Mastura Abduraim kızı 27 Kasım 1980’de Özbekistan Cumhuriyeti’nin Navoi şehrinde doğdu. 1999 yılında Navoi Tıp Üniversitesi’nden mezun oldu. Nesir, şiir ve çeviri alanlarında eserleri, cumhuriyetçi ve yabancı gazete ve dergilerde ve edebiyat sitelerinde öyküleri, denemeleri, dramları yayınlanmaktadır.

SONSUZ KELEBEK
(Hikaye)
Ağaçlar; Dikenli ve uzun akasyaların, mis kokulu ve koyu ardıçların, Japon aspirinin ve mis kokulu safranın, çeşit çeşit çiçeklerin pırıl pırıl parladığı sessiz bahçe bugün oldukça huzursuzdu. Bahçe halkı durmadan meşgul: Baharın son sıcak günleri olmasına rağmen siyah cübbeli kuzgun durmadan gıdaklıyor, dikenli çalılıktan çıkan bülbül şarkı söylemeyi unutup donuyor. çiçek tarhındaki bir taş gibi, taklitçi kuşlar birlikte şarkı söylüyor, güvercinler ve müzisyenler de şarkı söylüyor uçmayı bırakıp çayırda dinlendiler, böcekler meraklandı ve her şeyden çok kelebekler şaşırdı. Örümcekler ağlarını bir araya toplayarak birbirleriyle fısıldıyor ve tüm hayvanların gözleri bahçenin ortasındaki kırmızı yapraklı erik dallarından birinin üzerine tünemiş tuhaf bir yaratığa odaklanmıştı.
İlk bakışta bu hayvan bir kuşa benziyordu, zaten vücudunun büyüklüğü bir kuşu andırıyordu. Güneş ışınları altında kanatları çırpınıyordu, renkler sıçrayıp gözleri kamaştırıyordu, kocaman bir kelebeğin kanatlarına benziyordu. Kanatların altından görülen karın kısmı eklemlere bölünmüş bir kelebeğin vücut yapısına benziyordu ancak bir örümceğin karnı gibi yuvarlaktı. Ve ağız bir kelebeğin emme ağzına, bir örümceğin sokan çenesine, bir kuşun gagasına ve hatta bir zambak çiçeğine benzetilebilir. Erik ağacının kırmızı yaprakları arasındaki ağdan bir sap örmeye çalışıyor, hızlı hareketleri sırasında gri serçeler gibi cıvıldıyor ve etrafta merakla uçan serçeleri eğlendiriyor, karga gibi ses çıkarıyor.Bir böcek gibi daldan dala sürünüyor, bazen de elma ağacı gibi atlıyordu.
Hayvanlar da ağaçların, otların, çalıların arasından onu izliyorlardı. Bu uzaylı yaratığın soyunu ve türünü bilemediler. Uzun tartışmalardan sonra ona kelebek statüsü verilmesine karar verildi. Çünkü pek çok yönü, özellikle de kanatları, kelebeğin kanatlarına benziyordu. Böylece kelebek adı verilen bu canlı, güzel ağını örmeyi tamamlamış oldu. Ağ o kadar güzeldi ki, lifleri güneş ışınları altında parlıyor ve bahçıvanların gözlerini kamaştırıyordu. Ayrıca kelebeğimizin komik ve konuşkan olduğu ortaya çıktı. Bahçenin her köşesini dolaştı, kanatlarını çırptı, her hayvanı, böceği tanıdı ve onları misafirliğe davet etti, samimi gülümsemesini esirgemedi. Samimiyetin ve gülümsemenin hiçbir durumda sahibini utandırmadığı, onu kurtardığı ve gerekirse ölümcül bir silah görevini yerine getirebileceği hiçbirimiz için bir sır değil. Yani açıkçası bahçıvanların bu kelebeğe olan sevgisi arttı ve azalmadı. Sonuç olarak, bunun geçici bir moda ya da geçici bir moda olabileceğine dair birçok spekülasyon var. Sonunda kelebeğimiz bir kahkaha atarak bu tartışmaya son verdi.
“Neden tartışmaya girmeden önce bana sormuyorsunuz canlarım!” dedi kirpiklerini kırpıştırarak, “Ben Hermofrodit’im, evet sevgili solucanım, ben de sizin gibi mutlu ve özgür bir yaratığım!”
Tutkulu konuşmasının ardından bahçe halkı alkışladı.

-Ne kelime! Ne kadar iyi!
Onların ilgi ve alkışlarından ilham alan kelebeğimiz el sallayıp selam verdi ve olabilecek en yumuşak, en tatlı sesle konuşmaya başladı.

-Dostlarım, sizin için şarkı söylemek istiyorum. Bu güzel yerimizin, cennet bahçemizin daha da yeşermesini, dayanışma içinde el ele verip mutlu yaşamasını istiyorum. Yükseklere uçmak istiyorum! Hayalim sonsuza kadar yaşamak!
Kelebeğimiz konuşmasını bitirdiğinde şarkı söylemeye başladı. Uçarken hiç durmadan mırıldanıyor, kocaman ve rengarenk kanatlarını gösteriş yapar gibi açıp gevşetiyordu, bu hareketler sonucunda kanat yüzeyi dalgalanıyordu. Sesi nahoş ve boğuk olmasına, şarkı söylemesi donuk ve ilgisiz olmasına rağmen etrafındaki insanlar sanki büyülenmiş gibi durmadan alkışlıyor ve onu güzel övgülerle alkışlıyorlardı. Sonunda kelebeğimiz şarkısını ve dansını tamamladı. Kanatlarını göğsünün üzerinde katlarken eğildi.

-Hepinizi seviyorum! Yaşasın uçuş! Yaşasın yücelik!
Konuşması bahçeyi sarsacak gibiydi. Kuşların gözleri yaşardı, böcekler heyecandan vızıldadı, örümcekler ağlarını örmede kayboldu, kelebeklerin ömrüne bir iki gün daha eklenerek hayat verildi. Bunun üzerine bugünkü hareketli ve heyecanlı günün ardından bahçe halkının kelebeğe ilgisi yoğun oldu. Günler böyle geçti. Ancak kelebeğin “her şey saksıdan çıkmış” gibi saçma melodileri bahçe halkının midelerine dokunmaya başladı. Ghamzali oyunları da bu konuda başarısız oldu. Kelebeğimiz haftalardır kayıp. Bir süre sonra bülbül eşliğinde tekrar sahaya çıktı. Bülbülle kanat paylaşıp öyle şarkı söyledi ki, bülbülün melodisi kelebeğin melodisine bir parlaklık kattı, onun tüm kusurlarını, noksanlıklarını kapattı ve özel bir melodi besteledi. Kelebeğimiz şarkı söylerken bülbülün üzerine kondu ve birlikte mutlu bir şekilde uçtular. Bahçe yine alkışlarla doldu. Kelebek yine mutluydu. diye bağırdı Bülbül ona sarılarak.

-Seni seviyorum! Yaşasın uçuş!
Ancak her şey sona ererken bülbül ile kelebeğin ilişkisi de yıpranmaya başladı. Kelebek sürekli bülbülün üzerinde geziniyor, dikenli çalının kanatlarını kestiğinden ve yukarı uçamadığından şikayet ediyordu.

-Renk inanılmaz derecede dünyevi. Kim bilir, çiğne ya da diken! Daha yükseğe uçmak istiyorum!
Bu sefer kelebek depresyonda değildi. Ertesi gün bir kargayla birlikte görüldü. Bir kuzgunun kanatlarına tüneyip göğe yükseldikçe şarkısı daha da yükseldi. İki karganın yeni şarkısıyla tüm dünya sarsılmış gibiydi, bunun sonucunda tüm canlılar kulaklarını kapatacak, başlarını kanatlarının altına gizleyecek ya da başlarını patileriyle tutacaklardı. Ancak herkesin aynı zevke sahip olmadığı hepimiz için açık olduğuna göre, bu çiftin melodilerinin de kendi hayranları olduğunu söyleyebilirim, yine de kelebeğimiz alkışları duyunca daha da heyecanlanır ve karga bağırırdı. coşkulu bir sesle.

-Yaşasın uçuş! Yaşasın yücelik!
Ancak zamanla daha da yükseğe uçmayı amaçladı. Bildiğiniz gibi kargaya da tatil verildi. Gözyaşları ve yakarışları kelebeğimizin yüreğini eritemedi. Vazgeçti. İşte bu kadar, farkında olmadan bu güzel varlığımız unutulmaya başladı. Acele edildiğini hissetti. Kargaya dönmeyi planladı. Kuzgunun reddedilmesi tabiri caizse hakaretler kelebeğin narin kalbini yaralar. Anlaşılmaz bir ciyaklamayla yuvasına doğru uçtu; kırmızı eriğe ustalıkla örülmüş karanlık bir tuzak ağı. Acı içinde haykırırken durmadan ağ örmeye başladı. Bunun sonucunda erik ağacı bir günde beyaz ve yoğun, yapışkan liflerle kaplandı.Artık kelebek canlımızın korkunç çığlığı her an duyulabiliyor, gündüzleri kozasından özel bir turuncu renk yayarak etraftaki küçük hayvanları kendine çekiyor, geceleri ise ateş böceği gibi yağ saçarak sağır mahkumları davet ediyordu. ay gibi yanan yuvasına. Onun ağına böceklerin, kelebeklerin düşmediğini söylüyorsunuz. Kendisi görünmezdi, nahoş ve tizdi, sesi sanki kozasında güç topluyormuş gibi giderek güçleniyordu.
Güneş bahçedeki yüksek ağaçların tepesini deldi ve kelebeğimiz yuvasını patlattı. Onunla birlikte çeşitli canlıların liflere sarılmış bedenleri de ortaya çıktı. Emilen tüm cesetler havadaki küller gibi ortadan kayboldu. Ve kelebeğimiz sanki daha da büyümüş gibiydi, kanatlarını ne kadar gökyüzüne doğru çırpsa da boyu artamıyordu. Her taraftan kendini döverek ağ örüyordu. Bahçede yapışkan ağıyla örtülmemiş tek bir ağaç ya da bitki yoktu. Sonra yavaş yavaş kelebeği söndürdü. Bahçenin kenarına kadar uzanan yükseklere kadar uzanan devasa bir zirveye baktı. Yüzü memnuniyet ve mutlulukla doluydu. Üç gün boyunca dağın taşlarla kaplı alt kısmındaki liflerden sağlam ve olgun bir halka yaptı. Daha sonra bir halkaya bağlayarak bir ağı merdiven gibi yayarak yukarıya tırmanmaya başladı. Bazen bir bülbülü, bazen bir kargayı, bazen başka bir canlıyı taklit ederek zirveye yaklaşıyordu ve şaşmaz sesi yeşil ve mavinin üzerinde bir dalga gibi yayılıyordu. Sonunda yaratığımız devasa dağ zirvesini çevreleyen beyaz ve kara bulutların arasında kayboldu. O zamana kadar bir gün boyunca sessizlik vardı. Ertesi gün güneşin ilk ışınlarının zirveyi aydınlatmasıyla birlikte gökyüzünde kanatlarını çırpan gururlu ve kibirli bir kartal belirdi. Kartalın çığlığının yanı sıra kelebeğimizin neşeli ve cıvıl cıvıl sesi de duyuldu.

-Yaşasın uçuş! Yaşasın yücelik!
Aşağıda, bahçedeki ve hatta yeryüzündeki pek çok canlı, kelebeğe benzeyen yaratığın becerisine yenik düştü. Yine de onu alkışladılar. Durmadan tezahürat yaptılar, durmadan alkışladılar ve tepeden yani yüksekten bir kelebeğin rengarenk kanatları uçuyordu…

İşte bu.

24.03.2023

Tercüme: Cihangir NOMOZOV,
“YAZARLAR” jurnalının redaksiya heyətinin üzvü, Özbəkistan üzrə təmsilçisi.

Mastura Abduraim kıznın yazıları

Baqi Mirzanın yazıları

XASİYYƏT RÜSTƏİN YAZILARI

XASİYYƏT RÜSTƏMOVANIN YAZILARI

XOSİYAT RUSTAMOVANIN YAZILARI

TORA SÜLEYMANIN YAZILARI

CİHANGİR NOMOZOVUN YAZILARI

HÜSNÜİDDİN HAYITIN YAZILARI

>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

“YAZARLAR”  JURNALI PDF

“ULDUZ” JURNALI PDF

“XƏZAN”JURNALI PDF

WWW.KİTABEVİM.AZ

YAZARLAR.AZ

===============================================

<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və  WWW.USTAC.AZ >>>> 

Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93   E-mail: zauryazar@mail.ru