MƏN HEÇ KİMƏ OXŞAMADIM…
Nə atama, nə anama,
nə dayıma.
Yerdən çıxdım, göydən gəldim,
Bir bətindən,beldən gəldim,
Bir balaca uçuq evdən,
Bir obadan,eldən gəldim…
Bənzətdilər,
məni ona, onu mənə
Geydirdilər
heç əynimə biçilməyən donu mənə.
Göstərdilər,
görünməyən sonu mənə.
Mən heç kimə bənzəmədim.
Bəlkə adam tapılmadı
mənə bənzər,
Bəlkə mən adam olmadım, adam kimi,
Niyə baxır mənə ,,adam” yadam kimi?
Mən heç nəyə bənzəmədim.
Külək kimi əsməyim yox,
Bulud kimi yağmağım yox,
Yerə-göyə sığmağım yox.
Bənzətdilər
biri gözə, biri yaşa.
Ağlatdılar, demədilər yaşa! yaşa!
Bənzərimi axtarmağa döndüm başa.
Yarpaq kimi tökülməyim
payıza oxşatdı məni,
Düzü dedim, yüzü dedim,
sizi dedim,bizi dedim,
nə faydası, bu deməyim
qarğışa oxşatdı məni.
Mən heç kimə oxşamadım!
Müəllif: İqbal Nəhmət
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında