Bu günlərdə uşaqkən nənəm Nəcimənin kənddəki evinin qabağında olan nəhəng tut ağacını və bağdakı yaşıllıqlar içərisindəki” məxmərgülü” kimi tanıdığım güllər yadıma düşdü.Bir anlıq ixtiyarsız olaraq o illərə yenidən döndüm… Artıq böyüdükcə bağda bitmiş o güllərin heç kəsin bağında bitmədiyini də eşidirdim… Nənəmin evi kənd yolunun kənarında idi.2otaqlı qədimdən qalma bu evdə mənim üçün maraqlı və qəribə olan əşyalar vardı.Həmin əşyalar otağın divarındakı taxçalarda yerləşdirilmişdi.: qədim naxışlı çini kasalar,saxsı kurələr,ərəbcə yazıldığından oxuya bilmədiyim kitablar, müxtəlif qab qacaq səliqə ilə düzülmüşdü.Ən yuxarı rəfdə isə bizim üçün toxunulmaz sayılan”QURAN” kitabı qoyulmuşdu… Kiçicik eyvanı açıq idi.Yəni şüşəbənd filan yox idi.6-7 pillə enib həyətə düşər,qonşunun nəhəng qoz ağacından asılmış yelləncəkdə yellənərdik.Həyətdə nənəmin təndiri də vardı. Mən kənddə yaşayan bibim qızı ilə nənəmin yanına gələrdim.Biz təxminən həmyaşıd idik.O məni kəndə tez tez gətirərdi.Nənəm ilk nəvəsi olduguma görə məni .çox sevirdi, mən də ondan ayrılmaq istəmirdim.Həmişə mənim üçün qovut hazırlayıb qoyur ya da bizə gələndə gətirərdi.Gözəl səməni halvası , tut doşabı,ərik qurusu və sevdiyim digər yeməli şeyləri gətirərdi. Evimizlə kəndimiz arasındakı məsafə üç km olardı.Bibiqızımla bu yolu piyada getməyi xoşlayırdım.Çünki,yol dəmiryolunun kənarı ilə meşənin arasındakı dar cığırdan ibarət idi.Yolboyu söhbətləşə söhbətləşə gedir, kəndə nə vaxt çatdığımızı bilməzdık. Kənddə qohumluga görəmi ya nəyə görəsə “qarabağlılar”sözlərini eşidirdim,dərk etmək anlayışım da yox idi ki, bilim nə deməkdir… Uzun illər sonra təxminən öyrəndim ki,bu insanlar hələ əsrin əvvəllərindən köçkün düşmüş ailələr imiş.Heç onların haradan və niyə köçmə səbəblərini də dəqiq demirdilər… Nəhayət, bu məsələyə təxminən 70-80 ci illərdə bir də qaytmalı oldum.Məlum oldu ki, bunlar Qarabağdan ermənilər tərəfindən köçkün düşmüş insanlardır, hansı ki, burada məskən salaraq ailə qurmuş və onlardan törənən nəsillər burada məskunlaşmışlar.Onu da qeyd edim ki , kəndimiz rayonda ziyalılar kəndi kimi- həm humanitar,həm də dəqiq fənlər üzrə ali təhsilli müxtəlif peşə sahibləri, alimləri ilə seçilirdi…. 1988- ildən sonrakı hadisələrdən başlayaraq 2020 ci ilədək tam qənaətə gələ bilməmişdim.Ta ki,Laçın işğaldan azad olundu və məni daim narahat edən fikrə aydınlıq gətirildi ki,nənəm həqiqətən Laçının Sus kəndindən imiş. Həmin kənddən köçürülənlərin məskən saldıqları kəndlər Susay adlandırılıbmış.Bəli,Susay kəndi- Yuxarı Susay- Quba rayonunun dağlıq ərazisində,Aşağı Susay isə Xaçmaz rayonu ərazisindədir.Ola bilsin ki, yenə də hansısa rayonlarda Susay kəndlərinə rast gəlinsin .Bunlar həmin Sus kəndindən qaçıb gəlmişlərdir. Bu məlumatları alandan sonra ilk dəfə nənəmin bağından sevə -sevə dərib gətirdiyim”məxmərgülünün” Xarıbülbül oldugunu xatırladım.Və məni aglamaq tutdu.Axı uzun illər mən bunu niyə bilməmişəm!! Nənəmgili qorxudub oradan çıxaranda tapşırıblarmış ki, soruşsalar deyərsiz ki, özümüz könüllü köçmüşük.Nənəm çox gözəl qız olubmuş.Kəndə yeni köçün gəldiyini və köçün içərisində gözəl qızı görən yaşlı Hacı ona elçi yollayir və bir müddət sonra nənəmi alır.lakin evləri yolun kənarında olduguna görə pəncərədən baxmagı ona qadagan edir və qalın pərdə ilə pəncərəni baglatdırir.Nənəm dözümlü , agıllı qadın olubmuş.Onun üç oglu bir qızı olub.O özü savadsız qadın olmuşsa da övladlarının təhsil almaları üçün .çox ciddi cəhdlər edib və arzusuna da nail ola bilib.Atam iki ixtisas üzrə-ali təhsilli tarix müəllimi və hüquqşünas idi.Əmilərim də ali təhsilli kimyaçılar idi.Bibimi isə elçilər əl çəkmədiklərinə görə ərə verib ki,qaçırsalar rüsvay olmaqdan ehtiyat ediblər. Nənəm həmişə kədərli görünürdü,soruşanda.fikirli halda çox yorgunam deyərdi..Sonralar anladım ki,o,doğma yurd yuvasının həsrətini çəkirmiş… 1964- cü ilin günəşli apreli idi.Nənəm dünəndən bizdə qalmışdı.Ayaqqablarını həmişəki kimi gizlətmişdim ki, kəndə qayıtmasın. Yuxarı çıxanda gördüm ki, atama deyir:-məni o gün çıxan tərəfə keçir.Eyvanımıza gur işıq düşürdü.Nənəm otaqdan eyvana keçib divanda uzandı və” adam da bu günəşli günü qoyub ölərmi?”- dedi.Atam;-ay ana,niyə ölərsən ki?-demişdi ki,nənəm dərin ah çəkib, bizə heç vaxt bildirmədiyi həsrəti qarışıq gözlərini əbədi yumdu.Biz çaş baş,təəccüb içərisində qaldıq.Ölüm beləmi asan olur ?! Atam; -birdən kənddəki evi açan olar,oradakı “Quranı”gətirmək lazımdır- deməsilə bibiqızımla- biz gətirərik deyib kəndə qaçdıq Həmin taxçadan” Quranı” bükülmüş halda təcili evə çatdırdıq.İçərisinə baxmaq marağı ilə aralamışdıq ki, nəvələrin şəkilləri ilə yanaşı qurumuş Xarıbülbülü gördük.Mənəmin nisgili bu kitabın içindəymiş!! İllər keçdi..Atam, əmilərim bibim rəhmətə getdilər.Amma nənəmin nisğilini, hərdən köks ötürmələrinin səbəbini duyan olmamışdı.Çünki nənəm o nisgili, o sirri özü ilə qəbr evinə aparmagı bacarmışdı… Bir dəfə mənəmdən atasının adını soruşanda Laçındı – demişdi.Biz ona inanmışdıq.Həmin inamla fa başdaşında Laçın qızı yazmışdılar… İnanıram ki, nənəmin ruhu rahatlığını artıq Laçının Sus kəndi üzərində tapmışdır.Maraqlıdır ki, nənəm dünyasını dəyişəndən sonra o bağda Xarıbülbülü görən olmayıb. Bəli ,Xarıbülbül nənəmin ruhu qarışıq öz doğma yurd- yuvasındadır.Nənəm haqqında xatirələrimi burda bitirib,Laçında davam etdirmək ümidilə: Nəzakət Eminqızı ,
“Yazarlar” jurnalının İƏ üzrə meneceri,AJB-nin üzvü, yazıçı-publisist. 27 yanvar 2024 cü il.
Anla Beni Ne olur * Dil açılır dal olur, gül açılır bal olur Sevdirirsen kendini, küçük yürek hoş olur Sevmeyi bilmeyene, koca dünya dar olur Seni sevdim bir kere, anla beni ne olur * Bülbülün figan durmaz, gül sararıp solarken Dilinde var dikeni, ters yönüyle bakarken Sevdanın tadı tuzu, arada bir vururken Elveda diyemedim, anla beni ne olur * Uzaktan bakar bakmaz, aklımı baştan aldın Yanına varır varaz şaşırdım öyle kaldim Gözüne bakar bakmaz o an kendini saldın Ruhumla seni sardım, anla beni ne olur * Senin için sıcakta, yanıp pişmek isterim Seninle düşsem kor’a, gül bahcede gülerim Sana yar olmak güzel, ben Kemal’e ererim Ne oldu bana böyle, anla beni ne olur * 26.1.2023
Yazıçı, jurnalist Aqil Abbas onu belə təsvir edir: “Od parçasıdı, belə bir söz var ey, dəyirmanın gözünə ölü atsan, diri çıxar. Tanrı ona istedad da verib, cəsarət də, üç-dörd kişi ilə əlbəyaxa döyüşməyə güc də. Əri İsmayıl Novruzov Birinci Qarabağ müharibəsinin döyüşçülərindən biridi. İkinci qrup Qarabağ əlilidi. Bədənində 23 düşmən qəlpəsi gəzdirir. Biri də ürəyindən bir neçə millimetr kənardadı. Bu qəlpələri də çıxarmaq mümkün deyil. İş qabiliyyətini itirib. Həkimlər 3 kiloqramdan artıq yük götürməyi qadağan ediblər ki, ürəyinin yanındakı qəlpə tərpənə bilər. Rəşid adlı bir oğlu da var, onu da atası kimi, özü kimi döyüşçü yetişdirir… Hələ İkinci Qarabağ müharibəsi başlamamışdı. Yadınızdadırsa, cəbhə xəttinə təkər daşıyırdılar, şpal daşıyırdılar. Səngər möhkəmlədirdilər, qazilər hamısı bu hərəkatda fəal idi. Onun da əri qazidi, amma məlum səbəbdən bu hərəkatda iştirak edə bilmirdi. Onda bu xanım ərini İkinci Qarabağ savaşında da əvəz elədi. Üz tutdu Ağdama. Təkər daşıdı, şpal daşıdı, səngər qazdı qazilərlə birlikdə. 44 günlük müharibədə də geri dönmədi, döyüşən əsgərlərin yanında oldu. O da döyüşdü, amma qələmi ilə. Hər gün saytımıza və qəzetimizə (“Ədalət” qəzeti – adalet.az ) cəbhədən ən doğru xəbərləri göndərirdi. Göndərdiyi şəkillərin birində hələ onda Qərvənd azad olunmamışdı, səngərdən Qərvəndə baxdığı bir şəkili göndərmişdi. Əgər kiminsə duası ilə Qarabağı azad etmişiksə, onun baxışları ilə Qarabağı niyə azad etməyəydik ki? O baxışlarda nələr vardı, ilahi? Səsi yetən yerə əli yetməyən bu xanımın o baxışlarını Tanrı görürdü. İndi səsi də yetir, əli də yetir…”
Söhbət fədakar jurnalist Əntiqə RƏŞİDdən gedir. Qarabağ müharibəsi vaxtı, cəbhə bölgəsində atəş altında qələmə aldığı yazılarla oxucuları mütamadi məlumatlandıran Əntiqə Rəşiddən.
Deyir ki,- “Bir zaman güllü-gülüstana bənzər bir həyətimiz vardı, orda ağaclar da, çəmənlik də yamyaşıl idi, orda çiçəklər-güllər əlvan rəngdəydi, orda bülbüllərin cəh-cəhidə təkrarsızıydı. Bax, o cənnətin içində sadə bir ev, o evin isə sadə sakinləri vardı. Bir baxışıynan özümüzü yığışdırdığımız, dünyada hamıdan güclü bildiyimiz Ata vardı, sonsuz şıltaqlıqlarımıza dözən, hirsi-əsəbi qayğıya bülənən Ana vardı, 5 dəqiqə ”dost ”, 5 dəqiqədən sonra ”düşmən”, pisliklərdən xəbərsiz bacı-qardaş vardı. Ən çox, Ana kəfkirlə böyük mürəbbə tiyanını qarışdırdıqca, hərəmizin əlində bir nəlbəki ocağın kənarını kəsdidiyimiz yadıma düşür. Birinci kimin nəlbəkisinə pay çəkiləcək iddiası “kiçik didişmələr” yaradardı. Dartışma-çəkişmə… Ana tiyana yıxılacağımızdan qorxardı. Əlindəki kəfkirlə hərəmizi bir tərəfə qovardı; “Yaxına gələnin bu kəfkirlə ayaqların sındıracam”. Axırıncı “ültumatum”dan sonra azacıq gözləyib, yenidən ocağın başına yığışardıq. Onsuzda ”ultumaum”un elə də tutarlı olmadığını bilirdik. Mürəbbə payımız çəkilərdi. Bu dəfədə ikinci payı da almaq üçün bütün barmaqlarımızdan “səmərəli istifadə” edərdik. Nəinki, nəlbəkimizə, ağız-burnumuza, üst başımıza, hətta əl-ayağımıza bulaşmış mürəbbə şirəsinə birdə toz-torpaq hopanda görəydin bizi. Hələ məhlədə top-top oynayan həmyaşıdlarımın səsi-küyü məni hövsələdən çıxaranda topu götürüb qaçdığım, qəzəbli “futbolçular”ın ayaqyalın arxamca düşüb, topu məndən alıb, sonrada məni möhkəmcə əzişdirdiyi günləri özlədim. Belə qayğısız xoşbəxt mənzərə üçün burnumun ucu göynəyir. Yatıram yuxularımdan, oyanıram gözlərim qarşısından çəkilmir o sevimli, bir-birindən maraqlı anlar.”
“Facebook” göstərir ki, yanvarın 28-də növbəti ad günüdür. Yan keçib biganə qala bilmədim. 44 günlük müharibədə qəhrəman döyüşçülərimizin yanında olan, atəş səsləri altında reportajlar hazırlayıb arxa cəbhəyə yollayan, yaralılara yardım edən, əsgərlərə ərzaq daşıyan bir qorxmaz, fədakar xanımın ad gününə axı necə biganə qalmaq olar?..
Hörmətli, Əntiqə xanım, sizi ürəkdən təbrik edir, möhkəm can sağlığı, yaradıcılıq uğurları arzulayıram. Yeni yaşınız mübarək!
Мне бы только смотреть на тебя, Видеть глаз злато-карий омут, И чтоб, прошлое не любя, Ты уйти не смогла к другому.
«Заметался пожар голубой»
Пускай ты выпита другим, Но мне осталось, мне осталось Твоих волос стеклянный дым И глаз осенняя усталость.
«Пускай ты выпита другим»
Чужие губы разнесли Твое тепло и трепет тела. Как будто дождик моросит С души, немного омертвелой.
«Мне грустно на тебя смотреть»
Позабуду я мрачные силы, Что терзали меня, губя. Облик ласковый! Облик милый! Лишь одну не забуду тебя.
«Вечер черные брови насопил»
Одни из самых проникновенных стихотворений Есенина — цикл «Любовь хулигана» — посвящены Августе Миклашевской. Её считают единственной женщиной, не ответившей поэту взаимностью.
Сергея Есенина с актрисой Августой познакомила её коллега по Камерному театру в августе 1923 года.
«Большая, статная. Мягко покачивались бёдра на длинных ногах. Не полная. Не тонкая. Античная, я бы сказал. Ну, Афродита, что ли. Голова, нос, рот, уши — точёные. Волосы цвета воробьиного крыла. <…> Глаза, поражающие в своём широком и свободном разрезе, безукоризненном по рисунку. Негромко говорила, негромко смеялась. Да нет, пожалуй, только пленительно улыбалась», — такой описывал Августу поэт-имажинист Анатолий Мариенгоф.
Поначалу Есенин и Миклашевская стали встречаться — просто гуляли по улицам Москвы, любили бывать в Подмосковье. Много говорили и не могли наговориться. И каждый раз Есенин словно летел на новое свидание.
Потом они встречались всё реже: каждый проживал свою жизнь и свою судьбу. «Я понимала, что переделывать его не нужно! Просто надо помочь ему быть самим собой. Я не смогла этого сделать. Слишком много времени приходилось тратить, чтобы заработать на жизнь моего семейства. О моих затруднениях Есенин ничего не знал. Я зарабатывала концертами. Мы продолжали встречаться, но уже не каждый день…» — вспоминала Миклашевская.
Всю историю их непродолжительного романа она описала в своих воспоминаниях, хотя и была очень сдержанна.
Есенин уезжал из Москвы по делам, потом уехал в Баку. Августа выезжала со спектаклями и концертами в разные подмосковные города.
Августа так рассказала про их последнюю встречу: «В последний раз я видела Есенина в ноябре 1925 года, перед тем как он лег в больницу. Тогда был болен мой сын. Я сидела возле его кровати. Поставила ему градусник и читала вслух. Вошёл Есенин и, когда увидел меня возле моего сына, прошёл тихонько и зашептал: „Я не буду мешать…“ Сел в кресло и долго молча сидел, потом встал, подошёл к нам. — Вот всё, что мне нужно, — сказал шёпотом и пошёл. В дверях остановился: — Я ложусь в больницу, приходите ко мне… Я ни разу не пришла. Думала, там будет Толстая…».
В декабре раздался тот самый телефонный звонок — ей сообщили, что Есенина не стало. «Всю ночь мне казалось, что он тихо сидит у меня в кресле, как в последний раз сидел» — вспоминала она.
«Я видела, как ему трудно, плохо, как он одинок. Понимала, что виноваты и я, и многие ценившие и любившие его. Никто из нас не помог ему по-настоящему. Он тянулся, шёл к нам. С ним было трудно, и мы отходили в сторону, оставляя его одного», — узнаем мы из воспоминаний Августы Миклашевской, собранных под названием «Встречи с поэтом» и опубликованных в 1965 году.
Poema görkəmli memar Şamaxılı Əliş bəy Sübhan oğlu Kərəmli-Şirvaninin (21.04.1322, Şamaxı – 22.06.1371, Moskva) anadan olmasının 700 illiyi münasibəti ilə qələmə alınmışdır.
Azərbaycan Mətbuat Şurasında tanınmış Özbəkistan yazarı ilə görüş keçirilib
Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin və Azərbaycan Mətbuat Şurasının təşkilatçılığı ilə Özbəkistanın “Şöhrət” medalı laureatı şairi, “Kitab dünyası” qəzetinin baş redaktoru Xasiyyət Rüstəmlə görüş keçirilib. Bizimyazi.az xəbər verir ki, görüşdə MŞ-nın İdarə Heyətinin və Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvləri, tanınmış jurnalistlər və yazarlar iştirak ediblər. Tədbir mərhum millət vəkili Qənirə Paşayevanın xatirəsinin bir dəqiqəlik sükua yad olunması ilə başlanılıb. Toplantını giriş sözü ilə açan MŞ sədri Rəşad Məcid X.Rüstəmin bioqrafiyası ilə iştirakçıları tanış edib. “1971-ci ildə Özbəkistanın Nəmənqan şəhərində anadan olmuş X.Rüstəm jurnalist təhsillidir, eyni zamanda, Ali Ədəbiyyat Universitetinin məzunudur. 2015-ci ildən isə nüfuzlu “Kitab dünyası” qəzetinə rəhbərlik edir. X.Rüstəm Azərbaycanla sıx əlaqədə olan jurnalist və yazardır. Onun 44 günlük müharibə dönəmində yazdığı “44 gün” kitabı çap olunub. 2020-ci ilin oktyabrında X.Rüstəmin təşəbbüsü ilə dünyanın bir qrup tanınmış şair, yazıçı və ədəbiyyat tənqidçilərinin Qarabağ münaqişəsi ilə əlaqədar Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevə həmrəylik məktubu ünvanlamaqları əlamətdar məqamlardan biridir”. MŞ sədri sözügedən şairin müharibə zamanı qarabağlıların dərdini ifadə edən “Adı Lalə idi o qızın” adlı poema yazdığını və bu yaradıcılıq nümunəsinin 2020-ci ilin oktyabrında kitab kimi nəşr olunduğunu da diqqətə çatdırıb. R.Məcid özbək jurnalist-yazara rəhbəri olduğu qurumun diplomunu təqdim edib. “Yeni Müsavat” media qurumunun rəhbəri Rauf Arifoğlu çıxışı zamanı X.Rüstəmin Özbəkistanı ədəbi cəhətdən Azərbaycanlaşdıran ziyalı kimi təsnif edib: “Xasiyyət xanımla Turan qurultaylarında görüşmüşəm, onun evində qonaq olarkən əsl ziyalı mühiti görmüşəm”. R.Arifoğlu turan ellərində növbəti görüşlərin keçirilməsini arzulayıb. Tədbirdə iştirak edənlər arasında “Yada düşdü” jurnalının baş redaktoru Nəzakət Məmmədli, Əli Kərim adına Sumqayıt Poeziya evinin rəhbəri İbrahim İlyaslı, Əməkdar jurnalist Zemfira Məhərrəmli, MŞ idarə heyətinin üzvü, jurnalist Ceyhun Musaoğlu, şair İlqar Türkoğlu, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin başqanı, şair İntiqam Yaşar, DGTYB idarə heyəti üzvü Yusif Nazim Ərəbsoy, yazar Gülşən Behbud, gənc türkoloq Məleykə Mirzəli, gənc yazarlar Rübabə Sahib, Həsən Kür, Ayşən Rəhim, Banu Məhərrəm, “Vision TV” internet televiziyasının rəhbəri Şöhrət Eldəniz və başqaları yer alıb. Çıxış edənlər özbəkistanlı yazarın yaradıcılığındakı xarakterik məqamları dilə gətiriblər. Onlar X.Rüstəmin türk xalqlarını bir-birinə yaxınlaşdırmaq amalını və bu istiqamətdə gördüyü işləri yüksək qiymətləndiriblər.Onlar qeyd ediblər ki, Xasiyyət Rüstəmin yaradıcılığında Azərbaycan, Qarabağ mövzusu xüsusi əhəmiyyət daşıyır. İştirakçılar dünyada Azərbaycana qarşı güc nümayiş olunduğu bir zamanda onun Türk birliyinin qorunmasına xidmət etməsini təqdirəlayiq olduğunu vurğulayıblar. Tədbirin sonunda X.Rüstəm ədəbi fəaliyyətinə və gördüyü işlərə verilən yüksək dəyərə görə tədbir iştirakçılarına minnətdarlığını dilə gətirib. Azərbaycanda olmasından və tədbirdə iştirak etməsindən dolayı məmnunluğunu ifadə edib. O, bu dəyərin və haqqında səslənən xoş fikirlərin onu daha da ruhlandırdığını bildirib. Azərbaycanı özünə ikinci vətən hesab etdiyini vurğulayan qonaq müəllifi olduğu şeirlərdən nümunələr səsləndirib. Tədbirin sonunda X.Rüstəm tərəfindən Rəşad Məcid və İntiqam Yaşara rəhbəri olduğu qəzetin fəxri diplumları təqdim olunub. Xatirə fotosu çəkilməklə tədbirə yekun vurulub. Fotolar:
Qeyd: Təqdimat 26.01.2024-cü il tarixində baş tutub.
Bakı şəhər Mədəniyyət Baş İdarəsi Xəzər şəhər Mərkəzləşmiş Kitabxana Sisteminin təşkilatçılığı ilə yazıçı- publisist, tarixi romanların və çoxsaylı hekayələrin müəllifi ,Qarabağ müharibəsi iştirakçısı Hacı Qəni Camalzadə ilə görüş keçirilmişdir. Tədbiri Xəzər rayon MKS -nın informasiya- resurs şöbəsinin müdiri Nilufər Abdulova açaraq qonaqları salamladı və Azərbaycanın Dövlət Himni səsləndirildi. Vətənimizin azadlığı və ərazi bütövlüyü uğrunda canını fəda etmiş cəmi şəhidlərimizin xatirəsi bir dəqiqəlik sükutla yad edildi. Yazıçının həyatına və yaradıcılığına həsr olunmuş videoçarx nümayiş etdirildi. Tədbiri idarə etmək üçün tanınmış şair, publisist , “Qızıl kəlmə “və Turksoyun Qaracaoğlan və Türksoy Ədəbi mükafatlarının laureatı Ağacəfər Həsənliyə söz verildi. Ağacəfər müəllim Hacı Qəni Camalzadənin həyatı və yaradıcılığı barədə geniş və əhatəli məlumat verərək dedi: “Azərbaycanın öncül yazıçıları ilə yanaşı , bir sıra maraqlı əsərləriyilə oxucu rəğbəti qazanan Qarabağ müharibəsinin qazisi Qəni Camalzadə ilə oxucuların göruşu həmişə maraqlı və yaddaqalan olur . Özunə məxsus üslubu ,dəst- xətti olan yazıçı yeni əsərlər üzərində işləyir .17 kitab müəllifi olan Qəni Camalzadənin seçilmiş əsərlərindən ibarət olan 3 cildi nəşr olunmuşdur ,daha 9 cildi çapa hazırlanır. Yazıçının yaradıcılığına yaxından bələd olan Azərbaycanın əməkdar jurnalisti ” Lerik “rayon qəzetinin baş redaktoru yazıçı İdris Şükürlü Qəni Camalzadənin şəxsi mənəvi kefiyyətlərindən , alicənablığından söhbət açdı və bildirdi ki, Hacı Qəni Camalzadə zəngin təfəkkürə, intellektə və nadir istedada malik ziyalılarımızdandır. ” Həkəri” qəzetinin baş redaktoru , şair- publisist Rauf İlyasoğlu Hacı Qəni Camalzadənin əsərlərinin xarici ölkələrdə çap olunmasından, eləcə də bu tədbirin kitabxanada keçirilməsindən iftixarla danışdı və ” Asimana ucalmış şəhidlər” kitabını kitabxanaya hədiyyə etdi. Elçin Şəmiyev adına 149 saylı tam orta məktəbnin ədəbiyat müəllimi Gülarə Muxtaraova vurğuladı ki, orta məktəb dərsliklərinə Hacı Qəni Camalzadənin əsərləri daxil edilsəydi, biz müəllimlərin və şagirdlərin sevincinə səbəb olardı. İstedadlı şairlərdən Şahin Həmidli , Adil Cəbrailov , gənc yazıçı Tural Əliyev vətənpərvər ruhlu çıxış etdilər. Xəzər rayon Mərkəzləşdirilmiş Kitabxana Sisteminin direktoru Jalə Əliyeva tədbir iştirakçılarına təşəkkürünü bildirdi və Hacı Qəni Camalzadəyə yeni- yeni yaradıcılıq uğurları arzuladı . Kitabxananın şöbə müdiri ,Ədəbiyyat dərnəyinin rəhbəri Nilufər Abdulovanın rəhbərliyi ilə şagirdlər yazıçının hekayələrindən ibarət səhnəciklər göstərdilər, müəllifin əsərləri barədə suallar verdilər. Yazıçı Qəni Camalzadə çıxış edərək yaradıcılıq pılanlarından danışdl , 149 saylı məktəbin gənc oxucularının suallarını cavalandırdı . Tədbirin sonunda iştirakçılar Hacı Qəni Camalzadənin əsərlərindən ibarət sərgiyə baxdılar , xatirə şəkilləri çəkildi və çay süfrəsi ətrafında maraqlı söhbət davam etdirildi .
