O KƏLAGAYI
Eh, mənim yaşıl, soğanı kəlağayım,
səni bir gün dəmir mafəyə sancaqladım,
Küləkdə dalğalandırdım.
Dəmir mafədə sakitliyini görərkən,
Artdı Bakı küləyinə son etibarım.
Ancaq sən Bakı küləyini cilovlamağı bacardın.
İndiyəcən qalıb paslı yaddaşımda
Necə atamla, qardaşımla,
anam da
bax, bu kəlağayı başında
Getdik 1966-da
Sankt-Peterburqa.
Püskinin dueldə öldüyu yer
Dönüb olmuşdu “Çernaya reçka” adlı qəşəng otel…
Alnımdakı narahat qıvrım tel
İlk dəfə orda məni oxşatdi şairə,
Hətta göz vurdu orda mənə bir oriyental qız,
Cariyə,
Və sairə.
Səsləndi qulaqlarımda ilk qafiyə.
Çıxdım orda qardaşımla duelə.
İlk görünməz güllə
orda ağrıtdı köksümü.
Şair ölümünü, ömrünü
yaşadım, təkrarladım altı yaşımda,
Bir də gördüm bu həyat kinoafişama
Anam baxır,
Bu kəlağayının ucları isə,
tamam göz yaşlarındadır,
Tamam göz yaşlarında.
Sonra ötürdük dayanacaqdakı sapsarı tramvayı.
Neva sularında əridi, itdi
Qış sarayı.
Unutduq imperator Nikolayı.
İndi mafənə sancıram
o kəlağayını.
Müəllif: Həmid Herisçi
Həmid Herisçinin digəri yazıları
Oxuyun >> Gözündə tük var
Zaur Ustacın şeirləri haqqında