Bu, mistik-fəlsəfi realizmdir və sufi ədəbiyyatına yaxın üslubdur. Xaqani kimi şairə uyğun atmosferdir
Göz yaşları və zamanın səssizliyi
(hekayə)
Xaqani Şirvani XII əsrin böyük Azərbaycan şairi və filosofudur. O, daha çox qəzəl, qəsidə və fəlsəfi şeirləri ilə tanınır. Onun dövründə roman janrı mövcud olmadığından bu janrda əsəri olmamışdır. Xaqaninin həyat və yaradıcılığına məftun bir yazıçı kimi əvvəl onun haqqında roman yazdım. Daha sonra poema üzərində düşündüm və dörd ildən sonra həmin poemanı da ərsəyə gətirdim. “Şuşa mənim şah anam” adlı kitabımda dərc olundu. Bu dəfə isə kiçik bir hekayə yazmaq istədim. İbn Xaqani, gənc şair, Şirvanın geniş düzənliklərində sanki itirilmişdi. Onun qəlbi bir tərəfdən dünya malından və şan-şöhrətdən uzaqlaşmağa çalışırdı, digər tərəfdən isə daxilində bir səsləniş vardı həyatın mənasını, həqiqəti tapmaq arzusu. Qələmi ilə dünyaya meydan oxusa da, öz daxili ziddiyyətləri ilə baş-başa qalmışdı. Zaman keçdikcə özünü dünya ilə dil tapa bilməyən bir yolçu kimi hiss edirdi. Bu yolun sonunda bir qoca dərviş onun qarşısına çıxdı və soruşdu: Həyatın səndən istədiyi nədir, gənc şair? Sən bu dünyaya nə verməyə gəldin? İbn Xaqani susdu. O, bu sualın cavabını axtararkən gözləri günəşin batışını izləyirdi. Zamanın səssiz qapısı günləri bir-birinə calayırdı. Günlər keçdi. İbn Xaqani Şirvanın qaranlıq və dərin dağ yollarında irəliləyirdi. Onun addımları əvvəlki kimi inamlı deyildi. Qəlbində daşıdığı suallar ağırlaşmışdı. Hər gecə dağların kölgəsində ulduzlara baxıb düşünərdi: Mən kiməm? Mənim yolum nədir? Bir axşam böyük bir mağaranın önündə dayandı. Girişdə heç bir işarə yox idi, lakin içəridən qəribə bir sükut axırdı dərin, sakit və sanki əsrlərdir toxunulmamış bir sükut… İbn Xaqani tərəddüd etmədən içəri daxil oldu. Mağaranın divarlarında qədim rəsmlər və yazılar vardı. Hər biri ona tanış gəlirdi. Bunlar həqiqət axtaran şairlərin simvolları idi. Mağaranın ortasında qədim bir qapı diqqətini çəkdi. Qapının üzərində yazılmışdı: “Zamanın sükutu ilə açılan qapı yalnız öz qəlbinə güvənənə açılar.” İbn Xaqani bir anlıq duruxdu. Zamanın sükutu ilə açılan qapı nə demək idi? Yazını diqqətlə oxuduqca anladı ki, bu qapı keçmişin ağırlıqlarını və dünyanın boyunduruqlarını atmaqla açılacaq. O, öz qəlbinin dərinliklərinə enməli idi. Dərin bir nəfəs alıb qapıya toxundu. Heç bir səs çıxmadı. Qapı bağlı idi. Lakin o artıq cavabın səssizlikdə olduğuna inanırdı. Diz çökərək ürəyində pıçıldadı: Ey Zaman, ey dünya, mənə öz həqiqətini aç! Birdən mağara işıqlandı. Bu işıq günəşdən və ya aydan deyildi. İbn Xaqaninin öz daxili aləmindən gəlirdi. O an anladı ki, həqiqət heç vaxt kənarda olmamışdır həqiqət həmişə onun daxilində gizlənmişdir. Qapı yavaş-yavaş açıldı. Arxasında nə dünya zənginlikləri, nə də vədlər vardı. Yalnız böyük bir güzgü… Güzgüdə özünü gördü lakin fərqli bir şəkildə. Daha yetkin, daha dərin düşüncəli, amma yenə də uşaq məsumiyyəti ilə dolu. Güzgüdəki surət sanki danışırdı. Sən bu dünyaya cavablar axtarmaq üçün gəldin, lakin özündə olan cavabları görmədin. İndi öz varlığının həqiqətini görmə zamanıdır. Keçmişin ağrıları və dünyanın yükü səndən alınacaq, əgər sən ondan azad olmağa hazırsansa. İbn Xaqani başa düşdü ki, dünyanın ziddiyyətləri və mübarizələri həqiqi mənliyə aparan yolun bir hissəsidir. Həyatın məqsədi cavabları tapmaq deyil, o cavabları öz içində yaratmaqdır. Bir an sonra güzgü yox oldu. O, yenidən dağların arasında tək idi. Amma bu dəfə qəlbində bir yüngüllük və sülh vardı. İbn Xaqani artıq bilirdi… zamanın səssizliyi ilə insan öz mənliyini tapa bilər.
Bulud qəzəbini dağlara tökdü, Göyün sevincindən rəngi boğuldu. O gün Şamaxının tən ortasında İbrahim adında uşaq doğuldu. Atası Əlinin gözləri doldu, Buludlar lal oldu bu heyranlığa. Uşaq adi uşaq deyildi, şükür, Təbiət çırpındı bircə anlığa. Bütün el-elata müjdə verildi, Qohumlar təbrikə yığıldı o gün. Sanki kəhkəşanda söz məna verdi, Şeirin ulduzu doğuldu o gün. Çatdı yavaş-yavaş həddi-buluğa, Hər gün əmisindən öyrəndi elmi. Şeir qəvvasıtək dəryada üzdü, Alimlər soruşdu: O, kimdi, ləlmi? Hamı heyran qaldı bu yaranışa, Zaman bəlli etdi o uşaq kimdi. İllər qatar kimi ötüb keçdikcə O da yaxşı bildi bu həyat qəmdi. Böyüdü, zəkalı bir cavan oldu, Şeiri, şeiriyyəti elə yayıldı. Az vaxtda hörməti artdı şəhərdə, Şirvanın hörmətli şəxsi sayıldı. Şeirin diliylə bəyan elədi: Nəfslə gələcək dünyanın sonu. Müdhiş büllur kimi özünə çəkdi, Bir gün Şirvanşahlar sarayı onu. Burda diqqət etdi əyyanlar ona, Müti savadsızlıq işini gördü. Din, cahillik xofu sıxdı canını, Dinlə arasında bir divar hördü. Şaha başqa cürə ərz eylədilər: Guya dinə qarşı çıxır Xaqani. Şairsə başqa şey demişdi qəti: Din nə bir xülyadı, nə də ki cani. Heyif ki, aranı qatanlar artdı, Şahın da başını “yedilər” belə. Paxıllıq işini gördü necə də, Şairi beləcə “atdılar selə”. Şahın əmri ilə həbs olundu o, Zindana atdılar el şairini. O, burda həbsiyyə şeiri yazdı, Geniş təqdir etdi elmlə dini. Xeyli vaxt zindanda qaldı səbəbsiz, Cavankən ömrünə xal saldı tale. Həyat necə acı, necə amansız… Gəl, indi bu sirri öz-özünə de. Zindan şair üçün dar qəfəs idi, O, bura — zindana sığmırdı qəti. Saçları çallaşdı, yanağı soldu, Ona adi gəldi ömrün sürəti. Bir gün sona çatdı zindan həyatı, Şairi azadlıq bərk qucaqladı. Ona — qal, — dedilər, — saray sənindir, Osa — sizin olsun, — deyib çağladı. Saray həyatına alışmadı o, Saray onun üçün ötəri yerdi. Bir-birindən gözəl əsərlər yazdı, O, burda ömrünün gücünü verdi. Xalqın cahilliyi qəlbini sardı, Ürəkdən acıdı avam kəslərə. Yetən din üstündə qınadı onu, O, önəm vermədi yalan səslərə. Tərk etdi Şirvanı — Şamaxını o, Küsdü doğulduğu yurddan-yuvadan. Xaqani üz tutdu qürbətə sarı, Qürbət iyi gəldi qəfil havadan.
İkinci hissə — Qürbət, zirvə və əbədiyyət
Şamaxıda qalmağı faydasız sandı şair. O, bu diyarçun söndü, zülmətə qərq oldu yer, Başqa bir məmləkətin fövqündə yandı şair. Tərk etdi Şamaxını, üz tutdu qürbət elə, Dedi: — Bu ellər niyə səs vermədi naləmə?! Yaxın Şərq ölkələri qarşıladı şairi, O, burda bir işıqtək şölə saçdı aləmə. Neçə Şərq ölkəsində səfərdə oldu şair… Səfər həyatı onu əldən salmışdı düzü, Saçları çallaşmışdı, yaşı olmuşdu əlli. Xaqani kim idi, o, hansı gücə sahibdi? — “Töhfətül-İraqeyn” poemasından bəlli. Mərsiyəsi, qəzəli, mədhiyyəsi bir ayrı, Rübai, qəsidəsi cana məlhəm olurdu. Yayıldıqca aləmə dünya dada gəlirdi, “Həbsiyyə” şeirləri ürəklərə dolurdu. Xaqani bir duyğutək Təbrizdə qaldı artıq, Qırıldı odlu eşqin ürək sızladan simi. O dövrün şairləri qəmi qəsidə sandı, “Şinniyə” və “Mədain xərabələri” kimi. Qayıtmadı geriyə, Şamaxı darıxsa da, Şair küsdü öz doğma elindən-obasından. Nə naləyə baxdı o, nə də aha susadı, İnad eləmək ona keçmişdi babasından. Ondan ötrü darıxdı Şamaxının dağları, Ondan ötrü darıxdı Nizami Gəncəvi də. Qəti idi qərarı, Təbrizdə qaldı şair, Bilmədi viran qalıb o yurddakı evi də. Şamaxıdan çıxanda Məkkəyə getmişdi o, Ziyarət eyləmişdi müqəddəs torpaqları. Səfər həyatı boyu müşahidə aparmış, Yaşıl kağız bilmişdi ağacda yarpaqları. Həyatı bu minvalla qürbət taxtında keçdi, Nə zülümdə axtarır onu, nə şərdə bilir. Nizaminin şairtək yetişməsində onun Böyük rolu var idi, bunu bəşər də bilir. Yetmiş yaşı var idi, ahıl olmuşdu artıq, Ölümün acıları qəfil qurmuşdu hana. Bir gün əcəl başının üstündə durdu söztək, Şair vida elədi doymadığı cahana. Bəşər necə pərişan, dünya necə lal idi, Onun ucalığını qanmaz idi hər nadan. Göy qapqara qaralmış, buludlar ağlayırdı, Xaqani köç edirdi daş atdığı dünyadan. Təbrizin söz ordusu hazır durmuşdu o gün, Onu yola salırdı ağrı deşən göz ilə. Nizami eşidəndə şair köçüb dünyadan, Dedi ki, bax mən indi yetim qaldım söz ilə. Daha yazmaz qələmim, ya da olar qəmxana, Daha məni yandırar içimdəki bu ahım. Necə dözəcəm axı mən onun yoxluğuna? Xaqaniydi dayağım, o idi qibləgahım. Ustadının ölümü çox ağrıtdı içini, Yaşlı, qoca adamtək göynədi, büküldü o. Ruhən də, ehkamca da dünyasından ayrıldı, Şamaxını tərk edib Gəncəyə çəkildi o. Dünya Xaqani adda bir zinəti itirdi, Buna zaman günahkar, buna insanlar səbəb. Neçə vaxtdı şairə bir “heykəl yonuram” mən, Nədənsə duyğulara ilişib, gəlmir ki, təb. Xaqani — böyük şair köçüb getdi uzağa, Qəbri ana yurdundan uzaqlarda qalıbdı, Dahi adamların da həyatı acı keçir, Bu əsər də Sonanı lal əzaba salıbdı.
Bu gün sözün nəfəs aldığı, duyğuların sətirlərə çevrildiyi gündür Poeziya Günü. Poeziya insanın içində gizlənən səslərin dilə gəlməsidir. Bəzən bir misrada bir ömür yaşayır, bəzən bir kəlmə ilə qəlbin ən dərin qatlarına toxunur. Şeir nə zamana, nə sərhədə sığır o, ruhun azadlıq formasıdır. Bu gün qələm tutanların, sözə sığınanların, duyğunu qoruyanların günüdür. Hər kəsin içində bir şair var kimisi yazır, kimisi susaraq yaşayır. Poeziya gününüz mübarək. Sözünüz heç vaxt tükənməsin.
QƏLƏMİM ALTDA
Haqq başım üstündən baxır göz kimi, Ümid ürək açır şirin söz kimi. Misralar içimdə yanır köz kimi, Vərəqlər od tutur qələmim altda.
Bezib bu dünyanın ab-havasından, Atıram özümü söz qayasından. Səsimin, sözümün əlifbasından, Vərəqlər od tutur qələmim altda
Ağrı çöllərini adlayıb keçir, Möhnətin dizini qatlayıb keçir, Əcəlin bağrını odlayıb keçir, Vərəqlər od tutur qələmim altda
Sona, sinəmdəki duyğular kövrək, Açır yaxasını söz çiçək-çiçək. Şam kimi sinəmdə alışır ürək, Vərəqlər od tutur qələmim altda.
KÖVRƏK MİSRALARIM
Hökmünə “mərhəba” ulu nəqqaşın, Yaddaşı olmuşdu özü yaddaşın. Xətrinə dəymədi payızın, qışın, Kövrək misralarım,kövrək sözlərim.
Safdı ilhamımın ilki, əzəli, Duyğum heç görmədi payız xəzəli. Sevgiylə oxşadı min bir gözəli, Kövrək misralarım, kövrək sözlərim.
Kövrək bir dünyadır şair ürəyi, Bahar ətirlidir arzu, diləyi. Daim əziz tutdu halal çörəyi, Kövrək misralarım, kövrək sözlərim.
Üzü haqqa sarı erəyim qaçır, Könüllərin şahı müşküllər açir.. Qəlbimə, ruhuma nur, işıq saçan, Kövrək misralarım, kövrək sözlərim.
XƏBƏR AL MƏNİ
Möhnət qəfəsinə düşübdü bülbül, Misralar içində inildəyir gül. İrfan həsrətiylə alışan könül, Könlü oyaqlardan xəbər al məni.
Sözün zirvəsindən yollara boylan, Güllü qafiyənin başına dolan. Misra həsrətiylə gözləri dolan, Bəyaz vərəqlərdən xəbər al məni.
Belə qəribsəyib kövrəlmə, könülüm, Alışıb ocağım,üşüməz külüm. Haqqın şairinə neyləyər ölüm?- İsti ocaqlardan xəbər al məni.
Sona, xəyal qonub zirvə daşına, Hopub söz həniri ocaq daşına. Cığırlar hörmətlə çıxar qarşına, Qosqoca dağlardan xəbər al məni.
MƏNİ SORUŞUN
Söz hikmət nurutək dolaşır qanda, Anlasın məclis də, məclis quran da. Ellər bağçasında məclis quranda, Mənalı çağlardan məni soruşun.
Hikmətli kəlməsi nur, işıq saçan, Sənət eşqi ilə yaşadı bir can. Hər vaxt gəlişinə qolunu açan, Doğma qucaqlardan məni soruşun.
Sözün yamacına könlünü sərdi, Səbriylə ovutdu kədəri, dərdi. Hər çiçək üzündən bir misra dərdi, Güllü yaylaqlardan meni sorusun.
Adını əzizlə, xətrini istə, Ürək baş qoyubdu el qəmi üstə. “Kərəmi”, “Dübeyti”, “Dilqəmi” üstə, Gəzən barmaqlardan məni soruşun.
Sona, söz yaratdım tər güllər kimi, Yazdım varaqlara mən bu ərkimi, Öpəndə misramı təbərrik kimi, Şirin dodaqlardan məni soruşun.
DÜNYANIN DƏRDİNDƏN KEÇİB GEDİRƏM
Üfürmə bu sönmüş ocaq közünü, Səbrimlə kor etdim dərdin gözünü. Gördüm insanların min bir üzünü, Dünyanın dərdindən keçib gedirəm.
Butun ayrılıqlar sona çataçaq, Çəkdiyim ahlarda dünya batacaq. Onsuz da sönəcək bir gün hər ocaq, Dunyanın dərdindən keçib gedirəm.
Gözündən tanıdım mərdi, namərdi, Fələk qəm xalçası önümə sərdi. Bu ömrün axırı qəza-qədərdi, Dünyanın dərdindən keçib gedirəm.
Donub qulağımda zamanın səsi, Boğmuşam içində neçə həvəsi. Dərddir başdan-başa həyat səhnəsi, Dünyanın dərdindən keçib gedirəm.
Dərdin sarayını tarimar etdim, Nəfsimlə hər zaman intihar etdim. Sonayam, könlümün kamına yetdim, Dünyanın dərdindən keçib gedirəm.
“Sözün xaqanı” romanı universitetdə ədəbi görüşlə təqdim olundu
Bakı Azərbaycan Texniki Universitetində görkəmli Azərbaycan şairi Xaqani Şirvaninin 900 illik yubileyi münasibətilə “Sözün xaqanı” tarixi romanı ətrafında yaddaqalan ədəbi görüş keçirildi. Tədbir Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin Xaqani yubileyinin ölkə səviyyəsində qeyd olunması ilə bağlı imzaladığı sərəncamın ruhuna uyğun təşkil olunmuşdu. Müəllif və əsərin təqdimatı Görüşdə romanın müəllifi Sona Abbasəliqızı İsmayılova əsərin yazılma prosesi, Xaqani Şirvaninin zəngin ədəbi irsi və əsərin Azərbaycan və dünya ədəbiyyatındakı rolu haqqında geniş məlumat verdi. Bildirildi ki, “Sözün xaqanı” təkcə tarixi şəxsiyyətin həyatını deyil, həm də dövrün ictimai-mədəni mühitini, sözün və düşüncənin qüdrətini oxuculara çatdıran dəyərli bir əsərdir. Qeyd olundu ki, kitabın ön sözü tanınmış dilçi alim, filologiya elmləri doktoru, professor Nadir Məmmədli tərəfindən yazılmış və əsərin elmi-ədəbi dəyərini daha da artırmışdır. Elmi-tədris mühitində əhəmiyyəti Roman artıq universitet dərsliyinə daxil edilmişdir. Dərslikdə təqdim olunan tanınmış yazıçıların nümunələri arasında Sona Abbasəliqızı İsmayılovanın “Sözün xaqanı” romanından beş cümləlik bədii parça də yer almışdır. Bu, əsərin həm bədii, həm də elmi-tədris baxımdan yüksək qiymətini göstərir və gənc nəslin ədəbiyyata, dil mədəniyyətinə marağının formalaşmasına töhfə verir. Təşkilatçılar və iştirakçılar Görüşün təşəbbüskarı universitetin Humanitar fənlər kafedrasının müdiri, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Həbib Mirzəyev olmuşdur. Tədbirdə universitet müəllim və tələbələri ilə yanaşı, bir sıra tanınmış ziyalılar və qonaqlar da iştirak edirdilər: Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru Müşfiq Borçalı Xızı rayon Mikayıl Müşfiq adına tam orta məktəbin direktoru, “Tərəqqi” medalı mükafatçısı Svetlana Rüstəmova Filologiya elmləri doktoru Lütviyyə Əsgərzadə, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru Aytən Qurbanova, ASKEF Azərbaycan başqanı və Orta Asiya təmsilçisi, Prezident mükafatçısı, əməkdar jurnalist Sona Abbasəliqızı İsmayılova Araşdırmaçı-yazar Əli Vəliyev Yazıçı Samir Arifoğlu Abdullayev Şair Xəzər Bəy Hikmətoğlu Yazıçı Tarverdi Abbasov Şair Sevda Muradəliyeva və digər ziyalılar, müəllimlər və tələbələr görüşdə fəal iştirak etdilər. Gənc nəsilə təsir Çıxış edənlər əsərin gənc nəslin milli ədəbiyyatımıza və tariximizə marağının artmasında mühüm rol oynadığını qeyd etdilər. Tələbələrin fəal iştirakı, verdikləri suallar və ədəbiyyata olan maraqları görüşə xüsusi canlılıq qatdı. Qeyd olundu ki, Prezident sərəncamından sonra ölkənin müxtəlif məktəblərində, institutlarında və elm ocaqlarında Xaqani irsinin təbliği ilə bağlı silsilə tədbirlər planlaşdırılır. Bu baxımdan “Sözün xaqanı” romanının müəllifi ilə görüşlərə maraq günü-gündən artır.
Səmimi və ədəbi ruhda keçən görüş xatirə şəkilləri və müəllifin kitabları imzalaması ilə yadda qaldı. Tədbirin sonunda iştirakçılar böyük söz ustadı Xaqani Şirvaninin irsinin gənc nəslə daha geniş şəkildə tanıdılması üçün belə görüşlərin davam etdirilməsinin vacibliyini vurğuladılar.
Yazarlar.az olaraq, biz də öz növbəmizdə Sona İsmayılovanı təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Bu foto çox kövrək bir yaddaşdır gəncliyin, ümidin, təmiz baxışların donub qaldığı bir an… Qardaş itkisi insanın içində heç zaman tam sağalmayan bir boşluq qoyur. Yazdığım bu bayatılar da həmin boşluğun ahı, sevginin izidir. Bu şəkil illərin arxasından baxan bir nurdu… Bu baxışlarda gəncliyin təravəti, qəlbin təmizliyi, həyat arzuları var. Amma üç il əvvəl qardaşımın ürəyi dayandı… bizim ürəyimizdə isə o, hələ də yaşayır. Ölümün əlindən almaq olmur, amma qardaş xatirəsi ölmür. Hər şəkil bir nəfəs, hər bayatı bir ahdır. Mən də bu acını sözə çevirdim… Qardaşım… Sənin gedişin həyatımızda dərin iz qoydu. Amma xatirən, gülüşün, sənin adamlığın, mərdliyın hamısı bizimlədir. Məkanın nur, Ruhun şad olsun… Adın isə heç vaxt unudulmasın Ziyad!
Bayatılar Dərd əlindən yol gedək, Bu yerlərdən piyada, Rəhmətləri daşıyaq, Qardaşımız Ziyada.
Piyada gedəcəyik, Heç bilirsənmi hara? Dərd, qəm-qüssə belədir, Qəlbimiz olub yara.
Qardaşımızın ruhu, Göyçəmizi dolanır, Vətən həsrətli ruhu, Atəşlərə qalanır.
Biz də yanaq onunla, Ələnsin göydən külüm, Sonaya səbr versin, Allah solmasın Gülüm…
İçimin dağı qardaş. Yel vurdu bağı, qardaş. Ölüm mələyi gəlib, Gəl olma yağı, qardaş.
Nə pis zamandı, Allah? Ahdı, amandı, Allah. Biz qardaş itirmişik, Canımız yandı, Allah.
Qovdu bizi qüzeylər, Bu ağrı-acı neylər. Bacısız qardaş olmaz, Qardaşsız bacı neylər?
Əl açmışıq vərdişə, Necə düşüb mərd işə? Köz etdin məni, qardaş, Od düşsün bu gərdişə.
Ürək, day çağlamırsan, Hissimi bağlamırsan. Burda bir igid ölüb, Sən niyə ağlamırsan?
Atam bir dağ idi gözümdə hər an, Əlimi çiyninə qoyardım hərdən. O, mənim ömrümün işığı idi, İçində sızıltı duyardım hərdən.
Atamı ağlayan görmədim heç vaxt, Bir dəfə demədi get dərdi oyat… Qəm onu sıxdıqca, o, qəmi sıxdı, İlahi, necə də çətindi həyat!
Başım ağrıyanda tez sığal çəkdi, Qoymadı bir kərə ümidsiz qalım. Ata olmayan ev soyuq bir çöldür, Atamın iyini mən kimdən alım?
Atamı yuxuda gördüm bu gecə, Gileyli-gileyli baxırdı mənə. Elə bil yox imiş bu boyda adam, Ey həyat, ey həyat, nə deyim sənə?
Yəqin məndən küsüb, yəqin inciyib, Qəbrinin üstünə getmirəm deyə. Neynim, vaxt tapmıram iş-güc əlindən, Eləcə, əlimi açıram göyə.
Bir tikə çörəkçün əlləşir bu can, Mümkünsə qızını bağışla, ata. Sən mənim əbədi qaraçuxamsan, Qoyma bu qəm gəlib sinəmdə yata.
Hər dua edəndə kədərlə dedim: İlahi, sən mənim boynumu əymə! Əzrayıl gələndə dilim tutuldu, Deyə bilmədim ki, atama dəymə.
İndi nə atam var, nə də ki, anam, İçimdə yüz arzum butasız qalıb. Əcəl çox tez qıydı, köçüb getdilər, Sona gör nə vaxtdı anasız qalıb. Sona gör nə vaxtdı atasız qalıb…
Prezident İlham Əliyevin Liderliyi və Azərbaycan Ordusunun Tarixi Zəfəri
Azərbaycan dövlətçiliyi tarixinin ən şanlı səhifələrindən biri 2020-ci ildə 44 günlük Vətən müharibəsində qazanılan tarixi qələbədir. Bu Zəfərin əsasında güclü dövlət başçısının siyasi iradəsi, müasir və qüdrətli ordu, həmçinin şəhidlərimizin fədakarlığı dayanır.
Azərbaycan Prezidenti, Ali Baş Komandan İlham Əliyev uzun illər ərzində həyata keçirdiyi ardıcıl siyasət ilə ölkənin hərbi, siyasi və iqtisadi gücünü möhkəmləndirmişdir. Onun qətiyyətli addımları sayəsində Azərbaycan ordusu regionun ən güclü hərbi qüvvəsinə çevrilmişdir. Vətən müharibəsi günlərində dövlət başçısının həm döyüş meydanında ordumuza verdiyi dəstək, həm də beynəlxalq diplomatiya müstəvisində sərgilədiyi mövqeyi tarixi Zəfərin qazanılmasında həlledici rol oynamışdır. Son illərdə hərbi quruculuğa ayrılan diqqət, iqtisadi inkişafın təmin etdiyi maliyyə imkanları və milli həmrəylik ruhu Azərbaycanın müharibəyə hərtərəfli hazır olmasına şərait yaratdı. Ordunun maddi-texniki bazasının güclənməsi, müasir silahların alınması və yüksək peşəkarlıq müharibə gedişində qələbəni təmin edən əsas amillərdən oldu. Azərbaycanın tarixi Zəfəri, hər şeydən əvvəl, şəhidlərimizin qəhrəmanlığı ilə yazıldı. Onların canı-qanı bahasına işğaldan azad edilən torpaqlarda bu gün üçrəngli bayrağımız dalğalanır. Hər bir şəhid xalqımızın yaddaşında əbədi qəhrəman kimi yaşayır. Azərbaycanın dövlət başçısı, ordusu və xalqının birliyi ilə əldə edilən bu qələbə tarixi ədaləti bərpa etməklə yanaşı, gələcək nəsillərə də güc və qürur mənbəyi oldu. Qarabağda dalğalanan bayrağımız Azərbaycanın güclü dövləti, qalib xalq və müdrik lider obrazının simvoluna çevrildi. Azərbaycan tarixində elə günlər var ki, əsrlər keçsə də, yaddaşlardan silinmir. 2020-ci ilin 27 sentyabrında başlayan və 44 gün davam edən Vətən müharibəsi də bu cür yaddaşlara həkk olunan bir dastandır. Bu dastanın ilk qəhrəmanı Ali Baş Komandan İlham Əliyevdir. Onun illərlə davam edən siyasəti, dəmir iradəsi və cəsarətli çıxışları xalqı bir yumruq kimi birləşdirdi. Dünyaya meydan oxuyan səsi – “Qarabağ Azərbaycandır!” – təkcə bir şüar deyildi, ordunun gücünün, xalqın iradəsinin və dövlətin qüdrətinin ifadəsi idi. İkinci qəhrəman isə Azərbaycanın özüdür – iqtisadi gücü ilə, siyasi iradəsi ilə, orduya göstərdiyi diqqət və qayğı ilə Zəfəri hazırlayan qüdrətli dövlətimiz. Hərbi texnika, müasir silahlar, təlimlər – bunlar sadəcə rəqəmlər deyil, qələbənin təməl daşları idi. Və ən uca qəhrəmanlıq – şəhidlərimizindir. Onların qanı ilə alınan torpaqlarda bu gün azan səsi ucalır, bayrağımız dalğalanır. Şuşada, Cıdır düzündə, Kəlbəcərin dağlarında, Füzulinin çöllərində dalğalanan üçrəngli bayrağımız şəhidlərin ruhuna əbədi salamdır. Bu Zəfər təkcə bir müharibənin sonu deyil, bir xalqın qürur tarixidir. Liderin iradəsi, dövlətin gücü və şəhidlərin qəhrəmanlığı ilə yazılan bu dastan gələcək nəsillərin yaddaşında “Azərbaycan Zəfəri” adı ilə yaşayacaq.
