ATANIN KİÇİK OĞLUNA CAVABI Ona parça demə, bayraqdır o, bil, Ona şəhid qanı axdı, ey oğul. Keçsə uzun illər, dəyişsə nəsil, Ondan da ötəsi yoxdu, ey oğul.
O, hədiyyə deyil, pay deyil, ogul. Adi ulduz deyil, ay deyil, ogul Bayraq adilərə tay deyil, oğul Ondan da ötəsi yoxdu, ey oğul
Min bayraq içindən seçməyə dəyər, Müqəddəsdir ona and içməyə dəyər. Onunçün canından keçməyə dəyər, Ondan da ötəsi yoxdu, ey oğul.
Bayrağımız bizim vüqarımızdır, Vətənlə bağlanmış ilqarımızdır, Andımız, əhdimiz, qərarımızdır, Ondan da ötəsi yoxdu, ey oğul.
Sən də bayrağını daim uca tut, Onu, etiramla hər yerdə tanıt. Bayrağı unutma, özünü unut, Ondan da ötəsi yoxdu, ey oğul!
AZƏRBAYCAN Ətir olub bir şüşədə Qıfıllandı, bağlı qaldı. Tədbirlərdə, məclislərdə Önə çıxan yad sinəyə Səpilərək ətir saçdı Azərbaycan… Varaq-varaq bir guşədə Oxunmamış nağlı qaldı. Arzularda, xəyallarda Qamətini əyə-əyə, Azadlığa tərəf qaçdı Azərbaycan… Almaları çox yubandı, Hər arzusu nağıl oldu, Nağıl deyən quduzlandı. Dilin dandı, adın dandı… “Şimal”, “cənub” arazlandı. Bəyaz atlı bir özğəyə Bel bağladı, qucaq açdı Azərbaycan… Azad oldu bir hissəsi, Haray çəkir hər hissəsi. Susur yenə haqqın səsi… Qartal, quzğun arasında, Sülh quşutək səmalarda, Qayalara dəyə-dəyə, Qanad açıb uçdu, uçdu Azərbaycan…
“Qabil Nabi və dostları” Məhz bu adla baş tutdu 15.08.2025 -ci il tarixində Bakı Reabilitasiya Mərkəzində təşkil olunmuş oxucularla görüş. Oxucularla görüşdə Qabil Nabi ilə yanaşı tanınmış şair Süleyman Abdulla, şair-rəssam Sehran Allahverdi, gözəl şeirlər müəllifi Zirəddin Quliyev, həkim Naib Abdulla, Mühəndis Aydın Səfərli, dizayner-rəssam Nigar Nəbiyeva da iştirak edirdilər. Tədbir iştirakçıları müxtəlif mövzulara aid şeirlər söyləməklə yanaşı, xəstə və həkim kollektivinin ədəbiyyata dair suallarını da cavablandırdılar. Nigar Nəbiyevanın tədbirin gedişi müddətində çəkdiyi, hər kəsin marağına səbəb olan rəsm alqışlarla qarşılanmaqla yanaşı, rəhbərliyin istəyi ilə Mərkəzin bir divarından asıldı. Sonda oxuculara şairlərin imzası ilə kitablar təqdim olundu. Mərkəzdə müalicə alan xəstələrin marağına səbəb olan bu tədbirin təşkilinə görə BRM-in baş həkimi Vüsalə xanıma, təşkilatçı Leyla xanıma, təşəbbüsçü Aida xanıma minnətdarlığımızı bildiririk.
Qabillə İsa Hüseynov bir mənzildə yaşayırdılar. Dörd otaqlı mənzilin ikisində o olurdu, ailəsi ilə, ikisində də İsa. Bir yay mənzildə tək qalırlar (Arvad-uşağı rayona, istirahətə göndəriblərmiş). İsa adəti üzrə oturub işləyir, Qabil də mətbəxdə kotlet qızardır ki, nahar vaxtı birlikdə çörək yesinlər. İsa xeyli işlədikdən sonra gərnəşib ayağa durur və mətbəxə keçir. Görür ki, Qabil qolsuz köynəkdə, qan-tər içində kotlet qızardır. İsa kənarda dayanıb müşahidə edir və bilmək istəyir ki, kotletlər niyə belə partapartla bişir. Görür ki, Qabilin alnından axan tər zolaqlanıb, burnunun ucuna yığılır və orada iri damcıya çevrilib tappıltıyla sapılcaya, kotletlərin üstünə düşür və dərhal da çatıltı-partıltı başlayır. Damcılar hey bir əldən sapılcaya tökülürdü.
Qabil tüstü-duman içində, burnunun-gözünün suyu axa-axa bişirdiyi kotleti çəngələ keçirib yuxarı qaldırır, diqqətlə o üz-bu üzünə baxır və İsaya yaxınlaşır:
— Əla qızarıb. Bir dadına bax.
Onsuz da vasvası olan İsa geri çəkilir.
— Toxam.
— Elə şey yoxdu. Zəhmət çəkib kotlet qızartmışam. Oturub birlikdə ləzzətlə yeyəcəyik. Əl çəkən deyiləm. Bilirəm acsan, naz eləmə.
İsa başa düşür ki, Qabil əl çəkməyəcək. Onu da başa düşür ki, nə qədər ac olsa da, kotletə yaxın dura bilməyəcək. Birdən əlac tapmış kimi dillənir:
— Qabil, onda belə eləyək. Sən kotletləri qızart, süfrə ac, mən də gedim təzə çörək alım.
— Nə olar, lap yaxşı.
İsa gedir. Qabil şövqlə süfrə açır, pomidor-xiyar doğrayır, nimçələri düzür, sapılcanı ortaya qoyur və İsanı gözləyir.
