www.bitik.az tərəfindən yazılmış bütün yazılar

Zaur Ustac yazır

Ötən həftənin mədəni mənzərəsi
    Salam olsun, çox dəyərli oxucum! Bu dəfə söhbətimizi ötən həftə ərzində baş vermiş iki mühüm mədəni hadisə üzərində qurmağa çalışacağam. Onlardan birincisi Azərbaycan hərb tarixinin ən hünərli oğullarından biri, Şah İsmayıldan bizə miras qalan qılınc və qələmi qoşa qanad kimi daşımaq ənənəsinə bütün ömrü boyu sadiq qalmış polkovnik rütbəli şair Ramiz Duyğun irsi, ikincisi isə Azərbaycan mədəniyyətinin canlı yaddaşı Maqsud İbrahimbəyovun qəhrəmanları, Rüstəm İbrahimbəyovun ideyaları və bütövlükdə İbrahimbəyovlar irsi haqqında olacaq:
-Azərbaycan hərb tarixinin hünərli şair oğlu
    Hər xalqın tarixində elə şəxsiyyətlər olur ki, onların ömür yolu bir neçə peşənin, bir neçə missiyanın və bir neçə taleyin qovşağında formalaşır. Belə insanların fəaliyyəti təkcə yaşadıqları dövrün deyil, gələcək nəsillərin də mənəvi yaddaşına çevrilir. Ötən həftə Azərbaycan Respublikasının Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatında keçirilən anım və kitab təqdimatı mərasimi məhz belə bir şəxsiyyətin – görkəmli şair, tərcüməçi, ssenarist, həkim, ictimai xadim, polkovnik Ramiz Duyğunun xatirəsinə həsr olunmuşdu.
     “Duyğunlu duyğular” kitabının təqdimatı ilə müşayiət olunan tədbir sadəcə bir anım mərasimi deyil, həm də Azərbaycan hərb və ədəbiyyat tarixində özünəməxsus iz qoymuş bir insanın həyat yoluna nəzər salmaq imkanı yaratdı. Tədbir iştirakçılarının çıxışları göstərdi ki, Ramiz Duyğunun adı təkcə poeziya ilə deyil, həm də vətənə xidmət, insanlıq və mənəvi məsuliyyət anlayışları ilə sıx bağlıdır.
      Mərasim şəhidlərin əziz xatirəsinin bir dəqiqəlik sükutla yad edilməsi ilə başladı. Bu sükut əslində bir ömrün, bir xidmət yolunun və bir nəslin yaddaşının ehtiramla xatırlanması idi. Sonrakı çıxışlar isə Ramiz Duyğunun çoxşaxəli fəaliyyətinin müxtəlif istiqamətlərini işıqlandırdı.
     Kitabın tərtibçisi, tanınmış jurnalist, şair-publisist və Qarabağ müharibəsi veteranı polkovnik Mahir Cavadlı mərhum şairin həyat yolundan bəhs edərək onun Azərbaycan Televiziyasında yayımlanan “Hünər” verilişində gördüyü mühüm işləri xüsusi vurğuladı. Həmin illərdə minlərlə azərbaycanlının taleyinə işıq salan bu fəaliyyət İkinci Dünya müharibəsində itkin düşmüş soydaşlarımızın məzarlarının tapılması istiqamətində əsl vətəndaşlıq nümunəsi idi. Ramiz Duyğun yalnız qələmi ilə deyil, gördüyü əməli işlərlə də yadda qalmışdı.
     Onun müstəqillik dövründə müxtəlif güc strukturlarında mətbuat xidmətlərinə rəhbərlik etməsi, “Xalq Ordusu” və “Sərhəd” qəzetlərinin baş redaktoru kimi fəaliyyəti dövlətçilik və hərbçilik ənənələrinin təbliğində mühüm rol oynayıb. O, hərbi jurnalistikanın inkişafına xidmət edən, vətənpərvərlik ruhunu söz vasitəsilə cəmiyyətə çatdıran ziyalılardan biri idi.
     Veteranlar Təşkilatının sədri polkovnik Cəlil Xəlilovun çıxışında səsləndirdiyi fikirlər Ramiz Duyğunun hərbçi nüfuzunu bir daha nümayiş etdirdi. Yeni formalaşan milli Sərhəd Qoşunlarında xidmət etdiyi illərdə o, peşəkarlığı, prinsipiallığı və yüksək mənəvi keyfiyyətləri ilə həmkarlarının rəğbətini qazanmışdı. Çətin və mürəkkəb dövrlərdə onun nümayiş etdirdiyi mövqe əsl zabit məsuliyyətinin nümunəsi kimi xatırlanır.
      Mərhum şairlə uzun illər dostluq etmiş AMEA-nın müxbir üzvü, professor Südeyf İmamverdiyev isə onun şəxsiyyətinin fərqli tərəflərini diqqətə çatdırdı. Həkim kimi insanlara şəfa verən, şair kimi milli ruhu yaşadan, ictimai xadim kimi cəmiyyətə xidmət edən Ramiz Duyğun öz fəaliyyətində vətəndaşlıq mövqeyini hər zaman ön planda saxlayıb. Onun yaradıcılığı milli kimliyin, vətən sevgisinin və mənəvi dəyərlərin təbliği baxımından xüsusi əhəmiyyət daşıyır.
     Tədbirdə təqdim olunan “Duyğunlu duyğular” kitabı da məhz bu zəngin irsin qorunmasına xidmət edir. Kitabda toplanmış məqalələr, şeirlər, xatirələr və düşüncələr bir insanın həyat salnaməsindən daha çox, bütöv bir dövrün mənəvi mənzərəsini əks etdirir. Oxucu burada yalnız şair Ramiz Duyğunu deyil, həm də zabit Ramiz Məlikovu, vətəndaş Ramiz Duyğunu və insan Ramiz müəllimi tanıyır.
     Çıxış edənlərdən Ramiz İsgəndərli, Elşad Qoca, Ellada Umudlu, Sucəddin Abdullayev, Füzuli Kərimov, Mehman Süleymanov, Üzeyir Cəfərov, Salam Cavadlı, Mustafa Əliyev və Mahir Əbilovun xatirələri bir daha göstərdi ki, Ramiz Duyğun müxtəlif nəsillərin yaddaşında eyni dərəcədə hörmətlə yaşayan şəxsiyyətlərdəndir. Onun haqqında danışan hər kəs ilk növbədə insanlığını, dostluğunu, vətən sevgisini və qayğıkeşliyini önə çəkirdi.
     Tədbirin ən təsirli məqamlarından biri Akademik Milli Dram Teatrının xalq artisti Məleykə Əsədovanın çıxışı və Ramiz Duyğunun vətənpərvərlik ruhlu şeirlərini səsləndirməsi oldu. Poeziya ilə xatirənin qovuşduğu həmin anlarda zalda toplaşanlar sanki bir daha şairin mənəvi dünyasına səyahət etdilər.
      Mədəniyyət hadisələrinin çoxaldığı bir dövrdə belə tədbirlər xüsusi əhəmiyyət daşıyır. Çünki onlar yalnız bir insanın xatirəsini yaşatmır, həm də cəmiyyətin yaddaşını möhkəmləndirir. Tarixini unutmayan xalq gələcəyini daha inamla qurur. Ramiz Duyğun kimi şəxsiyyətlərin ömür yolu isə bu yaddaşın canlı səhifələridir.
       Ötən həftənin mədəni mənzərəsində diqqət çəkən bu tədbir bir daha sübut etdi ki, Azərbaycan xalqı öz söz adamlarını, ziyalılarını və Vətən uğrunda xidmət göstərən övladlarını unutmur. Şair, həkim, jurnalist, tərcüməçi, ictimai xadim və polkovnik Ramiz Duyğunun ömür yolu milli-mənəvi dəyərlərə sədaqətin, vətən sevgisinin və xidmət fəlsəfəsinin parlaq nümunəsidir.
     Onun adı Azərbaycan hərb tarixinin hünərli şair oğlu kimi yaddaşlarda yaşayacaq, qələmin gücü ilə xidmətin şərəfini birləşdirən nadir ömürlərdən biri kimi gələcək nəsillərə örnək olacaqdır.
-Rüstəm İbrahimbəyov və zaman
      Azərbaycanın mədəni həyatında ötən həftənin ən yaddaqalan hadisələrindən biri iyunun 19-da Heydər Əliyev Sarayında nümayiş olunan “Bizim Maqsud müəllim” tamaşası oldu. Bu səhnə əsəri təkcə teatr hadisəsi kimi deyil, həm də milli kino və ədəbiyyat tariximizin mühüm bir səhifəsinə yenidən baxış kimi diqqəti cəlb etdi. Tamaşanın mərkəzində xalq yazıçısı, dramaturq və ssenarist Maqsud İbrahimbəyovun yaradıcılığı dayansa da, əslində bu təqdimat tamaşaçını bütöv bir dövr, bütöv bir ədəbi mühit və İbrahimbəyovlar fenomeni üzərində düşünməyə sövq etdi.
       Azərbaycan mədəniyyətində İbrahimbəyov soyadı xüsusi yer tutur. Bu soyad təkcə Maqsud İbrahimbəyovun deyil, həm də onun qardaşı, dünya şöhrətli yazıçı, dramaturq, kinossenarist və ictimai xadim Rüstəm İbrahimbəyovun fəaliyyəti ilə bağlıdır. Onların yaradıcılığı onilliklər boyu Azərbaycan insanının düşüncə dünyasını, estetik zövqünü və milli özünüdərkini formalaşdıran mühüm amillərdən biri olub.
      “Bizim Maqsud müəllim” tamaşasında “Uşaqlığın son gecəsi” və “Bizim Cəbiş müəllim” filmlərinin yeni interpretasiyası təqdim edildi. Tamaşaçılar bir tərəfdən tanış qəhrəmanları yenidən gördülər, digər tərəfdən isə onların talelərinə fərqli rakursdan baxmaq imkanı qazandılar. Səhnədə real vaxt rejimində aparılan çəkilişlərin nəhəng ekrana ötürülməsi kino ilə teatrı birləşdirən maraqlı bir eksperiment kimi yadda qaldı. Bu yanaşma müasir teatr dilinin imkanlarını nümayiş etdirməklə yanaşı, klassik irsin yeni nəsillərə çatdırılması baxımından da mühüm əhəmiyyət daşıyırdı.
     Maqsud İbrahimbəyovun yaratdığı qəhrəmanlar Azərbaycan tamaşaçısının yaddaşında çoxdan öz yerini tutub. Cəbiş müəllim, Davud, Rüstəm kimi obrazlar sadəcə ekran personajları deyil, müəyyən mənada milli xarakterin müxtəlif çalarlarının bədii təcəssümüdür. Onların həyat hekayələri bu gün də aktuallığını qoruyur, çünki insan taleyi, mənəvi seçim, vicdan və məsuliyyət kimi mövzular zamanın fövqündə dayanır.
      Bu əsərlərin yenidən səhnəyə qayıtması istər-istəməz tamaşaçını Rüstəm İbrahimbəyovun yaradıcılığı barədə də düşünməyə vadar edir. Çünki Azərbaycan kinosunun ən parlaq səhifələrinin əhəmiyyətli hissəsi məhz onun adı ilə bağlıdır. Rüstəm İbrahimbəyov uzun illər ərzində həm milli, həm də beynəlxalq kino məkanında öz sözünü demiş sənətkar idi. Onun ssenariləri insanın daxili aləmini, cəmiyyətlə münasibətlərini, zamanın yaratdığı mənəvi dilemmləri böyük ustalıqla əks etdirirdi.
      Rüstəm İbrahimbəyovun yaradıcılığının əsas xüsusiyyətlərindən biri zamanla dialoq qurmaq bacarığı idi. O, dövrün hadisələrini sadəcə təsvir etmir, onları insan taleyi prizmasından qiymətləndirirdi. Bu səbəbdən onun əsərləri müxtəlif nəsillər üçün maraqlı olaraq qalır. Çünki dəyişən yalnız zamanın dekorasiyasıdır, insanın daxili aləmi isə mahiyyət etibarilə eyni suallar qarşısında dayanır.
     “Bizim Maqsud müəllim” tamaşasının ən mühüm məziyyətlərindən biri də müəllifi qəhrəmanlarının içində axtarmasıdır. Səhnədəki aktyorlar obrazların xarakterlərini anlamağa çalışdıqca, əslində yazıçının öz dünyasını kəşf etməyə səy göstərirlər. Bu yanaşma tamaşaçıya sənətkarla onun yaratdığı obrazlar arasındakı görünməz bağları hiss etdirmək baxımından maraqlı həll kimi görünür.
      Tamaşanın nümayişində ölkənin tanınmış ziyalılarının, o cümlədən Polad Bülbüloğlu və Elmar Məmmədyarovun iştirakı da hadisənin ictimai əhəmiyyətini artırdı. Bu, bir daha göstərdi ki, klassik irsə müraciət təkcə mədəni tədbir deyil, həm də milli yaddaşın qorunması prosesidir.
      Bu gün Azərbaycan mədəniyyəti yeni çağırışlarla üz-üzədir. Qloballaşan dünyada milli kimliyi qorumağın yollarından biri də klassik irsin müasir təqdimat formaları ilə yaşadılmasıdır. “Bizim Maqsud müəllim” tamaşası məhz bu baxımdan əlamətdar hadisə kimi qiymətləndirilə bilər. O, keçmişlə bu gün arasında körpü quraraq, klassik əsərlərin yeni nəfəs qazanmasının mümkünlüyünü nümayiş etdirdi.
      Ötən həftənin mədəni mənzərəsinə nəzər salarkən aydın görünür ki, zaman dəyişsə də, böyük sənət yaşayır. Maqsud İbrahimbəyovun qəhrəmanları, Rüstəm İbrahimbəyovun ideyaları və bütövlükdə İbrahimbəyovlar irsi Azərbaycan mədəniyyətinin canlı yaddaşı olaraq qalır. Çünki həqiqi sənət zamanın içindən keçərək gələcəyə yol tapmağı bacarır. Elə buna görə də Rüstəm İbrahimbəyov və zaman anlayışları bir-birindən ayrılmaz görünür: biri ömür boyu zamanı anlamağa çalışıb, digəri isə onun yaratdıqlarını yaşadaraq bu günə gətirib çıxarıb.
  Sona qədər həmsöhbət olduğunuz üçün təşəkkür edirəm. Hələlik.

Müəllif: Zaur USTAC

AVMVİB, AJB və AYB-nin üzvü, “Yazarlar” jurnalının baş redaktoru, şair-publisist, tərcüməçi-nasir, naşir

Zaur Ustacın “Buta”sı

Zaur Ustacın “Buta”sı haqqında

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDABIN DİGƏR YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

TURK ILDIZIM, BIRIDIRSIZ OZARBAYJON!

TURK ILDIZIM, BIRIDIRSIZ
OZARBAYJON!

Buyuk Turon shamollari kezar dilda,
Qardosh kuyi yangrar, qoʻshiqdir tilda.
Ozarbayjon – ildizimdir, oʻzbek elim gulshan,
Bir daraxtdan ungan navbahor gulda.

Dutor jilvalanar, soz titrar qoʻlda,
Yuraklar joʻsh urar samimiy yoʻlda.
Bir ohang boshlansa – yashagay olam,
Mehr yogʻilgaydir, ulugʻ mash’ala qoʻlda.

Qorabogʻdan kelgay mugʻomning sasi,
Samarqand bagʻrida yangrar navosi.
Shoʻx raqsga chorlagay turkiy elimni,
Qardoshlik – dillarning buyuk nafasi.

Qardosh mash’alidan yogʻilar ziyo,
Yurtim yuragida yangragay navo.
Bir kuy boshlanishi – yuraklar uygʻoq,
Mangu doʻstlik birlan, nur sochar dunyo.

Qardosh qoʻllar birlashar mayin navoda,
Mehr gullar ochilgay har bir sadoda.
Raqsga tushar hatto, gul qaro koʻzlar,
Turkiy ruh uygʻonar qalblar havoda.

Bir tomchi oqibat ming dillarga nur,
Birlik bor yurakda – soʻnmagay gʻurur.
El birlan yashaydi muqaddas iymon,
Turon qoʻshigʻida uygʻonar vijdon.

Nasiba qizi der: Ajralmas bu jon,
Turon qizidurman, qalbimda iymon.
Bir qoʻshiq kuylansa million yurakda,
Bir boʻlar osmonu, bir boʻlar vijdon.

Turk ildizim biridirsiz, Ozarbayjon!
Kindik qonim toʻkilgan yurt Oʻzbekiston!
Yuragimda joʻsh uradi, Doʻstlik madhi,
Ajdodlardan meros ildiz, Buyuk Turon!

Müəllif: Nasiba Xaydarova

Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, TYB-nin “Tomris Ödülü” laureatı, bədii qiraətçi, yazıçı-şair

Nasiba Xaydarovanın yazıları

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]

MEN TURON ELINING JASUR QIZIMAN

MEN TURON ELINING JASUR QIZIMAN

Men uchun azizdir hatto
shamoli,
Har so‘zimda yashar elning iqboli,
Men uchun muqaddas tuproq jamoli,
Men turon elining jasur qiziman.

Dilimda yulduzdek ajdodlar ruhi,
Yoritar yo‘limni haqiqat nuri,
Men uchun yuksakdir yurtning g‘ururi,
Men turon elining jasur qiziman.

Tog‘lardan balanddir orzularim bor,
Har lahza yuragim yurt bilan hamkor,
Vatan xizmatiga men doim tayyor,
Men turon elining jasur qiziman.

Umidlar yo‘lida charchamas yurak,
Elimga xizmatdir eng ulug‘ tilak,
Yurtim deb yashamoq — eng oliy istak,
Men turon elining jasur qiziman.

Ko‘zimda porlaydi yurt erta tongi,
Har nafasim qadr soatni bongi,
Men uchun bu Vatan qalbim ohangi,
Men turon elining jasur qiziman.

Yo‘limda nur sochar tarix izlari,
Har satrimda yashar elning so‘zlari,
Menga kuch bag‘ishlar xalqni ko‘zlari,
Men turon elining jasur qiziman.

Sinovlar kelsa ham egilmas boshim,
Iymonim qo‘rg‘ondir, mustahkam toshim,
Yurtim sen porlagan mangu quyoshim,
Men turon elining jasur qiziman.

G‘ururim osmondek, orzum cheksiz,
Elimga sadoqat mendadir egiz,
Yuragimda o‘chmas sadoqatli his,
Men turon elining jasur qiziman.

Müəllif: Uzuloy XAYDAROVA

Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, TYB-nin “Tomris Ödülü” laureatı, bədii qiraətçi, yazıçı-şair

UZULOY XAYDAROVANIN YAZILARI

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]

FAXR O‘ZINGDIRSAN, EY BUYUK TURON!

FAXR O‘ZINGDIRSAN, EY BUYUK TURON!

Tarix zarvarag‘i kuylagan ziyo,
Turonim o‘zingsan, tan olgan dunyo.
Ko‘hna silsilalar, tilsimot olami go‘yo,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

Amir Temurdan qolgan, tarixiy ildiz,
Qardoshlik davlatlar, asosiy negiz.
Do‘stlikdan porlagay, ma’rifiy yulduz,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

To‘marisdan qolgan, bizlarda meros,
Ilohiy ruhiyat, qalbimdan uchgan bir asos.
Shiddatu-shahdimdir, ajdodlar e’zoz,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

Ulug‘ bobolarim bitgan dostonlar,
Kuylanalar qalblarda ezgu davonlar.
Birlikdan quvvat olar barcha insonlar,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

Ilm-fan beshigisan, ma’rifat makon,
Yoritgay kelajak nurli osmonin.
Tinchlik va taraqqiyot ezgu farmoni,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

Qadriyatlar kuylanar, shaffofdir koʻzgu,
Milliylik gʻoyasi, istigʻvor tuygʻu.
Doʻstlik rishtalari, bogʻlansin mangu,
Faxr oʻzingdirsan, ey Buyuk Turon!

Avlodlar qo‘lida porloq istiqbol,
Yuksalar yurtimiz, bo‘lar baxt iqbol.
Hamjihat xalqlar-la ochiqdir har yo‘l,
Faxr o‘zingdirsan, ey Buyuk Turon!

Müəllif: Nasiba Xaydarova

Nasiba Xaydarovanın yazıları


ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Şəhadət İSAXANOVA (1949)


ŞƏHADƏT İSAXANOVA (1949)

1949-cu il 1 yanvarda Səmərqənd vilayətinin İştixan rayonunda anadan olub. Daşkənd Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsini bitirib. Özbəkistan Dövlət Televiziya və Radio Verilişləri Komitəsinin ədəbi-dramatik verilişlər redaksiyasında redaktor (1971 – 1979-cu illər), “Səadət” (1979 – 1983-cü illər) jurnalında redaktor, “Gənc gvardiya” nəşriyyatında (1983 – 1994-cü illər) şöbə müdiri, baş redaktor müavini, baş direktor müavini və baş direktor vəzifələrində çalışıb.
“Gecikmiş bəxt”, “Ana”, “Sirli istək”, “Ümid”, “Leyləklər”, “Qisas”, “Qəribə ziyafət”, “Anası danışdığı nağıl”, “Qırx hörüklü gəlin” və “Заветное желание” (rus dilində) adlı əsərləri çap olunub.
Son illərdə “Bibixanım”, “Sultan Cəlaləddin, yaxud Çingizxan əlinə düşən məleykə”, “Nadirəli dövran”, “Gövhərşad bəyim” kimi tarixi romanları silsiləsindən nəşr olunub. Əsərləri rus, bolqar, qırğız, ingilis, ərəb, hind, benqal və tay dillərinə tərcümə edilib.

Təqdim etdi: Əli bəy Azəri,

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,

“Xəzan” ədəbi-bədii jurnalın baş redaktoru

ŞƏHADƏT İSAXANOVANIN YAZILARI

Əli bəy Azərinin yazıları


ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I


Atlaz Rzayi – Yuxuma gələn şəhid

Yuxuma gələn şəhid
(Milli qəhrəmanımız Mübariz İbrahimova həsr olunur!)

Mən onu yuxumda gördüm. Təlaşla yuxudan oyandım. Yox, yox! Bu ola bilməzdi, bu mümkün deyidi. Hər şey real idi. Həyəcandan bütün bədənim keyimişdi. Qaranlıqda güclə su bardağını əlimə alıb bir stəkan su içdim.
Gecə artıq çoxdan keçmişdi. Sübh azanına az qalırdı. Pəncərədən boylanıb artıq batmaqda olan aya baxdım. Necə ola bilərdi axı? O, qanlar içində inildəyirdi. Amma bu inilti yalvarış deyildi. Göz yaşları, hönkürtüsü qulağımı deşirdi. Uzandığı yerdə axan qanından ətir qoxusu gəlirdi. Üzü göylərə sarı uzanmışdı. Yox, mən yalnız onun səsini eşidirdim, üzünü görə bilmirdim. Başının üstündə ay kimi parlayan bayraq var idi. Elə bil dua edirdi. O, neçə ay idi ki, burada idi, bu vəziyyətdə idi. Getmək istəyirdi, amma qalxmağa halı qalmamışdı. Yanında təkcə mən var idim. Düşmən səngərində biz ikimiz idik – o və mən. Mən də qorxmurdum. Əlimi uzadıb ona kömək etmək istəyirdim. O da “Evə getmək istəyirəm” deyirdi. Amma mən ona kömək etməyi bacarmırdım…
Bu yuxunun təsiri ilə bütün günü dolaşdım. Axşam xəbərləri artıq başlamışdı. Bu dəfə eşitdiyim xəbər mənim yaramın qaysağını qopartdı: “Düşmən tərəf Mübariz İbrahimovun nəşini Azərbaycana təhvil vermək istəmir”. Özümdən ixtiyarsız gözlərimdən yaş sel kimi töküldü. Hirsimdən dişim dodağımı kəsdi. “İlahi, bunlar necə qaniçən zalımlardır?” – deyib hirsim çıxanadək ağladım. Elə ondan sonrakı günlərdə də vəziyyət eyni idi. Dəyişən heç nə olmurdu.
Artıq oktyabr ayı girmişdi. Mən də hər zaman olduğu kimi işlərimi bitirib otağıma çəkildim. Namazımı qılıb adətim üzrə dua etməyə başladım. Yarım saat sonra yuxuya getdim. Gözlərimi açanda yenə də eyni yerdə idik. O gülürdü, xoşbəxt idi. “Daha bu cəhənnəmdən gedirəm” deyirdi. Üstündə qan da yox idi, çox sağlam idi. “Nəhayət, son arzuma çatmışam” deyirdi. Mən də onunla birgə xoşbəxt idim. Sonra qəfil ayağa qalxdı. Başının üstündə dalğalanan bayraq əlində idi. Addımlarını yeyin atmağa başladı. Ona sarı açılan nurlu bir qapı var idi. Qapıya çatanda geriyə döndü, üzündəki təbəssüm o nurdan da gözəl idi. Mənə baxdı, əl etdi və qapıdan keçərək nura qərq oldu. Mən isə onun dalınca baxa-baxa yuxudan oyandım. Amma bu dəfə təlaşla deyil, müəmma ilə. Yenə də yuxunun təsiri altında bütün işlərimi yerbəyer etdim. Televizoru açdım. Xəbərlər başlamışdı artıq. Ümidlərimiz ölməmişdi, haqqın qalib gələcəyinə ürəkdən inanırdıq. Qəfil verilən bir xəbər bütün varlığımı əlimdən aldı. İlahi, həqiqətənmi düz idi? Qulağıma inana bilmədim. Sevincimdən qışqırmaq istədim: “Mübariz ibrahimovun nəşi artıq geri qaytarılır, Azərbaycana təhvil verilir”.


MüəllifATLAZ RZAYİ

Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, “Həməşəra” Fəxri Diplomu, “Ziyadar” Mükafatı, TYB-nin xüsusi Ödülü və “Turan Ödülü” laureatı, bədii qiraətçi, yazıçı-şair

ATLAZ RZAYİNİN YAZILARI

ZAUR USTACIN YAZILARI


>>>> ƏN ÇOX OXUNAN HEKAYƏ <<<<

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

SÖZÜN MƏNƏVİ YÜKÜNÜ DAŞIYAN İNSAN

SÖZÜN MƏNƏVİ YÜKÜNÜ DAŞIYAN İNSAN
(İlqar İsmayılzadə yaradıcılığına bir baxış)
Ədəbiyyat tarixində elə insanlar var ki, onların fəaliyyəti yalnız yazdıqları əsərlərlə məhdudlaşmır. Belə yaradıcı şəxslər sözün məsuliyyətini daşıyır, onun mənəvi yükünü öz həyat və fəaliyyətində yaşadır, cəmiyyətin mənəvi inkişafına xidmət etməyi özlərinə borc bilirlər. Müasir Azərbaycan ədəbi nühitində belə qələm sahiblərindən biri də İLQAR İSMAYILZADƏDİR.
Onun yaradıcılığı və ictimai fəaliyyəti sözə sədaqətin, mənəviyyata bağlılığın və milli dəyərlərə xidmətin parlaq nümunəsi kimi diqqət cəlb edir.
İlqar İsmayılzadənin yaradıcılığına nəzər saldıqda ilk növbədə onun sözə münasibəti diqqət çəkir. O, sözü sadəcə ifadə vasitəsi kimi deyil, insanın daxili aləmini, düşüncəsini və mənəvi dünyasını əks etdirən müqəddəs bir dəyər kimi qəbul edir. Buna görə də onun əsərlərində hər misra, hər fikir nüəyyən bir mənəvi yük daşıyır. Oxucu onun yaradıcılığında yalnlz poetik ifadə deyil, həm də həyat dərsi, düşüncə və mənəvi çağırış görür.
Onun yaradıcılığında mənəviyyat və vicdan məsələləri xüsusi önəm daşıyır. Müasir dövrdə mənəvi aşınmaların, laqeydliyin və eqoizmin artdığı bir zamanda İlqar İsmayılzadə yaradıcılığında insanı vicdanın səsinə qulaq asmağa səsləyir. O, yaxşılıq, mərhəmət, dürüstlük və insani münasibətləri cəmiyyətin əsas dayaqları hesab edir. Bu baxımdan onun yaradıcılığı təkcə bədii-estetik deyil, həm də mənəvi-tərbiyəvi əhəmiyyət daşıyır.
Onun yaradıcılığında vətən mövzusu da mühüm yer tutur. O, vətəni yalnız coğrafi məkan kimi deyil, milli kimliyin, tarixi yaddaşın və mənəvi köklərin ifadəsi kimi təqdim edir.
Yaradıcılığının digər mühüm cəhəti milli-mənəvi dəyərlərlə bağlıdır. O , klassik Azərbaycan ədəbiyyatının ənənələrindən bəhrələnsə də, müasir dövrün problemlərini və insanının mənəvi vəziyyətini özünəməxsus şəkildə ifadə etməyi bacarır. Bu xüsusiyyət onun yaradıcılığını həm milli, həm də müasir edən əsas amillərdəndir.
İlqar İsamyılzadənin fəaliyyəti yalnız bədii, elmi yaradıcılıqla məhdudlaşmır. Onun təsisçisi və baş redaktoru olduğu “HƏMƏŞƏRA” mətbu orqanındakı fəaliyyəti, bölgənin tarixi, mədəniyyəti, folkloru, ədəbi və mədəni həyatına verdiyi töhvələr, gənc qələm sahiblərinə göstərdiyi diqqət və qayğı onun söz adamı kimi missiyasını daha da genişləndirir. O, sözün yalnız yazılmasına deyil, yaşadılmasına və gələcək nəsillərə çatdırılmasına xidmət edən ziyalılardandır.
Ədəbiyyatın əsas məqsədi insan ruhuna toxunmaqdır. İlqar İsmayılzadənin yaradıcılığı da məhz bu missiyanı yerinə yetirir.
“HƏMƏŞƏRA” ətrafında formalaşan yaradıcı mühit müxtəlif yaş qruplarından olan insanların bir araya gəlməsinə, fikir mübadiləsi aparmasına və yeni-yeni layihələrin yaranmasına şərait yaratmışdır.
2025-ci ildə “HƏMƏŞƏRA” mətbu orqanının 10 illik yubileyinin keçirilməsi nəşrin keçdiyi yolun və qazandığı nüfuzun göstəricisi olmuşdur. Yubiley tədbirində rayonun ziyalıları, şairləri, müəllimləri, ictimai xadimləri və müxtəlif sahələrin nümayəndələri iştirak etmiş, nəşrin bölgənin tarixi, ictimai və mədəni həyatına verdiyi töhfələr yüksək qiymətləndirilmişdir.
Keçirilən yubiley təkcə bir mətbu orqanın yaşı deyil, həm də bir ideyanın, bir missiyanın və bir xidmət yolunun hesabatı idi. On il ərzində “HƏMƏŞƏRA” özünü bölgənin etibarlı söz tribunası kimi təsdiq etmişdir. Onun rəhbərliyi ilə “HƏMƏŞƏRA” bölgənin tarixi keçmişini yaşadan, bu gününü işıqlandıran və gələcəyinə körpü salan bir nəşrə çevrilmişdir. Bu fəaliyyətin əsasında isə sözə sevgi, milli dəyərlərə bağlılıq və cəmiyyətə xidmət prinsipi dayanlr. Bu gün bu mətbu orqanın adı çəkiləndə təkcə bir mətbu orqan deyil, həm də İlqar İsmayılzadənin illərlə davam edən zəhməti, fədakarlığı və mədəni missiyası yada düşür. Məhz buna görə də onun bu sahədəki fəaliyyəti regional mətbuat tariximizin uğurlu səhifələrindən biri kimi dəyərləndirilə bilər.
İlqar İsmayılzadə yaradıcılığı göstərir ki, söz yalnız yazılmır, həm də yaşanır. Yaşanan söz isə zamanın sınağından çıxaraq insanların qəlbində özünə əbədi məskən salır. Onun qələmi həyatın səsini, vicdanın harayını və insan ruhunun dərinliklərini dilə gətirən bir mənəviyyat aynasıdır. Bu aynada hər kəs özünü, öz keçmişini və öz həqiqətini görə bilir.
Sözə xidmət edənlər çoxdur, amma sözün yükünü daşıyanlar azdır. İlqar İsmayılzadə məhz həmin azlardan biridir. Onun qələmi oxucunu sadəcə misralar arasında deyil, həm də insanlığın, mərhəmətin və mənəviyyatın işığında düşünməyə dəvət edir.
Bəzən bir insanın ömrü bütöv bir kitab qədər mənalı olur. Onun yaradıcılığı isə yazılmaqda davam edən həmin mənəvi kitabın işıqlı səhifələridir.
Sözün dəyərdən düşdüyü bir dövrdə sözə dəyər qazandırmaq böyük missiyadır. İlqar müəllimin yaradıcılığı, həyat fəaliyyəti məhz bu missiyanın uğurlu təcəssümüdür.
Əsl sənətkar ömrünü sözə həsr etmir, ömrünü sözlə mənalandırır. İlqar İsmayılzadənin yaradıcılığı məhz belə bir mənalı ömrün bədii salnaməsidir. İllər keçəcək, zaman dəyişəcək, nəsillər yenilənəcək. Amma vicdanla yazılmış söz öz dəyərini itirməyəcək.Çünki sözün mənəvi yükünü daşıyan insanların izi zamanın yaddaşından silinmir.
Bəlkə də bir gün yazılan kitablar unudulacaq, saralmış səhifələr zamanın arxivinə çevriləcək. Amma vicdanla yazılmış sözlər yaşayacaq. Çünkü sözün ömrü müəllifin ömründən uzun, həqiqətin ömrü isə zamanın özündən böyükdür.
İlqar İsmayılzadənin yaradıcılığı bizə bir həqiqəti xatırladır: insan dünyanı dəyişməyə bilər, amma bir vicdanlı sözlə insanın içindəki dünyanı dəyişə bilər. Əsl sənət də məhz bundan başlayır.
İlqar İsmayılzadənin ömrünü belə ifadə etmək olar: O, sözü yazmadı, sözü yaşadı. Sözü şöhrət üçün deyil, həqiqət üçün yaşatdı.

EHTİRAM SEVƏNLİ
Turan Yazarar Birliyinin üzvü, “Qızıl Qələm” Media mükafatı, “Həməşəra” və “Nizami Gəncəvi “Fəxri Diplomları, “Turan Ödülü” laureatı, yazıçı-publsisit, şair
Bakı şəhəri – 16.06.2026

İki dahinin görüşü


İKİ DAHİNİN GÖRÜŞÜ

(esse)

Turizm məqsədilə bizim dağlara üz tutan iki nəfərlə tanış oldum. Bir qadın və onun həyat yoldaşı ilə xeyli söhbət etdim.
Qadın özü haqqında məlumat verdi:
– Mən Abbasqulu ağa Bakıxanovun qardaşı Cəfərqulu ağa Bakıxanovun kötükcəsiyəm. Abbasqulu ağa Bakıxanov mənim ulu ana babam olmuşdur. A. Bakıxanovun iki qızı olub: Ziba-Nisə bəyim və Tuğra xanım. Tuğra xanım şairə olub, Azərbaycan dilində şeirlər yazmışdır.
Abbasqulu ağa Bakıxanovun qızlarının hər ikisi qardaşı Cəfərqulu ağa Bakıxanovun oğulları ilə ailə gurmuşdur. Ziba-Nisə bəyim Həsən ağa Bakıxanovla, Tuğra xanım isə Əhməd ağa Bakıxanovla ailə qurmuşdur. Tuğra xanım mənim ulu nənəmdir.
Qadın bütün Bakı xanlarının nəsli haqqında söhbət açdı. Bakının Xilə kəndi, Qubanın Əmsar kəndi haqqında çox böyük sevinclə danışdı.
Əfsuslar olsun ki, mən qadının ad və soyadını soruşmadım.
Böyük alim və sənətkarımıza qarşı məndə bir daha böyük hörmət və məhəbbət yarandı. Uzun müddət onun kitablarını vərəqlədim, oxudum.
Onun haqqında bu yazını yazmaq qərarına gəldim.

Abbasqulu ağa Bakıxanov

1840-cı ilin payız səhəri idi. Quba şəhərinin yaxınlığında yerləşən Əmsar kəndi qızılı rəngə boyanmışdı. Abbasqulu ağa Bakıxanovun uşaqlıq və gənclik illərini keçirdiyi bu kənd onun üçün çox doğma idi. Bu kəndi atasının dayısı Fətəli xan bağışlamışdı. Abbasqulu ağa bu qədim mülkdə yaşayıb yaradıcılıqla məşğul olurdu.
Həyətdə qoyulmuş masanın üzərində Şərq fəlsəfəsindən araşdırmalar və indicə bitirdiyi “Kitabi-Əsgəriyyə” hekayəsinin vərəqləri səpələnmişdi. O, xalqın elmsizliyindən, xurafatın zəncirlərindən sızıldayan qəlbinə bu sakit kənddə məlhəm axtarırdı
Həyətin palıd taxtasından düzəlmiş qapısı döyüldü. Abbasqulu ağa gələn hörmətli qonağı qarşıladı. İçəri girən qonaq onun Tiflisdəki hərbi xidmət illərindən, Qafqaz Baş Hərbi İdarəsindən tanıdığı yaxın dostu, iş yoldaşı, gənc və coşqun fikirli Mirzə Fətəli Axundov idi. Axundov Tiflisin siyasi intriqalarından və məmurların soyuq rəsmiyyətindən uzaqlaşıb ustadından mənəvi dəstək almaq üçün sənətkarın Əmsar kəndindəki evinə üz tutmuşdu.
Abbasqulu ağa Bakıxanov gənc dostunu qucaqladı. İki böyük mütəfəkkir bağdakı köhnə çinarın altında əyləşdilər. Masa üzərinə təzə dəmlənmiş kənd çayı və Quba alması düzüldü. Axundov əlindəki dəftəri masaya qoyaraq həyəcanla dilləndi: “Abbasqulu ağa, Tiflisdə yazdığım şeirləri gətirmişəm. Amma yolda gələrkən bu kəndlərin, bu insanların halını gördüm. Cəhalət xalqımızın gözünə elə bir pərdə çəkib ki, onu yırtmaq üçün bizə sadəcə şeir bəs etmir. Bizə səhnə lazımdır, canlı söz lazımdır!”
Bakıxanov müdrik nəzərlərlə dostuna baxdı və dedi: “Doğru deyirsən, Mirzə Fətəli, amma yadda saxla, kökü dərində olmayan ağac ilk fırtınada yıxılar. Mən burada, bu sükunətdə “Gülüstani-İrəm” əsərini bitirirəm. Xalqa öncə öz kimliyini, keçmişini, tarixini xatırlatmalıyıq. Tarix elə bir danışmayan natiqdir ki, o, insanı gözəl əxlaqlı və bilikli edir.”

Mirzə Fətəli Axundоv

Axundov ayağa qalxıb həyətdə gəzişməyə başladı: “Sizin tarixlə qoyduğunuz təməlin üzərində mən yeni bir bina tikməliyəm, ağa! Elə bir bina ki, orada xalq öz eyiblərini görüb gülsün və təmizlənsin. Teatr açmalıyam, yeni əlifba yaratmalıyam!”
Bakıxanov gülümsəyərək gəncin bu coşqusunu alqışladı. O, Axundovun gözlərində gələcək Azərbaycan maarifçiliyinin rüşeymlərini görürdü.
Həmin günün axşamı Əmsardakı mülk daha da canlandı. Bakıxanovun Qubada yaratdığı məşhur “Gülüstan” elmi-ədəbi məclisinin digər üzvləri də görüşə təşrif buyurdular. Qubanın yerli şairləri, eləcə də Bakıxanovun yaxın dostları məclisə daxil oldular. Hətta Şamaxıdan və Bakıdan gələn qonaqlar da var idi.
Məclisin ortasında böyük bir şam yandırıldı. Bakıxanov “Qüdsi” təxəllüsü ilə yazdığı yeni bir qəzəlini oxudu:
“Hünərmi, ey Qüdsi, xalqa əziyyət?
Mərdsənsə, et xalqın dərdinə dərman.”
Bu misralar otaqdakı hər kəsi sükuta qərq etdi. M. F. Axundov heyranlıqla ustadını dinləyirdi.
Sonra gənc şairlər öz şeirlərini oxudular, Şərq və Avropa ədəbiyyatının müqayisəsi aparıldı. Bakıxanov qonaqlara Varşavada olarkən böyük polyak şairi Adam Mitskeviç ilə olan görüşlərindən, həmçinin rus şairi Aleksandr Puşkinlə Sankt-Peterburqdakı elmi-ədəbi söhbətlərindən danışdı. O, kənd otağında oturan bu insanlara nümayiş etdirirdi ki, Azərbaycan elmi və mədəniyyəti dünyanın elm və mədəniyyətinin bir parçasıdır və bəşəriyyətə inteqrasiya etməlidir.
Gecə yarıdan keçmiş qonaqlar dağılışdı. Evdə yalnız Bakıxanov və Axundov qaldı. Onlar eyvana çıxdılar. Payızın təmiz, ulduzlu göy üzü başlarının üstündə bərq vururdu. Bakıxanov özünün “Əsrarül-mələkut” (Göyün sirləri) əsərini yazarkən istifadə etdiyi kiçik teleskopu Axundova göstərdi: “Bax, Mirzə Fətəli, ulduzlar bizdən milyardlarla ağac uzaqdadır, amma işıqları bu qaranlıq Əmsar gecəsini aydınladır. Bizim də ömrümüz ötəri, mal-dövlətimiz puç olacaq. Amma yandırdığımız elm və ədəbiyyat işığı yüz il sonra da bu millətin yoluna nur saçacaq.”
Axundov ustadının əlini sıxdı. Bu görüş təkcə iki dostun yox, Azərbaycan klassik Şərq təfəkkürü ilə yeni, müasir Avropa tipli maarifçilik dalğasının görüşü idi.
Bakıxanov və Axundov eyvanda Şərq və Qərb mədəniyyətlərindən bəhs edərkən otağın sükutunu Ağ çayın qayalara çırpılan köpüklü səsi doldururdu. Payızın gəlişi ilə suları bir qədər azalan, lakin hələ də qürurunu itirməyən bu çay, sanki iki mütəfəkkirin tarixi görüşünü seyr edirdi. Axundov komediya ideyasını dilə gətirəndə Ağ çayın gurultusu sanki bu yeni ədəbi dalğanı alqışlayan canlı bir teatr tamaşaçısının əl çalmasını xatırladırdı.
Günün ikinci yarısında, Əmsar kəndinin üzərinə payız günəşinin sönük şəfəqləri yayılanda, A. Bakıxanov və M. F. Axundov mülkdən çıxıb aşağıya – vadidə coşqu ilə çağlayan Ağ çayın sahilinə tərəf endilər. Dağların uca zirvələrindəki bəyaz qarlardan süzülüb gələn bu çay köpüklü sularını hamar daşların üzərinə çırpırdı. Onlar Ağ çayın bitmək bilməyən səsinə və ətrafın mənzərəsinə baxıb bir anlıq dayandılar.
Bakıxanov əlindəki əsa ilə qayalardan birini göstərdi: “Bax, Mirzə Fətəli, bu Ağ çayın axarına diqqət yetir. O əsrlərdir ki, bu dağların qoynundan necə coşqu ilə axır. Yolunun üstünü kəsən nəhəng qayalar, sərt döngələr onu yolundan döndərə bilmir. Qayaya çırpılır, parçalanır, köpüklənir, amma yenə də mənzilə doğru irəliləyir. Bizim xalqımızın ruhu da bu çay kimidir – daxilində böyük bir enerji və saflıq var. Lakin cəhalət bu saf suyun qarşısını kəsən böyük bənddir. Bizim vəzifəmiz o bəndləri dağıtmaq, bu enerjini elm və sənət məcrasına yönəltməkdir.”
Axundov dilləndi: “Haqlısınız, ağa, mən bu Ağ çaya baxanda həm də zamanın amansız axınını görürəm. Zaman axır və biz bu axında sadəcə seyrçi ola bilmərik. Biz əgər bu gün hərəkətə keçməsək, köhnəlmiş ənənələrin arxasında qalıb quruyacağıq. Mən Tiflisə qayıdan kimi xalqın bu günü ilə səsləşən pyeslər yazmalıyam.”
Gün batmağa doğru gedərkən, Ağ çayın suları üzərinə düşən qızılı şəfəqlər sahili sehrli bir aləmə çevirirdi. İki böyük mütəfəkkir Azərbaycanın gələcək mədəniyyət tarixini elə bu sahildə, Ağ çayın şahidliyi ilə addım-addım cızdılar.
Onlar evə qayıtdılar, masa arxasında oturdular. Masanın üzərində qalın dəri cildli, yüzlərlə vərəqdən ibarət olan böyük bir əlyazma var idi. Bu, Azərbaycan və Dağıstan xalqlarının ilk elmi tarixini özündə əks etdirən “Gülüstani-İrəm” əsəri idi.
Axundov vərəqləri vərəqlədikcə gözlərində böyük bir heyranlıq yarandı. Bakıxanov əsərin yazılma prosesindəki tarixi detalları dostu ilə bölüşdü: “Bu əsərin canında xalqın canlı yaddaşı var. Mən Qubanın, Şamaxının, Dərbəndin və Bakının ən qədim kəndlərini qarış-qarış gəzdim. Qəbələdə qədim alban kilsəsinin divarlarındakı yazıları və rəsmləri kağıza köçürdüm. Şirvanşahlar saray binalarının kitabələrini, qəbirlərin üzərindəki ərəb və farsdilli yazıları oxudum.”
Bakıxanov əlini əlyazmanın coğrafi təsvirlər olan hissəsinə qoyaraq davam etdi: “Nuh tufanından başlayaraq 1813-cü ilin “Gülüstan” müqaviləsinə qədər olan bu dövrü yazarkən Herodotdan, Strabondan tutmuş, Təbəri, Məsudi və rəsmi rus mənbələrinə qədər hər bir faktı bir-biri ilə qarşılaşdırdım. Bu kitab təkcə hökmdarların saray intriqaları deyil, bu torpağın insanlarının etnoqrafiyası, dili və coğrafiyasıdır. Biz öz tariximizi başqalarının təhrif olunmuş vərəqlərindən yox, öz kökümüzdən öyrənməliyik.”
Axundov “Gülüstani-İrəm” əsərinin dərin məzmunundan və Bakıxanovun elmi fədakarlığından elə bir ruh yüksəkliyi aldı ki, qəlbində uzun müddətdir gəzdirdiyi ideya birdən-birə büllurlaşdı. O, ustadının kənddəki cəhaləti elmlə yox etmək çağırışını alqışladı.
Axundov dedi: “Ağa, sən tariximizin təməlini qoydun. Mən isə bu günümüzün güzgüsünü yaradacağam. Sənin mənə bəhs etdiyin o kimyagərlər, xalqın sadəlövhliyindən istifadə edən yalançılar tənqid hədəfinə çevriləcək. Mən onların hamısını səhnəyə gətirəcəyəm! İlk komediyamı yazacağam: “Hekayəti-Molla İbrahimxəlil Kimyagər!”
Bakıxanov maraqla gənc dostunun üzünə baxdı. Axundov fikrini daha da daxili atəşlə davam etdirirdi: “Yalançı Molla İbrahimxəlil əhalini aldadıb gümüşdən qızıl düzəldəcəyini vəd edəcək. Bu komediya ilə mən xalqın gözünü açacağam! Qoy insanlar öz nadanlıqlarına daxildən gülsünlər. Sənin tarixlə verdiyin elmi dərsi mən səhnədə gülüşlə xalqa aşılayacağam.”
Bakıxanov gülümsədi, Axundovun çiyinlərindən tutdu: “Mübarəkdir, Mirzə Fətəli! Qələmini qorxmadan işlət. Gülüş cəhalətin ən böyük düşmənidir. Sən bu xalqı güldürərək düşündürəcəksən. Bu komediya bizim ədəbiyyatımızda yeni bir dövrün – teatrın və dramaturgiyanın əsasını qoyacaq.”
Onlar gecəni uzun müddət yata bilmədilər. Xalqı bu cəhalətdən qurtarmaq, maarifləndirmək üçün yollar aradılar.
Səhər açıldı. M. F. Axundov dostundan icazə alıb yola hazırlaşdı. Bütün kənd camaatı onu yola salmağa gəlmişdi. O, camaatla sağollaşdı. Bakıxanov dostunu qucaqladı, ona müvəffəqiyyət arzuladı.
Axundov: “Yolçu yolda gərək”, – deyərək Tiflisə doğru hərəkət etməyə başladı.
Abbasqulu ağa dostunu yola saldıqdan sonra “Gülüstani-İrəm” əsəri üzərində işlədi, onu tamamladı.
İllər keçdi. 1846-cı il idi. Abbasqulu ağanın ürəyində qalan bir arzusu var idi. O, Həcc ziyarətinə hazırlaşırdı. Onun evində fərqli bir təlaş var idi. Otağın küncündə böyük səfər xurcunları, yol xəritələri və müqəddəs kitablar düzülmüşdü. Bu səfər onun üçün sadəcə dini bir ayin deyil, həm də Şərqin qədim elm mərkəzlərini, Məkkə, Mədinə və Qahirə kitabxanalarını ziyarət etmək, oradakı alimlərlə elmi mübadilə aparmaq üçün bənzərsiz bir səyahət idi.
Bakıxanov öz əli ilə “Gülüstani-İrəm” və “Əsrarül-mələkut” əsərlərinin nüsxələrini səfər sandığına yerləşdirdi. O, bu elmi töhfələri Şərq dünyasının böyük kitabxanalarına bağışlamağı hədəfləyirdi.
Həyətə çıxdı. Bütün Əmsar camaatı bura toplaşmışdı. Kənd ağsaqqalları, qadınlar, uşaqlar ağanı böyük bir ehtiram və göz yaşları ilə yola salmağa gəlmişdilər.
Bakıxanov atına mindi. O, Əmsar kəndinin çınarlarına və onu sevgiylə yola salan sadə insanlarına son dəfə baxdı. Müdrik ədib Əmsar kəndindən ayrılıb bəşəriyyətin böyük yollarına doğru irəliləyərkən arxasında gələcək Azərbaycan maarifçiliyinin silinməz təməllərini və böyük bir ədəbi intibahı qoyub gedirdi.
O, Əmsar kəndindən ayrılaraq Tiflis, Qara dəniz, İstanbul, Qahirə və Ciddə marşrutu ilə Hicaza (indiki Səudiyyə Ərəbistanı ərazisi) çatır.
Müqəddəs Məkkə şəhərində Həcc ziyarətini tamamladıqdan sonra Bakıxanov Peyğəmbərin məzarını ziyarət etmək üçün Mədinə şəhərinə doğru yola düşür.
Həmin dövrdə Hicaz bölgəsində çox şiddətli vəba epidemiyası yayılmışdı. Səfər əsnasında Bakıxanov bu ölümcül xəstəliyə yoluxur. Məkkə ilə Mədinə arasında yerləşən Vadi-Fatimə dərəsində vəziyyəti ağırlaşır və 53 yaşında ikən vəfat edir. O, böyük ehtiramla vəfat etdiyi Vadi-Fatimə məzarlığında dəfn edilir.
Onun ölümü barədə xəbər Azərbaycana və Tiflis elmi mühitinə xeyli sonra çatır. Dostu M. F. Axundov və digər ziyalılar bu böyük itkidən dərindən sarsılırlar. Bakıxanovun vəfatına dövrün şairləri, yaxınları bir sıra mərsiyələr, hüznlü yazılar həsr edirlər.
Axundov “Böyük Ustadın və Ruhun Mövlanasının Əbədiyyətinə Vida” əsərində yazırdı: “Həmd olsun Allaha ki, hər bir can ölümü dadacaqdır. Amma elə canlar var ki, onların gedişi bir millətin, bir elmin sönməsi deməkdir. Vadi-Fatimədən gələn o kədərli, o amansız xəbər Tiflisə çatanda mən dondum, qələmim əlimdən düşdü, qəlbim parça-parça oldu. Şərqin ən parlaq ulduzu, Qafqazın fəxri, mənim mənəvi atam və yolgöstərənim Abbasqulu ağa Bakıxanovun müqəddəs Mədinə yolunda vəba bəlasına düçar olaraq əbədiyyətə qovuşduğunu eşitmək bu fani dünyada mənə verilən ən ağır dağ oldu. Qəbrin nurla dolsun, ruhun şad olsun. Vadi-Fatimənin qumları sənin kimi bir müdriki ağuşuna aldığı üçün müqəddəsdir. Səni heç vaxt unutmayacaq bədbəxt dostun və sadiq şagirdin…”
Mirzə Fətəli Axundov
Tiflis, 1847-ci il

Müəllif: Abid Şamiloğlu

Quba, Afurca kəndi, müəllim

Abid Şamiloğlunun yazıları

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Bir qrup yazar təltif olunub

“Əsrin yazarı” fəxri medalı laureatları
Son günlər ərzində Cəlilabad ədəbi mühitinin görkəmli nümayəndəsi, AYB, AJB və TYB-nin üzvü, Prezident mükafatçısı, Ümumrespublika ədəbi müsabiqəsinin qalibi, “Qızıl Qələm” Media Mükafatı, TYB-nin xısusi ödülü, “Həməşəra” və “Nizami Gəncəvi” Fəxri Diplomları və “Turan Ödülü” laureatı, veteran pedaqoq, Turan Xalq şairi, ədəbiyyatşünas, yazıçı-publisist, esseist, ustad şairimiz Əfrahim Abbas müəllim ölkənin ədəbi sahəsində xüsusi yeri və çəkisi olan “Yazarlar” ədəbi-bədii, elmi jurnalı tərəfindən “Əsrin yazarı” fəxri medalı ilə təltif edilmişdir. Həmin medal və onun xüsusi şəhadətnaməsi Ustad şairimizin 75 illik yubileyi və “Dünya mənim içimdədir” adlı şeirlər kitabının təqdimat mərasimində ona təqdim edilmişdir.
“Həməşəra” mətbu orqanı olaraq ədəbi mühitimizin fəxarətli və görkəmli nümayəndəsi, əzizimiz və dəyərli dədəmiz Ustad Əfrahim müəllimi ürəkdən təbrik edir, eyni halda əziz ustadımızı belə bir fəxri medala layiq görmüş “Yazarlar” Jurnalının baş redaktoru, Azərbaycan ədəbi mühitinin tanınmış nümayəndəsi, AVMVİB-nin, AJB və AYB-nin üzvü, “Qızıl Qələm” Media Mükafatı laureatı, Prezident təqaüdçüsü, tanınmış nasir, şair və publisist, dəyərlimiz Zaur Ustac müəllimə səmimi minnətdarlığımızı bildirir, Ulu Tanrıdan onların hər birinə uzun, sağlam və mənalı-məsud ömür, yeni-yeni yaradıcılıq uğurları arzulayırıq!
۞ Odlar Yurdu, Azərbaycan Respublikası, Cəlilabad şəhəri, “Tut Bağı” İstirahət Mərkəzi, 10.06.2026

İlqar İsmayılzadə
12.06.2026

© Müəllif hüquqları qorunur! Foto və mətndən istifadə etdikdə istinad mütləqdir!

PƏNCƏRƏDƏKİ KÖLGƏLƏR

PƏNCƏRƏDƏKİ KÖLGƏLƏR

Məktəbin kölgəli həyətində dayanan Dilarənin baxışları qeyri-ixtiyari yuxarıya zilləndi. İkinci mərtəbənin pəncərəsində iki qız kölgəsi bir anlıq görünüb yox oldu. Günəş şüaları şüşəyə düşsə də, o kölgələrin təlaşlı hərəkəti Dilarənin daxilindəki narahatlığı bir az da qatılaşdırdı. Sanki o pəncərənin arxasında bir fırtına qopmaq üzrə idi…
Əslində gözəl bir yaz səhəri idi. Dilarə hər zamankı kimi qızlarını məktəbə ötürürdü. Böyük qızı Əsma bütün gecəni coğrafiya dərsi üçün hazırladığı təqdimata həsr etmişdi. Böyük ölçülü vərəqdə divar qəzeti hazırlayarkən çox yorulmuşdu, amma nəticə möhtəşəm idi. Kiçik qızı Nəsrin isə bacısından cəmi bir yaş kiçik olsa da, dərsləri daha tez bitirdi. Evləri məktəbə yaxın olsa da, Dilarə uşaqları özü aparıb-gətirirdi.
Həmin gün Nəsrin dərsdən tez çıxmalı idi. Dilarə nədənsə evdən 30 dəqiqə tez çıxdı; sanki ana ürəyini nə isə narahat edirdi. Həyətdə gözləyərkən yuxarı baxanda Əsmagilin sinif pəncərəsində nümayəndə Məleykəni və sakitliyi ilə seçilən Aytəni gördü. Əllərində nə isə tutmuşdular. Dilarəni həyətdə görən kimi hər ikisi diksindi və cəld pəncərədən uzaqlaşdılar.
Zəng çalındı, Nəsrin gəldi. Amma Əsmanın hələ bir dərsi — coğrafiyası qalmışdı. Şagirdlər idman dərsindən çıxıb sonuncu dərsə girməli idilər. Dilarə uzaqlaşmaq istəyəndə, birdən məktəbin qapısında Əsmanı gördü. O, sinif yoldaşları ilə birlikdə hönkürtü ilə ağlayaraq həyətə qaçırdı. Valideynlər çaşqınlıq içində idi.
Dilarə cəld qızına tərəf qaçdı:— Əsma, sakitləş, qızım! Nə olub?— Ana… idmandan qayıdanda gördük ki, bütün sinfin hazırladığı divar qəzetlərini tikə-tikə edib yerə töküblər. Mənim zəhmətim… hər şey məhv oldu! — deyə Əsma hıçqırdı.
Dilarə soruşdu:— Bəs idmana gedəndə qapını niyə bağlamamısınız?— Aytənlə Məleykə özlərini pis hiss edirdilər deyə müəllimdən icazə alıb sinifdə qalmışdılar. Qayıdanda gördük ki, artıq hadisə baş verib. Onlar da çox pis haldaydılar…
Həmin an Aytən hönkürtü ilə ağlayaraq qaçıb Əsmanı möhkəm qucaqladı. O qədər səmimi ağlayırdı ki, heç kimin ağlına da gəlməzdi ki, bu qızın kədəri saxtadır. Amma Dilarə pəncərədə gördüyü o gizli hərəkətləri unutmamışdı.
Tezliklə sinif rəhbəri gəldi. Səs-küy içində valideynlər hadisəni başqa siniflərin üstünə atırdılar. Aytənin anası isə “bir parça kağıza görə uşaqların danlanmasına” əsəbləşirdi. Dilarə isə sakitcə müəlliməyə yaxınlaşdı:— Hadisəni Aytənlə Məleykə törədib. Onları dindirib deyin ki, “Əsmanın anası hər şeyi görüb”.
Kameralar yoxlanıldı, sinfə kənar şəxsin girmədiyi təsdiqləndi. Məleykə daxili qorxusuna tab gətirməyib hər şeyi etiraf etdi:”Səhər hamı Əsmanın işini bəyənəndə, Aytən qısqandı. Dedi ki, tək Əsmanın qəzetini cırsaq, bizdən şübhələnərlər, gəlin hamısını məhv edək ki, iz itsin. Hətta pəncərədən gül dibçəyini də həyətə atıb günahı başqasının üstünə yıxacaqdıq, amma Əsmanın anası bizi pəncərədən gördü deyə planımız pozuldu…”
Hadisədən sonra Məleykənin ailəsi regiona köçməli oldu. Aytən məktəbdə qalsa da, artıq heç kim onunla dostluq etmirdi; o, tənha şəkildə “oxumağa” davam etdi. Əsma isə bütün bu çətinliklərə baxmayaraq, zəhmətinin bəhrəsini gördü — imtahan verib nüfuzlu bir liseyə qəbul oldu. Dilarə isə qızını yeni məktəbinə yola salarkən anladı: Həqiqət pəncərənin o tərəfində gizlənsə də, ana ürəyindən qaça bilməz.Dilarə qızını yeni məktəbinə yola salarkən pəncərədən süzülən işığa baxıb gülümsədi. O anladı ki, həqiqət bəzən pəncərənin o tərəfində, kölgələrin arasında gizlənsə də, ana ürəyinin nurundan heç vaxt qaça bilməz.

19.04.2018

Müəllif: D.Mirzə

D.MİRZƏNİN DİGƏR YAZILARI

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I