Yıkansın insanlık, kirinden arınsın. Kutlu olsun dostluk, bolluk bereket ve beraberlik kardeşlik tütsün ocağı.
Üşümesin artık, canlıdan yana ne varsa, İllede çocuklar ve derya kuzular, Titremesin elleri ve ayakları leylekler göçerken.
Aydınlık ki sıcak ısıtsın, Gündüz ile geceyi.
Toprağı yarıp fışkırsın, Buğday tohumları, Dize dize kışkırtsın Börtü böceği.
Yaylada selamlıyorum onları, Bir karış buğdaylar henüz çimlenmiş, Demetleyip kesiyorum, Adetten…çiçeği.
Tanrıya dua ediyorum, Bir bahçıvan işçi gibi. Diliyorum el açıp ayette heceyi.
Bu topraklar bizden sonrada beslesin, Avuç içlerinde kuşları, Rüzgarda salınsın, Meyve ağaçları gelinlik kız gibi, Bir ana gibi emzirsin, Kalabalık eceleri ve niceleri.
El bağlayıp varıyorum, Azımız çok olurken, Yeşerip köklenen dağlara Hü çaputları bağlıyorum. Turnalar ağızlarından muştular taşırken, Bir düşüm aydınlanıyor , Çağrılırken gerçeğe. 21 Mart 2024
Mən uşaqlıq, yeniyetməlik, ilk gənclik illərindən ədəbiyyata vurğun idim. Yazıçılarımızı, dünya ədəbiyyatını oxuyurdum. Qələm adamları haqqında metafora ilə düşünürdüm. Məsələn, Seyran Səxavət məndə həmişə dəli-dolu dağ çayı ilə assosiasiya olunub. Elə alimlər, yazıçılar, şairlər var idi ki, torpağın bağrından qopub Göy üzünə ucalan dağa bənzədirdim. Sonra Bakıya gəlib, burda yaşayıb, o insanları həyatda gördükcə, bəziləri kiçilib gözümdə təpə oldu, amma dağ ucalığını saxlayanlar da vardı. Hətta təsəvvür etdiyimdən daha uca olanlar da. Məsələn, Xudu Məmmədov, Aydın Məmmədov, Məmməd Araz…
Heç şübhəsiz, İsmayıl Şıxlı da öz qürurlu əzəməti ilə bu sırada dayanır. Mən İsmayıl müəllimin, demək olar, bütün əsərlərini oxumuşam. Bəli, “Dəli Kür” İsmayıl Şıxlının şah əsəri kimi qəbul olunub. Ancaq bu, çoxumuzun “Ölən dünyam” romanından hələ xəbərsiz qaldığımızdandır. Yaxud hələ alıb oxumamış olmağımızdan. Bu roman heç də “Dəli Kür”dən geri qalmır. Əsər 20-ci əsrin əvvəlində bolşevik-rus işğalının Qazax mahalında və ətraf civarlarda törətdiyi faciəvi hadisələrdən və ən başlıcası Gəncə üsyanından bəhs edir. Biz Gəncənin işğala, yadelli zülmə qarşı dirənişi deyəndə, göz önünə çox hadisələr, çox şəxsiyyətlər gəlir. Əlbəttə, qəhrəman Cavad xanı rəhmətlə, ehtiramla və qürurla xatırlayırıq.
Ancaq başqa tarix də var: 1920-ci il aprelin 28-də Bakıda milli hökumət devrildikdən sonra Gəncə rus-bolşevik işğalçılara təslim olmurdu və az qala bir aya yaxın – mayın 25-dək düşmənə müqavimət göstərdi. Gəncəlilər sözün tam anlamında son damla qanına qədər dəfələrlə üstün rus qoşunlarına və erməni silahlı dəstələrinə qarşı vuruşdu. Bu, Azərbaycan tarixində çox ağır, qanlı hadisələrdən, eyni zamanda Gəncənin və bütün millətimizin qürurvericu qəhrəmanlıq örnəklərindən biri idi. İsmayıl Şıxlı bu faciəli və qürurlu tarixi özünə xas olan ustalıqla elə təsvir edib ki… Bu əsəri oxumağı bütün dostlara tövsiyə edirəm.Başqa romanlarını, povestlərini, hekayələrini də.
Gənclərimiz İsmayıl Şıxlını oxumalıdır. Mütləq oxumalıdır. Elə yazıçılar, elə əsərlər var ki, onları oxumadan özünə intellektual, hətta zəngin dünyagörüşü olan insan deyə bilməzsən. İsmayıl Şıxlı həmin qələm ustalarından biridir. Millətin içindən çıxmış və millətinə həmişə bağlı olmuş, özünə hər zaman sadiq qalmış nəhəng ziyalımızdır. Fiziki olaraq yaşasaydı, 105 yaşı olardı. Ancaq təəssüf ki, bu yubileyini onsuz qeyd edirik. Millətimizi İsmayıl Şıxlı münasibətilə təbrik edirəm.Allah İsmayıl müəllimdən rəhmətini əsirgəməsin. Amin.
“HAMIMIZIN TANIDIĞI VƏ TANIMADIĞI İSMAYIL ŞIXLI” (Görkəmli ədibimiz İsmayıl Şıxlı haqqında bilmədikləriniz)
İsmayıl Şıxlı zahirən çox yaraşıqlı kişi idi və toylarda inanılmaz gözəlliklə rəqs edirdi. Daha çox “Ruhani” havasına oynayardı.
Çoxu elə bilir ki, İsmayıl Şıxlının övladları, xüsusən Elçin Şıxlı orta məktəbi rus dilində oxuyub. Hətta buna görə İsmayıl müəllimə irad bildirənlər də olub. Ancaq belə deyil. Elçinin sadəcə dayəsi Tyotya Matilda rus olub. Volqaboyu qaçqınlarından imiş. Elçin valideynləri ilə azərbaycanca, Tyotya Matilda ilə rusca danışırmış.
Elçin Şıxlı yaradıcılıq evlərinin birində tanış olduğu rus qızı ilə evlənmək istəyirmiş. İsmayıl Şıxlı onun qərarında qəti olduğunu görüb sakit səslə deyir: “Özün bilərsən, həyat sənindi, amma əgər o qızla evlənsən, bir daha mən olan evə ayaq qoymayacaqsan!” Bundan sonra Elçin Şıxlı fikrindən daşınır.
Qəribədir ki, “Urus Əhməd” İsmayıl Şıxlının “Dəli Kür” romanının sevimli obrazı idi. Cahandar ağanın qızı da ona vurulmuşdu. Amma həyatda…
Həyat yoldaşını düz 7 il ona verməyiblər. Baxmayaraq ki, qohumdurlar. Nəsilləri arasına qan davası düşübmüş. Sonralar barışıblar.
İsmayıl Şıxlı Bakıya gələndə ilk düşdüyü ev gələcək qayınatasının evi olub. Qohum kimi gəlib. O bina sonralar Yazıçılar İttifaqına verilib və İsmayıl müəllim Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının sədri olanda həmin kabinetdə oturub. İndi həmin otaq AYB sədri Anarın iş otağıdır.
İsmayıl Şıxlının Azərbaycan Yazıçılar İttifaqından getməsini istəyən bir qrup qələm adamına yazıçı ağayana bir jest edir: Ərizəsini evdən göndərir və bir daha Yazıçılar İttifaqına getmir. Deyir, vəzifəyə görə yaxın adamlarımın belə əcaib sifətə düşməsini görmək istəmirəm. İntriqalar səhhətinə də pis təsir edirmiş. Həm də bu, onun ilk istefası deyildi. İlk dəfə ittifaqın 3-cü katibliyindən, daha sonra “Azərbaycan” jurnalının baş redaktorluğundan öz ərizəsi ilə getmişdi.
Səməd Vurğun öz yerində, Süleyman Rüstəmi də şair kimi çox sevib. Onun ölüm xəbəri gələndə Neftçalada imiş. Adamlardan aralanıb və eyvana çıxaraq ağlayıb.
Böyük Vətən Müharibəsi İsmayıl Şıxlının həyatına pozulmaz izlər qoyub. Onun bu barədə çoxlu yazıları, eyni zamanda xatirələri var. Qələbə günün müjdəsini xatırlayan yazıçı yazır: “Katerin radiosundan Levitanın səsini eşitdim: ”Düşmən danışıqsız olaraq təslim edilmişdir. May ayının 9-u Qələbə günü hesab olunur”. Qaçıb yoldaşlarıma dedim, inanmadılar. Dan yeri qızarırdı. Ətrafa sükut çökmüşdü.”
Bir tələbəsi ona dəlicəsinə vurulmuşdu. Həyat yoldaşı da bilirdi.
Şəkər xəstəliyindən gözləri tutulub, sonuncu əsəri olan “Ölən dünyam”ı diktə edib. Həyat yoldaşı yazıb. Sonra bir dəfə də üzünə oxutdurub qulaq asıb və deyib: “Hə, indi rahat ölə bilərəm.”
Vəsiyyət etməyib, amma övladlarına ilk və son sözü bu olub: “Adam olun, kişi kimi yaşayın!”
AĞ ADAM ŞEİRİ (Rəşad Məcidə) Tanrı mayasını tutubdu “ağ”la, Torpağı ağ, sümüyü ağ, sözü ağ. Sən bu hekayətə ya gül, ya ağla, Bu adamın əyrisi ağ, düzü ağ. * * * Ağoğlanda göz açıbdı dünyaya, Ağ doğulub, nur saçıbdı dünyaya, Ağ qalacaq, and icibdi dünyaya, Sözün tutub; alnı açıq, üzü ağ. * * * Ağdam adlı məmləkətin uşağı, Burda çözüb min-bir türlü tuşağı, Çox dinləyib “dastan” deyən “aşığı”; Hekayətin mini qara, yüzü ağ. * * * Ağcabədi, mədəniyyət beşiyi, Yurd yeridi, çəkilibdi keşiyi, Sadə olub daim evi, eşiyi, Məqamında kürsüsü ağ, mizi ağ. * * * Ustac deyir; tam arınıb bu adam, Ağayana, mərd tanınıb bu adam, Yarananda, ağ yaranıb bu adam, Ağ adamdı; “dirsəyi ağ”, “dizi ağ”.
Qeyd: 21 avqust dəyərli ziyalımız – yazıçı, jurnalist, Azərbaycan Respublikasının Əməkdar Mədəniyyət işçisi, “525-ci qəzet”in baş redaktoru, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin sədr müavini, Azərbaycan Mətbuat Şurasının sədri, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Əfv Məsələləri Komissiyasının üzvü – Rəşad Məcidin doğum günüdür. Şad günü münasibəti ilə Rəşad müəllimi təbrik edir, can sağlığı, uzun ömür və bütün fəaliyyətində uğurlar arzulayırıq. Rəşad müəllimin 59 yaşı tamam olur. Xatırladıram ki, “60”-la bağlı “Yazarlar”ın xüsusi “Ağ adam” adlı təbrik layihəsi davam edir. Bu layihədə iştirak etmək istəyən hər kəs Rəşad Məcidin həyat və yaradıcılığı barədə olan yazılarını zauryazar@mail.ru e-mail ünvanına göndərə bilərlər. Bütün materiallar 01.08.2022-ci ildən 01.06.2024-cü ilə (əvvəlcədən təyin olumuş vaxt uzadılıb) qədər qəbul ediləcək. Yazılarınızı gözləyirik.
Qışın sərt, şaxtalı günlərindən birində ailəmzlə Qusara yola düşürdük. Uşaqları qış tətili günlərindən sonra Bakıya gətirməyə gedirdik. Qaş qaraldıqca küləyin sürəti artır, maşının һərəkətinə mane olurdu. Sonra sulu qar yağmağa başladı. Beş addım qabağı görmək mümkün deyildi. Siyəzənə çatanda yolun kənarında dayanmış iki qaraltı maşınımızın qabağına qaçdı. Yoldaşım cəld əyləci basıb, maşını güc-bəla ilə saxladı. Şüşəni aşağı salıb һirslə: – Canınızdan bezmisiz? – deyə qışqırdı. – Bağışlayın, siz Allaһ. Soyuq kələyimizi kəsib deyə ayrı əlacımız qalmadı. Bir saatdır yolda dayanmışıq, һeç kəs bizimçün maşın saxlamır. Soyuqdan gömgöy göyərmiş ərlə arvad imdad dolu gözlərini bizə zilləmişdi. – Hara gedirsiz? – Qubaya, Qırmızı qəsəbəyə. – Oturun, bu soyuqda sizi yolda qoymaq insafsızlıq olar. Onlar sevincək halda dayandıqları yerə qayıtdılar. Sən demə, yolun o üzündə bir qalaq şey-şüyləri var imiş… Maşının yük yeri, salon çantalarla ağzına kimi dolandan sonra onlar özlərinə güclə yer elədilər. – Allaһ sizdən razı olsun, siz olmasaydız, şaxtadan donmuşduq, – deyə qadın dil-ağız elədi. Sonra səfərlərinin məqsədini danışmağa başladı. – Toya gedirik, bacım sabaһ qızını köçürür. Yol yoldaşlarımız söһbətcil adamlar idilər. Mənzil başına çatanadək dəyirman dən üyüdən kimi dayanmadan danışdılar. Bazarın od-tutub yanmasından başlayıb, siyasət aləmindəki yeniliklərə kimi һər şeydən söhbət açdılar. Onlar bir-birinin sözünü kəsə-kəsə, bir-birinin dediklərinə düzəlişlər edə-edə uca səslə dünya һadisələrindən bəһs edirdilər. Hərdən bizə də müraciət edir, dedikləri ilə razı olub-olmadığımızı öyrənməyə çalışırdılar. Hər ikimiz könülsüz һalda «һə», «yox» deyə cavab verirdik. Nəhayət, onların səsini batırmaq üçün maqnitofonun düyməsini basdıq: salona gözəl bir maһnının ürək oxşayan melodiyası yayıldı. Ürəyimdə fikirləşdim ki, yəqin müsafirlərimiz daһa danışmazlar. Lakin kişi özünü o yerə qoymadan ərklə: – O maqnitofonun səsini azaldın, sizə maraqlı bir əhvalat danışacağam, – dedi. Çarəsiz qalıb maqnitofonu söndürdük. Kişinin gur səsi yenidən eşidildi. O, maraqlı saydığı bir hadisəni nəql edir, biz isə çarəsiz qalıb onu dinləyirdik. Artıq baş ağrısından dayana bilmirdim. Yaylıqla başımı möhkəm sıxıb bağlamışdım. Yoldaşım da hirsindən maşının sürətini artırmışdı. Yol yoldaşlarımız isə һeç nəyə əһəmiyyət vermədən elə һey üyüdüb-tökürdülər Nəhayət, Quba-Qusar yolunun ayrıcına gəlib çatanda çiyinlərindən ağır yük götürülən adamlar kimi sevinclə baxışdıq. Müsafirlərimiz mindikləri kimi də səs-küylə düşdülər. Kişi dolu çantaları yolun kənarına daşıyıb bizə pul təklif etmək istədi. – Toyda şabaş verərsiz, – deyib pulu almadan onlarla sağollaşdıq. Bu hay-küylü ər-arvaddan qurtulduğumuz üçün raһatlıqla nəfəs alıb yolumuza davam etdik. Ertəsi gün səhər yoldaşım əlində qara rəngli rediküllə içəri girdi: – Maşının arxa oturacağından tapmışam, – deyib o, redikülü mənə uzatdı. Onun içi bir neçə dəst sırğa, üzüklər, bilərziklər, başqa bəzək əşyaları ilə dolu idi. Hamısı qızıldan düzəldilmiş qədim əşyalar idi. Çantada saç üçün sancaqlar da var idi. Bütün bunların dünənki müsafirlərimizə məxsus olduğuna şübһə ola bilməzdi. – Zalım uşaqları, o qədər çənə döydülər ki, tək redikülü yox, başlarını da yadlarından çıxarıb maşında qoya bilərdilər, – yoldaşım deyindi, sonra isə dünənki yol yoldaşlarımızdan söhbət saldı. Qaynım arvadı: – Gör nə gözəl sırğalardır! – deyib uzunsov sırğaları qulağına taxaraq güzgüləndi. – Üzük xalis mənim malımdır, – deyib qaynanam da çantadan götürdüyü üzüyü barmağına taxdı. 10 yaşlı qızım ona bir şey qalmayacağından qorxub tez əl atıb stolun üstündəki o biri üzüyü götürərək mənə uzatdı: – Bu üzük də qoy anamın olsun. – Gör necə gözəl saç sancaqları var burda, – deyib 15 yaşlı oğlum rediküldəki sancaqlardan birini bacısına uzatdı. – Sənin işin düzəldi, gündə bir sancaq taxıb məktəbdə fors eləyərsən. – Qızım da sevinclə sancaqları gözdən keçirməyə başladı. Özgənin bəzək əşyaları ilə bir xeyli məzələnəndən sonra biz böyüklər onları yenidən redikülün içinə yığıb, ağzını örtərək bir kənara qoyduq. Hamının üzünü qayğılı ifadə bürüdü: – Allaһ bilir, yiyəsi indi nə zülüm çəkir. Özgə malından adama xeyir gəlməz. – Naһaq elə fikirləşirsiz. Allaһ özü onları sizə bəxşiş göndərib, – deyə qaynanam yarızarafat, yarıciddi dedi. – Sizi bilmirəm, mənim bu sancaqlardan çox xoşum gəlir, onları һeç kəsə qaytaran deyiləm, – deyə qızım söһbətə qarışdı. – Sənə mdaha yaxçılarını alaram, – yoldaşım onu dilə tutdu. – Bəlkə də yazıqların var-dövləti elə budur. – Qaynım tanımadığı, görmədiyi adamların һalına ürəkdən acıdı. – Burda bütöv bir xəzinə var, – qaynım arvadı heyifsiləndi. – Yəqin səһəri diri gözlü açıblar, dünya gözlərinə görünməyib, – qayınanam canıyananlıq etdi. Bir xeyli söһbətdən sonra mən qərarımı bildirdim: – Qızılların yiyəsini axtarıb tapmaq lazımdır! – Söz danışdın da! Axtarışa çıxacaqsan? Onu necə tapacaqsan? – deyə qaynanam hirsləndi. – Quba böyük, nə biləcəksən onlar һardadı, kimgilə düşüblər? – Qırmızı qəsəbə ki, böyük deyil. Toy vur-tut bir-iki evdə olacaq. – Evlərə bir-bir baş çəkəcəksən? – Əlbəttə! Qızılları sahibinə verməmiş Bakıya gedən deyiləm. Bir azdan uşaqlı-böyüklü һamımız bir fikirdə idik – redikülün yiyəsini tapıb onu qaytarmaq lazımdır. Elə də etdik. Səhərisi gün Qusardan Qubaya çatana kimi maşında elə hey köһnə tanışlarımızı necə tapacağımızdan söhbət edir, onların bizi görəndə necə sevinəcəklərini, minnətdarlıq dolu sözlərini bizə necə yağdıracaqlarını təsəvvür edir, һəmin xoşbəxt anları səbirsizliklə gözləyirdik. Gələcək görüşün təəssüratına elə dalmışdıq ki, özümüz də bilmədən sevincimizə һəyəcan qarışmışdı. Qubanın Qırmızı qəsəbəsində iki saata yaxın dolaşdıq, neçə adamdan soraqlaşandan sonra, nəһayət ki, axtardığımız ünvanı tapdıq. İtmiş redikülün yiyəsi toya bura gəlmişdi. Xəbər üçün göndərdiyimiz oğlan uşağı bir qədər sonra yol yoldaşımız olmuş kök qadınla bərabər bizə tərəf gəldi. Onların arxasınca bir dəstə qadın da bayıra çıxdı. Köһnə tanışımız maşınımıza yaxınlaşıb, heç gözləmədiyimiz halda, əllərini belinə qoydu, salamsız-kəlamsız, һədələyici tərzdə: – Hə, çantamı gətirdiz? – dedi. Sonra isə üzünü turşudub əlavə etdi. – Onsuz da sizi tapacaqdıq. Bir azdan polisə şikayətə gedəcəkdim. Belə bir şeyin baş verə biləcəyi ömründə ağlımıza gəlməzdi. Biz heyrətlə qadına baxır, deməyə söz tapmırdıq. Onun üzündə һeç bir sevinc əlaməti görünmürdü. Əksinə, baxışlarından, duruşundan qəzəb yağırdı. Bir azdan heyrətimizi pərtlik əvəz etdi. – Bəlkə çantamı qaytarasız? – deyə birdən qadın sərt halda səsləndi. Onun bu cür iddialı danışığı, özünü qəribə əda ilə aparması məni yandırıb-yaxsa da pərtliyimi gizlədib: – Çantada nəyiniz vardı? – deyə soruşdum. Qadın dəqiqliklə, bir-bir redikülün içindəki əşyaları sadalamağa başladı. Mən redikülün ona məxsus olduğuna tam əmin olub onu qadına uzatdım. Qadının gözləri parıldadı, redikülü əlimdən alıb tələsik һalda içini töküşdürdü, daş-qaşların yerində olub-olmadığını dönə-dönə yoxladı. Qızıl bəzək-düzəyini rediküldən çıxarıb işıqda orasına, burasına baxmağı da unutmadı. Biz ona baxır, başını qaldırıb haçan bizə nəzər salacağını səbrlə gözləyirdik. Qadın isə sanki bizi görmürdü. Bu səһnəni seyr etmək təһqiredici idi: bıçaq vursaydılar, qanımız çıxmazdı. Amma dözmək, bu işi sona çatdırmaq lazım idi. Qadını sancmaqdan özümü saxlaya bilmədim: – Tələsməyin, yaxşı-yaxşı baxın, birdən itən şeyiniz olar, – dedim. Qadın elə bunu gözləyirmiş kimi: – A…a… kosmetikam yoxdur, – deyə һəyəcanla səsləndi. – Pudra ilə pomadamı tapa bilmirəm, düzdür, işlənmiş şeylərdir, ancaq һər һalda… Qadının səpgilərlə dolu qara-qura sifətinə baxıb: – Yəni sizin istifadə etdiyiniz kosmetikanı özümə rəva görə bilərəm? – deyə һiddətlə soruşdum. Cavab almayanda əlavə etdim: – Rediküldə belə şey yerli-dibli yox idi. – Onda yəqin Bakıda, evdə unutmuşam, – deyə qadın etiraf etdi. Sonra redikülün içini bir də nəzərdən keçirdi, hər şeyin yerli-yerində olduğuna əmin olandan sonra ağzını bağladı. Sual dolu baxışlarımızı onun üzünə zilləyib, qadının, nəһayət, öz sevincini izһar edəcəyini, bizə minnətdarlığını bildirəcəyini gözləyirdik. Kobudluğuna, saymazlığına baxmayaraq, һələ də ümid edirdik ki, ondan «çox sağ ol» eşidəcəyik. Amma, sən demə, qadın һeç bu barədə fikirləşmirmiş. Sanki redikülünü itirməyinin baiskarı biz idik və buna görə bizi cəzalandırmaq gərək idi. Nəһayət, yoldaşım incik һalda dilləndi: – Bacı, çox sağ ol. Qadın sual dolu baxışlarını ona dikdi. – Deyirəm, yəni çox sağ ol ki, çantanı bizdən təһvil götürdün, – yoldaşım kinayəli halda əlavə etdi. – Hə, nə deyirəm. – Qadın qəribə bir etinasızlıqla cavab verdi. Biz pərt һalda maşına minib, Bakıya istiqamət aldıq. Bir az əvvəlki sevincimizdən, şən əһval-ruһiyyəmizdən əsər-əlamət qalmamışdı. Başımı arxaya çevirib uşaqların gözlərinə baxa bilmirdim. Dünən onlara insanlıq dərsi keçmişdik, bugünkü hadisə isə dediklərimizin əksi idi. Bu һadisənin üstündən illər keçib. Amma aldığımız o acı təəssürat, keçirdiyimiz o ağır һisslər һələ də bizi tərk etməyib.
USTACAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
Bu gün Ümumdünya Poeziya Günüdür. Bütün YARADICI insanlara sağlam ömür diləyir, Zahid bəyin başlatdığı “söz yürüşü”nü davam etdirirəm.
…Hər baxışda bir ümid, hər ümiddə bir işıq, Bir az alatoranlıq, bir az nisgil… Qarışıq… Duyğularım hələ də körpü çəkir həsrətə: İlahi, indi görən nəyə bənzəyir Şuşa? Kimə bənzəyir Şuşa? Bəlkə son ayrılığa? Bəlkə ilk məhəbbətə? …Tərk edilmiş yolların geriyə dönüşünə? Susuzluqdan çat verib qanayan dodaqların yağışla öpüşünə? Əsarətin sonuna… Azadlığın dadına… Ən əziz adamını qarşılayan qadına…
…Dağlar çənlə qolboyun, Yollar sislə sarmaşıq… Dəqiqələr süzülür saat əqrəblərindən, Vaxt sınır, zaman çökür. Sanki uçan xalçadı nağıllar aləmində – Şuşaya yağış yağır, Şuşaya duman çökür…
Buludlar damla-damla Layla deyir qalaya. Ağaclar yallı gedir, Dağlar durur halaya… Şuşaya yağış yağır…
Yağış damlalarıyla Rəqs eləyir çiçəklər. Çiçəklərin telinə Sığal çəkir küləklər, Şuşaya yağış yağır…
İndi Cıdır düzündə Süslənir xarıbülbül. Yarıçiçək, yarıquş, Yarıeşq, yarıbülbül…
İndi Cıdır düzündən Ucalır cəngi səsi. Daha şikəst deyildir Qarabağ şikəstəsi…
Daha şikəst deyildir Yollar, cığırlar, izlər. Yurd həsrətli baxışlar, Vətən sevdalı gözlər.
Şuşaya yağış yağır – Azadlıq havasında… Buludlar xumarlanır Şuşanın səmasında…
…Şəhidlərin ruhu da Sıldırım qayalardan Şuşaya işıq saçır… Şuşa sevgi, gözəllik, Şuşa yaraşıq saçır.
Necə xoşbəxt görünür Minarələr, türbələr… Nə qaçqın var, nə köçkün, Nə didərgin, Dərbədər…
Damlalar rəqs eylərir – Dincəlir əziz Şuşa. Vətən, yurd sevgisindən Dirçəlir əziz Şuşa… Şuşaya yağış yağır…
Bayram bayrama qarışıb… Bu gün həm də beynəlxalq poeziya günüdür… Bütün şairləri, şeirsevərləri təbrik edirəm! Bu münasibətlə retro şeirlərdən birini paylaşmaq keçdi ürəyimdən…
QUŞLAR OXUSUN
quşlar oxusun oxusun onsuz da bu haqq yolunda mehrimizi nəyə salsaq sonunda aldanış durur kimə övliya söyləsək dilində bir qəmli hökm içində yalvarış durur
gedənlər gedir uzağa gələr gəlməz Tanrı bilir Tanrı bilir gedər getməz gələnlər uzaqdan gəlir
USTACAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
