Etiket arxivi: Asif Yusifcanlı

Müəllim qəlbinin poeziyası və mənəvi missiyası

Müəllim qəlbinin poeziyası və mənəvi missiyası

(Asif Yusifcanlı yaradıcılığı haqqında -yekun)

Salam olsun, çox dəyərli oxucum! Daha bir söhbətimizin sonuna gəldik. Tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının “Qəlbimin səsi” kitabı haqqında olan söhbətimizi bu yazı ilə yekunlaşdırıram. Ümid edirəm ki, “Dost sözü” layihəsi çərçivəsində qələmə aldığım və “Kitab haqqında kitab” seriyasından nəşr olunacaq bu kitabda sevimli müəllimim Asif Yusifcanlının yaradıcılığının təbliği baxımından nəsə xeyirli bir iş görə bildim.

Azərbaycan ədəbiyyatında elə sənətkarlar var ki, onların yaradıcılığı təkcə poetik estetikaya deyil, həm də ictimai-mənəvi tərbiyəyə xidmət edir. Bu baxımdan tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının yaradıcılığı xüsusi diqqətə layiqdir. O, müəllimlik peşəsi ilə poeziyanı bir amal, bir ideya xətti üzərində birləşdirərək sözün həm öyrədən, həm düşündürən, həm də tərbiyə edən gücünü oxucuya çatdırmağı bacaran sənətkarlardandır.

Asif Yusifcanlının poeziyasının mayasında müəllim qəlbi dayanır. Onun şeirlərindəki didaktika quru nəsihətçilik deyil, həyatın içindən süzülmüş təcrübənin poetik ifadəsidir. Pedaqoq kimi qazandığı müşahidə qabiliyyəti, insan psixologiyasına dərindən bələdliyi onun poetik düşüncəsinə təbii şəkildə sirayət etmişdir. Şair üçün insan — xüsusilə gənc nəsil — tərbiyə olunmalı, dəyərlərlə silahlanmalı bir varlıqdır və bu missiyanı o, zorla deyil, sözün hikməti ilə həyata keçirir.

Asif Yusifcanlının yaradıcılığında mövzu dairəsi genişdir. Onun şeirlərində:

-Vətən və torpaq sevgisi,

-Ana, ailə, müəllim obrazı,

-İnsan ləyaqəti və mənəvi bütövlük,

-Zamanın sosial-əxlaqi problemləri,

-Yaddaş, xatirə və nostalji duyğular

əsas xətti təşkil edir. Bu mövzular şairin yaradıcılığında pafoslu şüarlardan uzaq, səmimi və həyatın içindən gələn bir tərzdə təqdim olunur. Onun poeziyasında oxucu özünü, öz dərdini, öz sevincini görə bilir.

Asif Yusifcanlının şeirlərinin dili sadə, anlaşıqlı və axıcıdır. O, mürəkkəb metaforalarla oxucunu yormur, əksinə, xalq danışıq dilinin imkanlarından ustalıqla istifadə edərək poetik mətnə canlılıq gətirir. Bu sadəlik üslub kasadlığı deyil, bədii ölçünün düzgün seçimidir. Şair sözə qənaət etməyi, fikri qısa, lakin təsirli çatdırmağı bacarır.

Onun poetik obrazları həyatın özündən gəlir: kənd həyatı, məktəb mühiti, sadə insanların duyğuları, illərin sınağından çıxmış münasibətlər şeirlərində təbii şəkildə canlanır. Bu üslub onu oxucuya yaxınlaşdıran əsas cəhətlərdəndir.

Asif Yusifcanlının yaradıcılığında mənəvi məsuliyyət aparıcı xəttdir. O, şeirlərində insanı vicdanla üz-üzə qoyur, oxucunu öz daxili aləmini sorğulamağa çağırır. Şair üçün poeziya yalnız estetik zövq vasitəsi deyil, eyni zamanda mənəvi saflaşma yoludur.

Bu xüsusiyyət onun pedaqoji dünyagörüşü ilə birbaşa bağlıdır. Şeirlərində müəllimə xas səbir, mərhəmət, ümid və inam hissi duyulur. O, insanın düzələcəyinə, sözün gücünə inanır və bu inam poeziyasının ruhunu müəyyənləşdirir.

Asif Yusifcanlı müasir Azərbaycan poeziyasında klassik ənənəyə sadiq, lakin müasir düşüncəli sənətkarlardandır. O, nə ifrat modernizmə meyl edir, nə də köhnəlmiş poetik qəliblərin içində qalır. Onun yaradıcılığı oxucu ilə ədəbiyyat arasında körpü rolunu oynayır, poeziyanı gündəlik həyatın ayrılmaz hissəsinə çevirir.

Xüsusilə gənclər və müəllimlər üçün onun şeirləri həm estetik nümunə, həm də mənəvi dayaq mənbəyidir. Bu baxımdan Asif Yusifcanlının yaradıcılığı yalnız ədəbi fakt deyil, həm də ictimai-mədəni hadisə kimi qiymətləndirilə bilər.

Yekun olaraq demək olar ki, Asif Yusifcanlı poeziyası müəllim qəlbinin sözə çevrilmiş halıdır. Onun yaradıcılığı sadə insan duyğularını yüksək mənəvi dəyərlərlə birləşdirir, oxucunu həm düşündürür, həm də tərbiyə edir. Şairin əsərlərindəki səmimiyyət, həyatilik və mənəvi məsuliyyət onu müasir Azərbaycan ədəbiyyatında özünəməxsus mövqeyə sahib sənətkar kimi təqdim edir.

Asif Yusifcanlının yaradıcılığı göstərir ki, söz — doğru niyyət və saf qəlblə deyildikdə — həm məktəb ola bilir, həm də ömürlük dərs.

Sona qədər həmsöhbət olduğunuz üçün təşəkkür edirəm. Sağ olun.

14.01.2026. Ağdam.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Qalıb” qoşması haqqında – Söz

Asif Yusifcanlının “Qalıb” qoşması haqqında

“Qalıb” qoşması (səh. 86) tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının yaradıcılığında ictimai vicdanın, mənəvi məsuliyyətin və haqq–ədalət axtarışının poetik ifadəsi kimi diqqəti cəlb edir. Şeir yalnız fərdi duyğuların deyil, bütövlükdə cəmiyyətin mənəvi durumunun bədii diaqnozudur və publisistik ruhu ilə oxucunu düşünməyə, mövqe tutmağa çağırır.

Şeirin əsas ideya yükü ədalət, haqq, vicdan anlayışları üzərində qurulub. Müəllif “Ədalət gəzsək də biz zaman-zaman” misrası ilə göstərir ki, insanlıq tarix boyu ədalət axtarışındadır, lakin bu axtarış çox vaxt formal xarakter daşıyır. “Görünürlük ədalət bir sözdə qalıb” fikri isə müasir dövrdə haqq anlayışının zahiri şüar səviyyəsində qalmasını, əməli həyatda isə dəyərsizləşməsini kəskin şəkildə tənqid edir.

Şairin “Haqqa yaxın gəlmir kor olmuş dünya” misrası dünyanı mənəvi korluqda ittiham edir. Bu korluq fiziki deyil, vicdan korluğudur. Dünya görür, lakin dərk etmir; danışır, lakin əməl etmir. Beləliklə, şeir qlobal miqyasda mənəvi böhran tablosu yaradır.

“Fikri-zikri bizim dənizdə qalıb” misrası Asif Yusifcanlının obrazlı dilə necə ustalıqla yiyələndiyini göstərir. Burada “dəniz” metaforası çoxmənalılıq daşıyır: hədsiz fikir bolluğu, söz çoxluğu, lakin nəticəsizlik. Müəllif bu yolla sözün ucuzlaşmasını, fikrin məsuliyyətsiz şəkildə səsləndirilməsini ifşa edir (çox güman ki, müəllif dəniz dedikdə “Xəzər”i nəzərdə tutur).

“Dilə gətirəndə haqlı sözünü, / Görmək istəmirik bir də üzünü” – bu sətirlər cəmiyyətin acı həqiqətlərə dözümsüzlüyünü açır. Haqqı deyən sevilmir, qəbul olunmur, əksinə, kənara itələnir. Bu, şairin publisistik mövqeyinin ən sərt ifadələrindən biridir.

Şeirdə riyakarlıq xüsusi yer tutur. “Qaniçən də haqlı sayır özünü” misrası hər kəsin özünü haqlı hesab etdiyi, lakin heç kimin məsuliyyəti üzərinə götürmədiyi bir mühiti təsvir edir. Burada müəllif təkcə fərdləri deyil, bütöv bir sosial psixologiyanı tənqid edir.

“Asif, boş vədləri vurmuruq üzə” misrası isə müəllifin özünə müraciəti olmaqla yanaşı, cəmiyyətə ünvanlanmış ironiya kimi səslənir. Boş vədlərin ifşasından qaçmaq, yalanı üzə deməmək artıq normaya çevrilib. Şair bu normanı sarsıtmağa çalışır.

“Yəqin ki, arxada gülürlər bizə” “Şeytanlar bizimlə durub göz-gözə” misraları çox güclü simvolik məna daşıyır. Şər qüvvələrin açıq mübarizəyə belə ehtiyac duymaması, insanın öz zəifliyi və susqunluğu hesabına qalib gəlməsi fikri irəli sürülür.

“Bircə deməsinlər düz düzdə qalıb” – bu sətir şeirin kulminasiyasıdır. Burada diz çökmək fiziki məğlubiyyətdən daha çox mənəvi təslimiyyət mənasını verir. Şair üçün ən böyük faciə insanın susaraq, qorxaraq, laqeyd qalaraq haqqdan imtina etməsidir.

Asif Yusifcanlının bu şeiri çağdaş Azərbaycan poeziyasında ictimai vicdanın səsi kimi səslənir. O, sadəcə şikayət etmir, ittiham edir; təkcə müşahidə etmir, mövqe bildirir. Şeirin publisistik gücü ondadır ki, oxucunu passiv dinləyici mövqeyində saxlamır, onu suallar qarşısında qoyur: Haqq hardadır? Biz niyə susuruq? Diz çökmək taleyimizdirmi, yoxsa seçimimiz?

Bu qoşma pedaqoq-şair Asif müəllimin yalnız söz adamı deyil, eyni zamanda mənəvi tərbiyəçi, cəmiyyət qarşısında məsuliyyət daşıyan ziyalı olduğunu bir daha təsdiqləyir. Asif Yusifcanlının poetik səsi oxucunu rahat buraxmır; düşündürür, narahat edir və ən əsası, vicdanı oyadır. Ədalətli olmağa çağırır. Hamınıza “Ədalət”i söz kimi mətnlərdə, insan, partiya və qəzet adı kimi deyil, real hayatda görməyi, hiss etməyi arzulayıram! Sağ olun!

05.01.2026. Bakı.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Görə” şeiri

Asif Yusifcanlının “Görə” şeiri (səh. 81)

Tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının “Görə” şeiri Azərbaycan poeziyasında qadın obrazının mənəvi-psixoloji portretini xalq müdrikliyi, irfani dərinlik və etik ölçülərlə təqdim edən sanballı nümunələrdəndir. Bu şeir ilk baxışdan sadə, atalar sözü üslubunda qurulmuş kimi görünsə də, əslində, əsərin alt qatında bütöv bir həyat fəlsəfəsi, qadın davranış kodeksi və milli düşüncə sistemi dayanır.

Şeirin əsas məğzində qadının təmkinli, səbirli, ismətli və daxili dəyərlərlə zəngin obrazı dayanır. Şair qadını zahiri görkəmi, ucadan danışığı və ya nümayişkaranə davranışları ilə deyil, özünə nəzarəti, ləyaqəti və ölçülü hərəkətləri ilə qiymətləndirir. “Gəlin tək özünə hava çaldırmaz”, “qolunu qaldırmaz”, “qadınlığı gözdən saldırmaz” misraları bir qadının həm fərdi davranışını, həm də cəmiyyət qarşısındakı məsuliyyətini poetik dillə ifadə edir.

Əsərdə diqqəti cəlb edən mühüm cəhətlərdən biri xalq etikası ilə poetik ifadənin vəhdətidir. Şeir sanki nəsillərdən-nəsillərə ötürülən bir həyat dərsi kimi səslənir. Burada müəllif nə hökm verir, nə də didaktik nəsihətçi ton seçir; o, sadəcə olaraq “gördüyünü” — həyatın içindən süzülmüş müşahidəni oxucuya təqdim edir. Məhz buna görə şeirin təsir gücü yüksəkdir, çünki oxucu bu fikirləri öz gündəlik həyat təcrübəsində tanıyır.

“Asif Yusifcanlı qadını abır, həya və ismət anlayışlarının daşıyıcısı kimi təqdim edir” deməklə şeirin ideya yükünü düzgün ifadə etmiş olarıq. “Abıra, həyaya, ismətə görə” misrası şeirin ideya mərkəzidir. Burada qadının dəyəri var-dövlətlə, zahiri cazibə ilə yox, daxili keyfiyyətlərlə ölçülür. Şair qadının səsini ucaltmamasını, adi söhbətdə həddi aşmamasını, xırda xəyallarla özünü dəyərsizləşdirməməsini mənəvi kamillik nümunəsi kimi təqdim edir.

Şeirin dili olduqca səlis, axıcı və təbiidir. Qafiyələr süni deyil, fikir axınına uyğun gəlir. Sintaksis sadə olsa da, semantik yük dərin və düşündürücüdür. Bu, Asif Yusifcanlının pedaqoq təfəkkürünün poeziyada təzahürüdür: oxucuya mürəkkəb bədii konstruksiyalarla deyil, aydın və anlaşılan sözlərlə təsir etmək bacarığı.

Publisistik baxımdan şeir müasir cəmiyyət üçün də aktualdır. Sürətlə dəyişən dəyərlər, zahiri təəssüratın ön plana keçdiyi bir dövrdə şair oxucunu yenidən milli-mənəvi ölçülərə qaytarır. O, qadını yalnız ailə içində deyil, bütövlükdə cəmiyyətin mənəvi sütunu kimi görür. Bu baxımdan “Görə” şeiri həm ədəbi, həm də sosial-mənəvi mesaj daşıyıcısıdır.

Nəticə etibarilə, Asif Yusifcanlının “Görə” şeiri qadın obrazını ideallaşdırmadan, lakin onu ucaldan, dəyərləndirən və mənəvi zirvəyə qaldıran bir poetik nümunədir. Bu əsər Azərbaycan poeziyasında qadın mövzusunun milli düşüncə prizmasından təqdim olunmasının uğurlu nümunəsi olmaqla yanaşı, oxucunu düşünməyə, özünü və cəmiyyəti qiymətləndirməyə çağıran sakit, lakin təsirli bir mənəvi çağırışdır.

02.01.2026. Bakı.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Kənd adamı” şeiri

Asif Yusifcanlının “Kənd adamı” şeiri (səh. 79)

Tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının “Kənd adamı” şeiri milli-mənəvi dəyərlərin, torpaqla insan arasındakı əbədi bağın bədii ifadəsi kimi diqqəti cəlb edən poetik nümunələrdəndir. Bu şeir sadəcə bir obrazın təsviri deyil, bütövlükdə Azərbaycan kəndinin, kənd adamının mənəvi portretidir.

Şeirdə “kənd adamı” anlayışı sırf sosial məfhum kimi deyil, xarakter, həyat tərzi və mənəviyyat ölçüsü kimi təqdim olunur. Müəllif ilk misralardan etibarən bu insanın danışığını, düşüncə tərzini və daxili aləmini oxucuya yaxınlaşdırır. “Söhbətləri şirin-şirin, / Düşüncəsi, fikri dərin” misrası kənd adamının sadə görkəminin arxasında dayanan zəngin daxili dünyanı açır. Burada şair kənd insanını yalnız fiziki əməyin daşıyıcısı kimi yox, dərin təfəkkür sahibi kimi təqdim edir.

Asif Yusifcanlının poeziyasında torpaq anlayışı həmişə müqəddəs məna daşıyır. Bu şeirdə də “torpağın kənd adamı” ifadəsi təsadüfi deyil. Kənd adamı torpağın özüdür, torpaq isə onun taleyidir. Şair bu vəhdəti bədii obraz səviyyəsinə qaldıraraq, kənd insanının torpaqdan doğulduğunu və torpağa bağlı yaşadığını vurğulayır. Bu, Azərbaycan kənd mədəniyyətinin əsrlərdən bəri qoruyub saxladığı həyat fəlsəfəsinin poetik ifadəsidir.

Şeirdə diqqət çəkən mühüm məqamlardan biri də əməyə münasibətdir. “Hədər getmir zəhmətləri, / Bara dönür alın təri” misraları kənd adamının zəhmətinin müqəddəsliyini, halal əməyin sonda bərəkətə çevrildiyini göstərir. Burada təkcə fiziki zəhmət yox, mənəvi zəhmət də nəzərdə tutulur. Kənd adamının hər işi vicdanla görməsi, alın tərinin halal olması onun əsas həyat prinsipidir.

Asif Yusifcanlı kənd adamını həm də ruhani saflıq və ünsiyyət mədəniyyəti ilə təqdim edir. “Nurlandırır handəvəri, / Ocağını kənd adamı” misrası bu obrazın ətraf mühiti işıqlandıran mənəvi gücünü ifadə edir. Kənd ocağı burada təkcə ev anlamında deyil, ailə, soy-kök, milli dəyərlər məkanı kimi təqdim olunur. Kənd adamı bu ocağın qoruyucusu, yaşadıcısıdır.

Şeirin son bəndində kənd adamının qonaqpərvərliyi, səmimiyyəti və ürək açıqlığı ön plana çəkilir: “Sevgi dolu bir ürəklə, / Güllər üzlə, xoş diləklə, / Qarşılayır duz-çörəklə / Qonağını kənd adamı.” Bu misralar Azərbaycan xalqının əsrlər boyu formalaşmış qonaqpərvərlik ənənəsinin poetik manifestidir. Duz-çörək anlayışı burada mənəvi saziş, insanlıq rəmzi kimi təqdim olunur.

Ümumilikdə, “Kənd adamı” şeiri Asif Yusifcanlının pedaqoji dünyagörüşü ilə şair həssaslığının vəhdətindən yaranmış bir əsərdir. Şair oxucuya kənd adamını ideallaşdırmadan, amma sevgi ilə, hörmətlə təqdim edir. Bu şeir həm nostalji duyğular oyadır, həm də müasir oxucunu kökə, torpağa, sadə insan dəyərlərinə qayıtmağa çağırır.

“Asif Yusifcanlının “Kənd adamı” şeiri milli kimliyin, zəhmətin, saflığın və insanpərvərliyin poetik pasportudur” – desək, yanılmarıq. Bu əsər təkcə ədəbiyyat nümunəsi deyil, həm də mənəvi dərs, həyat çağırışıdır.

01.01.2026. Bakı.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Özümüzük, ay sağ olmuş” şeiri

Asif Yusifcanlının “Özümüzük, ay sağ olmuş” şeiri (səh. 75)

Tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının “Özümüzük, ay sağ olmuş” şeiri həm poetik forma, həm də ideya-məzmun baxımından müasir Azərbaycan ədəbiyyatında mənəvi özünüdərk, vicdan və yol anlayışı üzərində qurulan dərin fəlsəfi-publisistik nümunələrdən biridir. Bu şeir sadəcə bədii mətn deyil, eyni zamanda ictimai yaddaşa, fərdi məsuliyyətə və milli mənəviyyata ünvanlanmış poetik çağırışdır.

Şeirin mərkəzində dayanan “özümüzük” ifadəsi təsadüfi deyil. Bu söz şeirin həm ideya açarı, həm də poetik yük daşıyıcısıdır. Müəllif burada insanın qarşılaşdığı bütün ziddiyyətlərin, azmaların, səhvlərin səbəbini kənar amillərdə deyil, insanın öz seçimində və mövqeyində axtarır. “Ay sağ olmuş” müraciəti isə xalq dilinə xas səmimi, eyni zamanda ağrılı bir müraciət formasıdır – həm təsəlli, həm də xəbərdarlıqdır.

Asif Yusifcanlı şeirdə haram yol, yalan, haqsız iş, göz tökən söz, tikən ev, yanlış “vətən” anlayışı kimi anlayışları sadalayaraq göstərir ki, insanı yoldan çıxaran yalnız çətinliklər deyil, bəzən də yanlış düşüncə tərzidir. Bu, müəllifin pedaqoji dünyagörüşündən qaynaqlanan bir yanaşmadır: insan tərbiyəsi, insanın özünü tanıması ilə başlayır.

Şeir sadə, lakin son dərəcə yüklü xalq danışıq dilinə söykənir. “Üç aşağı, beş yuxarı”, “deyə-deyə yığdıq varı”, “tuta bilməz haqq yerini” kimi ifadələr oxucuda atalar sözü və el hikməti təsiri yaradır. Bu üslub şeiri elit bir mətn olmaqdan çıxarıb xalqın düşüncə aynasına çevirir.

Təkrar olunan “Özümüzük, ay sağ olmuş” misrası refren rolunu oynayaraq oxucunun diqqətini dağılmağa qoymur və fikri hər dəfə əsas məqama qaytarır. Bu təkrar təkcə bədii vasitə deyil, həm də mənəvi hesabatın ritmik sədasıdır.

Şeir güclü publisistik ruh daşıyır. Müəllif cəmiyyətin ağrılı nöqtələrinə toxunur:
– haramla dolanan yol,
– yalanın həqiqəti üstələməsi,
– haqsız işin tez keçməsi,
– haqqın tapdanması.

Lakin şair ittiham edən mövqedən daha çox oyadan, silkələyən, düşündürən mövqedə dayanır. Burada qəzəb yox, acı təəssüf, amma eyni zamanda ümid var. “Asif, güdən öz xeyrini, tuta bilməz haqq yerini” misrası ilə müəllif həm özünə, həm də oxucuya müraciət edir və bu, şeirin səmimiliyini artırır.

Asif Yusifcanlının pedaqoq kimliyi şeirin hər sətrində hiss olunur. O, oxucuya hökm vermir, dərs keçmir, amma düşündürür. Şeir bir növ mənəvi dərs planıdır: əvvəl yanlış göstərilir, sonra nəticə ortaya qoyulur, sonda isə vicdanın hökmü oxucuya buraxılır.

“Özümüzük, ay sağ olmuş” şeiri Asif Yusifcanlının poetik yaradıcılığında ictimai məsuliyyət, mənəvi ayıqlıq və özünütənqid xəttinin bariz nümunəsidir. Bu şeir oxucunu başqasını yox, özünü sorğu-suala çəkməyə çağırır. Ən böyük gücü də məhz buradadır.

Bu əsər bir daha sübut edir ki, Asif Yusifcanlı yalnız şair deyil, həm də söz vasitəsilə cəmiyyətə güzgü tutan müəllimdir. Şeir oxunmur – yaşanır, düşünülür və yadda qalır. Sağ olun, əziz və dəyərli Müəllimim!*

*- Asif müəllim Ağdam rayonu, Yusifcanlı kənd orta məktəbndə V-XI siniflərdə mənim Rus dili müəllim olub.

08.01.2026. Qobu (Bakı).

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

CƏNNƏTƏ DÖNƏN TORPAĞIN SƏSİ

CƏNNƏTƏ DÖNƏN TORPAĞIN SƏSİ
(Asif Yusifcanlının “Cənnətə dönəcək Qarabağımız” şeiri haqqında səh. 57)
Azərbaycan ədəbiyyatında Qarabağ mövzusu təkcə coğrafi bir məkanın təsviri deyil, milli yaddaşın, tarixi ədalətin, itkinin və qayıdışın poetik salnaməsidir. Asif Yusifcanlının “Cənnətə dönəcək Qarabağımız” şeiri də bu salnamənin çağdaş mərhələsini ifadə edən, ümid, inam və gələcəyə yönəlmiş bir poetik manifest kimi səslənir.
Şeirin ilk misralarından etibarən oxucu İlahi bir ədalət duyğusu ilə qarşılaşır:
“Yetdi dağdımıza Ulu Yaradan,
Qovduq yağiləri Qarabağdan biz.”

Burada qələbə yalnız hərbi-siyasi hadisə kimi deyil, mənəvi haqqın, ilahi ədalətin təcəssümü kimi təqdim olunur. Müəllif Qarabağın azadlığını təsadüfi bir nəticə yox, tarixin və Tanrının hökmü kimi oxucuya çatdırır. Bu yanaşma şeiri sırf emosional mətndən çıxarıb, milli-ideoloji məzmunla zəngin publisistik çağırışa çevirir.
Şeirin əsas gücü onun bərpa və quruculuq fəlsəfəsindədir. Müəllif təkcə dağıdılmış yurdların ağrısını xatırlatmır, eyni zamanda gələcək Qarabağın mənzərəsini yaradır:
“Gülşən yurdlarımız olsa da talan,
Burada gül açacaq əməllərimiz.”

Bu misralarda mühüm bir ideya var: Qarabağı cənnətə çevirəcək olan yalnız torpaq deyil, insan əməyidir, vicdanlı fəaliyyətidir, yaradıcı ruhudur. Şair oxucuya mesaj verir ki, qayıdış yalnız fiziki deyil, mənəvi məsuliyyət tələb edir.
Məqalə baxımından diqqətçəkən məqam odur ki, şeirdə Qarabağ gələcəkdə boşluq yox, həyat məkanı kimi təqdim olunur:
“Boş yer qalmayacaq azad torpaqda,
Yenə də şəhərlər, kəndlər olacaq.”

Bu misralar çağdaş Azərbaycan reallığında aparılan bərpa, məskunlaşma və dirçəliş prosesləri ilə səsləşir. Şeir ictimai düşüncəni ruhlandıran, insanları quruculuğa səsləyən ideoloji mətndir.
Şeirin mədəni-estetik qatında isə Qarabağın musiqi və təbiət obrazları ön plana çıxır:
“Nəğmələr dolaşır dildə, dodaqda,
Bülbüllər hər yerdə haray salacaq.”

Burada Qarabağ sadəcə azad edilmiş ərazi deyil, yenidən mədəniyyətin beşiyi, musiqinin, poeziyanın, sözün və səsin məkanı kimi canlanır. Bülbül obrazı Qarabağ folklorunun, muğam dünyasının və Şuşa ruhunun simvolu kimi çıxış edir.
Şeirin kulminasiyası isə nikbin və ümumiləşdirici finalda cəmlənir (kaş müəllif burada “yerimizdə” əvəzinə “elimizdə” işlədəydi… Z.U.):
“Toy-bayram olacaq hər yerimizdə,
Cənnətə dönəcək Qarabağımız.”

Bu sonluq publisistik baxımdan çox mühümdür. Burada Qarabağ yalnız azad edilmiş torpaq deyil, yaşanan, sevilən, şənlənən Vətən kimi təqdim olunur. Şair oxucuya gələcəyin Qarabağını ağrı ilə deyil, sevinc və həyat eşqi ilə düşünməyi təlqin edir.
Nəticə olaraq demək olar ki, Asif Yusifcanlının “Cənnətə dönəcək Qarabağımız” şeiri müasir Azərbaycan poeziyasında qələbədən sonrakı mərhələnin bədii ifadəsidir. Bu şeir həm tarixi yaddaşı qoruyur, həm də gələcək üçün ictimai məsuliyyət hissi formalaşdırır. O, oxucunu yasdan quruculuğa, həsrətdən ümidə, xatirədən sabaha aparan poetik-publisistik bir yol xəritəsidir.
Bu yolun adı isə birdir:
Qarabağın cənnətə dönür!

16.01.2026. Xankəndi.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Şəhidlər Xiyabanı” şeiri

Asif Yusifcanlının “Şəhidlər Xiyabanı” şeiri

Asif Yusifcanlının “Şəhidlər Xiyabanı” şeiri (səh. 55) milli yaddaşın, tarixi vicdanın və vətənpərvərlik ruhunun poetik ifadəsi kimi oxunur. Bu şeir təkcə bir məkanın – Bakının uca zirvəsində yerləşən müqəddəs ziyarətgahın təsviri deyil, bütövlükdə Azərbaycan xalqının azadlıq salnaməsinin, şəhidlik fəlsəfəsinin və mənəvi gücünün bədii manifestidir.
Şeirin ilk misralarında Şəhidlər Xiyabanı “zinətlənən şəhərin”, “yurdun torpağının” ayrılmaz parçası kimi təqdim olunur. Burada torpaq adi coğrafi anlayış deyil – şəhid qanı ilə müqəddəsləşmiş, tarixə çevrilmiş torpaqdır. Şairin“Düşmənin gözlərində / Dönmüsən gor dağına” deməsi bu məkanın yalnız xatirə yeri yox, həm də düşmən üçün qorxu, ibrət və məğlubiyyət simvolu olduğunu göstərir. Şəhidlər Xiyabanı həm səssiz bir məzaristanlıq, həm də danışan, çağıran, hesabat soruşan bir tarix kitabıdır.
“Vətənə məhəbbətdən, / Vəhdətdən yaranmısan” misrası Şəhidlər Xiyabanının yaranma fəlsəfəsini açır. Bu xiyaban fərdi qəhrəmanlıqların yox, milli birliyin məhsuludur. Qüdrət, cəsarət və qeyrət anlayışları şeirdə bir-birini tamamlayaraq şəhid obrazını formalaşdırır. Burada şəhidlik təsadüfi ölüm deyil, şüurlu seçim, ali amal uğrunda verilən qurban kimi təqdim olunur. Şair oxucuya çatdırır ki, azadlıq təsadüfən qazanılmır – o, məhz belə ünvanlarda yazılır.
Şeirin növbəti hissəsində Şəhidlər Xiyabanı “ziyarət ocağı” kimi xarakterizə olunur. Bu, dini mənadan daha çox mənəvi, əxlaqi ziyarətdir. İnsan buraya təkcə baş əyməyə deyil, həm də hesabat verməyə gəlir: Vətən üçün nə etmişəm, şəhidlərin ruhu qarşısında borcumu necə ödəyirəm?“Azadlıq savaşında, / Qələbə bayrağımsan” misrası isə Şəhidlər Xiyabanını mübarizənin sonu deyil, davamı kimi təqdim edir. Bu məkan qələbəyə aparan yolun başlanğıcı və ideoloji dayağıdır.
Şeirin son bəndlərində Şəhidlər Xiyabanı “Dözümün, dayanətin, / Əzəmət qalası…” kimi təqdim olunur. Bu metafora çoxqatlı məna daşıyır. Qala – müdafiədir, dayaqdır, sarsılmazlıqdır. Xalqın ən ağır anlarda belə sınmamasının səbəbi məhz bu mənəvi qalaların varlığıdır. “Qəlbində bir millətin / Həmişə qalasan” misrası isə Şəhidlər Xiyabanını fiziki məkandan çıxarıb kollektiv yaddaşa çevirir. O, artıq daşda deyil, xalqın qəlbində yaşayır.
Asif Yusifcanlının “Şəhidlər Xiyabanı” şeiri publisistik ruhu, çağırış tonu və dərin vətənpərvərlik enerjisi ilə seçilir. Bu əsər oxucunu yalnız duyğulandırmır, həm də məsuliyyətə səsləyir. Şəhidlər Xiyabanı burada keçmişin xatirəsi deyil, bu günün vicdanı və gələcəyin əmanəti kimi təqdim olunur. Şairin sözü ilə desək, bu xiyaban bir millətin qəlbində həmişə qalacaq qədər uca, əbədi və müqəddəsdir. Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət eləsin (Salam olsun!). Amin.

31.12.2025. Bakı.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Azərbaycan əsgəri” şeiri

Asif Yusifcanlının “Azərbaycan əsgəri” şeiri

Asif Yusifcanlının “Azərbaycan əsgəri” şeiri (səh. 51) müasir Azərbaycan poeziyasında vətənpərvərlik mövzusunun ən dolğun, emosional və publisistik ifadələrindən biridir. Bu şeir təkcə poetik mətn deyil, eyni zamanda milli ruhun, tarixi ədalətin və xalq–ordu birliyinin ədəbiyyatda bədii həllini necə tapdığını əks etdirən ən gözəl nümunələrindəndir. “Azərbaycan əsgəri” şeiri məzmununa, ritminə, daşıdığı məna yükünə görə əldə silah Vətənə xidmət missiyasını şərəflə yerinə yetirən Azərbaycan əsgərini son və qəti döyüşə səsləyən, qələbədən-qələbəyə götürən yürüş marş kimi səslənir. Əslində bu şeir bütöv bir zümrənin – şanlı Azərbaycan gəncliyinin zəfər dastanı, uğur manifestidir.
Şeirin mərkəzində dayanan əsas obraz müzəffər “Azərbaycan əsgəri”dir. Lakin bu obraz sıradan hərbi fiqur deyil; o, Vətənin vicdanı, haqqın səsi, tarix qarşısında cavabdeh olan mənəvi simadır. Şair“Sağ ol, igid əsgər!” deyə başlayaraq əsgərə minnətdarlıq bildirir və onu alqışlayır. Bu müraciət publisistik mətnlərdə rast gəlinən açıq çağırış və ictimai mövqenin ifadəsi kimi diqqət çəkir. Burada şair xalqın adından danışır, əsgərə mənəvi borcunu sözlə ödəyir.
Şeirin əsas ideoloji xəttini haqq anlayışı təşkil edir. “Bilsinlər haqdasan, haqq söyləyirsən” misrası təsadüfi deyil. Asif Yusifcanlı müharibəni güc mübarizəsi kimi yox, ədalət savaşı kimi təqdim edir. Bu yanaşma şeiri sırf hərbi pafosdan çıxararaq onu mənəvi-fəlsəfi səviyyəyə yüksəldir. Əsgərin gücü silahında deyil, haqq tərəfində olmasındadır.
Şeirdə çəkilən “Murov zirvəsi”, “Qarabağ”, “Vətən torpağı” kimi anlayışlar poetik məkandan daha artıq məna daşıyır. Bunlar tarixi yaddaşın simvollarıdır. Murov zirvəsi ucalığın, məğrurluğun, sarsılmazlığın rəmzi kimi təqdim olunur. Əsgərin ayağının altında olması isə qələbənin, yüksəlişin bədii ifadəsidir. Qarabağın “saf havası” obrazı torpağın təmizliyini, mənəvi haqqını ön plana çıxarır.
Asif Yusifcanlının “Qəlbimin səsi” kitabında da ardıcıl yer almış; “Azad etməliyik ana torpağı” (səh. 50) və “Azərbaycan əsgəri” (səh. 51) şeirləri həm mövzu, həm də ideya baxımından bir-birini tamamlayır. “Azad etməliyik ana torpağı” şeirindəki çağırış və ideya “Azərbaycan əsgəri” şeirində davam və inkişaf etdirilir. Sadəcə birinci şeirdə müraciət ümumi xalqadırsa, ikinci şeirdə çağırışın ünvanlandığı konkret ünvan var. Bu ünvan müzəffər Azərbaycan əsgəri, şanlı Azərbaycan gəncliyidir! Birinci şeirdən fərqli olaraq, ikinci şeirdə düşmənə münasibət açıq, sərt və kompromissizdir. Bu sərtlik publisistik üslubun əsas xüsusiyyətlərindən biridir. Şair düşməni humanist romantizmlə deyil, xalqın yaşadığı ağrının dili ilə təqdim edir. Bu, oxucuda emosional təsir yaradır və mətni ictimai çağırış səviyyəsinə qaldırır. Burada məqsəd nifrət yox, ədalətin bərpası ideyasını gücləndirməkdir.
Şeirin kulminasiya nöqtəsi “Qarabağ Azərbaycandır!” ifadəsidir. Bu cümlə artıq poetik misra olmaqdan çıxaraq milli şüarın bədii forması kimi səslənir. Əsgərin zirvələrdə dayanaraq bu həqiqəti dünyaya göstərməsi Zəfərin həm fiziki, həm də mənəvi ölçüsünü ifadə edir. Bu, müasir Azərbaycan tarixinin poeziyaya köçürülmüş qürur anıdır.
Asif Yusifcanlının “Azərbaycan əsgəri” şeiri müasir publisistik poeziyanın uğurlu nümunəsidir. Burada lirika ilə ictimai mövqe, poetik obrazla siyasi-hissi reallıq üzvi şəkildə birləşir. Şeir oxucunu təkcə duyğulandırmır, həm də düşündürür, milli yaddaşı oyadır, qürur hissini gücləndirir.
Bu əsər bir daha sübut edir ki, Azərbaycan əsgəri təkcə sərhədləri yox, haqqı, ədaləti və milli ləyaqəti qoruyan tarixi missiyanın daşıyıcısıdır. Poeziya isə bu missiyanın əbədiləşən səsidir. Ümumilikdə bu şeir bir əsgərin – bir gəncin deyil, bütöv bir ordunun – Azərbaycan gəncliyin manifestidir!

14.01.2026. Ağdam.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

“Azad etməliyik ana torpağı” şeiri haqqında

“Azad etməliyik ana torpağı” şeiri haqqında
Asif Yusifcanlının “Azad etməliyik ana torpağı” şeiri (səh. 50) Azərbaycan ədəbiyyatında Vətən mövzusunun ictimai-siyasi, mənəvi-psixoloji qatlarını özündə birləşdirən, çağırış və ittiham, etiraf və and mahiyyəti daşıyan sanballı poetik nümunələrdən biridir. Bu şeir təkcə bədii mətn deyil, həm də müəyyən bir tarixi dövrün milli yaddaş sənədidir. 2016-cı il tarixinin şeirin sonunda qeyd olunması onun konkret ictimai-siyasi kontekstdə yazıldığını göstərir, eyni zamanda mətnin publisistik dəyərini və tarixi əhəmiyyətini artırır.
Şeir“bir arzu, bir nisgil” ifadəsi ilə başlanır. Bu iki söz artıq oxucunu emosional baxımdan səfərbər edir. Arzu – gələcəyə yönəlik ümid, nisgil isə itirilmiş keçmişin ağrısıdır. Müəllif bu iki anlayışı “ürəyimizdə” birləşdirərək milli dərdin fərdi yox, ümummilli xarakter daşıdığını vurğulayır. “Ulu diyarımız hələ dardadır” misrası torpaq itkisi problemini sadəcə fiziki işğal kimi yox, mənəvi boğulma, sıxıntı və iztirab kimi təqdim edir.
Şeirdə zaman anlayışı xüsusi yer tutur. “Aranda günümüz necə keçsə də, / Bizim varlığımız o dağlardadır” misraları ilə müəllif rahatlıq və nisbi sabitlik içində yaşamağın belə vicdanı rahatlatmadığını göstərir. Burada “aran” və “dağ” anlayışları yalnız coğrafi deyil, həm də simvolik məna daşıyır: aran – rahatlıq, dağ – mübarizə, qeyrət və müqavimət məkanıdır.
Asif Yusifcanlı növbəti bəndlərdə illərlə davam edən gözləntilərin, boş vədlərin və beynəlxalq laqeydliyin acı nəticələrini publisistik kəskinliklə tənqid edir.“Boş vədlər nə verir, görəsən bizə?” sualı ritorik olmaqla yanaşı, oxucunu düşünməyə məcbur edən açıq ittihamdır. Şair burada yalnız düşməni deyil, susan dünyanı, haqq səsinə səs verməyən beynəlxalq ədalətsizliyi də ifşa edir. “Düşmənin özündən betərdi dünya” misrası şeirin ən sərt və ən ağrılı nəticələrindən biridir.
Şeirin mühüm cəhətlərindən biri də özünütənqid ruhudur. Müəllif“Gəlin özümüzü heç aldatmayaq” deyərək məsuliyyəti təkcə başqalarının üzərinə atmır. Bu çağırış milli oyanışın, ayıqlığın və daxili səfərbərliyin zəruriliyini ortaya qoyur.“Yadlara əl açmaq yaraşmır bizə” fikri isə milli ləyaqət, müstəqil iradə və öz gücünə inam ideyasını ön plana çəkir.
Son bəndlər şeirin ideoloji kulminasiyasıdır. “Başımız üstündə Vətən bayrağı, / Silaha sarılaq bir nəfər kimi” misralarında artıq söz yox, əməl çağırışı var. Bu çağırış emosional təbliğat yox, tarixi zərurətdən doğan milli mövqedir. Şair qələbəni təsadüf kimi yox, məqsədli mübarizənin nəticəsi kimi təqdim edir: “Qoy zəfər olmasın bu zəfər kimi” – yəni bu qələbə təsadüfi deyil, şüurlu, haqqı yerinə qoyan bir zəfər olmalıdır.
Ümumilikdə,“Azad etməliyik ana torpağı” şeiri Asif Yusifcanlının vətəndaş mövqeyini, milli məsuliyyət hissini və poeziyanı ictimai tribuna kimi görmək bacarığını aydın şəkildə nümayiş etdirir. Bu əsər oxucuya təkcə keçmişi xatırlatmır, həm də gələcək üçün mənəvi istiqamət göstərir. Şeir bir çağırışdır, bir anddır və eyni zamanda bir hesabatdır – həm tarix qarşısında, həm vicdan qarşısında.
Bu baxımdan Asif Yusifcanlının sözü yalnız oxunmur, yaşanır; yalnız səslənmir, mübarizəyə səsləyir. Şeir milli ruhun poetik təcəssümü kimi yadda qalır! Bu şeir qələmə alındığı dövr üçün əsl şüar kimi səslənir, bütöv bir xalqı gələcəyə ümidləndirir, öz torpaqları uğrunda mübarizəyə savaşa çağırır. Özü də adi savaşa deyil, sonu möhtəşəm bir zəfərlə bitəcək mübarizəyə: “Qoy zəfər olmasın bu zəfər kimi”!

Daha ümumi, qlobal miqyasda götürəndə “Azad etməliyik ana torpağı” şeiri fərdilikdən, bir xalqın olmaqdan çıxaraq, daha ümumi – bəşəri bir dəyər qazanır və əzilən, haqqı tapdanan xalqlar üçün istiqbal manifestinə çevrilir.

14.01.2026. Qasımbəyli Q.Q. (Ağdam)

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Asif Yusifcanlının “Gedirəm” şeiri

Asif Yusifcanlının “Gedirəm” şeiri (səh. 47)

Tanınmış pedaqoq-şair Asif Yusifcanlının “Gedirəm” şeiri müəllifin poetik dünyasının əsas cizgilərini – taleyə münasibəti, insan ləyaqətini, daxili azadlıq ideyasını və mənəvi köklərə sədaqəti dolğun şəkildə əks etdirən sanballı nümunələrdəndir. Bu şeir zahirən sadə, axıcı xalq dili ilə yazılsa da, mahiyyət etibarilə dərin fəlsəfi-psixoloji yük daşıyır və oxucunu düşünməyə vadar edir.

Şeirin ilk misralarından etibarən şair taleyə boyun əyməyən, öz yolunu özü seçən bir “mən” obrazı yaradır:

“Tale tərəqqidən salamməz məni,
Çünki taleyimdən öncə gedirəm.”

Burada “tale” passiv gözləmə, “öncə getmək” isə fəal həyat mövqeyi kimi təqdim olunur. Asif Yusifcanlı taleyi insanın ardınca sürünən, onu idarə edən qüvvə kimi deyil, insan iradəsinin arxasında qalan bir anlayış kimi təqdim edir. Bu yanaşma şairin pedaqoji dünyagörüşü ilə də səsləşir: insan öz taleyinin memarıdır.

“Söz yox ki, ömrümün payızındayam” misrası şeirin emosional mərkəzlərindən biridir. Payız burada təkcə yaş dövrü deyil, həm də həyatın hesabat anıdır. Lakin bu payız kədərli deyil:

“Sabaha dumanda, çəndə gedirəm.”

Duman və çən qeyri-müəyyənliyi, həyat yolunun çətinliklərini simvolizə etsə də, şair bu vəziyyəti qorxu ilə deyil, sakit qəbul və iradə ilə qarşılayır. Gedən yol qaranlıqdır, amma addım möhkəmdir.

Şeirin ikinci bəndində doğma ocaq anlayışı ön plana çıxır. Burada maddi yoxsulluq və ya həyat çətinlikləri mənəvi sınma ilə eyniləşdirilmir:

“Doğma odda-ocağım yoxsa da yenə,
Heç vaxt yazığınız gəlməsin mənə.”

Bu misralar Azərbaycan poeziyasında tez-tez rast gəlinən ləyaqət və qürur motivinin müasir ifadəsidir. Şair mərhəmət dilənmir, əksinə, yaşadığı həyata şükür edir və öz yolunu ləyaqətlə davam etdirdiyini vurğulayır.

Üçüncü bənddə isə şair mənəvi təhlükələrə diqqət çəkir:

“Şeytanla əlbirlər çıxmasın zilə,
Səadət tapmayıb qaniçən hələ.”

Burada yalnız fərdi yox, ictimai məna da var. Şair cəmiyyətə səslənir, şərin müvəqqəti qalibiyyətinin əsl səadət gətirməyəcəyini xatırladır. Bu misralar Asif Yusifcanlının vətəndaş mövqeyini və mənəvi məsuliyyət hissini aydın şəkildə göstərir.

Şeirin finalı isə xüsusi poetik dəyərə malikdir:

“Bir gün görəcəksiz mən gülə-gülə,
Dünyaya gəldiyim kəndə gedirəm.”

Bu qayıdış sadəcə fiziki dönüş deyil. Bu, insanın öz kökünə, mənəvi başlanğıcına, uşaqlıq saflığına dönüşüdür. “Kənd” obrazı burada həyatın ilkin təmizliyini, insanın özünə hesabat verdiyi müqəddəs məkanı simvolizə edir.

“Gedirəm” şeiri Asif Yusifcanlının həyata baxışını, yaşam fəlsəfəsini özündə əks etdirən maraqlı və ibrətamiz nümunələrdən biridir. Bu şeir oxucunu taleyə təslim olmağa deyil, yol getməyə, şikayət etməyə deyil, şükür etməyə, qorxmağa deyil, gülümsəyərək davam etməyə çağırır. Pedaqoq-şair kimi müəllifin əsas mesajı aydındır: insanı yaşadan yolun özü deyil, o yolu hansı vicdan və ləyaqətlə getməsidir.

Bu baxımdan “Gedirəm” həm fərdi həyat etirafı, həm də müasir Azərbaycan insanına ünvanlanan mənəvi çağırış kimi dəyərləndirilə bilər.

30.12.2025. Bakı.

Müəllif: ZAUR USTAC

ZAUR USTACIN YAZILARI

ASİF YUSİFCANLININ YAZILARI

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|