gördüklərini və yaşadıqlarınızın poeziya dili ilə təsviri gözəl alınır.
Nəhayət , deyirəm bu dünyanı gözlərinizdə gözəlləşdirən, başınızın üstündə olan xəyallarınızı Yerdə nəğmələşdirənlər həmişə sizinlə olsun. Allah şəfanızı versin, yazın, yaradın , gözəl insan !..
Şairə Tamara Bədəlova Rövşən müəllimin səhhətində.olan ciddi xəstəlikdən təsirlənərək ona şeir ithaf edib.
Görüşə, hamıdan erkən gələrdin.
Sübh tezdən hər kəsə salam deyərdin.
Yazılan hər sözə ürək verərdin .
Gəl, yeni ürəklər yaz ay qardaşım.
Şairə səmimiyyət poetikasında səhərlər qrup yoldaşlarını xoş ovqatla, şeirlə salamlamasını öz duyğuları ilə verə bilmişdir.
Dostların sənincün edirlər alqış.
Deyirlər deyilən kaş ola yalnış.
Gəl bizə taledən ömürdən danış.
Söylə ki, olacaq 100,ay qardaşım…
“Biz gəlirik görüşünə, ay Laçın “, “Qardaşım” , “Həsrətinə dözənmədin”, “Oğlun dərdə düşüb, Laçın”, “Heç demədin , oğlun hanı? ” kimi şeirlərdə Rövşən müəllimə olan bacı məhəbbətinin tərənnümü geniş yer almışdir.
Bu qəbildən olan şeirlərdən birini də şair, publisist Səməndər Nəsibli yazmış. ,tələbəlik illərinin yadigarı olan şair dostu 1-ci Qarabağ döyüşlərində batalyon komandiri olmuş Rövşən müəllimə səmimiyyət dolu sözlərini belə tərənnüm etmişdi.
Rövşən, qatma aralığı,
Aralıq belə qatılmaz,
Hələ xeyli gərdişi var,
Gərdiş qibləyə yatılmaz.
Müdrik insan saymaz yaşı.
Hikmət ilə bəzər daşı,
Elm, ürfanla qatar başı,
Zər, zəri ilə baş qatılmaz.
Şöhrət Rövşən qızı Atabəyin ata haqqında düşcələri:” Rövşən Atakişi oğlu Atakişiyev -Əsl müəllim, pedaqoq, hərbiçi, müsavatçı, əsl ata, əsl kişi və ən vacibi təmiz insan. Bütün bu şərəfli titulları özü ləyaqəti ilə qazanıb. Biz atamıza “Qaqa” deyirik, bu da təsadüfi deyil. Qaqamız çox erkən ailə qurub, 21yaşında ata statusunu qazanıb. Mənim atamın qanından bizə əqidə keçib, şərəf keçib, dürüstlük keçib. Bunun üçün sənə minnətdarıq, əziz Qaqa! Övladların Fədail, Alidə, İlkanə və səni sevənlərin adından səni bağrımıza basırıq, sinə Allahdan sağlam ömür arzulayırıq. Növbəti illərini ürəyindəki diləklərinlə yaşamaq nəsibin olsun.Şöhrət müəllimə atasının ağır xəstəliklə üz-üzə qaldığı anlarda qələmə aldığı “Getmə” rədifli şeiri, bibisi kimi mənim ona yazdığım ümid və təsəlli xarakterli “Qardaşım qızı”şeiri, atanın bu ağrıya cavab olaraq yazdığı “Heç hara getmirəm atam balası” şeiri yalnız üç poetik ruhun misralara düzüldüyü sözlər deyil, narahat insan qəlbinin, duyan könüllərin ən kövrək, ən çətin anlarının canlı şahididir.
Kimə neyləmisən, a sudan durum?
Deyirsən yeri dəlim, göyü uçurum ?!
Dayan, bir az dayan, kəcavən qurum,
Gözünün qurbanı, hara gedirsən?
“Getmə ” şeirinin hər bəndinin “Getmə! “nidası ilə bitməsi sadəcə bir xahiş deyil, atasına sarılan bir övladın ürək ağrısıdır.
Rövşən müəllimin sevgi dolu bir cavabı.
Bir az da qeyrət, bir az da, ömür,
Alt -üst qıfıllandım, zirehim dəmir.
Sİz ha qoca deyin, ürəyim dəmir,
Heç hara getmirəm, atam balası !
Şeirdə Şuşa, Laçın, Həkəri çayı kimi müqəddəs məkanların adını çəkməklə Şöhrət müəllimə atasının əzəmətini, vüqarını həmin torpaqların əzəməti və vüqarı ilə eyniləşdirir
Bu dostu, sirdaşı, qardaş -bacını,
Başın ucalığı, şahlıq tacını,
O gözəl Şuşanı, gözəl Laçını,
Kimə tapşırırsan, hara gedirsən ?
Getmə!
Şeirin sonunda:
Rövşənin qızıyam, Şöhrətdi adım,
Dilimin şəkəri, ağzımın dadı,
Bir ömür bir yaxşı günün olmadı,
A qolum, qanadım, hara gedirsən?
Getmə ! – deyərək atasının şeir, sənət dünyasının söz aşiqi olan bir ziyalının, bir şairin, nasirin qızı olduğunu vurğulayır və bu adla fəxr edir, Rövşənin qızı olması ilə qürur duyur.
Baxın, qarşınızda, çəmənzar mənim,.
Bülbülün çəkdiyi ahu -zar mənim.
Dalğalı bu dəniz, bu Xəzər mənim,
Heç hara getmirəm, atam balası!
Şöhrət balamın yazdığı “Getmə” rədifli şeirindəki misralar mənim daxili dünyamda sanki bir təlatüm yaratdı, Məni çox kövrəltdi. Ona mənəvi dayaq olmağı, bir ümid, bir təsəlli verməyi özümə borc bildim:
Ata bir çinardır, övlad budağı,
Sönməsin heç zaman evin çırağı.
Gülüşün bəzəsin hər an dodağı,
Solmasın gül üzün, qardaşım qızı!
Şöhrətin şeirindəki misralar, o misralardakı ataya olan dərin duyğulu övlad sevgisi məni həm qürurlandırdı, həm duyğulandırdı, həm kədərləndirdi:
Sona bibin qurban, a Şöhrət qızım,
Şeiriylə qəlbimə, dünyama dolan,
Sənə arxa, dayaq olacaq atan,
Göynətmə qəlbimi, qardaşım qızı!
Ata sevgisiylə alışıb yanan övladın “Getmə” yalvarışı , şair -nasir Rövşən müəllimin “Heç hara getmirəm, atam balası” adlı məğrurluqla yazılmış cavabının yaranmasına səbəb oldu. Bu çətin günlərində Uca Tanrımdan sizə can sağlığı, tükənməz dözüm, polad kimi iradə dizinizə təpər, gözlərinizə nur diləyirəm. İnanıram ki, sizin iradəniz, dözümlü ürəyiniz, yaşayıb yaratmaq eşqiniz qarşınıza çıxan bu ağır sınağınıza da qalıb gələcək. Rövşən müəllim sizin bir arzunuz var idi,
Bu qismətdi, bu taledi, bu bəxtdi,
Bu gün mənim, sabah sənin nobatdı,
Çox danışdın, ay ürəyim, gün batdı,
Səksəninə, doxsanına, ya qismət!
Və ya :
Yetmişə, səksənə vergüllə düzün,
Doxsana doqquz bir qoyub gedərik.
Boylanın bir az da qabağa, dostlar,..
Çox sağ olun. Nə gözəl arzudur.Arzularınız çin , dualarınız qəbul , ümid qapılarınız üzünüzə daim açıq olsun.
Ötən ömrümüzə əlvida demək
Qalan ömrümüzü yüzə yetirmək
Yetmişdən, səksəndən rahat ötüşmək
Nə gözəl arzudur yüzdə görüşmək.
Rövşən müəllim bir şair -nasir deyil, həm də övladlarnızın, nəvələrnizin baş tacı, sönməz ocağı”Məzun -78″ Gəncə ailəsinin sevimlisi və fəxrisiniz. Sizi qarşıdan gələn ad gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edirik.
Evinin mənası, dadı, duzusan,
Ata ocağının sönməz közüsən.
Oğlunun, qızının bəxt ulduzusan,
Qardaşım, ad günün mübarek olsun!
Sona deyər, yetmiş yaşa, yüz yaşa,
Qalan ömrü sağlıq ilə vur başa.
Uca adın layiqdir hər alqışa,
Qardaşım, ad günün mübarek olsun !
Həmişə Rövşən müəllim Məzun -78 Gəncə qrupundan səsiniz, ününüz gəlsin. Bu gün qardaş bacılarınız sizə salama. gəlib. Şair, siz necə demişdiniz :
İllər keçib, görünəni görmüşük.
Sacımızı sığal -sığal hörmüşük.
Dağdan, daşdan izimizi sormuşuq.
Səksənə, doxsana ya qismət!…
Və ya.
Əlim əldən üzülməmiş dur gedək,
Arabacı, arabanı sür gedək,
Muğan keçək, Araz aşaq, Kür gedək,
Səksənə, doxsana, ya qismət.
Bu şeirdən təsirlənən qrup yoldaşımız şair, publisist, 28 kitabın müəllifi, 1-ci Qarabağ müharibəsinin iştirakcısı polkovnik -leytenant Səməndər Nəsibli görək nə deyib.
Rövşən , sənin dünya ilə nə dərdin.
De, nə əkdin, nə becərdin, nə dərdin,
Bu dünyada nə qazandın, nə dərdin.
İndən belə payın coşa ya qismət.
Rövşən müəllim! Mərdlik, qəhrəmanlıq, igidlik simvolu olan Şairimiz. Sizə dünyanın ən şirin neməti olan sağlığlı, mənalı, 100 -il ömür arzu edirik. Ailənizlə birlikdə uğurlarınız yol yoldaşınız olsun. Üzünüzdənki səmimiyyət, qəlbinizdəki sevinciniz heç vaxt sizi tərk etməsin. Evinizdən bərəkət, canınızda sağlamlıq, dilinizdə dualar, süfrənizdə bol nemət, qəlbinizdən mərhəmət , ürəyinizcə olan günlər nəsibiniz olsun Rövşən Atakişi oğlu !
Yetmiş yaşı haqlamısan çox şükür
Səksəni keç, doxsan yaşa, ya qismət!
Qələm sənin yol yoldaşın sirdaşın,
Gedərsiniz qoşa-qoşa, ya qismət.
Müəlliflər:
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında