Atif İslamzadənin “Folklor mətnlərinin və yazılı ədəbi nümunələrin funksional semantikası” adlı monoqrafiyası nəşr olunub
AMEA Folklor İnstitutunun Elmi şurasının qərarı ilə İnstitutun Mərasim folkloru və milli kulinariya ənənəsi şöbəsinin aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Atif İslamzadənin “Folklor mətnlərinin və yazılı ədəbi nümunələrin funksional semantikası” adlı monoqrafiyası nəşr olunub.
Monoqrafiyada folklor və yazılı ədəbiyyat nümunələri struktur-semiotik və funksional-semantik yanaşma əsasında təhlil edilərək mətnlərin dərin məna qatları üzə çıxarılıb. Ənənəvi izahlardan fərqli olaraq, müəllif mətn vahidlərini statik deyil, situativ kontekstlər daxilində araşdırmış, eyni söz və cümlə qəliblərinin müxtəlif situasiyalarda yeni semantik funksiyalar qazanmasını elmi əsaslarla göstərib. Bu yanaşma mətnin çoxqatlı strukturunu aşkarlamaq baxımından geniş metodoloji imkanlar açır.
Atif İslamzadə – Mərasim folkloru və milli kulinariya ənənəsi şöbəsinin aparıcı elmi işçisi, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Ön söz, giriş, altı fəsil, ədəbiyyat siyahısı, türk, ingilis və rus dillərində xülasələrdən ibarət olan monoqrafiyanın strukturu özünəməxsus şəkildə qurulub, hər bir fəsil ayrıca “kitab” prinsipi əsasında təqdim edilib. Belə ki, I kitabda “Göyçə dastanları və aşıq rəvayətləri” toplusundan “Ağ Aşıq və Süsənbər” dastanı, II və III kitablarda “Azərbaycan nağılları”ndan “Nar qızı” və “Məlik Məhəmməd” nağılları, IV kitabda O. Fikrətoğlunun “Vaxt” kitabından “Papaq Yusif” film ssenarisi, V kitabda K. İmranoğlunun “Dağlı məhəlləsi” kitabından “Riyaziyyat müəllimi” hekayəsi, VI kitabda isə F. Sadığın “İşlə-ev arasında” kitabından “Saxlama” gəraylısı struktur-semiotik metod əsasında təhlilə cəlb edilib. Monoqrafiyanın əsas elmi yeniliklərindən biri folklor və yazılı ədəbiyyat nümunələrinin vahid mədəni sistemin komponentləri kimi təqdim edilməsidir. Müəllif göstərir ki, ədəbi tənqid yalnız yazılı ədəbiyyat çərçivəsində deyil, ümummədəniyyət kontekstində genişləndirilməli, folklor və yazılı ədəbiyyat qarşılıqlı əlaqədə öyrənilməlidir. Bu baxımdan tədqiqat folklorşünaslıq və ədəbiyyatşünaslıq arasında metodoloji inteqrasiyanı gücləndirən araşdırma kimi diqqəti cəlb edir. Tədqiqatın diqqətçəkən metodoloji cəhətlərindən biri O.Fikrətoğlunun “Papaq Yusif” film ssenarisinin yalnız mətnin daxili strukturu əsasında, əlavə elmi qaynaqlara müraciət edilmədən təhlil edilməsidir. Bu yanaşma mətnin özünün analitik imkanlarını üzə çıxarmaq baxımından əhəmiyyətli metodoloji təcrübə kimi təqdim olunur. Kitabda mətn təhlillərində situasiyaların semantik rolu xüsusi olaraq nəzərə alınmış, assosiativ əlaqələr, semantik layların qarşılıqlı münasibətləri və informasiyanın müxtəlif yaruslarda cəmlənməsi sistemli şəkildə araşdırılıb. Bu yanaşma nəticəsində mətnin daxili mexanizmlərini açıqlayan qiymətli nəticələr əldə olunub. Monoqrafiya folklor və yazılı ədəbi nümunələrin vahid metod əsasında tədqiqinə geniş imkanlar açır. Əsər ali məktəblərin filologiya fakültələrində, folklor, ədəbiyyatşünaslıq və mifologiya ixtisasları üzrə magistratura və doktorantura səviyyəsində xüsusi kurslar üçün praktiki elmi vəsait kimi istifadə oluna bilər. Monoqrafiyanın elmi redaktoru filologiya elmləri doktoru, professor Sərxan Xavəri, elmi rəyçiləri filologiya elmləri doktoru, professor Seyfəddin Rzasoy və filologiya elmləri doktoru, professor Vaqif Sultanlıdır. Ön sözün müəllifi professor Seyfəddin Rzasoydur.
Vətəni düşünür, milləti anır, El üçün çalışır, el üçün yanır. Haqqa arxalanır, haqqa inanır, Haqqın yollarında izi var, izi.
Dərin hörmət və ehtirama layiq olan, el-obanın işıqlı ziyalısı, sevimli müəllimi kimi tanınan və sevilən Maarif Mirzəyev ilə haqlı olaraq fəxr edib qürur duyurlar. Onun ədalətli və qayğıkeş olması, elmə, təhsilə böyük önəm verməsi o böyük insanı elin gözündə daha da ucaldıb. Cəmiyyət üçün sağlam düşüncəli, elmli, bilikli gənclərin yetişdirilməsində, onların vətənpərvərlik ruhunda tərbiyə olunmasında, Vətənə, torpağa, yurd yerinə məhəbbət aşılanmasında Maarif müəllimin də üzərinə böyük məsuliyyət düşüb və o, bu məsuliyyətə şərəflə, ləyaqətlə yerinə yetirib və yetirməkdədir. Bəli, o gözəl müəllimdir. Deyirlər ki,əsl müəllimlər qızıldan qiymətli bərəkətli torpağa bənzəyir. Torpaq öz nemətini, sərvətini insanlara səxavətlə bəxş etdiyi kimi, Maarif müəllim də biliyini, bacarığını millətin balarından əsirgəmir, ömrünü şagirdlərin işıqlı gələcəyi üçün şam kimi gilə-gilə əridir. El üçün çalışan, el üçün yanan, haqqın yollarında izi olan Maarif müəllim bir ziyalı olaraq qaranlığa işıq saçmaqdan qürur duyur, fəxr eləyir. Fəxr eləyir ki, taleyinə müəllim olmaq yazılıb və o, bu “yazıdan” çox məmnundur. Ömür yarpaqlarından: Maarif Mirzəyev 1961- ci ildə Lerik rayonunun Conu kəndində anadan olub. 1968- ci ildə Coni kənd məktəbinin birinci sinfinə daxil olub. 1978- ci ildə Lənkəran rayonunun Liman şəhərində yerləşən 1 saylı məktəbdə təhsilini başa vurub, sənədlərini V.İ. Lenin adına APİ – nin filologiya fakültəsinə versə də müsabiqədən keçə bilməyib. 1979-1981- ci illərdə Sovet Ordusu sıralarında xidmət eləyib. Ordu sıralarından təxris olunandan sonra yenə sənədlərini toplayıb APİ – nin filologiya fakültəsinə versə də. Yenə də müsabiqədən keçə bilməyib. 1982- ci ildə APİ – min filologiya fakültəsinin hazırlıq şöbəsinə qəbul olunub 1983- cü ildə imtahanları müvəffəqiyyətlə verib institutun tələbə adına layiq görülüb. 1988- ci ildə institutu bitirib,Lerik rayonunun Vəliz kənd ümumi orta məktəbində pedaqoji fəaliyyətə başlayıb. Daha sonraConi kənd orta məktəbində müəllimlik fəaliyyətini davam etdirib və və hal-hazırda da müəllim kimi işini davam etdirir. Dörd övlad atası olan Maarif müəllim bildirir ki, dünyada gözəl, nəcib peşələr çoxdur, ancaq müəllim peşəsi bütün peşələrin fövqündə dayanır. Həkim də, mühəndis də, kosmonavt da seçdikləri sənətin sirlərini məhz müəllimdən öyrənir. Müəllim elm, bilik xəzinəsinin qapısını insanların üzünə açan bir ziyalıdır. Bu xəzinəyə inamla daxil olanlar həyatın enişli-yoxuşlu yollarında büdrəmir, öz biliyi və əməlləri ilə cəmiyyətin inkişafına töhfələr verirlər. Elə buna görə də dünyada müəllim əməyinin bənzəri yoxdur. Əgər bu gün biz bəşəriyyətin çatdığı yüksək inkişaf səviyyəsi, elmi-texniki nailiyyətlər barədə məmnunluqla söhbət açırıqsa, buna görə ilk növbədə müəllimlərə minnətdar olmalıyıq. Maarif müəllim həm də deyir ki,əlimizdən tutub əlifbanın ilk hərfini, “ana” kəlməsini yazmağı, saymağı öyrədən ilk müəllimini kim xatırlamır? Məktəb partası arxasında keçən illər ərzində müəllimlər bizə Vətənə, torpağa sevgi hissi aşılayırlar… Dünyada xoşbəxt o insandır ki, onun üzünə müəllimlərin haqq qapısı açıq olur. Bu mənada Maarif müəllim xoşbəxt adamdır. Onun haqq qapısı hamının üzünə açıqdır. Bəli, Maarif Mirzəyev müəllim peşəsini şərəflə yerinə yetirir, eyni zamanda şərəfli bir ömür yaşayır. Yaşadığı ömrə imza atan, ömür səhifələrinə gözəl əməllərdən savayı eç nə yazmayan, yaxşı işləri, xeyirxah əməlləri ilə sevilən o işıqlı Adam eldə -obada böyük hörmət qazanan müəllimlərdəndir.
Hüseyn İsaoğlu, yazıçı-publisist, AYB – nin və AJB – nin üzvü.
Şahnaz Səxavətqızı qadına yazmağı təklif edir. Yazmaq burada yalnız qələm və kağız mənasında deyil; öz həyatını yazmaq, taleyinə sahib çıxmaq, seçim etmək, susmamaq, varlığını qəbul etdirmək mənasındadır. O, inanır ki, qadının hekayəsi onun öz səsidir və bu səs boğulmamalıdır. Müəllifin sözləri ilə desək: “Arxanızda heç kim olmasa belə, içinizdəki gücə inanın və bu həyatda əsla məğlub olmayın.” Bu cümlə kitabın ideya qayəsini ümumiləşdirən əsas tezisdir. Burada qadına verilən mesaj aydındır: güc kənarda deyil, daxildədir.
Yazarlar.az olaraq, biz də öz növbəmizdə Şahnaz Səxavətqızını təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Naxçıvada yaşayıb, yaradan tanınmış pedaqoq, şair Tofiq Qəbulun “Bütöv Yurdun duası gərək” adlı şeir kitabı (Naxçıvan şəhəri.”Əcəmi”dövlət nəşriyyatı) işıq üzü görüb. Kitaba ön sözü AMEA Naxçıvan Bölməsinin İncəsənət, Dil və Ədəbiyyat İnstitutunun elmi işlər üzrə direktor müavini, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent, şair Elxan Yurdoğlu yazıb. Önsöz “Tofiq Qəbulun Bütöv Yurd duasını dinləyərkən” adlanır. Kitab aşağıdakı bölmələrdən ibarətdir:
1.Zaman haqq işini gördü axır ki. 2.Poema: “Ağcabədi şəhərinin ilk şəhidi”. 3.Sevgi duyğuları. 4.Təkbəndlər. 5.Düşüncələrim. Kitab 7,5 çap vərəqi həcmindədir.
Xatırladaq ki, bu şeir kitabı 2009-cu ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü olan şair Tofiq Qəbulun 9-cu kitabıdır.
Yazarlar.az olaraq, biz də öz növbəmizdə Tofiq Qəbulu təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!
Ürək sındırmayıb hələ dünyada, İnanın yol verir ona dünya da. Bacı tək yanaşır yaxına, yada Müəllim tək hər yana nur ələyir, nur.
…İctimai həyatın aparıcı qüvvəsi insandır. O insan ki, bir- birindən müəyyən mənada tale müxtəlifliyi ilə fərqlənir. Dəyərli insan, mehriban və qayğıkeş bir ana olan Kəmalə Qasımova da zəkasını zamana uyğun əks etdirməyə müvəffəq olub. Və əlbəttə ki, onun ömür, həyat yolu, seçdiyi müəllim peşəsi indiki gənclərimiz üçün bir örnəkdir. Kəmalə xanım sağlam düşüncə və pak əməllə Azərbaycanın milli dövlətçilik işinə və quruculuğa ləyaqətlə xidmət edir, çalışdığı illərdə və bu gün də cəmiyyətin inkişaf üçün bacarığını əsirgəmir. O, əməksevərdir, ona göstərilmiş etimadı əminliklə doğruldur, üzərinə düşən işin məsuliyyətini dərindən dərk edir. Ömür yarpaqlarından: Kəmalə Qasımova 1962- ci ildə Ağdam rayonunun Pirzadadlı kəndində anadan olub. Orta təhsilini doğulub boya-başa çatdığı Pirzadadlı kənd orta məktəbində alandan sonra 1983- cü ildə sənədlərini V.İ.Lenin adına APİ – nin filologiya fakültəsinin qiyabi şöbəsinə vermiş və tələbə adına layiq görülmüşdür. O,1985- ci ildən pedaqoji fəaliyyətlə məşğuldur. 1988- ci ildə APİ-ni bitirdikdən sonra ailə həyatı qurub. Ailə həyatı qurandan sonar? ailə vəziyyətilə əlaqədar Beyləqan rayonuna köçmüş və pedaqoji fəaliyyəti orada davam etdirmişdir., Azərbaycan dili və ədəbiyyat müəllimi kimi fəaliyyət göstərən, Kəmalə xanım bacarıqlı, çalışqan ictimaiyyətçi kimi Beyləqan rayon Təhsil şöbəsinə metodist vəzifəsinə irəli çəkilmişdir. Kəmalə müəllimənin ömür gündəliyindən də bəllidir ki, o, gənc yaşlarından təmənnasız insan olub, qayğıkeşliyi ilə diqqət çəkib. Bacarıqlı ictimaiyyətçidir, etdiyi yaxşılıqlar bu gün də onun vətəndaş sevgisi ilə xarakterizə edilir. Alicənab, təvazökar, sədaqətli və etibarlı insandır. Çox xoş haldır ki, onun ictimaiyyət və dövlət quruculuğu işindəki əməksevərliyinin aydın və dəqiq sərhədləri var. Ən əsası, o, ünvanına daha neçə-neçə layiq söz deyə biləcəyimiz bir vətəndaş, gördüyü işlərdən zövq alan misilsiz bir insandır. Əlbəttə, uzun illər bir sahədə əsl fədakarlıq göstərən insanlar o sahənin mütəxəssisinə çevrilirlər. Bu mənada, peşə sahibinin ömrü işıq saçır, əməli işi bəhrə verir. Kəmalə müəllimə xatirələrlə dolu bir ömürə bənzəyən tələbəlik illərinin açısı da, ağrısı da, xoş günləri də heç zaman unudulmur. Bir neçə il əvvəl tələbə yoldaşımız Hüseyn müəllim bizi bir yerə topladı. O gənc müəllimlərin hər biri artıq baba, nənə idilər. Daha doğrusu, müdrikləşmiş, ahıllaşmış baba, nənələr… Bir az sevinc, bir az təəssüf hissi ilə baxışlarımız qarşılaşdı. Amma əvvəlki səmimiyyət, əvvəlki mehribançılıq nəyinki azalmamışdı, əksinə daha da çoxalmışdı.. Şirin, kövrək xatirələr dilə gəldi. Sevincdən doğan göz yaşlarını saxlamaq mümkün deyildi. Bu gün məni ən çox kövrəldən Yeganə Mirzəyevanın təsirli çıxışı oldu. Sanki o, sonuncu görüşü olacağını bilirmiş kimi yanıqlı – yanıqlı danışdı. O, bu təsirli çıxışından çıxışından iki il sonra haqq dünyasına qovuşdu. İradə xanımın qarşıma çıxan müəllim haqqında yazdığı şerindən bir parçanı oxucularla bölüşmək istəyirəm:.
Müəllim ömürdür şam kimi yanan, Gecələr yuxusuz, həm oyaq qalan. Şagirdin uğurunu özünkü sanan, Dahilərin müəllimidir müəllim.
Addımı harda var, mən baş qoyaram, Ağarmış saçların güllə boyaram. Dünyaya car çəkib elə yayaram, Dahilərin müəllimidir müəllim.
Şəninə deyilən ən gözəl sözlər, Sevincin, parlasın onurlu gözəl. Adları dillərdə, qəlblərdə gəzən, Dahilərin müəllimidir müəllim.
Hüseyn İsaoğlu, yazıçı-publisist, AYB – nin və AJB – nin üzvü.
«SÖZLƏRINIZDƏ TƏKCƏ ŞAIR NƏFƏSI YOX, HƏM DƏ DƏNIZLƏRIN DƏRINLIYI VARDI»
Əziz və dəyərli şair, publisist və dəniz qəlbli kapitan Faiq Balabəyli! Bu gün Sizin doğum gününüzdür – sözün dalğalarla qucaqlaşdığı, misraların üfüqlərə açıldığı mübarək bir gün… Sizi ilk dəfə görməmişdən əvvəl, onlayn söhbətlərimizdə qəlbinizin səmimiyyətini, təvazökarlığınızı, o saf və uşaq təbiətli nurunuzu hiss etmişdim. Sözlərinizdə təkcə şair nəfəsi yox, həm də dənizlərin dərinliyi vardı. Elə bil hər cümləniz bir gəmi idi – oxucunu uzaq limanlara aparan… Türkiyədə keçirilən Türk Dünyası yazıçı və şairlərinin Talas festivalında üz-üzə görüşümüz isə bu duyğularımı daha da möhkəmləndirdi. Sizinlə söhbət etmək, eyni ədəbi mühitin havasını udmaq, sözün sehrini birlikdə yaşamaq mənim üçün unudulmaz bir xatirəyə çevrildi. O gün bir daha anladım ki, həqiqi böyüklük sadəlikdə gizlidir. Siz həm qələm adamısınız, həm də sözün kapitanı. Dənizlərdə gəmi idarə etdiyiniz kimi, ədəbiyyat aləmində də duyğuların istiqamətini müəyyən edirsiniz. Ürəyiniz dəniz kimi geniş, düşüncəniz üfüq kimi açıq, qəlbiniz isə dalğalar kimi daim hərəkətdədir. Doğum gününüz münasibətilə Sizə uzun və bərəkətli ömür, möhkəm can sağlığı, ailə səadəti, dənizlər qədər coşqun sevinc və yeni-yeni yaradıcılıq zirvələri arzulayıram. Qoy misralarınız həmişə küləklə dost olsun, ilhamınız heç vaxt sahilə yan almasın, söz gəminiz daim uğurlu səfərlərə çıxsın!
DOXSAN BEŞİNCİ YAZI FAİQİN “ŞUŞA”SI (Faiq Balabəylinin “Şuşa” şeiri haqqında) Salam olsun, çox dəyərli oxucum! Bu dəfə söhbətimizin mövzusu tanınmış ŞAİR Faiq Balabəylinin “Şuşa” şeiri olacaq. Mətləbə keçməzdən əvvəl onu qeyd etmək istəyirəm ki, bu mənim Faiq Balabəyli haqqında yazdığım ikinci yazıdır. Faiq Balabəyli mənim üçün şəxsiyyət olaraq müasir Azərbaycan ədəbiyyatının əsl şair həyatı yaşayan çox azsaylı nümayəndələrindən biridir. Yaradıcılığı isə ümumilikdə təbii, kövrək, səmimi notlar üzərinə köhnəlmiş həzin musiqi kimidir. Ney səsidir. Qanun melodiyaları, ud naləsidr. Onun haqqında oxuduğum ən dəyərli yazılardan biri bu gün də öz qüvvəsini itirməmiş filologiya elmləri doktoru, professor, tanınmış şair, bütün ruhu və canı ilə söz adamı Mahirə Nagıqızının qələmindən çıxıb. Mahirə xanım Faiq Balabəyli yaradıcılığına həsr etdiyi “Dəniz adamı” məqaləsində yazır: “Bütöv Azərbaycan uğrunda mübarizədə yorulmadan çalışan öz mənalı, məntiqli şeirləri, publisist yazıları ilə Faiq Balabəyli bir ordunun görəcəyi işi öz çiyinlərində şərəflə daşıyır, yorulmadan daşıyır.” Bəli həqiqətən bu belədir. Azərbaycan ədəbiyyatında vətən mövzusu həmişə aparıcı xətt olub. Lakin elə məqamlar var ki, vətən artıq coğrafi anlayış olmaqdan çıxır, yaddaşa, yaraya, həsrətə və qürura çevrilir. Məsələn müqəddəs ocaq olan Şuşamız. Şuşa haqqında çox şeirlər yazılıb və yazılacaq. Mənim ən çox bəyəndiyim Rəşad Məcidin Şuşaya həsr etdiyi şeirlərdir. Onun təkcə “Dilimin şəhdidir, dadıdı Şuşa.” misrası özü bir aləmdir. Ancaq Şuşa haqqında yazılmış və hələ yazılacaq şeirlər içərisində elə nümunələr var ki, onlar təkcə könülləri oxşamır, eyni zamanda tarixi yaşadır. ŞAİR Faiq Balabəylinin “Şuşa” şeiri məhz belə bir ruhun bədii-ideoloji cəhətdən poetik ifadəsidir. Bu şeir yalnız bir şəhərə ünvanlanmış poetik müraciət deyil, həm də illərlə ürəklərdə daşınan nisgilin, Vətən həsrətinin və nəhayət, qayıdış sevincinin bədii salnaməsidir. Şairin müraciəti sadə, lakin son dərəcə təsirlidir: “Mənim qoca şəhərim, mənim uca şəhərim, neçə ilin həsrətini çəkən, yorğun Şəhərim!” Bu misralarda həm sevgi, həm ağrı, həm də məsuliyyət var. Şuşa burada sadəcə şəhər deyil, yaşlı, yorğun, lakin əyilməyən bir varlıq kimi təqdim olunur. “Qoca” sözü zamanın ağırlığını, “uca” isə mənəvi yüksəlişi ifadə edir. Şair şəhəri həm fiziki, həm də mənəvi baxımdan ucaldır. Tarixi və mədəniyyət beşiyi olan Şuşa Azərbaycan xalqının milli kimliyinin ayrılmaz hissəsidir. Bu şəhər həm muğamın, həm poeziyanın, həm də qəhrəmanlıq salnaməsinin məkanıdır. Şairin“özümüzdən çox uzaq, könlümüzə çox yaxın” ifadəsi məhz bu mənəvi bağlılığın poetik təzahürüdür. Şeirin əsas emosional yükü“Axır ki, qayıtdıq, gözlərin aydın!” misrasında cəmlənir. Bu nida təkrarlandıqca şeir boyu bir ümid, bir zəfər notu güclənir. Həsrət yerini qürura verir. Şair Şuşanı qadın obrazında təqdim edir: “Qırmızı koftalı, yaşıl tumanlı, … abırlı, həyalı, nurlu, imanlı…” Bu təsvirlər milli koloritlə zəngindir. Şuşa burada ismətli, namuslu gəlin kimi təqdim olunur. Bu bənzətmə şəhərin paklığını, toxunulmazlığını və müqəddəsliyini vurğulayır. “Yaşıl meşələrdən qurşaq bağlayan, dumanı başına çalmatək çəkən” obrazı isə həm təbiətin gözəlliyini, həm də şəhərin əzəmətini canlandırır. Şeirin ən təsirli hissələrindən biri dostu Xaqan haqqında yazılan bölümdür. Şair fərdi ağrını ümummilli ağrı ilə birləşdirir: “Döyüşə-döyüşə tapdı şəhadət, ruhu səndə qaldı…” Burada şəhid obrazı təkcə bir insanın taleyi deyil, bütöv bir xalqın qurbanlıq tarixidir. “Gəmiyə çevrildi, üzdü” metaforası isə ruhun əbədiliyini, şəhidliyin ölməzliyini simvolizə edir. Şəhidin ruhunun quşa dönüb şəhərin başı üzərində dolaşması poetik baxımdan həm romantik, həm də mistik çalar daşıyır. Şairin Şuşaya qayıdışı təkcə fiziki dönüş deyil, həm də mənəvi arınmadır: “Doyunca əyilib içdim suyundan…” Su burada həyatın, təmizliyin, yenilənmənin rəmzidir. Qaratikanların, böyürtkənlərin əlini dalaması isə ağrının belə doğma və şirin olduğunu göstərir. Bu, vətən torpağının hər daşının, hər tikanının belə əziz olması ideyasını ifadə edir. “İsmətli, namuslu gəlin Şəhərim!” misrası ilə şair bir daha Şuşanı qadın obrazında ucaldır. Bu, şəhərin həm zərifliyini, həm də ləyaqətini ön plana çəkir. “Şuşa” şeiri yalnız lirik nümunə deyil, həm də güclü publisistik çalara malikdir. Burada konkret tarix, konkret ağrı və konkret qayıdış var. Şeir oxucunu passiv müşahidəçi kimi saxlamır; onu emosional olaraq prosesə cəlb edir. Faiq Balabəyli bu əsərlə göstərir ki, Şuşa təkcə coğrafi məkan deyil – o, milli yaddaşdır, mənəvi dirənişdir, zəfər rəmzidir. Şairin təkrar etdiyi “Axır ki, qayıtdıq!” nidası bir fərdin deyil, bütöv bir xalqın səsidir. Faiq Balabəylinin “Şuşa” şeiri Azərbaycan poeziyasında qayıdış motivinin ən təsirli ifadələrindən biri kimi dəyərləndirilə bilər. Burada həsrət, sevinc, şəhidlik, təbiət gözəlliyi və milli qürur bir araya gəlir. Şuşa həm yaralı, həm məğrur, həm də əbədi yaşayan bir obraz kimi təqdim olunur. Bu şeir oxucuya bir həqiqəti xatırladır: Vətən itirilə bilər, lakin unudula bilməz. Və bir gün mütləq qayıdış baş verir. Axır ki, qayıtdıq… Gözlərin aydın, Şuşa! Sona qədər həmsöhbət olduğunuz üçün təşəkkür edirəm, çox dəyərli oxucum! Bu gün bu gözəl insanın – tanınmış ŞAİR Faiq Balabəylinin doğum günüdür. Təbrik edirəm, Qardaş! Gün o gün olsun ki, belə şeirləridən Təbriz üçün, Dərbənd üçün, … və neçə-neçə bax bu yazımı, elə bu dildəcə oxuyub anlayan şəhərlərimiz üçün yazasan İnşəAllah! 23.02.2026. Bakı.
Rövşən Hüseynov haqqında Bu gün Azərbaycan Milli Qəhrəmanı Rövşən Hüseynov anadan olduğu gündür! Allah rəhmət eləsin, ruhu şad olsun! Amin. 22 fevral 1967-ci ildə Ağdam rayonunun Quzanlı kəndində doğulmuşdur. 1984-cü ildə burada orta məktəbi bitirdikdən sonra Ağdam rayon Mədəniyyət evində işləmişdir.
1985-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin fızika fakültəsinə daxil olmuşdur. 1985-87-ci illərdə ordu sıralarında olmuşdur. Rövşənin təşəbbüsü ilə 1992-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin iyirmi tələbəsi dövlət imtahanlarının başlanmasına üç ay qalmış, təhsillərini yarımçıq qoyaraq iki ay hərbi hazırlıq keçirlər. Sonra onlar ən qaynar döyüş nöqtəsinə – Goranboya yollanırlar. Tələbə taqımı 703 saylı hərbi hissəyə təhkim olunur. Ən ağır sınaq saatı Holandağ yüksəkliyi uğrunda gedən döyüşlərdə oldu. Holandağdan Ergəc, Mənəşli, Buzluq və Şaumyana (Ağcakənd) nəzarət etmək mümkün idi. Düşmənin 300-dən artıq əsgər və zabiti müasir hərbi texnika ilə silahlanaraq Holandağa hücuma keçmişdi. İlk hücumun qarşısı məharətlə alındı. Düşmən pərən-pərən salındı. Bu, 1992-ci ilin 28 aprel günü idi. Tələbə taqımı qarşısındakı bu məğlubiyyətdən qəzəblənən düşmən dörd gündən sonra daha böyük qüvvə toplayaraq hücuma keçdi. Rövşənin taqımı düşmənin iki zirehli texnikasını və onlarla canlı qüvvəsini məhv etdi. Düşmənin Holandağı alıb Çaykəndə çıxmaq planı alt-üst edildi.
Elə Marquşevan uğrunda gedən vuruşlar da tarixə düşəcək bir döyüş idi. 1992-ci il mayın 11-də gedən döyüşdə Mingəçevir bölüyünün 27 döyüşçüsü mühasirəyə düşmüşdü. Briqada komandiri onları mühasirədən qurtarmaq üçün tələbə döyüşçülərə müraciət etdi. Onlar Mingəçevir bölüyünü mühasirədən çıxardılar, lakin özləri mühasirəyə düşdülər. Bu qeyri-bərabər döyüşdə tələbələrdən ikisi həlak oldu, bir neçəsi yaralandı. Rövşən vəziyyəti ani olaraq qiymətləndirdi və döyüş dostlarının əsir düşəcəyini görüb, atəş nöqtəsini öz üzərinə götürdü. Onun pulemyotu düşmənin başına od ələyirdi. Cəsur komandirin əmrilə döyüş dostları mühasirədən çıxdılar. O özü isə qəhrəmancasına həlak oldu. Subay idi.
Azərbaycan Respublikası prezidentinin 16 noyabr 1994-cü il tarixli 202 saylı fərmanı ilə Hüseynov Rövşən Şəmil oğluna ölümündən sonra “Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı” adı verilmişdir.
Ağdam rayonunun Quzanlı kəndində dəfn edilib. Bakı Dövlət Universitetində büstü qoyulub.
“YAZARLAR” jurnalı tərəfindən xatirəsini əbədiləşdirmək məqsədilə “25 YARPAQ” LAYİHƏSİ həyata keçirilir (2018-ci ildən).
Layihənin rəhbəri “YAZARLAR” jurnalının baş redaktoru, AZƏRBAYCAN VƏTƏN MÜHARİBƏSİ VETERANLARI İCTİMAİ BİRLİYİNİN, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, şair – publisistZaur Ustacdır.
Ali təhsil müəssisələri haqqında danışanda adətən auditoriyalar, imtahanlar və diplomlar yada düşür. Amma universitet yalnız bilik ötürən məkan deyil. O, insanın formalaşdığı, səsini tapdığı, özünü sınadığı bir mərhələdir. Bəzən isə bu formalaşma auditoriyada yox, səhnənin işıqları altında baş verir.
Universitetin mədəni ruhu məhz belə anlarda yaranır.
Biz Bakı Dövlət Universitetinin Mədəniyyət və Yaradıcılıq Mərkəzinin üzvü olan tələbələrik. Amma bu yazını sadəcə “üzv” olaraq yox, bir prosesin içindən keçmiş insanlar kimi qələmə alırıq.
Solistimiz Nuray Quliyeva MYM haqqında deyir “Həm uşaqlığımda, həm abituriyent vaxtı tələbəlik illərini gözümdə çox rəngarəng canlandırırdım. İncəsənət yönümlü bir insan olduğum üçün ixtisas seçimi zamanı xüsusi ilə universitetlərin mədəni-yaradıcılıq fəaliyyətlərini, sosial mühiti araşdırırdım. Yəni, MYM məni hələ Bakı Dövlətə gəlməzdən əvvəl cəlb etmişdi. Qəbul oldum. Sentyabr ayının sonları idi, bir rəsm müsabiqəsinə qoşulmuşdum. İşimi təhvil vermək üçün Mədəniyyət-Yaradıcılıq Mərkəzinə gəlmişdim. Çağırıldığım otağa gedəndə akt zalın qapısından keçdim, qapı açıq idi. İçəridən piano səsi gəlirdi, gözucu baxdım, zal çox gözəl idi.. O anda düşündüm ki, kaş indi bu qapıdan girib ordakı pianoda ifa etmə ixtiyarım olardı..
Təxminən 15 dəqiqə sonra artıq səsimi yoxlayıb məni MYM üzvlüyünə daxil etmişdilər..
İlk səhnə aldığım günü xatırlayıram, kövrəlmişdim. Amma sevincdən ağlayırdım, çünki illərlə gözümdə canladırdığım səhnəni yaşayırdım.
O gündən, demək olar ki tələbəlik həyatımın ayrılmaz hissəsidir MYM. Bura sayəsində çox dəyərli dostlar qazanmışam, eyni zamanda müəllimlərimdən çox dəyərli bilgilər öyrənmişəm. Bura bir növ “incəsənət uşaqlarının” universitetdəki evidir. Dərslərin, imtahanların stressini, qayğılarımızı unutdurur. Özü isə unudulmaz xatirələr yaradır. Təkrar seçim şansım olsaydı, hər şeyə rəğmən, yenə də Bakı Dövlət deyərdim. Çünki gənclik illərimin ən gözəl xatirələri zalda, məşqlərdə, tədbirlərdə keçib. Mərkəz olmasaydı bu 4 il ağ-qara olardı. Ümumən, həyatımızda incəsənət olmasaydı hər şey başqa cür olardı, daha sönük, daha cansız. Şəxsən mən, universitetdən öncə özünə qapalı, asosial bir insan idim. Musiqi ilə yanaşı, sosial bacarıqlarımızın formalaşmasında da Mərkəzin rolu əvəzsizdir. Həyatımıza rəng qatdığı üçün, tələbəlik illərimizin ən gözəl xatirələrinə imza atdığı üçün tələbə-solist olaraq Mədəniyyət və Yaradıcılıq Mərkəzinə minnətdarlığımı bildirirəm. O cümlədən, dəyərli MYM kollektivinə, xüsusilə də vokal müəllimim Könül xanıma, bizə olan doğma münasibətinə və hər mövzuda dəstəyinə görə təşəkkürümü bildirirəm. Hər zaman doğma olaraq qalacaqsınız.
Sevgilərlə, Nuray Quliyeva”
Tarzənimiz İmran Sabirov MYM haqqında deyir “Mən düşünürəm ki , illər sonra universitet vaxtlarını xatırlasam ilk yadıma düşən Mədəniyyət və Yaradıcılıq mərkəzində keçirtdiyim günlər olacaq. Bu o günlər ki, mənə tələbəlik həyatımın ən xoş xatirələrini bəxş etdi. Mən burda dəyərli insanlar qazanmaqla yanaşı, özümə dəyər qatan oldum. Mərkəzin hər bir əməkdaşı bizim qəlbimizdə yer edinib. Onlar hərəkətləri, sözləri, öyüdləri ilə mənə çox kömək olublar. Könlümdə onlara qarşı böyük məhəbbət və hörmət var. Mən həyatım boyu onlara minnətdar olacam.”
Solistimiz İnci Hacızadə MYM haqqında deyir “ Mən, Hacızadə İnci, Bakı Dövlət Universitetinin Mədəniyyət və Yaradıcılıq Mərkəzinin (MYM) üzv tələbələrindən biriyəm. Digər üzvlərlə birlikdə bu yazını qələmə almaqda məqsədimiz MYM-in bizim üçün nə qədər dəyərli olduğunu, həyatımıza nə kimi töhfələr verdiyini və bu mərkəzin əslində sadəcə bir musiqi topluluğu deyil, eyni zamanda bir ailə olduğunu göstərməkdir.
Hazırda Bakı Dövlət Universitetinin 3-cü kurs tələbəsiyəm. Lakin universitet həyatımın ilk günlərindən etibarən MYM-də aktiv fəaliyyət göstərirəm. Bu mərkəzin mənim üçün niyə bu qədər önəmli olduğunu daha aydın ifadə etmək üçün, fəaliyyətimdən danışmazdan əvvəl musiqinin həyatımda tutduğu yerdən bəhs etmək istərdim.
Musiqi ilə münasibətim uşaqlıq illərimə — təxminən 5–6 yaşlarıma gedib çıxır. O kiçik yaşlardan musiqi mənim üçün sadəcə bir maraq deyil, dəyər idi. Hələ dili belə tam bilmədiyim vaxtlarda xarici mahnılara qulaq asır, onları özüm üçün zümzümə edirdim. Zaman keçdikcə musiqi mənim üçün bir sığınacağa çevrildi. Yeniyetməlik dövrü mənə heç də həmişə mərhəmətli davranmırdı və ruhumu sakitləşdirən, məni ayaqda saxlayan yeganə vasitə məhz musiqi idi.
Musiqinin mənim üçün nə ifadə etdiyini sözlə anlatmaq çətindir. İnsan üçün oksigen və su necə həyati əhəmiyyət daşıyırsa, bitki üçün gün işığı nədirsə, musiqi də mənim üçün odur. Mən harmoniyalar var olduğu üçün varam. Hər not bir duyğudur, hər səs yeni bir başlanğıcdır. Musiqi varsa, mən varam; yoxdursa, sanki mən heç olmamışam.
Lakin musiqi ilə münasibətim uzun müddət professional səviyyədə olmayıb. Özüm üçün oxuyurdum, imkanlarım çərçivəsində. Çünki o balaca qızın böyük səhnələrə çıxacağına, insanlar üçün oxuyacağına, peşəkar bir mühitdə musiqi ilə məşğul olacağına dair heç bir ümidi yox idi. Hətta xatırlayıram ki, atam evə daxil olan kimi mahnı oxumağı dayandırırdım — birdən eşidər deyə. O dövrdə bunun utanılmalı bir şey olduğunu düşünürdüm. “Qız uşağı və səhnə” anlayışı ilə bağlı formalaşmış stereotiplər şüurumun dərinliklərinə hopmuşdu və mən özümə bu cəsarəti uzun müddət verə bilmirdim.
Sonra abituriyentlik dövrüm başladı. Bu mərhələ musiqi ilə arama daha böyük bir məsafə qoydu. Həmin illəri həm sağlamlıq problemləri ilə mübarizə apararaq, həm də imtahanlara hazırlaşaraq keçirdim. Zaman məhdudluğu musiqiyə yer ayırmağa imkan vermirdi. Nəhayət, Bakı Dövlət Universitetinə qəbul oldum. Bu illər məni daha güclü bir insana çevirdi. İçimdə bir səs “artıq kifayət qədər vaxt itirdik, qalanını itirməyək” deyirdi.
Birinci kursda universitetdə musiqi fəaliyyəti ilə məşğul olan dostlarım vasitəsilə MYM haqqında eşitdim və vaxt itirmədən üzv oldum. O gündən etibarən, bir ömrə dəyişməyəcəyim qədər dəyərli illər yaşadım — həm üzvlərlə, həm də pedaqoji heyətlə. MYM məndə olmadığını düşündüyüm işığı üzə çıxarmağa kömək etdi. İlk səhnə təcrübəmi universitetdə qazandım. Daha sonra isə MYM-in dəstəyi sayəsində Heydər Əliyev Mərkəzində ən böyük səhnəmə çıxdım. Bu çıxış mənə respublika universitetləri arasında “Vokal(müasir)” janrı üzrə birincilik qazandırdı.
Bəs bu uğurun səbəbi yalnız mənim bacarığım idimi? Xeyr. Mən yenə də qapalı otaqlarda oxuyan İnci ola bilərdim. Lakin MYM müəllimlərinin dəyərli məsləhətləri, verdikləri inam və aşıladıqları cəsarət sayəsində o səhnəyə çıxdım. Onların dəstəyi ilə içimdə artıq mövcud olan bacarığı nümayiş etdirməyə nail oldum.
MYM mənim üçün sadəcə bir mərkəz deyil — bu, özümə inandığım, səsimi tapdığım və kim olduğumu dərk etdiyim bir ailədir.”
Qarmon(akkordion) və piano ifaçımız Murad İsrafilov MYM haqqında deyir : “ MYM nədir? Bizə nə qatdı?
Mən Murad — İsrafilov Murad. Universitetimizin Mədəniyyət və Yaradıcılıq Mərkəzinin üzv tələbələrindənəm. Sizə musiqinin həyatımdakı yerindən və universitet təhsilimdəki rolundan danışacağam. Bu yazını mərkəzin bir-birindən dəyərli digər üzvləri ilə birlikdə yazmaqda məqsədimiz MYM-in həyatımızda nə qədər önəmli yer tutduğunu göstərmək və kollektivə bizdən mənəvi bir yadigar qoymaqdır. Yazımda instrumental ifaçılığımdan, çıxdığım səhnələrdən və görünməyən arxa plandan bəhs edəcəyəm. Bunları danışdıqca “MYM nədir?” sualına ayrıca cavab verməyə ehtiyac qalmayacaq.
Lap əvvələ — musiqi təhsilimə qayıtmaq istəyirəm. Çünki universitetlə mənim musiqi təhsilim arasında bir körpü var. Orta məktəbin 5-ci sinfində oxuyarkən ailəmin qərarı ilə 11 illik musiqi məktəbinin 5 illik qarmon sinfinə yazıldım. İlk başlarda ailəmin bu qərarını sorğulasam da, sonradan “yaxşı ki” dedim. Atamın tar təhsili var idi. Hətta getdiyim musiqi məktəbində qohumumuz qarmon müəllimi idi, amma mən onun sinfində oxumurdum.
İlk ilim çox maraqlı keçdi. Mənə Kazan qarmonu alındı. Bu, musiqi aləti ilə ilk tanışlığım deyildi — anamın işlədiyi uşaq bağçasında fortepiano ilə etdiyim “fantaziyalar” yadıma düşür. Özümü bəzən Mozart zənn edirdim. İlk il maraqlı keçsə də çox həvəsli deyildim. İmtahanlarda yaxşı nəticə göstərməyimə baxmayaraq hələ də bu sahəni sevmədiyimi düşünürdüm. İkinci il daha stabil keçdi.
Üçüncü il isə mənim üçün dönüş nöqtəsi oldu. Araşdırmağa başladım: musiqi nədir, bu alətdə mənim yerim varmı, ifa bacarığım mənə nə qazandırır? Daha həvəslə yanaşdıqca, genetik meyillərimin də təsiri ilə “slux” deyilən anlayışın məndə olduğunu dedilər. Elə o gündən notlardan qismən uzaqlaşdım və eşitmə bacarığıma güvənərək ifa etməyə başladım. Uğurlu oldummu? Çox. Hətta o qədər ki, məktəbdə müəllimlər arasında mənim üçün “atışmalar” olurdu — məni dərslərinə dəvət edirdilər. 6–7-ci sinifdə oxuyan bir şagird nə düşünə bilərdi ki?! Sadəcə gedib ifa edirdim.
Təhsilimin dördüncü ilində müsabiqələrə qatıldım və dərəcələr aldım. Müəllimlər bu “hobbini” peşəyə çevirməyimi istəyirdilər. Eyni zamanda orta məktəbdə 9-cu sinif imtahanlarına hazırlaşırdım və musiqiyə ayırdığım vaxt azalmışdı. Sonda məktəbimizin direktoru diplomumu təqdim edərək dedi ki, musiqini seçsəm çox uğurlu olacağam amma digər seçimimə də hörmət edirlər. Həmin seçim ali təhsil almaq idi. Musiqi ilə aram o dövrdə qopdu. Növbəti 4 il ərzində nə qarmonumdan xəbərim oldu, nə də onun məndən.
Uşaq bağçasında pianoya olan marağımı universitetdə 1-ci kursun sonunda yenidən reallaşdırmaq istədim. Boş vaxtlarımda kiçik bir sintezatorla başlayaraq piano öyrəndim və hələ də öyrənirəm. İnkişafım sürətli oldu — cəmi bir ay intensiv məşqdən sonra sərbəst ifalar edə bilirdim.
Universitetimizdə belə bir Yaradıcılıq Mərkəzinin olduğunu əvvəl bilmirdim. Elanlar paylaşılsa da biz bəzən dəyərli şeyləri önəmsizləşdirməyə meyilliyik və onlara ciddi yanaşmırıq. MYM ilə necə tanış olduğumu dəqiq xatırlamıram amma akt zalında pianoda ifa edərkən “kəşf olundum” desəm, yəqin ki, yanılmaram.
Mərkəz sözün əsl mənasında məni daha peşəkar etdi. İlk səhnə təcrübəm 18 sentyabr — Milli Musiqi Gününə təsadüf etdi. Pianoda Emin Sabitoğlunun bəstələdiyi “Ala gözlüm” əsərini ifa etdim. Bu təcrübə əvəzsiz idi. Səhnənin tamam fərqli bir mühit olduğunu məhz o gün hiss etdim. İlk tədbirin həyəcanı hələ üzərimdəykən pianodan əlavə əsas təhsil aldığım qarmonda da özümü sınamaq istədim. Sonrakı tədbirlərin çoxu mənə doğma olan bu alətdə keçdi.
Mədəniyyət və Yaradıcılıq Mərkəzi bizə musiqi mədəniyyəti və səhnə mədəniyyəti aşıladı. Bunları həm çətin, həm də daha rahat yollarla öyrəndik. Bu prosesdə müəllim kollektivi və üzv dostlarımın rolu böyükdür. Biz səhnədə parlayırıqsa, bu, mərkəzin müəllimlərinin əməyinin nəticəsidir. Biz bəzən bizə dəstək olanları unutmağa meyilli oluruq amma mən müəllim heyətimizə can sağlığı və uzun ömür arzulayıram. Çünki xoşbəxtlik nisbidir və bizim arzuladığımız xoşbəxtlik onlar üçün yetərli olmaya bilər.
Mərkəz mənə bir-birindən dəyərli ifaçılar və istedadlı insanlarla ünsiyyət imkanı qazandırdı. Musiqiyə geri dönməyimdə körpü rolunu oynadı. Qazandırdıqlarını saymaqla bitməz amma bunların içərisində ən əsası isə gözəl insanlar oldu. Özümü çox şanslı hesab edirəm ki, belə bir kollektivin parçası oldum.
Əgər əlimdə yenidən 4 il olsaydı və məndən soruşsaydılar ki, musiqi ilə bağlı bir mərkəz necə qurulmalıdır, sözsüz ki, üzvü olduğum, böyük hörmət bəslədiyim müəllim və tələbə kollektivinə sahib bu mərkəzi nümunə göstərərdim.
Yaxşı ki, MYM.”
Səhnəyə çıxmaq kənardan asan görünə bilər. Beş dəqiqəlik ifa, bir neçə alqış və bitən proqram. Amma səhnənin arxasında başqa bir dünya var. Orada həyəcan var, xaos var, təkrar-təkrar məşq var, səhvlər var və o səhvləri sakitliklə düzəltməyi öyrədən müəllimlər var.
Pərdə açılır və işıqlar yanır. Tamaşaçı alqışlayır. Amma pərdənin arxasında görünməyən bir zəhmət dayanır. Uğur ön planda olur, amma uğura gedən yol çox vaxt görünmür. Biz bunu burada öyrəndik.
Mərkəz bizə təkcə musiqi və ya səhnə mədəniyyəti öyrətmədi. Bizə “çaşsan da dayanma” prinsipini öyrətdi. Səhnədə səhv etmək son deyil — davam etməyi bacarmaq əsasdır. Bu qayda təkcə ifada yox, həyatda da keçərlidir.
Səhnənin qəribə bir xüsusiyyəti var: beş yüz nəfərlik zalın səsi ifa zamanı qulağa çatmır. Sanki dünya susur və insan öz daxili fokusuna qapanır. Orada yalnız sən, ifa və məsuliyyət qalır. Bu hissi bir dəfə yaşayan artıq əvvəlki kimi olmur.
Səhnə arxası isə çox zaman xaotik mühitdir. Amma həmin xaosun içində sakit qalmağı bizə öyrədən bir kollektiv var. Zərb alətlərində ritmin nizamı, xorda səslərin birliyi, rəqsdə addımların intizamı, instrumental ifada məsuliyyət və diqqət — bunların hər birinin arxasında görünməyən bir sistem dayanır. O sistem isə müəllimlərin səbrindən və zəhmətindən qurulur.
Biz alqışları eşidirik. Amma bilirik ki, o alqışların bir hissəsi səhnədə görünməyən insanlara məxsusdur.
Bu mərkəz bizə harmoniya anlayışını praktikada göstərdi. Harmoniya yalnız musiqidə deyil — münasibətlərdə, əməkdaşlıqda, kollektiv ruhunda da var. Fərqli bacarıqlar, fərqli xarakterlər və fərqli səslər bir araya gələndə bir bütöv yaranır.
Biz burada təkcə ifa etmədik. Böyüdük. Səhv etdik, öyrəndik, yenidən sınadıq. Hədəflərimizi genişləndirdik və universitet daxilindən kənara da addım atdıq. Amma harada çıxış etməyimizdən asılı olmayaraq, ilk böyük məktəbimiz bu mərkəz oldu.
Universitetin mədəni ruhu məhz belə məkanlarda formalaşır — auditoriyadan kənarda, amma təhsilin özündən uzaqlaşmadan. Çünki sənət də təhsilin bir hissəsidir. Bəlkə də onun ən insani tərəfi.
Bu yazı bir hesabat deyil. Bir təşəkkür də deyil. Bu, sadəcə olaraq bir kollektivin yaddaşına qoyulan səmimi bir qeyddir.
Universitet divarlardan ibarət deyil. Onu ruhlandıran insanlar var. Biz isə həmin ruhun bir parçası olduğumuz üçün özümüzü şanslı hesab edirik.
