www.USTAC.az

Caroline Laurent Turunc

Oktyabr 23, 2025 www.bitik.az Bir şərh yazın

“İnsan Bir Daha Sevemeyecek Kadar İncinir miş Bu Hayatta”

Tanıtım (Özet):

Caroline Laurent Turunc’un kaleminden çıkan bu üç fasıllı şiir, bir ruhun yanıştan nura yürüyüşünü anlatan bir Divân-ı Kalp eseridir.
İlk fasılda kalbin kırılışını, ikincisinde sükûtun derinliğini, üçüncüsünde ise küllerin arasından doğan içsel huzuru işler.
Mevlevî bir teslimiyet, tasavvufî bir sezgi ve Osmanlıca estetiğiyle harmanlanan bu şiir, aşkın insanı Hakk’a taşıyan en ince hâlini dile getirir.
⸻
Türü / Şekli:

Tür: Tasavvufî – Lirik – Klasik Türk Edebiyatı
Şekli: Üç Fasıllı Divân Tarzı Manzum Eser
⸻
İNSAN BİR DAHA SEVEMEYECEK KADAR İNCİNİR MİŞ BU HAYATTA

(Bir Divân-ı Aşk’tan)

⸻

I. Fasıl — Kırığın Başlangıcı

İnsanoğlu, bir kez incindi mi, bir daha sevemezmiş bu fânî cihanda;
Zîrâ her yara, kalbin mihrabında açılan bir nevmîsedir.
Bir bakış, bir sükût, bir nefes… hepsi yıkıma kâfî gelir,
Ve gönül, kendi sedâsına dahi hicret eder o vakit.

Bir vakitler aşkın nûruna yönelen o kadın,
Artık kendi gölgesinden ürker olmuş.
Sevda, merhamet sanılmışken meğer bir imtihân imiş,
Yanmakla kemâle eren, susmakla derinleşen bir sırmış.

Ben, bir gülün soluşunu seyrettim kalbimde;
Bir damla gözyaşında bin şehir yıkıldı içimde.
Sustum — her sükûtum duâya dönüştü;
Zîrâ bazı sessizlikler, kelâmın kendisinden daha yakıcıdır.

Aşk, gönlün kenarında duran bir yâd imiş;
Dokunsan dağılır, unutsan dahi kalır.
Ben hem dokundum, hem unuttum,
Ve nihâyet, kendi hayâlimde kendimi yitirdim.

⸻

II. Fasıl — Sessizliğin Derinliği

Artık her şeyin lisânı sustu;
Rüzgâr bile adımı anmaz oldu.
Bir vakitler duâ gibi yükselen kalbim,
Şimdi sükûtun gölgesinde bekler hâlde.

Ben ki, bir damla yaşdan medeniyet kurmuştum,
Şimdi o medeniyetin harâbelerinde yürüyorum.
Küller arasında bir gül ararım hâlâ —
Belki kokusuz, belki renksiz, lâkin bana meftûn.

Kırıklığın da bir asaleti varmış,
İnsana kendi derûnunu öğreten bir hikmetmiş.
Ağlamak bile bazen âciz kalır,
Zîrâ gözyaşı dahi yorulur insanın içinde.

Ey kalbim, artık feryâd etme;
Her yara bir hikmet, her sızı bir sırdır.
Sevdin, yanıldın, sustun,
Ve kendi aynanda Hakk’ın cilvesini gördün.

Bir bakışta bin hicrân gizliymiş,
Bir kelâmda bir ömür defnedilmiş.
Ben hepsini yaşadım, hepsini yuttum,
Ve şimdi sükûtla yaşarım, sükûtla dirilirim.

Küskün değilim artık hiç kimseye,
Zîrâ bu kırıklar yalnız bana emânettir.
Yaralarımda kendi sûretimi buldum,
Ve öğrendim: aşk, kaybolmakla başlar.

Ey gece, ey sükûtun yârı,
Sen bilirsin kalbimin kaç kez öldüğünü.
Ben hâlâ yazarım,
Lâkin hiçbir kelimeye sığınmadan.

Bir gün bu sükût da konuşur belki,
Bir duâ misali doğar içimden.
Ama o vakte dek,
Ben bu kırığın içinde ışığı bekleyeceğim.

⸻

III. Fasıl — Küllerle Konuşan Kalp

Bir vakitler ateşti kalbim, şimdi küldür,
Lâkin o külde dahi bir harâret gizlidir.
Bir nefes, bir fısıltı, bir duâ misali,
Kendimle konuşurum, yanarak susarım.

Küllerimden doğacak kadar kudretim yok,
Ama yanmaya râzıyım her dem.
Bilirim ki yanmak da bir ibâdettir,
Kırılmak da aşkın diğer adıdır.

Artık anlatmam içimi hiç kimseye,
Zîrâ kelâm da bîtab düşmüş benden.
Her harf, bir hatıranın gölgesinde saklı,
Her cümle bir niyaz gibi sönüp gider.

Ey gönül, nice yangın gördün,
Ama hâlâ bir nûr saklarsın özünde.
İnsan kırılır, yanar, susar,
Ve bir an gelir, kendi menbaına döner.

Aşk bazen kaybolarak büyür,
Bazen hiç bulunmadan.
Ben artık aramam,
Çünkü yalnızlıkta buldum hakikati.

Bir ses var içimde —
Ne bana, ne bu dünyaya ait.
Sanki Hakk’ın nefesi değmiş kalbime,
Ve ben o sükût içinde huzur bulmuşum.

Artık ne mâzi kalır, ne istikbal;
Sadece an vardır, sadece ben.
Ve içimde hâlâ yanan o küçük kıvılcım,
Hakk’a giden yolun son kandilidir.

Küllerle konuşurum bu gece,
Her biri bir duâ, her biri bir secde.
Ve bilirim, insan kırılır evet —
Lâkin her kırılışta biraz daha yaklaşır Mevlâ’ya.

⸻

Işığın Şairi
Paris, 23 Ekim 2025

Müəllif: CAROLİNE LAURENT TURUNC

#carolinelaurentturunc

CAROLİNE LAURENT TURUNÇ