Talanar sevdalar, bulanar sular Yağanda hicranın kəpənək qarı. Ürəklər qırılar, yollar ayrılar, Olmasa qabaqda bir İpək qarı.
Yaz da Yer üzünə boşuna gəlmir, Boşuna sovuşmur ağır xatalar. Qabaqda gedənin xoşuna gəlmir Qabağa düşəndə harın atalar.
Gedir qədəmindən nur yağa-yağa, Yolları ölümdü-itimdi, bilmir. Qəlbinə yatanı çəkir qabağa, Arxalı, arxasız, yetimdi, bilmir.
Yolundan döndərməz duman da, çən də, Kiminsə sözünü deməyə gedir. Yerin bu üzündən duyuq düşəndə Yerin o üzünə köməyə gedir.
Kələfin ucunu axtar özündə, Hazır ol qəfildən gələn qəmə də. Ağ atlı oğlan var bu yer üzündə, Çıxar qabağına hər məhkəmədə.
Nədir anaların dilində muraz, Görən gələcəyi gözündən öncə?.. Maşın işığına bənzəyir bir az İnsanın əməli özündən öncə.
Bir nurlu sahil var hələ sabahda Qaranlıq sulara yol açar avar. Bir adam yol gedir bizdən qabaqda, Amma bir adam da bizdən sonra var!
HƏLƏ YAŞAMAĞA DƏYƏR BIR AZ DA
Meşə cığırları dönüb bir çaya, Torpaq yağışlardan bəhrələnibdir, Necə gözəl olub təbiət, Allah – Quru kötüklər də pöhrələnibdir! Gəzmək istəyirəm dünyanı yazda Hardasa, hardasa məni duyan var, Hələ yaşamağa dəyər bir az da.
Təkliyi keçmişə ötürməliydim, Ömrümə bir yoldaş götürməliydim. Bacım arzudaydı, anam murazda Hardasa, hardasa məni sevən var, Hələ yaşamağa dəyər bir az da.
Yollar eniş-yoxuş, bələn-bələndi. Yollar min ildir ki, gedib gələndi. Təzəydi, köhnəydi, nəydi, bilmədim, Talada cığırlar qafiyələndi… Dünən Bethoveni çaldılar sazda, Hardasa, hardasa bizi duyan var, Hələ yaşamağa dəyər bir az da.
Mənim bir gecikmiş məhəbbətim var, Dönüb nağıllaşan həqiqətim var. Səni səsləyirəm, ay ev yiyəsi, Səsimə səs versin o tayda kim var.
Dodaqlarda donan bir busə kimi Harda görünüb ki, sönə arzular. Qıvrıla-qıvrıla bir gürzə kimi Əsrin ovsununa yatıb Araz da. Dünyanın işini nə bilmək olar Hələ yaşamağa dəyər bir az da, Hələ yaşamağa dəyər bir az da.
TƏZƏDƏN MƏN SƏNƏ QAYIDACAĞAM
Düşüb aralığa həftələr, aylar, Qalmısan ömrümün ötən ilində. Bir həsrət sinəmdən səni haraylar, Məhəbbət, sədaqət, sevgi dilində. Bir eşqin uğursuz qədəmi kimi Demə, aramızı soyudacağam. Limana qayıdan bir gəmi kimi – Təzədən mən sənə qayıdacağam.
Şöhrətdən gözümə gur işıq düşüb, Elə bilmişəm ki, yenilməz dağam. Bircə xəyalına gətir sən məni, Fikrim də, yolum da dolaşıq düşüb, – Həmişə narahat edirsən məni. Kimi oyatmamış de, həsrət, kimi – Anadan olduğum doğma kənd kimi, Təzədən mən sənə qayıdacağam.
Yolundan, qəlbindən, yadından çıxıb, Haçansa mən səndən buxarlanmışam. Eşqin alovundan, odundan çıxıb, Dolan bulud kimi qübarlanmışam. Bir çılğın şimşəyə bəndəm ki, yağam, – Quraqlıqda yağan yağışlar kimi, Nifrəti soyumuş baxışlar kimi, Təzədən mən sənə qayıdacağam.
Demə ki, ay aydan, il ildən keçib; Hicranın görüşlə bağrını yarıb, Döyüb könülləri, ünvan axtarıb, Neçə gözdən keçib, könüldən keçib, Hələ xoş duyğular oyadacağam. Duyub gileyini, duyub ərkini, Ünvanı səhv düşən bir məktub kimi Təzədən mən sənə qayıdacağam.
Surətin – gözümdən çəkilən yuxu, Bulud kirpiklərin yağışla dolu. Mənim bu gecikmiş peşimanlığım Həyat yollarımda bələdçim olub. Bu yeni fərəhlə, fikirlə, hisslə Elə bilirəm ki, körpə uşağam. Ayların, illərin uzaqlığından Sinəmə saldığın cığırla, izlə Təzədən mən sənə qayıdacağam. Təzədən mən sənə qayıdacağam!
AĞACDƏLƏN, DÖY QAPIMI
Yol azmısan bu payızın çənində Ağacdələn, ağlın azıb sənin də, Dən gəzirsən saçlarımın dənində Atamoğlu, az qapımı döy görüm.
Bu cığırı bu qara kim bürüyüb? Burda kimin yanan qəlbi kiriyib? Həyətini qara yellər kürüyüb Başımıza nələr gəlir qoy görüm.
Haçanacan gözləməyə gəlmisən? Yoxsa mənə söz deməyə gəlmisən? Ya borcunu istəməyə gəlmisən? – Öz dilində ünvanımı söy görüm.
Mən dünyaya ata, ana borcluyam, Ünvanım var, bu ünvana borcluyam. Bir canım var, bircə cana borcluyam, Özgə nəyə, taraq-taraq say görüm.
Bulaq kimi batan bəxti açılmaz, Hər igidin atam, bəxti açılmaz… Hələ yatır, yatan bəxtim açılmaz, Yatmışların yuxusuna qıy görüm.
Eldən ayrı ömür olmaz, gün olmaz, Eli sevən ürəklərdə kin olmaz. Nədən Araz arzularım çin olmaz Haçanacan yuxularda çay görüm?
Avand işim nəhsə düşüb, deyəsən, Vaxt mənimlə bəhsə düşüb, deyəsən. Qulaqlarım səsə düşüb, deyəsən, Şimşək çaxsın, guruldasın göy görüm.
Yavaş-yavaş çürümədə taxda, bax. O taxtada ovxam olan vaxda bax. İnad olub nə döyürsən baxda-baxt, – Açılmayan düyünləri duy görüm.
Elə yanır döyüşlərin yanğısı Nə təsəlli söndürəcək, nə də su. Mənim qapım Yer üzünün qapısı Ağacdələn, döy qapımı, döy görüm, Başımıza nələr gəlir goy görüm..
QOYMAYIN DÜNYANI ADILƏŞMƏYƏ…
Elə, ürəklər də zirvələr kimi Qalsın o əvvəlki parlaqlığında. Böyük sevgilərin çəkin yükünü Araya tikanlı sözlər girməsin. İşıqlı arzular solmasın deyə Evlənən günün sabahı günü – Qoymayın dünyanı adiləşməyə!
İşıqda kölgə var, kölgədə işıq, Dağ düzdən ucadır, sevinc kədərdən. Ay günün nuruyla tapar yaraşıq, Şafaqla ayrılar axşam səhərdən. İki sevən qəlbin yaxınlığından, Sevinc sıxlığından, işıqlığından Qəm macal tapmasın yada düşməyə, – Qoymayın dünyanı adiləşməyə!
Əriyər buzları məhəbbətin də Tutaş kirpiklərin sıx ormanları Dönər öpülməmiş bir cüt çeşməyə. Yaşayın arzular səltənətində Qaldırın məhəbbət həyəcanları Qoymayın dünyanı adiləşməyə!
31.05.2026 -cı il tarixində “Təxəyyül Art Group”un təşkilatçılığı ilə “GÖZƏL İSMAYILLIM” adlı İsmayıllı, Basqal, İvanovka gəzintisi baş tutmuşdur. İlk növbədə səhər yeməyi Savalan restoranında təşkil olunmuşdur. Daha sonra İsmayıllıya gedilərək, qrupun çox istedadlı aşıqı – aşıq Elçinin əmisinin vaxtsız vəfatı ilə bağlı qrup adından başsağlığı verildi. Bunun ardınca İsmayıllı Dövlət Rəsm Qalereyasının direktoru – İkram İsmayılov ilə birlikdə Basqala gedildi. Basqalda iştirakçılar kəlağayı hazırlanan emalatxanada, kəlağayı ustası – Nizami usta ilə tanış oldular. Kollektiv xatirə fotosu çəkildi. Daha sonra isə “Məhsul” istirahət kompleksində yeni üzvlərlə birgə çay süfrəsi təşkil olundu. “Təxəyyül Art Group”un İsmayıllı səfərinin, qrupun şairləri Mayıl Məmmədli və Vüsal Ağanın ad günü şərəfinə tort hazırlanmışdır. İlk növbədə qrupun rəhbəri, xalçaçı rəssam Natiq Nəcəfzadə gələn iştirakçıları salamlayaraq, Mayıl Məmmədli və Vüsal Ağanı ad günləri münasibəti ilə təbrik etdi. Daha sonra isə çıxış üçün söz qrup müavini, rəssam, qrafik dizayner Vüsalə Yunusovaya verildi. O da öz ürək sözlərini bildirdi. Bunun ardınca sənətşünas – Şəhanə Mansırova, AZMİU-nun dosenti Gülağa Ələsgərov çıxış edərək öz təbriklərini çatdırdılar. Şair Zaur Ustac, Vüsal Ağanın, Sara Quliyevanın, Mayıl Məmmədlinin qələmindən çıxmış şeirlər söylənildi. Tort kəsildi. Qrupun rəqqası Yəhya Cəlilov və qızların ifasında “Arşın mal alan” filmindən rəqs ifa olundu. “Məhsul” istirahət kompleksinin administratoru – Elman Kazımova təşəkkürnamə təqdim edildi. Xatirə fotoları çəkildi. Elə bu minvalla Təxəyyül Art Groupun üzüvləri üz tutdular İsmayıllının İvanovka kəndinə. Orada oranın yerli sakinləri ilə tanış olub, onların adət və ənənələrini öyrəndilər. Kənd məhsullarından əldə etdilər. Bunun ardınca iştirakçılar ilə Aşıqbayramlıda yerləşən “Sahil ailəvi istirahət” mərkəzinə gedildi. Orada iştirakçılara sertifikatlar təqdim olundu və xatirə fotoları çəkildi. Göyçayda nahar yeməyi yeyildi və gözəl rəqslər olundu. Bununla da gözəl gündən bir xoş xatirə qalaraq hamı üz tutdu Bakıya.
Hekayə rəylərlə birgə “Qatillər” hekayəsi bir neçə dilə tərcümə edilib. Əcnəbi dillərə çevriləndən sonra bu kiçik həcmli hekayə haqqında saysız-hesabsız rəy yazılıb. Həmin rəylərdən bir neçəsini hekayə ilə birlikdə oxuculara təqdim edirik. Mövzu: bu gün “dəbdə” olan uşaq ölümləri, demoqrafiya,abort.
QATİLLƏR (hekayə)
Əvvəllər bu qədər doğma olduqlarını bilmirdilər. Vaxt keçdikcə hər şeyi tədricən anlamağa başladılar. Demə, bacı-qardaş imişlər. Onlar bir-biri ilə səssizcə, yalnız özlərinin başa düşdüyü bir didə “danışırdılar”. Qardaş çox dəcəl idi, dinc durmağı xoşlamırdı. Bacı isə öz sakit “hücrəsində” dincəlməyi sevirdi. Qardaş öz bacısı üçün nəsə xoşagələn bir şey etmək, ən azı ona iltifat göstərmək, onun qulluğunda durmaq istəyirdi. Amma hələlik bunu bacarmırdı. Daha doğrusu, buna imkanı çatmırdı. Onlar qonşuluqda, lap elə birlikdə olsalar da hələ əl-ələ tutub üz-üzə dayana bilmirdilər. Hərəsinin öz aləmi, öz “yuvası” vardı. Ama ikisi də doğma və yaxın olduqlarını daim hiss edirdilər. Onlar hiss edirdilər ki, haradasa, bir qədər uzaqda, hələlik onların səsi çatmayan daha geniş, daha işıqlı bir aləm var.
Onlar əmin idilər ki, günlərin bir günü həmin o geniş aləmə çixacaq, həmin o işıqlı dünyaya qədəm basacaqlar. Deyəsən, o gün yaxınlaşmaqda idi. Onlar tələsirdilər. Onu da əvvəldən duyurdular ki, o geniş, o işıqlı aləmdə onları gözləyənlər var. Son vaxtlar onların isti, ilıq “yuvasına” bir soyuqluq çökməkdə idi. Düzdür, onlar hələ isti-soyuğun nə olduğunu düz-əməlli bilmirdilər. Amma öz kiçik vücudları ilə hiss edirdilər ki, onların həvəslə, həsrətlə gözlədikləri işıq get-gedə uzaqlara çəkilməkdədir. Sanki kimsə o işığı oğurlamaq istəyirdi. Onlarsa bu işıqsız yaşaya bilməzdilər.
*** -Onu rədd elə getsin. -Vallah, ürəyim gəlmir. -Üçü var, bəsimizdir. Biri də bu yandan gəlmək istəyir. Kimdir onu saxlayan? Ağır zəmanədir, çörək çatdırmaq olmur. -Allah yaratdığının ruzisini özündən qabaq verir. -Boş-boş danışma. Burada Allahlıq bir iş yoxdur. Dedim, rədd elə getsin… -Yeddi aylıqdır… -Lap olsun doqquz aylıq. -Yekə uşaqdır… Ürəyimin altında tərpənir… Lap nəfəsini də hiss edirəm… -Nə olsun ki? -Mən onu məhv edim? Öz uşağımın, öz bətnimdəki körpənin qatili olum? Allah bunu bağışlamaz mənə… -Yenə başladın? Yenə Allah-bəndə sönbəti? -Axı… -Mənasız şeylər danışırsan, vallah. Hazırlaş, sabah qonşunun maşınında aparacam səni şəhərə. Orada tanış həkim var. Doğrayıb atsın… -Günaha bataram… -Nə günah? Bəyəm təkcə bizik bu cür günaha batan? Bəyəm görünməmiş işdir? Bunu hamı eləyir ki… Onda sənin sözünlə bütün dünya günah içindədir… Yaxçı ki, bu barədə cinayət məcəlləsində bir şey yoxdur. Bəlkə də var, mənim xəbərim yoxdur… Hazırlaş. Sabah gedirik… -Axı… -Axısı-zadı yoxdur. Bizim nəyimizə lazımdır bir çətən külfət? Elə uşaq doğub-törətmək bu kasıbların alnına yazılıb deyəsən. Bax gör bu varlıların, milyon qazananların neçə uşağı var? Bir ya, uzaqbaşı, iki… Amma bu kasıb bədbəxt… Mənim böyük külfəti saxlamaq imkanım haradandır? Fəhləyəm, daşyonanam, nazir-zad deyiləm ki… Bir əlimə bax, gör nə gündədir, lap yonulmamış daş parçasına oxşayır… -Sən məni anlamaq istəmirsən… -Sən də məni…
***
Soyuq. Zülmət. Sükut. Əvvəllər hiss edirdilər ki, onları duyan, onları bir qədər, uzaqdan da olsa belə, oxşayan bir əl var. İndi bu əl də soyumuşdu sanki. Bacı öz aləmində idi: o, özünün sakit “yuvasında” arın-arxayın “dincəlirdi”. Qardaş nəsə narahat idi: onun dincəlmək fikri yoxdu, ətcəbala quş kimi çırpınırdı. Bir dəfə boğuq bir uğultu eşitdilər. Sanki onları harasa, uzaq, uzaq olduğu qədər də qararanlıq bir yerə aparırdılar. Onlar, qardaş və bacı, işığa çıxmaq istəyirdilər. Bəs harada idi o işıq? Niyə görünmürdü? Əksinə, onlar zülmətə doğru üzürdülər. Onların hər ikisi yerlərində tərpənməyə başladılar…
Sonra uğultu kəsdi… Yenə sükut. Az sonra inilti eşidildi. Uzaqda soyuq bir şeyin işıltısı duyuldu. Yox, bu, onların çoxdan bəri gözlədikləri işıq deyildi. O soyuq işıq, o soyuq parıltı özü ilə nəsə bir fəlakət gətirməkdə idi. Bu, lap aydın hiss olunmaqda idi. Onların canından bir üşütmə keçdi. Qardaş bir zaman öz bacısı üçün nəsə etmək, ona nəsə özünün də bilmədiyi xoş bir iltifat göstərmək istəyirdi. Deyəsən, indi bunun vaxtı gəlib yetişmişdi. İnilti get-gedə artmaqda idi. Onun öz bacısına “kömək etmək” zamanı yetişmişdi. Bacısının qorxuya düşdüyünü aşkarca hiss edirdi. Qız “yuvanın” lap “dərinliyinə” çəkilmişdi. Qardaş onu, öz bacısını sanki yaxınlaşan müdhiş fəlakətdən qorumaq üçün irəliyə doğru dartındı. Hər necə olsa da o, özünü bacısından qoçaq və cəsarətli hesab edirdi. İndi inilti qışqırığa çevrilmişdi. Soyuq parıltı yaxınlaşmaqda idi. Hər tərəf qırmızı rəngə boyanmışdı. Onlar rəngləri hələ tam aydınlığı ilə seçə bilməsələr də hiss edirdilər ki, bu, onların çoxdan bəri gözlədikləri işığın gəngi deyil. Bu, nəsə başqa işıq idi. Əslində, bu, soyuq işartının gətirdiyi bir rəng, qan rəngi idi. Bu, lap yaxında olan, onlara doğru sürünən fəlakətin rəngi idi. İndi onlar, qardaş və bacı, əl-ələ verib bu qaranlıq aləmdən xilas olmaq istəyirdilər, amma onların əlləri bir-birinə çatmayırdı. İndi onlar ağız-ağıza verib qışqırmaq istəyirdilər, amma onların səsi bir-birinə yetməyirdi. Soyuq parıltı əvvəlcə onun, qardaşın sinəsinə dirəndi. Nəsə xırçıldadı.Qardaş lap “dərinliyə” çəkilmiş bacısının çırpındığını aydınca hiss edirdı. Daha sonra bu soyuq işartı dərinliyə, bacının sığınıb titrədiyi “yuvaya” doğru sürünməyə başladı… Bayaqkı qışqırıq və iniltini hıçqırıq əvəz etmişdi…
*** -Yox, Allah bu günahı bağışlamayacq… -Yenə də Allah? Allahına şükür et ki, sağ-salamat qurtardın. Bu mənasız fikirləri də başından at getsin… -Ekiz imiş sən demə.. -Nə? Ekiz? -Hə də… Biri oğlan imiş, o birisi qız… Həkim əvvəlcə oğlanı götürüb. Sonra bilib ki, biri də var. Qız… Bizim üç oğlumuz var, mən həmişə qız arzulayırdım. Bacısız da qardaş olar? Biz bacı-qardaşı məhv elədik. Mən indi özümü cəllad yerində görürəm. Mən qatiləm… İki adamın qatili… -Bəs indiyəcən bunu hiss etməmişdin? -Nəyi? -Onların cüt olduğunu? -Yox… Bir də ki, indi bunu bilməyin nə mənası var ki?.. -Yox ey… Bir var birini rədd edəsən, biri də var iksini birdən… -Nə fərqi var ki? Mən qatiləm, qatil… Ya birinin qatili oldun, ya da ikisinin… -Görən onları harada dəfn edəcəklər? -Dəfn? Bəyəm bətndə məhv edilən uşaqları dəfn edirlər ki?.. Hər tərəfə soyuq bir sükut çökmüşdü.
S O N
Firuz Mustafanın “Qatillər” hekayəsi haqqında rəylər:
Bu hekayədə sevgi ilə dünyaya gəlməmiş nə qədər körpələrin hissləri təsvir olunub… Və nə qədər nifrətlə o “ata” bu bədbəxtlərə yanaşıb. Onun yalnız əlləri yox, qəlbi də daşlaşmışdı. Bizim atamız isə həmişə anamıza – o, qorxa-qorxa növbəti uşağın olacağını xəbər verəndə belə deyərdi: “Narahat olma, əzizim. Harada dörd nəfərsə, beşinciyə də bir parça çörək tapılar”. Bizim isə hətta altımız böyüdüldü. Bax, kişi elə buna deyərlər. Qürur duyuram! Çox kədərli hekayədir, amma indi cəmiyyət bu qədər korlaşıb ki, belə əməllərə görə heç kim təəssüf keçirmir. Mənə dünyaya həsrətlə baxa bilməyən o körpələrin hissləri xoş gəldi. Sizə hər şeyin yaxşısını arzulayıram. Hörmətlə, Emma R e y t e r
Bu güclü əsərin müəllifinin müdrikliyini hamıya arzulayıram! Oxuyub ağladım… Hörmətlə, Morro M o r r o
Bəli – belə bir hekayəni oxuyanda xristianları (müsəlmanları, yəhudiləri və s.) anlayırsan – abortların cinayət sayılmasını tələb edənləri, yaxud Amerikada dedikləri kimi “pro-life – anti-abortion activists” (yəni katolik kilsəsi) deyirsən. Belə bir əsəri oxumaq çox ağırdır! Davud M a y z l i n
Sizin hekayəniz baş verənlərin həyati reallığı ilə sarsıtdı. Mən peşə etibarilə mamaçayam, Allaha şükür, belə bir manipulyasiyanı nə özümə, nə də başqa qadınlara etməli olmamışam, amma bu dəhşətli əməl mövcuddur və çox-çox, həm də tez-tez. İndiyədək arzuolunmaz hamiləlik probleminin həlli tapılmayıb, qorunmadan başqa. Amma etik sualı, mənəvi sualı, ruhani sualı həll etmək mümkün deyil. Qadın ya arzuolunmaz hamiləliyə görə günahkardır, ya da ondan xilas olduğuna görə günahkardır – bu hekayədə olduğu kimi. Bəs niyə dövlət, əksər hallarda kasıblıq ucbatından hamiləliyi dayandırmaqdan imtina edən qadınlara sahib çıxmır? Axı körpəni dünyaya gətirmək işin yarısı belə deyil, yarının cüzi bir hissəsidir, amma onu böyütmək maddi kömək olmadan demək olar ki, utopiyadır. Əlbəttə, çox vaxt valideynlər qızlarına uşaqlarını böyütməkdə kömək edirlər, amma hansı çətinliklərlə. Halbuki dövlətin xeyrinədir ki, əhali artsın! Bax, abortlardan imtinanın əsas həlli budur! Əlbəttə, neçə uşaq sahibi olmaq istədiklərinə ailələr özləri qərar verirlər, amma bu hekayədəki kimi qəddarlıq ruhu param-parça edir. Mən bu qadının yerində olsaydım, belə bir əri çox-çox uzaqlara göndərərdim və uşaqları yaşadardım. Tələbəlik illərimdən yadımda qalan belə möhtəşəm sözlər var: Və bütün altı materikdə bundan gözəli yoxdur, Bütün bəşəriyyət mamaçanın qucağında olanda! Bəli, çox möhtəşəm əsərdir. Kiçik bir insana həyatına son qoymaq üçün xəstəxanaya gedənlərə yaddaş dərsi ola bilər. Sizə yaradıcılıqda uğurlar arzulayıram. Hörmətlə, Emiliya O f l e d i
Bədənin tüklərini biz-biz edir. Hər cümlə adamı emosional gərginlikdə saxlayır. Öz yaradıcılığınızı kütləvi oxucuya çatdırdığınız üçün təşəkkür edirəm. Hörmətlə. Svetlana D a v ı d e n k o v a
Təsirli hekayədir. Ruhun dərinliklərinə qədər işləyir. Hörmətlə, Olqa P o s t n i k o v a
Hörmətli Firuz Mustafa Bu iki günahsız, həyata can atan varlığı necə də möhtəşəm təsvir etmisiniz… Yalnız gözəl üslub və məzmun deyil – həm də tərcüməçi Şahlo Qasımovanın bacarığı sayəsində qorunub saxlanılmışdır – hekayəyə müşayiət edən emosional gərginlik heyran edir. Sizin ağrınız və oxucuya ötürülən həmdərdliyiniz hiss olunur… Bu mövzunu qaldırdığınız üçün təşəkkür edirəm. Bəlkə də bir çoxları belə bir qətl törətməzdən əvvəl düşünəcəklər… Hörmətlə Gülbəniz Q ə m ə r l i n s k a y a
… əbədi “lehinə” və “əleyhinə” dilemması olarsa… Səssiz müharibə və qadının seçimi – necə davranmaq lazımdır sualı meydana çıxır. Mən bu haqqı qadının ixtiyarına buraxıram. …məndə uşaq yoxdur, amma körpəni öldürə bilmərəm… böyüyü isə bəli. düzünü desəm. mən də ikiüzlüyəm və axmağam. …şərtlərdən asılı olaraq. T a y v a
Qan adamın damarlarında donur. Amma… Bu məsələ qaldırıldıqda başqa bir sual yaranır: deməli, belə öldürmək olmaz, amma böyüyəndə – və cani könüllü! Silah əlinə alacaq və ya ya özü qatil olacaq, ya da kimisə öldürüləcək! Hər yerdə yalan və ikiüzlülük hökm sürür. …Heç olmasa, anlayırsan. Böyüyü üzbəüz, ya da tamamilə müdafiəsiz, əlləri və ayaqları bağlı halda məhv etmək?.. Mira P a p k o v a
Çox güclü bir hekayə… Sadəcə tükləri biz-biz edir. Bir dəfə sənədli filmə baxmışdım – abort zamanı dölün ana bətnində davranışını kamera ilə çəkirdilər, sizin təsvir etdiyiniz kimi olurdu. Çox istəyərdim ki, sizin hekayənizi daha çox insan oxusun. Hörmətlə, Nata E d d
Oxumaq fiziki olaraq ağrılıdır. Düşünürəm ki, onu yazmaq da çox ağrılı olub. Sizdə həmdərdlik var. Təşəkkür edirəm. Hörmətlə, Lyubov L a v r o v a
Natanın sözlərinə qoşuluram. Təsirli bir hekayədir. Hörmətlə, Olqa T r u ş k o v a
…Balaca insan yumruqlarını sıxmış halda yatırdı. Kiçik əllərini isə elə tutmuşdu ki, sanki özü üçün çox dəyərli, əvəzsiz bir şeyi saxlamağa çalışırdı… O dəyərli və əvəzsizi isə əlindən almışdılar!.. O, ölmüşdü. Y. Q o r o d o v o y
Dəhşətli, oxumağı belə sona çatdıra bilmədim. Nataliya L i s t i k o v a
Niyə “sadə fəhlə” kontraseptiv vasitələrdən istifadə etmir? Bu, arvadını aborta göndərməkdən, sonra da mənəvi işgəncə çəkməkdən daha insaflıdır. Qalina N i k o l a e v a
Bu hekayəni bütün ginekoloqların kabinetlərinin qapısına yapışdırmaq lazımdır. Çox mühüm və aktual mövzuya toxunulub. Təsirli hekayədir! Faina N e s t e r o v a
Bu problem haqqında yazdığınız üçün təşəkkür edirəm. Hər işinizdə uğurlar. Səmimi xeyirxahlıq arzuları ilə, Natali S o k o l o v s k a y a
Onlara “kraliyyət əkizləri” deyirlər! Budur, həyat- kimisə övladsızlıq iztirab içində yeyir, başqalarını isə istəksizlik kasıblığa sürükləyir. Amma ən çox təsirləndiyim bu idi: “Yox… Birindən qurtulmaq başqa, amma birdən-birə ikisindən – tamamilə başqa…” Nart O r s t x o e v
Bu, çox mübahisəli mövzudur. Amma siz bir daha xatırlatdınız: hamiləliyin qarşısını almaq, dölü öldürməkdən daha yaxşıdır. Bunun üçün təşəkkürlər. Hörmətlə, Nataliya Ş i ş o k
Ürək sıxılır… çox dəhşətlidir… Allah belə şeyi bağışlamaz! Lina Q a l i a n
Firuz Mustafa, düzdür, şəxsən mənim başıma məhz belə bir günah (uşağı ana bətnində öldürmək) gəlməyib. Amma sizin hekayəniz məni dərindən sarsıtdı. Yəqin ki, biz insanlar olduğumuz üçündür; bu, bütün cəmiyyətə aiddir. Oxumuşam ki, abort zamanı doğulmamış uşaq ona yaxınlaşan dəmir alətdən xilas olmağa çalışır və dilsiz çığırtı ilə ağzını açır. Tatyana X a r x o v a
Balaca uşaqların böyük faciəsi. Böyüklər haqqında isə susaq. İrina N e k r a s o v a
Çox təsirli və amansız bir səhnədir, göz yaşları olmadan oxumaq mümkün deyil. Sizə hər şeyin ən yaxşısını arzulayıram. Mən Mingəçevirdə 25 il yaşamışam, sonralar oradan köçmüşük. Gənclikdə rus dram teatrı yanında həvəskar teatr studiyasında oxuyurdum, amma tamamlamadım. İndiyədək həyat yoldaşımla Mingəçeviri xatırlayırıq – axı orada həm o, həm də uşaqlarımız doğulub. Milliyətindən asılı olmayaraq, həmyaşıdlarımızın çoxu ilə hələ də əlaqədəyik. Yanımızda azərbaycanlılar yaşayır. Ərimim bacısı qızının əri azərbaycanlı idi, dünyasını dəyişib. Uşaqlar ötən il Mingəçevirə getmişdilər, Bakıda da qohumların yanında olublar. Vera M a t r o s o v a
Mövzu şübhəsiz ki, illərlə aktual və canlı qalıb. Amma oxumaq ağrılıdır – özüm də bu bağışlanmaz günahla yaşayıram… Xahiş edirəm, baxın bu kiçik hekayəyə. Dailda L e t o d i a n i
Bu, çox dəhşətli bir hekayədir. Oxuyarkən tüklərim biz-biz oldu. Mən heç kimi dinləməzdim, on dəfə doğardım, amma bir dəfə də olsun abort etməzdim. Siz əsərlərinizi çox təsirli yazırsınız. Təşəkkür edirəm. Hörmətlə, Valentina Lukina-K u r ç a n o v a
Kədərli hekayədir. Və dəhşətlidir, çünki artıq heç nəyi dəyişmək olmaz. Bədbəxt qadın bundan sonra necə yaşasın? Hörmətlə, Svetlana Y u ş k o
Hörmətli Firuz Mustafa, siz çox dəhşətli, ürəkyandıran bir hekayə yazmısınız, Allah göstərməsin, belə bir şey yaşamaq… Mən başa düşmürəm o anaları ki, hələ doğulmamış övladlarını öldürürlər. Onlar bununla bütün ömürləri boyu yaşamalı olacaqlar, amma necə? Axı bu günah heç vaxt, əbədi olaraq yuyulmaz… Olqa A l e k s a n d r o v a
Təəccüblüdür! Amma əgər sən uşağı dolandıra bilmirsənsə – heç başlamağa dəyməz. Günah hər ikisindədir. Polozov N i k o l a y
Çox faydalı, faciəvi bir hekayədir – “kiçik qətl” haqqında. Canıma toxundu. Bu günün əxlaqsız reallıqları ilə bağlı aktual, qlobal və ağrıdıcı mövzu yaxşı açılıb. Qarşınızda şapkamı çıxarıram… Hörmət və daha yaxşı dövrlərə ümidlə Aleksey K r u t o v
Dəhşətli hekayədir… Göz yaşımı saxlaya bilmədim Dərim ürpəşdi… …Sizə minnətdaram, Firuz Mustafa. Bu, çox lazımlı və gözəl əsərdir. Hörmətlə, Olqa A t a n o v a
Oxudum və sarsıldım. Təşəkkürlər. Hörmətlə, Ş a h l o
Elə bil dəriyə şaxta toxundu. Belə yazmaq… Məncə, əgər bunu gənc qadınlar oxusa, heç biri qatillik etmək istəməz… Sizə böyük RAXMAT!!! Möhtəşəmdir! Gülciğan Q a y n u l i n a
Ürəklərdəşən. Sanki ruhun məsamələrindən keçib… Təəssüf ki, bu bizim cəmiyyətimizdə də var, insanlar arasında… Sizin hekayəniz heyrət doğurur, çünki hələ doğulmamış körpənin incə dünyasına varmaq lazım idi. Onlar – diridir! Çox mürəkkəb süjetli və ideyalı bir hekayə yaza bilmisiniz… Allah Sizə xeyir, sülh və xoşbəxtlik versin! Çox şadam. Təbəssümlə, Lusena Bıkova-Ş v e t s
Dəhşətli hekayə. Uşaqları ana bətnində və ya doğulduqdan sonra öldürmək böyük günahdır. Sizinlə razıyam. Amma sadə insanları səfalətə və canverməyə məcbur etmək günah sayılmır. Sizə, Firuz Mustafa, yaradıcılığınızda uğurlar arzulayıram. P.S. Sizə minnətdaram, ustad. Lyudmila D e n i s o v a
“Piştaxta” arxasında oturunca vasvası, Qarışıq fikirlərdən partlamaqda qafası, Alın götürün ordan, bitsin artıq cəzası, Sinəsinin üstünə yarlıq edin şeirin, Kitabını alan yox, edam edin şairi!
Qara bulud dolaşıb başı üstündən keçir, Günəşin şüarları dəryaca tərin içir, Gələnlər nəzər edir, guya kitablar seçir, Sevinci qram, qram, ölçüsü yox kədərin, Kitabını alan yox, edam edin şairi!
Telefon, internetlə adamlar sosiallaşıb, Tik-tok, instaqramdan şüurları kallaşıb, Axı nə kitab alsın, durub, baxıb, dolaşıb, Oturan nimdaş şair yaşayırsa betərin, Kitabını alan yox, edam edin şairi!
Hansısa sözə görə soyardılar dərisin, Söz də hədəfə dəydi tapmazdılar çarəsin, Ölüləri anılır, sayan yoxdur dirisin, Qələm, dəftər yazığın qarşılamır zərərin, Kitabını alan yox, edam edin şairi!
Mütaliə, oxuya heç qalmayınca həvəs, Kitablar da olublar əsir şeirə məhbəs, İndi fikirlər azad, indi düşüncə sərbəst, Verin oda yandırın hər misrasın, sətirin, Kitabını alan yox, edam edin şairi!
Qalaq- qalaq kitablar məzarlığı andırır, Baxışları buz kimi, içi için yandırır, Elit bir cəmiyyətdə kimləri bu qandırır, Ayağının altında kötük edin şeirin, Kitabın oxuyan yox, edam edin şairi!
QAYIDIŞ (hekayə) Yüklərin hamısını maşına yerləşdirəndən sonra əlindəki vərəqə qeydlər aparan gəncə yaxınlaşdı: — Oğlum, nə vaxt yola düsəcəyik?- asta səslə soruşdu. — Nənə can, sabah səhər yola çıxacağıq. Qaranlıq düşməmiş çatmağımız üçun tez tərpənməliyik. Qadın astaca başını tərpədib — insallah — sakit səslə söylədi. Ağır addımlarla kücəyə tərəf üz tutdu. Avtobus dayanacağına çatıb oturacaqda əyləşdi. Nuru getmiş, kədərli gözlərini yola dikdi. Az keçmədi avtobus göründü. Əllərini oturacağa dayayıb ayağa qalxdı. Gözləri yaxşı görmədiyindən nömrəni ayırd edə bilmədi. Yanında dayanan gənc xanıma – bu avtobus qəbirsanlığın yanından gecirmi? — soruşdu. — Keçir- kecir — qadın avtobusa tərəf gedə- gedə cavab verdi. O, addımlarını yeyinlədib qapının tutacağından tutub çətinliklə də olsa avtobusa mindi. Qarşıdakı boş oturacaqda əyləşdi.Avtobus tərpəndi. Gözlərini pəncərədən çölə dikib bir – birini əvəz edən ağacları, binaları ilk dəfə görürmüş kimi diqqətlə baxmağa başladı… Yadaşına nələr gəlib, nələr keçdi… Şəhərə yeni gələndə bu yollardan o qədər iş- güc dalınca qoşdurmuşdu ki… Sonralar isə bu yolu lap “su yolu” eləmişdi… — Xala, bu dayanacaq qəbirstanlığın yanıdır — bayaqkı qadının səsi onu fikirlərindən ayırdı. — Sağ ol, ay qızım — deyib , avtobus dayanan kimi düşüb üzü qəbirstanlığa tərəf ağır – ağır addımladı. Daşlarla hasara alınan qəbirlərin yanına çatanda dərindən sızıltılı bir ah çəkdi. Əlləri əsə- əsə balaca qapını açıb içəri girdi. Bir- bir baş daşlarını qəmlə süzdü. Əsən əllərini acıb “Fatihə” surəsini pıçıltı ilə söylədi. Sonra hıçqıra-hıçqıra — mən gəldim — dedi… Taqətsiz qollarını yana açıb, onları bağrına basırmış kimi fəryadla — bu dəfə sizinlə gorüsməyə yox, vidalaşmağa gəlmişəm.– deyib hönkürdü. — Hansınızdan başlayım?.. Ata, səndənmi? Bəlkə səndən, ana?.. Xəstəliyin tufan kimi gəlib əlimdən aldığı mələk qızım, səndən?..Yoxsa bu otuz ildə itgin, ölüsu – dirisi bilinməyən oğlunu axtarmaqdan yorulan, dərdlərdən başını götürub ” qaçan”, məni bu dünyada tək qoyan səndən?… — gözlərini küsgün- küsgün yoldaşının baş daşından ona baxıb sanki ağlayan şəklinə dikdi…Elə bir nalə çəkdi ki, yaxınlıqdakı qəbrin üstündə ” Yaşin” oxuyan molla belə bir an susdu… Çarəsiz halda qəbirlərin arasında oturmuşdu. Başını gah anasının, gah da atasının qəbrinə söykəyib, əlini uzadıb qızının soyuq məzar daşına sığal çəkə – çəkə susqun halda gözlərini bir nöqtəyə zilləyib durmuşdu… Nə qədər oturduğunu bilmədi… Üşüdüyünü hiss edəndə artıq qaranlıq düşdüyünü anladı. Əllərini yerə dayayıb ayağa durdu.Ətrafa baxdı. Qərbə bir sükut var idi. Ay məzarlıqdakı bütün baş daşlarını aydınlatmısdı. Elə bil qəbirstanlıqda işiqlar yanırdı… O, bir- bir baş daşlarını qucaqlayıb öpüb, sığal çəkə – çəkə: — Yurdumuzu aldı oğullarımız. Qayıdırıq torpaqlarımıza. Hökumət belə qərar verdi. Tikib verdiyi evləri indi– bosaldın — deyir. Deyir ki, yurdunuzda sizə gözəl evlər tikirik. Gedin orada yaşayın. Biz də gedirik – kədərlə sevincin qarışıb yaratdığı qərbə bir duyğu ilə dil- dodağı əsə- əsə dedi . Bir az susdu. Sonra iniltili səslə – mən sizsiz , tək- tənha oralarda neyləyəcəm?.. — sızıldayaraq bir- bir qəbirləri süzdü. Sanki onlardan cavab gözləyirdi…
Bu yaxınlarda messencerimə bir mesaj gəldi: “Niyə sevgi haqqında yazmırsınız?”
Sevgi haqqında düşünməyə, ürəyimin dərinliklərinə enib oralarda sevgi axtarmağa başladım. Sevgi nədir?! Beynim bu sualı ürəyimə, ürəyim isə beynimə ötürürdü. Nəhayət, axtarışlarım məni ürəyin incə bir damarına və beynin sağ yarımkürəsindəki o mistik paya aparıb çıxardı. Şüuraltı işə düşdü:
“Könüldən könülə yollar görünür…” Bu ifadəni ilk dəfə on səkkiz yaşımda, qrup yoldaşımdan eşitmişdim. Avtobusa mindiyimiz anda demişdi. Bir anlıq dayanıb ona tərəf boylanmış və dediklərini astaca təkrar etmişdim. Yolboyu bu haqda düşünmüşdüm… Sonra illərlə xatırlamadım heç.
Bunu mənə xatırladan isə İnstaqramda qarşıma çıxan bir videoçarx oldu;
Lorens Entoni adlı bir qoruqçu Afrikadakı evində ürək tutmasından vəfat etmişdi. O, ən vəhşi filləri belə əhliləşdirməkdə usta idi və buna görə yerli əhali arasında çox tanınırdı. Camaat onu fillərə pıçıldayan adam adlandırırdı. İnsanlara hücum edən fillər belə Entonini görəndə sakitləşərdilər. O bir çox filin həyatını xilas etmiş, onlarla dost olmağı bacarmışdı. Ən təəccüblü hadisə isə Entoninin ölümündən 12 saat sonra baş vermişdi.
Bir sürü fil meşənin dərinliklərindən gələrək uzun bir məsafə qət etmiş, onun evinin önündə dövrə vuraraq iki gün orada qalmışdı. Daha sonra qoruqçunun ölümünü uzaq məsafədən duyub iki günlük yol qət edərək gələn yeni bir fil sürüsü də onlara qoşulmuşdu. Bu iki fil sürüsü öz qoruqçularına sadiq qalaraq ona yas tutmuşdu. Onlar ürəkdən bağlandıqları bir qəlbin dayandığını ən uzaq məsafədən belə hiss etmişdilər.( Qəlbin ritminə bir bax.)
Səməd Vurğunun “Vaqif” dramındakı o məşhur misranın – “Gözüm gözünüzdən uzaq olsa da, könüldən könülə yollar görünür” – kökü əslində bir Quran ayəsinə və qədim hikmətə əsalanır: “Minəl-qəlbi iləl-qəlbi səbil”.
Bəzən həyatın dalğaları insanı sahilə çırpır. Həyatın ağır yükü, insanların saxtalığı, yaşanan xəyal qırıqlıqları insanı yavaş-yavaş özündən uzaqlaşdırır. Heç kimin hiss etmədiyi o səssiz yorğunluq gecələr daha çox üzə çıxar. Çünki gecə insanın özü ilə baş-başa qaldığı ən səssiz zamandır.
Elə gecələr olar ki, insan aynaya baxanda özünü tanımır. Gözlərində əvvəlki işığı görmür, üzündəki təbəssümün saxta olduğunu anlayır. Düşüncələr bir-birinə qarışar, keçmişin peşmanlıqları ilə gələcəyin qorxuları arasında sıxılıb qalar. İnsan özünü suallar içində tapar: “Mən kim oldum?”, “Nə üçün dəyişdim?”, “Nə vaxt bu qədər yoruldum?” Bu sualların cavabı isə çox vaxt dərhal tapılmaz. Çünki insan özünü bir anda itirmədiyi kimi, bir anda da tapa bilmir.
Qaranlıq gecələr bəzən insanın ən böyük müəllimi olur. Həmin qaranlıq gecələrdə insan öz yaralarını görür, qorxuları ilə üzləşir, həqiqətlərlə qarşılaşır. Bəzən bir damla göz yaşı, bəzən uzun bir sükut insanın içində illərlə gizlətdiyi duyğuları üzə çıxarır. Anlayırsan ki, həyatda ən çətin mübarizə başqaları ilə deyil, insanın öz-özü ilə apardığı mübarizədir.
Özünü itirmək bəzən həyatın insana verdiyi ən ağır dərs olur. Çünki insan özünü itirdikcə əslində nələrin vacib olduğunu anlamağa başlayır. Həqiqətlər insanı ağrıtsa da, onu daha güclü edir. Çünki insan ən çox qırıldığı yerdən böyüyür. Ən dərin yaralar bəzən insanın ən böyük dəyişiminə çevrilir.
İnsan nə qədər yorulsa da, nə qədər qırılsa da, bir gün yenidən ayağa qalxmaq istəyir. Özünü tapmaq da məhz həmin anda başlayır. İnsan öz səsini yenidən eşidəndə, öz dəyərini anlayanda, başqalarının deyil, öz qəlbinin istəkləri ilə yaşamağı öyrənəndə dəyişir. O zaman anlayır ki, xoşbəxtlik uzaqlarda deyil, insanın öz daxilindədir.
Özünü yenidən tapdığı gecələr insan üçün yeni başlanğıca çevrilir. O gecələrdən sonra insan əvvəlki insan olmur. Daha sakit, daha güclü və daha anlayışlı olur. Çünki həyatda hər itki insana bir həqiqət öyrədir. İnsan bəzən dağılmadan toparlana bilmir, qırılmadan güclənə bilmir, itirmədən isə özünü tapa bilmir. Buna görə də insanın yaşadığı ən qaranlıq gecələr onun həyatındakı şöləyə çevrilir.
Tanınmış yazıçı Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Ziyadar” mükafatı laureatı Sədulla Şirinovun “Şəhid atası” adlı yeni kitabı işıq üzü görüb. Yazarlar cameəsi adından bu münasibətlə Sədulla müəllimi təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Qeyd edək ki, “Şəhid atası” Sədulla Şirinovun sayca yeddinci kitabdır. Onun əvvəllər işıq üzü görmüş digər altı kitabı da PDF formatında aşağıda təqdim olunub (bu kitabları səhərimizin kitab dükanlarından ənənəvi kağız variantnda da əldə etmək mümkündür):
Bayramınız mübarək olsun əziz yazarlar və oxucular!
MAY “ULDUZ”U İŞIQ ÜZÜ GÖRDÜ “Ulduz” jurnalının may sayı çapdan çıxıb. Nömrə Ay Bəniz Əliyarın özüylə söhbəti və şeirləri ilə açılır. “Nəsr” bölümü İlqar Rəsulun “Hava limanı”, “Mamam”, Sabir Etibarlının “Gəlmə”, Orxan İsmayılovun “İlk əməliyyat”, Tural Turanın “Anamın vəsiyyəti”, Ülkər Yusifovanın “Çəhrayı xatirə”, “Yuxusuzluq”, Fidan Vahidin “Əyri kölgə”, Nadir Qocabəylinin “İydə ağacı” hekayələrini təqdim edir. “Şeir vaxtı”nda Tural Cəfərli, Sevinc Qərib, Aynur Haqverdi, Zöhrab Mehdi, Firəngiz Sabirqızı, Elsevər Məsim və Reyhan Kənanın şeirləri yer alır. Qulu Ağsəsin “Qəza törədən “Təcili yardım” essesi də may sayının maraqlı yazılarındandır. Elxan Yurdoğlu Naxçıvan ədəbi mühitindən üç xanımın – Aytəkin Səfərəliyeva, Qəmər Sözay və Leyla Səfərovanın yaradıcılığından nümunələri təqdim edir. “Tribuna”da “Mümtaz ömrünün dolanbacları” yazısı ilə filologiya elmləri doktoru, professor Asif Rüstəmli, ““Rus gəmisində intihar”: seçim, vicdan və susmamaq “ yazısı ilə İlham Tahirovdur. AYB-nin Aran bölməsinin sədri Sərvaz Hüseynoğlunun təqdimatında Selcanın “Çapıq” hekayəsi oxucuların ixtiyarına verilib. “Debüt”də yeni şeirləri ilə Hacıbala Mahmudovdur. “Dərgidə kitab” Kamil Şahverdinin “Bir daha himnimiz haqqında” 6-cı yazısını təqdim edir. “Dərgidə sərgi”də rəsm əsərləri ilə Günəş Kərimdir. PDF OXU: 5
5