Hər dağda, dərədə izim var mənim! Zaur Ustacın adı yaradıcı şəxs kimi Azərbaycan oxucusuna yaxşı tanışdır. Müxtəlif mövzuda qələmə aldığı şeirlər bir çeşni kimi təbiətin al-əlvan rəngini özündə əks etdirir. Ana təbiətin halı bu şeirlərin leytmotividir. “Hər dağda, dərədə izim var mənim!” – deyən şair könülcə təbitin övladı olduğunu bəyan edir. Onun hər gülünə, tər çiçəyinə, mavi ənginliyinə, şr-şır bulaqlarına, zümrüd meşələrinə, sır-sıra kimi sıarlanmış ucaboylu dağlarına, göy-yaşıl çəmənliklərinə kim heyran olmayıb ki. Şair Z.Ustacın “Sehrinə düşmüşəm, nur ləçəklərin” obrazlı ifadəsi elə-belə, gəlişigözəl söz təki deyilməyib. Anadan olandan ölənədək – olumla-ölümün intervalıdakı qədər biz təbiətin heyranıyıq. Şairin aşağıda sizə təqdim etdiyimz şeirlərində də bu cür heyrani münasibətlər çoxluq təşkil edir, təbiəti öyrənməyə, sevməyə və qorumağa xidmət edir. Bundan gözəl, bundan savab nə iş ola bilər ki?! Əslində hamımız təbiətin övladı olduğumuz və ondan faydalandığımız kimi, onu qorumağı da bacarmalıyıq. Ən azı təqdim edilən yaradıcılıq nümunələri bir örnək kimi bu məqsədə xidmət edir. Uğurlu olsun! Təqdim edir: Yusif DİRİLİ
Üstündən yüz Araz axsın, Torpaq, bizim torpağımız!!! Güney, Quzey fərq eləməz, Oylaq, bizim oylağımız!!! * * * Axışı lal, susur Araz, Mil, Muğanı yorur ayaz, Kərkükdən ucalır avaz, Oymaq, bizim oymağımız!!! * * * Göyçə dustaq, Urmu ağlar, Yaşmaq düşər, börü ağlar, Qaşqayda bir hürü ağlar, Papaq, bizim papağımız!!! * * * Dörd bir yanın qarabağlı, Dəmir qapı çoxdan bağlı, Bir ağacıq qol, budaqlı, Yarpaq, bizim yarpağımız!!! * * * Ustac boşa deməz əlbət; -“Sərhədinə elə diqqət”, Bu kəlamda var bir hikmət, Sancaq bizim sancağımız!!!
NADANLIQ
Urmu axan göz yaşımdı,
Yanağımda duz olubdu…
Urmu, Urmu söyləməkdən
Bağrım başı köz olubdu…
* * * Şümürə lənət deyənlər Susuz qoyubdu dindaşın… İnsan insana qənimdi, Günahı nə dağın, daşın? * * * Savalanı dərd qocaltdı, Murov soyuqdan üşüyür… Araz sükütun pozmayır, Kür əlçatana döşüyür… * * * Dəmir Qapım pas atıbdı, Neçə körpüdən keçmirik… Kərkük, Mosul unudulub, Bağdada iraq demirik… * * * Nəsimi nəşi Hələbdə, Füzuli hərəmdə qalıb… Babəkin ruhu sərgərdan, Bəzz qalasın duman alıb… * * * Suyumu daşla boğurlar, Daşımı suyla yuyurlar… Xudafərin, Urmu incik, Bizləri bizsiz qoyurlar… * * * Şah babam yol ortasında, Koroğlu göylərdə gəzir… Bizi, bizdən ayrı salan Nadanlıq ruhumu əzir…
TUNCAYA
(Tuncayın timsalında !!!)
Tanrı tutub, ağ torpaqdan mayanı, Gündoğandan Günbatana sənindi! Nişan verib, yeddi günlük Ayını Əksi düşən tüm torpaqlar sənindi * * * Xəzəri ortaya düz qoyub nişan, Boynuna dolanan Hilal sənindi! Ən uca zirvələr, ən dərin göllər Ormanlar, dəryalar, düzlər sənindi! * * * Tanrının payıdı, lütf edib sənə, Tanrıya sarsılmaz inam sənindi! Ataya, Anaya, qocaya hörmət Sirdaşa sədaqət, güvən sənindi! * * * Zamanla hökm etdin tüm yer üzünə Hakimiyyət sənin, höküm sənindi! Aman istəyəni kəsmədin heç vaxt, Ən böyük ədalət, güzəşt sənindi! * * * Unutma ki, lap binədən belədi, Mərhəmətli, yuxa ürək sənindi! Xilas etdi, bağışladı ənamlar, Yamana yaxşılıq, ancaq sənindi! * * * Döyüşdə, düşməni alnından vuran, Süngüsü əlində ərlər sənindi! Savaşda, uçağı kəməndlə tutan, Qüvvəsi qolunda nərlər sənindi! * * * Dəli-dolu Türk oğullar cahana Bəxş etdiyi şərəfli ad sənindi! Adı gəlsə, yeri-göyü titrədən Qorxu bilməz, şanlı əsgər sənindi! * * * Çöldə simgə etdin Qurdu sancağa, Kəhər Atın ən yaxşısı sənindi! Ay-yıldızı nişan tikdin Bayrağa, Zəkalar, dühalar tümü sənindi! * * * Tutduğun yol tək Tanrının yoludu, Aydın zəka, tər düşüncə sənindi! Çoxu deyir, tay dünyanın sonudu, Fəqət bilməz, yeni dünya sənindi!!!
VƏTƏN Adəmi dünyaya bəxş edən, Vətən, Doğmalar içində yada dönmüsən. Dünyanın bağrında qoca vulkantək, Hərdən kükrəmisən, hərdən sönmüsən. *** Kiminə yol oldun, kiminə qapı, Nadirtək nadirin anasısan sən! Uca Yaradanın sənət əsəri, Zərdən imə-ilmə hanasısan sən! *** Dahi Nəsiminin şanlı vətəni, Dərin dühaların uca yurdusan! Qılıncı, qələmi qoşa qanadtək, Daim hazır olan qoca ordusan! *** Kimi iki deyir, kimi dörd deyir, Min dəfə yüz yerə bolunmusən sən! Paramparça olub, tikə-tikədir, Vətənim içində boğulan Vətən… *** Bizi diri tutan əcdadın ruhu, Nabatdan, şəkərdən şirin dilimdir. Tarixin özüylə el-el gəzdirən, Törəsin şah bilən ulu elimdir. *** Tomrisin andını andımız bilək, Adəmdən bu yana ulum bir çətən! Tarixdən dərs alaq, ibarət götürək, Bir daha, ta dara düşməsin Vətən! 12.11.2021. Bakı.
YEL Kim üçünsə mələkdi, Kim üçünsə fələkdi, Nə mələkdi, nə fələk… Küləkdi bu, küləkdi! * * * Arada küsər belə, Hirs ilə əsər belə, Ümidi kəsər belə, Ələkdi bu, ələkdi! * * * Yenə əsdi, ələdi, Acı fikrə bələdi, Toxu dilək dilədi, Diləkdi, bu diləkdi! 11.11.2021-Bakı.
Yazarlar jurnalının noyabr sayı şanlı Zəfərimizə həsr olunb.
BU SAYIMIZDA:
Baş redaktordan…………………………………………..3
Sona Abbasəliqızı (İsmayılova). Məhəbbətin gücü..4
Zaur Ustac. O şeiri bir də söylə Ərdoğan……………9
Qismət Tağıyev. Bədbəxt………………………………..19
Səma Muğanna. Tanrı əmanətinin göz yaşları…..47
Ülvi Aydın. Şeirlər………………………………………….50
Nuranə Rafailqızı. Şeirlər………………………………..52
Aytac İbrahim. Altıncı sinifdə oxuyurduq……………58
Boluslu Anar Əlioğlu. Şeirlər……………………………60
Aqşin Hacızadə.Şeirlər…………………………………..63
Samir Mustafayev. Şeirlər……………………………….67
Mövlud Ağamməd. Şeir…………………………………..70
Əsgər Ordubadlı. Şeirlər………………………………..72
Zaur Ərmuğan. Şeirlər…………………………………..75
Zaur Ustac. Şeirlər……………………………………….81
Şahnaz Şahin. Səmimi söhbət……………………….87
Salam olsun, Azərbaycanın ilk hibrid jurnalı olan “Yazarlar”ın çox dəyərli yazarları və oxucuları! Bizim yalnız bir məqsədimiz var ki, o da “Yaradıcı uşaq – gәnclәrin dövrü mәtbuatda çıxışını asanlaşdırmaq , onların tanınmasına kömәklik göstәrmәk” olmaqla məramnaməmizdə çox aydın şəkildə qeyd olumuşdur. Aylıq ədəbi-bədii, elmi jurnal olan “Yazarlar” kitabxanalar üçün ənənəvi qaydada məhdud sayda nəşr olunur və elektron formatda bir neçə sabit, dayanıqlı, təhlükəsiz platformadan PULSUZ olaraq yayımlanır. Jurnalın bu günə qədər çap olunmuş bütün nömrələrini BİTİK.AZ saytından sifariş yolu ilə əldə edə bilərsiniz. Eyni zamanda Wahtsapp: (+994) 70-390-39-93
XALQIMIN, ORDUMUN İLHAMI İLHAM! Ən uca kürsüdən dedi sözünü, Bircə hərəkətlə sildi yüzünü, Bilmək istəyirsən əgər düzünü, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham! * * * Əvvəlcə xainin qırdı belini, Sonra namərdlərin kəsdi dilini, Sevdi obasını, sevdi elini, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham! * * * Yüz ölçdü, bir biçdi, ustdan usta, Mizanı yerində; nə tez, nə asta, Cəngilər çalındı bu dəfə “Rast”da, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham! * * * Bir həmlədə pozdu kələyin, fəndin, Uçudu, dağıtdı illərin bəndin, Hər dəfə yanıltdı düşmənin zəndin, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham! * * * Ustaca bəllidi zamanın feli, Taixdə dastandı babamın qolu, Dəmir yumruq oldu İlhamın əli, Tarixindən aldı ilhamı İlham! Xalqımın, ordumun ilhamı İlham!
USTACAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam!
ONU TANRI SEÇİB Şərəfli əcdadın şanlı övladı , Bütün ulusunun qolu, qanadı, Hər yanda fəxrlə çəkilir adı, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu! * * * İlhamdır istəyi, elin arzusu, Amalı, bir şirin dilin arzusu, Əməli, tər qönçə gülün arzusu, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu! * * * Nizamı, gərdişi ustadan usta, Təftişi, gedişi ustadan usta, Planı, döyüşü ustadan usta, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu! * * * Seçir, sonalayır, sorur düşməni, Ağladır, sızladır, yorur düşməni, “iti qovan kimi qovur düşməni” Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu! * * * Nitqi, bəlağəti, şəsti yerində, Görkəmi yerində, büstü yerində, Alınmaz qaladı, postu yerində, Çağ açıb qapadan söydandır soyu! Tanrı tərəfindən qutlanıb toyu!
DAĞLAR (Dağlara xitabən üçüncü şeiri) Tarix səhnəsində yetişdi zaman, Başlanmış bu çağın mübarək, dağlar! Hələ nə zəfərlər gözləyir bizi, Qutlanmış novrağın mübarək, dağlar!
* * * Dövranın gərdişi döndü, dəyişdi, Davadan doğulan ərlər yetişdi, Didilmiş yaralar tutdu, bitişdi, Üç rəngli duvağın mübarək, dağlar!
* * * Nə vaxtdır yol-iriz bağlı qalmışdı, Qoynunda yağılar məskən salmışdı, Canımı sağalmaz bir dərd almışdı, Sayalı qonağın mübarək, dağlar!
* * * Qurtuldu yağıdan zənburun, balın, Bir başqa görünür yamacın, yalın, Zirvəndən boylanır şanlı hilalın, Müqəddəs sancağın mübarək, dağlar!
* * * Haqqa nisbət tutub ulu Ələsgər, Andırıb, tanıdıb, bilib pərisgar, Hər səngər məbəddi, pirdi hər əsgər, Şuşa tək ocağın mübarək, dağlar!
* * * Ay Ustac, min şükür arzuna yetdin, “Dədə”n gedən yolu, sən də qət etdin, Dolandın dünyanı yurdunda bitdin, Doqquzu zər tuğun mübarək, dağlar!
ÜÇ QARDAŞ (Azərbaycan, Türkiyə, Pakistan qardaşlığına)
Bir qardaş sağında, biri solunda, Təpəri dizində, gücü qolunda, Qardaşlıq məşəli yanır yolunda, Yeni çağ başladır xan Azərbaycan! Türkiyə, Pakistan, can Azərbaycan! * * * Xətai amalı bu gün oyaqdır, Nadirin əməli bu gün dayaqdır, İlhamın təməli bu gün mayakdır! Yeni çağ başladır xan Azərbaycan! Türkiyə, Pakistan, can Azərbaycan! * * * Zamanla yaşadıq xeyli qeylü-qal, Görməsin bir daha bu birlik zaval, Dağlara biryolluq qayıdır Hilal, Yeni çağ başladır xan Azərbaycan! Türkiyə, Pakistan, can Azərbaycan!
YARADAN YARATDI (Dodaqdəyməz) Tala tala, meşə meşə, dağı dağ, Yaradan yaratdı yer naxış-naxış. Sısqa sısqa, dərya dərya, arxı arx, Yaradan yaratdı yer naxış-naxış. * * * Aqil alar dərsi iki alandan, Haqq ayrılar, çıxar yağtək yalandan, Həyat keçər, əyri-əyri dalandan, Yaradan yaratdı yer naxış-naxış. * * * Taclı Şair, taxtın, tacın sirdi sirr, Sənə çatan baxtın, bacın sirdi sirr, Qarşı yatan ağrın, acın sirdi sirr, Yaradan yaratdı yer naxış-naxış. 07.11.2021-Bakı ş.
Anamın doğum gününə ANA YURD (esse) Ana təkcə insan dünyaya gətirən varlıq deyil. Ana həm də yaddaşdır, kökdür, başlanğıcdır, ocaqdır. İnsan ilk nəfəsini ananın qucağında alırsa, ilk kimliyini də ana yurdun qoynunda tapır. Dünyanın bütün yolları haradan başlayırsa başlasın, mütləq bir gün insanı öz ana yurduna aparır. Çünki insanın ruhunun xəritəsi doğulduğu torpağın yaddaşında çəkilir. Ana yurd torpaqdan böyük anlayışdır. O, daşın yaddaşı, ağacın nəfəsi, suyun səsi, ocağın istisi, ananın laylasıdır. Hər xalqın varlığı onun ana yurdunun yaddaşında yaşayır. Min illər boyu nəsillər dəyişir, zaman dəyişir, dünya dəyişir, amma ana yurd dəyişmir. O yalnız öz övladlarını gözləyir. Biz çox vaxt dünyanı böyük şəhərlərdə, uzaq ölkələrdə, yad küçələrdə axtarırıq. Halbuki dünyanın ən böyük həqiqətləri bəzən bir ananın ilmə-ilmə toxuduğu xalçada gizlənir. Bir palazın naxışında yüz illərin sözü yatır. Bir gəbənin rəngində bir xalqın taleyi yaşayır. Analar sadəcə yun əyməyiblər. Sadəcə xalça toxumayıblar. Onlar tarix toxuyublar. Tale toxuyublar. Kimlik toxuyublar. Hər ilmədə bir nəsihət gizlədiblər. Hər naxışda bir yol qoyublar. Hər çeşnidə gələcəyə ötürülən sirr saxlayıblar. Ana yurd da belə yaranıb. Əllərin zəhmətindən, alın təri ilə yoğrulmuş torpaqdan, min əzabdan keçmiş yaddaşdan. Babalar at belində qoruyub bu yurdu. Nənələr sandıqlarda yaşadıb. Analar laylalarda böyüdüb. Atalar əmanət qoyub. Övladlar da onu yaşatmaq üçün doğulublar. Bir xalqı məğlub etmək üçün əvvəl onun yaddaşını əlindən almaq lazımdır. Amma yaddaşı xalçaya köçmüş xalqı unutdurmaq çətindir. Palazına tarix yazılmış milləti tarixdən silmək mümkün deyil. Ana yurd bəzən kənd yoludur. Yağışdan sonra torpaq qoxusudur. Payızda yarpaqların ayaq altında xışıldamasıdır. Uşaqlıqda qaçdığın küçədir. Səni tanıyan ağacdır. Qapısında adını bilmədən səni gözləyən evdir. Ana yurd insanın içində yaşayır. İllər keçir. İnsan uzaqlara gedir. Başqa şəhərlər görür. Başqa dillər eşidir. Başqa həyatlar yaşayır. Amma bir gün qəfil bir qoxu, bir səs, bir mahnı, bir xalça naxışı insanı geri aparır. Uşaqlığa. Ocağa. Anaya. Yurda. Çünki insan heç vaxt ana yurdundan tam ayrı düşmür. Ana yurdun daşı da doğmadır. Suyu da doğmadır. Küləyi də doğmadır. Çünki insan özünü yalnız tanıyan torpaqda bütöv hiss edir. Ana yurdun sevgisi sərhəd tanımır. O, yalnız xəritədə görünən məkan deyil. O həm də insanın ruhunda yaşayan vətəndir. Ana yurd bizə danışmadan öyrədir. Səssiz şəkildə böyüdür. Bəzən bir qocanın baxışında görünür. Bəzən bir uşağın gülüşündə. Bəzən bir ananın yorğun əllərində. Ana yurd öyrədir ki, insan haraya getsə də, ipin ucunu itirməməlidir. Kələfin ucu yaddaşda qalmalıdır. Kim olduğunu unutmaq olmaz. Hansı ocaqdan çıxdığını unutmaq olmaz. Çünki ağac kökü ilə yaşayır. İnsan da elə. Ana yurd min illərin arğacından keçən ömür yoludur. Dünənlə sabahın arasında uzanan körpüdür. Ata sözünün, ana nəfəsinin, xalq yaddaşının müqəddəs ünvanıdır. Ana yurd bir xalqın özünü tanımasıdır. Ana yurd insanın özünə qayıdışıdır. Ana yurd — Anadır. 05.11.2021. Bakı.
