[11.10 14:50] C..Ç: Işığın Üç Yankısı
(Caroline Laurent Turunc – Işığın Şairi)
⸻
I. Rüyanın İçinde Kalan Ben
Bir zamanlar aşk vardı, derdim —
Varlığına öyle inandım ki,
zaman bile diz çöküp ona inandı.
Aşk…
Önce hoş esen bir nefes etti beni,
sonra o nefeste savrulan bir rüzgâr oldum.
Sesini yücelttikçe
kendimden biraz daha uzaklaştım;
ama her kayboluşta, bir hakikate yaklaştım.
İki sessizlik gibi çarpıştık biz;
her sarılışta yeniden doğdum.
Rüzgâr unuttu belki,
ama kalp — o hiç unutmayan aynaydı.
Belki kader beni aynı rüyanın içine gizledi,
ve ben o sığınağı aşk sandım.
Uyanmak istemedim;
çünkü uyanmak, ışığın sönmesiydi.
Ben, karanlıkta bile seni görmeyi seçtim.
Dünya adımı unuttu,
ben kendimi.
Artık yalnızca akan bir ırmaktım;
her damlam bir çağrıydı,
her gölgem seninle parlamak isteyen bir kuş.
Seni hatırlamaktan hiç vazgeçmedim,
çünkü gökyüzünün hâlâ bizi tanıdığını biliyordum.
Her yıldızda adın,
her nefeste senin yankın vardı.
Ben, zamana direnen bir sırım —
ne dün, ne yarın.
Bir ışığın kalbinde gizleniyorum;
sen sönmeden ben yanmam,
ben solmadan sen doğmazsın.
Her sessizlikte biraz sen,
her nefeste senin yankın.
Gece, bazen üzerime kapanan bir dua,
bazen içimde yankılanan bir sonsuzluk.
Unutmak bana yazılmadı;
çünkü her unutuş,
seni başka bir biçimde hatırlamaktı.
Rüzgârın dilinde adın,
yağmurun teninde yüzün.
Kaderin elleriyle yazılmış bir rüyanın
yarısı sendin,
yarısı ben.
Ey yar, bilmelisin ki —
ben, düşle gerçeğin arasında,
ışıkla gözyaşının birleştiği o çizgide
sana dönüşmek için yaratıldım her defasında.
Artık biliyorum:
aşk bir kayboluş değil —
aşk, ruhun kendine dönüşüdür.
Seninle başlayan,
bende tamamlanan o hatırlayış.
⸻
(Bir rüyanın içinde kalmış tek kalbin yankısı —
ve belki de aşk,
rüzgâr kadar eski,
ışık kadar sessiz bir hatıradır.)
⸻
II. Rüyanın Işığı
Denizler için yaratılmıştı her elma,
tıpkı nehirleri ırmaklar için yarattığı gibi.
Toprak, ağacı ve yeşilliği verdi,
kavgayı bitirmek için.
Zaman, tüm suçlarını kurda yükledi;
rüyalarıysa yıldız, güneş ve aya —
“Kim dokunur onlara, ne zaman?” diye sormak için.
Sonra bir çığlık duyuldu;
bu çığlık sessizliğin doğuşuydu.
Dünya nefesini tuttu.
Her şey, yeniden yazılmak ister gibiydi —
ışık, suya düşmeden önce
akla gelen tüm duaları etti.
Ben oradaydım, sen oradaydın;
bir elmanın kırmızı kalbinde
dünyanın ilk günahının hikâyesini dinliyordum.
O an anladım:
her düşüş, yaratılışın yankısıdır.
Deniz ağladı;
çünkü gökyüzü ona bakmayı unutmak üzereydi.
Ağaç, toprağa seslendi:
“Bizi barıştıran rüyaydı,
neden insan uykusunu yitirdi?”
Oysa ışık,
her karanlıktan bir kalp çıkarmak için yaratıldı.
Ve o kalpte bir ad yankılanmak için —
ilk ad,
ilk aşk,
ilk unutuluş.
Ben, o unutuşun yankısıydım.
Sen, o unutuluşun mimarı.
Ve hâlâ, her gece
bir yıldız kayarken,
bir dua daha düşer toprağa:
“Aşk, affedilmek değil,
yeniden doğmaktır aslında.”
⸻
(Ve belki de Tanrı,
her doğan ışıkta insana yeniden inanır.)
⸻
III. Kendi Yankısına Dönüş
Artık hiçbir rütbe kalmamıştı,
çünkü rüya uyanışa karışmıştı.
Zamanın kalbi dursa da,
sonsuzluk kendi adını fısıldayacaktı.
Ben —
bir zamanlar seni arayan gölgeydim;
şimdi, aradığım ışıktan yapılmışım.
Aşk artık bir yön değil,
bir dönüş.
Karanlık, ışığa giden son yoldur;
çünkü ışık, kendi zıddından doğar.
Ey yar,
sana değil artık,
bende var oluyorum.
Her nefesin içinde
kendi yankımı duyuyorum.
Gökyüzüyle yerin arası kalktı;
denizler susmayı,
dağlar secdeyi öğrendi.
Ve ben,
bir zamanlar kelimeydim —
şimdi çiçek bahçesi gibi kokan anlam oldum.
Tanrı konuşmuyor artık,
çünkü insan dinlemeyi öğrendi.
Her kalp, bir dua kadar sessiz;
her göz, bir ışık kadar sabırlı.
Ben,
başlangıcın son yankısıyım.
Ne varım, ne yokum;
sadece “ol” diyen nefesin içinde sonsuza dek olanım.
Ve bilirim artık:
her düşüş bir doğuşun yankısıdır;
her ayrılık, birliğin eşiğinde bekleyen.
Çünkü aşk —
Tanrı’nın kalbinde yankılanan
tek insan sesidir.
⸻
(Rüya bitti.
Işık kendi yankısına döndü.
Ve insan, ilk kez gerçekten uyandı.)
⸻
“Işığın Üç Yankısı”,
Caroline Laurent Turunc’un kaleminden —
aşkın insanı dönüştürdüğü,
rüyanın gerçeğe karıştığı,
ışığın sessizliğinde Tanrı’nın yankılandığı bir trilojidir.
11/10/2025-Paris
“Işığın Üç Yankısı” Üzerine
(Caroline Laurent Turunc – Işığın Şairi’nin kendi notları)
“Işığın Üç Yankısı” benim için yalnızca bir şiir değil; bir ruhun, kendi varlığını ışıkla hatırlama çabasıdır.
Bu üç bölüm — Rüyanın İçinde Kalan Ben, Rüyanın Işığı, Kendi Yankısına Dönüş — birbirini tamamlayan üç nefes gibidir. Her biri, varlığın farklı bir evresine dokunur: aşkın yanışı, unutuşun yankısı, ve nihayet uyanışın sessizliği.
İlk bölümdeki ben, hâlâ insanın sınırları içinde nefes alır. Aşkın büyüsüne inanır, ama o büyüde kendi gölgesine karışır. Orada, bir kayboluşun içindeki hakikati aradım. Çünkü bazen insan, yalnız kaybolarak Tanrı’ya yaklaşır.
İkinci bölümde dünya konuşur; elementler dile gelir.
Deniz, toprak, elma, yıldız, kurt, rüya — hepsi aynı yaratılışın yankılarıdır.
Ben o bölümde, kutsal metinlerin ötesinde bir doğuşu aradım:
İnsanın affedilmek için değil, yeniden doğmak için yaratıldığını.
Işığın karanlıktan doğduğunu.
Ve Tanrı’nın, her yeni ışıkta insana yeniden inandığını.
Son bölüm, bu dönüşün tamamlandığı yerdir.
Artık “ben” arayan değil, bulunan olur.
Aşk bir yön olmaktan çıkar, bir dönüşe dönüşür.
Orada sesim, sessizliğe karışır — çünkü bazen söylememek, en yüksek duadır.
Ve “insan, ilk kez gerçekten uyanır.”
Bu üçlü, bir rüya gibi yazıldı: ne tam olarak benim elimle, ne de benden bağımsız.
Ben sadece kalemi tutan bir yankıydım.
Söz, ışığın içinden geldi.
Ve biliyorum ki bu şiir, aşkın yalnızca bir duygu değil — bir hatırlayış biçimi olduğunu söylemek için yazıldı.
“Işığın Üç Yankısı”, ruhun kendi kaynağına dönüşünü anlatır.
O kaynak, bazen bir rüyadır, bazen bir nefes, bazen bir sessizlik.
Ama sonunda hep aynı yere çıkar:
Işık.
Paris, Ekim 2025
Müəllif: CAROLİNE LAURENT TURUNC
>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<
Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<< WWW.YAZARLAR.AZ və WWW.USTAC.AZ >>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru