ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
QIZIM NİGARA Mənim körpəcə quzum, İyirmi yaşlı mələyim
Nəfəsində hələ də sanki var süd qoxusu, Qara gözündə hələ məsumluq baxışı var. Yəqin ki, özgələrçün böyük bir qızsan daha. Mənimçünsə sən həmin güləyən qızcığazsan, əlində gəlinciyi, gah küsən, gah şən baxan.
Qızlar atalarının qəlbinin tək hakimi. Bir gülümsəməsiylə xitam verər hər əmrə. Qızlar könül tarının ən kövrək, sarı simi. Payızda çiçək açar, bahar gətirər ömrə.
Coşqu, nəşəni bir gün qopararsan bu evdən. Başqa yuva qurmaqçun ev dolusu səadət apararsan bu evdən.
Gəncliyinin son zəngi çalınanda bir səhər, Yuyarsa kirpiyini qayğı dolu qəm, kədər. Topla onları bir-bir, yuvanın ümid doğan günəşində qurut, sər.
Səhər, axşam “körpəmi”, düşünəndə burda mən, Sən də başqa körpəyə can deyib, can verərsən. 23.01.2026
“Uşaq vaxtı Oqtay bərk xəstələnmişdi. Atam da (təbii ki, biz hamımız) möhkəm sarsılmışdı. Atam cavan yaşında iki övlad itirmişdi – məndən sonra bir qardaşım, Azərdən sonra bir bacımız tələf olmuşdu. Buna görə övladın barmağına tikan batmağına da təhəmmül eləyə bilmirdi. Bu şeiri də Oqtayın xəstələnən vaxtı yazmışdı. Allaha yalvarırdı ki, ona bir daha övlad dağı göstərməsin. Allah onun fəryadını, iltimasını eşitdi.” – Fəxri Uğurlu
GÖSTƏRMƏ
Ulu Tanrı, yalvarıram adına, Bir də mənə ciyər dağı göstərmə. Al canımı, at cəhənnəm oduna, Yaman günü, yaman çağı göstərmə.
Qoy mən olum dadamalın daş-başı, Ayrı salma bu bacını, qardaşı. Yollarıma gəl yağdırma göz yaşı, Qollarıma qüssə bağı göstərmə.
Ömür-gün ver puçurlanmış zoğlara, Qar yağmasın qanad açmış tağlara. Təzə-təzə kök bağlayan bağlara Budarlanmış qol-budağı göstərmə.
İnsaf elə övlad doğub-əkənə, Od düşməsin gümanların kökünə. Bir baxışla min bir dərdi bükənə Ağlaşmalı kəfən ağı göstərmə.
Xətir elə, ta düşməyim xataya, Tuş olmayım o tufana, o toya. Bal istəkli, bala canlı ataya Kilidlənmiş dil-dodağı göstərmə.
Heç nə bildim bütün qorxu-ürkünü, Çəkəmmədim ciyərdağı yükünü. Qurban olum, yenə göstər görkünü, Qızılquşa qarğa lağı göstərmə.
Ulu Tanrı, çox dönmüsən loğmana, Qoyma daha bağça yana, bağ yana. İnsaf elə, Ağa kimi bağbana İnnən belə sovmuş bağı göstərmə.
Xalq şairi Xəlil Rza Ulutürkün oğulları: Təbriz (solda) və Rza (sağda) Xəlilbəyli. Şairin oğlu Təbriz I Qarabağ müharibəsində şəhid olub. Onun ölümü ailəsini, xüsusən də atası Xəlil Rzanı bərk sarsıtmışdı… Təbriz haqqında oxucularımıza qısaca məlumat verim. Təbriz Xəlil Rza oğlu Xəlilbəyli 12 fevral 1964-cü ildə Bakı şəhərində – Xalq şairi Xəlil Rza Uluturkün ailəsində dünyaya göz açıb. 1981-ci ildə Bakı şəhəri Mikayıl Müşfiq adına 18 saylı orta məktəbi bitirib. 1982-ci ildə o, Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutuna daxil olub. Təhsilini Kütləvi tamaşalar üzrə rejissor fakültəsində qiyabi yolla davam etdirib və Cəfər Cabbarlı adına “Azərbaycanfilm” kinostudiyasında işıqçı işləyib. Yazırlar ki, ötən əsrin 80-ci illərinin sonlarından başlayaraq Ermənilərin Azərbaycana təcavüzü və torpaq iddiaları bütün vətənpərvər oğullarımız kimi Təbrizi də gecə-gündüz rahat buraxmırdı. O, bütün varlığı ilə cəbhəyə getməyə can atırdı. Dağlıq Qarabağı işğalçılardan təmizlənməsində iştirak etmək, torpaqlarımızı azad görmək istəyirdi. 1991-ci ilin sonlarında o, könüllü olaraq cəbhəyə yola düşdü. Təbriz qısa döyüş yolu keçsə də, yoldaşları arasında böyük nüfuz və hörmət qazandı. Onu cəsur bir döyüşçü kimi tanıyırdılar. Yazılanlara görə, Təbriz Xromort və Naxçıvanik kəndləri uğrunda gedən döyüşlərdə dəfələrlə qəhrəmanlıq nümunəsi göstərib. O, neçə-neçə yaralı əsgəri atəş altından çıxarıb, düşmənin xeyli canlı qüvvəsini məhv edib. Döyüş şücaətlərinə görə o, Daxili İşlər Nazirliyinin “Bozqurd” mükafatına layiq görülüb. Təbriz Xəlilbəyli 1992-ci il yanvar 31-ində baş verən döyüşdə qəhrəmancasına şəhid olub. Təbriz şəhidlik məqamına ucalan zaman ailəli idi. İki qızı var idi… Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 1992-ci il 8 oktyabr tarixli 264 saylı Fərmanı ilə Xəlilbəyli Təbriz Rza oğluna ölümündən sonra “Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı” adı verilib. O, Bakı şəhərində Şəhidlər Xiyabanında dəfn edilib. Allah rəhmət eləsin!
“Təbrizim” Qoy sənə doğulan günəş deyim ki, Nurunla açılan al səhərəm mən. Yeddi il yol gələn, a mənim ilkim, Gəldiyin yollara gül düzərəm mən.
Özüm də bilmirəm nə işdir bu iş, Yerdənmi, göydənmi tapmışam səni. Bəlkə də səni heç tale verməmiş, Taleyin əlindən qapmışam səni.
Sən – bu gün sevincim, qanadım-qolum, Dünən ürəyimə dağ olmusan sən. Heç ana bətninə düşməmiş, oğlum. Bu ata könlümdə doğulmusan sən.
Özün də bilmirsən öz qiymətini, Döyüş səngərimsən, qalamsan mənim. Bir evin qeyb olmuş səadətini Min evə qaytaran balamsan mənim.
Ən böyük sevincsən, ən müqəddəs qəm, Məni od içinə atan Təbrizim. Üzünə baxanda balam deyirəm, Adını çəkəndə – atam Təbrizim.
Mən səni görəndə çırpınır qəlbim, Deyirlər naşıyam, görməmişəm mən. Alıram boynuma niyə gizlədim, Sənin tək səadət görməmişəm mən.
Anan süd veribdir fəqət mən sənə. Köksümdə közərən odu vermişəm. Seçib milyon-milyon adlar içindən, Dünyada ən gözəl adı vermişəm.
Sən – oğul, sən – igid, sən – ər oğlu ər! İftixarla daşı sən öz adını. Məğribə, məşriqə, aləmə göstər Alnında gizlənmiş istedadını.
Bir səhər, bir günəş var mənzilimdə, Qoy dünyalar bilsin nəçisən, kimsən. Kiçik mənzilimdə, dar mənzilimdə Sən ucsuz-bucaqsız məmləkətimsən.
Ey bala Təbrizim, gün o gün olsun Ana Təbrizimə mən azad deyim, Ustad Şəhriyarla görüşün olsun. Təbrizi Təbrizə qol-qanad deyim.
Arzular könlümdə çeşmə-çeşmədir, Arzular qoynunda boy atmış könül. Səni arzum üçün, amalım üçün, Səni döyüş üçün yaratmış könül.
Atanın ömrünə oğul yaraşıq, Qoy bir nəfəs alım daha dərindən. Mən öz Təbrizimlə bu gün yanaşı Keçirəm Bakımın küçələrindən.
Bu gün yağış yağır… qorxma yağışdan! Tufanda, şimşəkdə bərkisin canın. Sən mənim balamsan, mən sənin atan Biz bir cüt oğluyuq Azərbaycanın…
