DAĞLAR
Dağlar ağuşuna alır adamı,
Ağlı o sehirdə qalır adamın.
Elə bir tilsimə salır adamı,
Aparır əzəlki çağlara dağlar.
Mənim bu dağlarda bir ahum itib,
Daşları yandıran bir ahım itib.
Çox da ki ümidim, pənahım itib,
Demərəm ki, qalsın ağlara dağlar.
Dağlar Ələsgərdi, dağlar Səməddi,
Ayrılıq düşəli dağlar qəm etdi…
Görsün etibarı kim ki kəm etdi –
Necə bel bağlayır dağlara dağlar.
Dağlara çıxanı töyşüdür yoxuş,
Gözünü çən tutur, üşüdür yağış.
Nə fərq eyləyər ki, yaz olsun, ya qış,
Yol verməz taqəti yoxlara dağlar.
Dağlar özününkü sayırlar kimi? –
Dağlarsız dözmürəm sayrılar kimi.
Hər dəfə dağlardan ayrılan kimi
Haray qoparıram: dağlar, a dağlar!
Müəllif: Əlir Nəcəfxanlı
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında