МОНОЛОГ СПРАВЕДЛИВОГО ЧЕЛОВЕКА

МОНОЛОГ СПРАВЕДЛИВОГО ЧЕЛОВЕКА
Ах, минувшие дни, прошедшие времена. Кого только не видели, что только не слышали? Кого только не встретил? Я встречал разных людей. Общался с лжецами, ненасытными, ловеласами, алчными и невежественными людьми. Многое видел своими глазами, многое слышал своими ушами. Я также встречал людей, которые правильно мыслят, ответственно подходят к своей работе, дают объективную оценку событиям, но таких очень мало. Поверьте, сказанному мною. А теперь сижу, и анализирую всё…
Хорошо, что я общался с разными людьми, работали вместе. Ведь я же не попал под их влияние. Между нами, я и сам столько всего наделал. Но только как мужчина. Не делал никаких подлостей, не был предателем, не льстил и не приставал к чужим жёнам. Я видел много мужчин-выскочек, которые на каждом углу кричат о сделанном, пытаясь привлечь внимание. Любят похвалить себя.
Я человек, видавший виды за эти годы. Таких много раз проверил, испытал. Знаю их как свои пять пальцев. В трудные дни они оставляют человека в затруднительном положении и убегают.
«Если скажу, меня убьют». Ей-богу, скажу. Интересно, откуда у разумного человека столько бесстыдства, зависти и нечестности? Неужели, время испортилось? Но если время будет и дальше “портиться” таким образом, к чему это нас приведёт? И в чём же вина бедного времени? Значит, испортились некоторые люди. Похоже, что смелость, мужественность, честность и чистота утратили свой былой вес. Мужское слово обесценилось. Несправедливость, трусость, убожество, подхалимство, двухличность правят всем.
Повторяю, ничто не заменит прошедших дней, если даже и постараться их вернуть. На днях я встретил Глупого Калантара. У него достойное его самого прозвище. Мы долгие годы работали вместе. Когда он был ребёнком, дети дали ему это «прозвище», потому что он был немного глуповатым. Но затем Глупый Калантар окончил институт и получил диплом. Ну и что из того, что есть диплом, как был глупым, так и остался им. Не думайте, что Глупый Калантар совсем ничего не соображает. Нет! Он очень хорошо понимает свою пользу. Что тут скажешь, ей-Богу? Может, он притворяется глупым. Я многое сделал для него. А плодами воспользовались другие. Он лгал мне, думая, что я ничего не понимаю. И это повторялось много раз, он меня постоянно обманывал. По своему виду – он мужчина. Его бесчестные дела, нечестные поступки, а душа…
Но что поделать, если говорю что-либо, говорят, ты слишком много говоришь. А молчу, у меня сердце болит. Только вижу выход в том, чтобы не выходить из дома, не видеться с людьми. Почему? Как только выхожу на улицу, тут же встречаю кого-то, и моя боль возобновляется. И как же тут работать, как жить? Число нечестных, ненадежных людей выросло настолько, что… Хочешь что-либо сделать, ну вот, пожалуйста, перед тобой сооружают такие преграды, что…
В последнее время “выяснил” для себя одно. Большинство людей, словно превратились в роботов. Поскольку их сердца сделаны из железа, их не волнует окружающий мир. Хочу сказать, насколько равнодушными стали люди. На мой взгляд, равнодушие — самая ужасная болезнь. Не для себя, а для окружающих. Люди перестали уважать друг друга. Все охвачены равнодушием, хладнокровием. Богатый сосед не интересуется соседом, который голодает. Всемогущий Аллах создал всех равными. Хищные, жадные зубы и когти — приобретённые годами. Сильные уничтожают слабых. Зло и хитрость охватили мир. Люди безжалостно терзают друг друга. Злословят за спиной, стремятся навредить. Откуда берётся вся эта ненависть и злоба?
Мы должны восстановить уважение к человеку. Мы должны устранить все, что оскорбляет, унижает человеческое достоинство. Так почему же мы не извлекаем из всего этого урок? Мы совершаем плохие дела, а потом виним беса. Мы должны искать беса внутри себя. Злыми деяниями убиваем в человеке доброту, веру в себя. Но нельзя забывать, в честности нет ничего постыдного. Честность всегда побеждает. Невежество, злоба и воровство губят человека как физически, так и духовно, унижают его, лишают человечности.
Человечество — это высокая вершина. Не каждый может достичь этой вершины. Настоящее мужество, человечность измеряются не только богатством и деньгами. Действительно, богатство необходимо для хорошей жизни, и это желание преследует человека на протяжении всей его жизни. Но превратившись в его пленника, ведёт его к гибели.
Я не могу понять одно. Почему люди не задумываются о последствиях своих действий, о том, что допустимо, а что нет? Мудрый человек должен предвидеть конец всего, подумать о том, чем обернется всё это ему. Так пусть же усвоит урок из увиденного, прислушается к мудрым советам.
Всевышний всевидящий, всеведущий. Каждый получает за свои заслуги, за добрые дела, которые совершил. Вы должны прожить жизнь, которую Бог дал вам в этом мире, так, чтобы после вашей смерти хотя бы один человек вспомнил о вас, прочитал молитву за упокой души. Если хочешь жить, живи этой жизнью как мужчина, а не как лиса, шакал. Но часто происходит обратное. Некоторые люди предпочитают жить нечестной жизнью.
В потоке людей, которых я встречаю каждый день, встречаются самые разные люди. Я хочу сказать вслух тем, с которыми сталкиваюсь каждый день:

О человек, возьми себя в руки и трезво взгляни на себя. Приди в себя. Правильно определи свой жизненный путь в это трудное время! Будь хозяином своего слова, своего голоса, своего права. Сумей твёрдо устоять перед бурей и ураганом времени…
…Всё будет хорошо. Это само по себе является утешением, светом надежды, лучом надежды…
Фархад АСКЕРОВ (РАМИЗОГЛЫ),
писатель-журналист

ZAUR USTACIN YAZILARI

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Elman Eldaroğlu – Tofiq Hüseyn 80

Şair Tofiq Hüseynin 80 yaşına

Şairlik İlahi təyinat olsa da, bu o demək deyil ki, o, Allahın dostudur. Azərbaycan poeziyası tarixində şairlər arasında yaradıcılığı ilə şəxsiyyəti üst-üstə düşənləri də olub, düşməyənləri də. Kimisi çuğulluğu ilə suçlanıb, kimisi qorxaqlığı ilə qınanıb, kimisi də yalaq kimi yad edilib. Fəqət aralarında Hüseyn Cavid, Mikayıl Müşfiq kimi əyilməzləri də olub. Onlar təkcə şairliklərini yox, həm də şəxsiyyət olduqlarını son nəfəslərinədək nümayiş etdirə biliblər. Haqqında söhbət açmaq istədiyim Tofiq Hüseyn də sıradan bir şair deyil, şəxsiyyəti ilə yaradıcılığını tamamlayan sanballı kişilərdəndir…

“Məni aldatmaqdan asan nə var ki,
Vaxt olub uşaq da aldadıb məni.
Bu qoca dünyada təbiət sanki
Elə aldanmaqçün yaradıb məni.

Mən çox aldanmışam bu həyatımda,
O qədər
O qədər-
Yoxdur qədəri.
Zamanın hər anı, hər saatı da
Aprelin biridir məndən ötəri.

İnsana inamla köklənib sazım,
O mənimlə yaşar, nə qədər sağam.
Arxadan badalaq atmaq nə lazım,
Çöp atsan qarşıma yıxılacağam.

Qədrini bilirəm qışın, yazın da,
İlhamla qoşayam hər səhər, axşam.
Bu dünya üzündə bircə qızın da
Gəzən olduğuna inanmamışam.

Könül uşaqlığı qoy yada salsın
Cırtdan neçə dəfə aldadıb məni.
İşıq gələn tərəf bir yana qalsın,
İt hürən tərəf də aldadıb məni.

Ceyranın inamı ayaqlarına,
Maralın inamı buynuzunadır.
Ceyran ayağından düşər tələyə,
Maral buynuzundan ilişib qalır.
Məni də inanıram öz ürəyimə
Məni də tələyə ürəyim salır.”

Bəli, bu şeir Tofiq Hüseyn yaradıcılığından bir nümunədir…

“Həyatda ən böyük, ən kobud səhvim- adamlara inanmağım olub. Bilməmişəm, adamlara inananlara sadəlövh kimi baxırlar. Sadəlövhü aldatmaq isə su içmək qədər asan işdir”- deyir.

Onu kimlər aldadıb deyə bilmirəm. Amma bunu yaxşı bilirəm ki, şair inamsız yaşaya, sevgisiz yarada bilməz. Çünki hər bir şairin inam və sevgisi tükənəndə, təbi də ondan uzaqlaşır və Tanrı bir daha ona pıçıldamır. Axı, hər yazılan şeir Tanrının pıçıltısıdır…

İyunun 6-sı şair Tofiq Hüseynin 80 yaşı tamam olur. Onu bu münasibətlə təbrik edir, ağrı-acısız günlər arzulayıram…

…İki mininci ildən iyirmi il ötmüşdü, ABŞ-dan təzə qayıtmışdım. Bir gün mənə telefon açıb yaşadığı Şirvan şəhərinə dəvət etdi. Kefim kök idi. Bu dəvətin sehri məni yel qanadında Şirvana çatdırdı. Artıq gecə olduğundan hoteldə qalmalı oldum. Səhər tezdən telefonumun zənginə yuxudan oyanıb gördüm ki, odur. Bakıdan nə vaxt çıxacağımı soruşurdu. Dedim, mən artıq Şirvanda, filan hoteldəyəm. Heç iyirmi dəqiqə keçməmişdi ki, aşağıda məni gözlədiyini gördüm. İyirmi yaş məndən böyük olsa da, həmin gün səhərdən axşamadək qulluğumda dayandı, qonaqlıq dalınca qonaqlıq verdi. İndi düşünürəm ki, onu kürəyimdə Həcc ziyarətinə aparsam da, borcundan çıxa bilmərəm…

Hörmətlə,  Elman Eldaroğlu

Elman Eldaroğlunun yazıları

CAHANGİR MƏMMƏDLİ – 85

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Aziza Xasanova – Esdalik

Esdalik

Chamasi ikki yil oldin eski buyumlari orasidan onasining eski dastròmolini topib oldi .Qaraski ,hali ham unda onasining hidi bor .U birinchi ishlab topgan pulini olib uyga qaytayotgan choĝida yòl yuzida qari bir onaxon naqshinkor chiroyli dastròmollar sotib òtirganini kórib darhol onasiga oldi.Maoshi kam lekin hovliqib sòradi.Buvijon bular qanchadan ekan
-Bolam berganingi beraver bolam,

  • Yigitning vijdoni qiynaldi har qalay kun sovuq deb qòlida bor 15 sòm pulni berdi .Buvining ham yuziga quvonch yugurdi.
    -Kimga olayabsan ,sevganingami ?
  • yòq ,onamga ,birinchi maoshimni oldim .Tòĝridagi zavodga ishga joylashdim . Shunga onamni xursand qilmoqchiman dedi
    -Uyga keldi.Onasiga birinchi bòlib maoshini berdi ona xursand duo qildi.Sòngra chòntagidan boyagi olgan naqshinkor dastrómolini chiqarib onasiga berdi.Onaning kòzidan duv duv yosh oqdi.U dastròmlni avaylab olib qòydi.Oradan vaqt ótdi ,ona olamdan òtganinga ham ikki yil bòlibdi.Onasidan deyarli hech vaqo qolmadi.Chunki ,tiriklik paytida bólmagan qaridoshlar ólgan paytida kelib onasining kòzga kòringan barcha narsasini olib ketishdi.Faqat bir qutigina qoldi xolos.Ana ósha qutidan onasining dastrómoli chiqdi .Dastrómolda hali ham onasining hidi bor .Huddi ,jannatning hididek góyo.U boyib ketdi ,ósha voqeaga ham ikki yil bóldi ,lekin ósha dastròmoldagi hid onasini iforini eslatib turardi. Aslida uning asl boyligi onasi ekanini qayta qayta anglab yetdi.Onasidan qolgan yolĝiz esdalik ham aslida shu edi……..

Suvenir

  • Təxminən iki il əvvəl köhnə əşyalarının arasından anasının köhnə şalını tapdı. Görünür, üzərində hələ də anasının qoxusu var. İlk qazandığı pulla evə qayıdarkən, yolun kənarında gözəl tikmə şallar satan yaşlı bir qadın gördü və dərhal anası üçün aldı. Maaşı az idi, amma gülümsəyərək anasından soruşdu. Nənə, bunlar nə qədərdir?
  • Mənə verdiyin pulu ver, balam,
  • Gəncin vicdanı narahat idi, əlindəki 15 somu mənə verdi və soyuq olduğunu dedi. Nənəmin üzü də sevinclə doldu.
  • Bunu kimə verirsən, sevgilinə?
  • Xeyr, anam üçün ilk maaşımı aldım. Düzgün fabrikdə işə düzəldim. Dedi ki, “Anamı xoşbəxt etmək istəyirəm”. Evə gəldi. Əvvəlcə maaşını anasına verdi və anası ona sevinclə xeyir-dua verdi. Sonra cibindən təzə aldığı tikmə şalı çıxarıb anasına verdi. Anasının gözlərindən yaş axdı. Ehtiyatla şalı götürdü. Zaman keçdi və anasının vəfat etməsindən iki il keçmişdi. Anasından demək olar ki, heç nə qalmamışdı. Çünki o sağ ikən orada olmayan qohumları gəlib anasının ölümü zamanı gördüyü hər şeyi götürdülər. Yalnız bir qutu qalmışdı. Həmin qutudan anasının şalı çıxdı. Şalda hələ də anasının qoxusu var idi. Sanki cənnətin qoxusu idi. Varlandı, o hadisədən iki il keçmişdi, amma həmin şalın qoxusu ona anasının ətrini xatırlatdı. Əslində, o, təkrar-təkrar başa düşdü ki, əsl sərvəti anasıdır. Anası ilə bağlı yeganə xatirəsi əslində bu idi……..

Müəllif:  Aziza Xasanova
Tərcümə: Surxay Məhəmmədoğlu

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]

Xəlil MİRZƏ – TOPÇU ŞƏHRİYAR

TOPÇU ŞƏHRİYAR

(İgidlərimiz silsiləsi)

Səmimi sözümdür; bu yazıya təmtəraqlı, cəlbedici bir başlıq seçmişdim. Axı, Vətən müharibəsi iştirakçılarından biri barədə, topçu Şəhriyar haqqınadır bu yazı. 44 günlük Vətən müharibəsinin ilk günündən sonunadək ön cəbhədə qəhrəmancasına vuruşmiş bir igiddir Şəhriyar.
Amma belə alınmadı. Onun sadəliyi, səmimiyyəti, həm də alicənablığı mane oldu mənə. Onunla görüşənə qədər artıq bəzi məlumatları əldə eləmişdim, qeydlərim də vardı. Qalırdı bircə özü ilə üzbəüz oturub bəzi məqamlara aydınlıq gətirmək…
Məqsədimi biləndə başladı təvazökarlıq eləməyə: “Ay müəllim, mən danışa bilmirəm ey. Nə yazacaqsız ki, adi topçu olmuşam da. Başqaları kimi mən də öz borcumu yerinə yetirmişəm”.
Geri çəkilmək fikrində deyildim. Bir qədər bəstəboy sayıla biləcək, sağlam cüssəli, yaraşıqlı oğlanın qəhrəmanlıqları barədə topladığım məlumatlar məni qane etmirdi.
“Şəhriyar, sən “Füzulinin azad olunmasına görə”, “Cəbrayılın azad olunmasına görə”, “Xocavəndin azad olunmasına görə”, “Vətən müharibəsi iştirakçısı” medalları ilə, Fəxri Fərmanlarla təltif edilmisən, elədir?”- deyə soruşdum.
“Elə olmağına elədir. Mən əsgər idim, döyüşmək boynumun borcu idi və döyüşdüm. İndi də əsgərəm, ömrümün sonunacan da əsgər olacam.”- dedi.
Necə də ürəkdən söylədi, İlahi! Necə də inamla! Bu, onun həyat amalı idi. Ürəyimdə “Bərəkallah səni doğan anaya!”- deyə düşündüm. Və beləcə, dialoqumuz başladı…
Əliyev Şəhriyar Qabil oğlu 1998-ci ilin 6 iyununda Quba rayonunun Küpçal Qışlaq kəndində dünyaya göz açıb. Orta təhsillidir. İyul 2016- iyul 2018-ci illərdə əsgəri xidmətdə olub, topçu hərbi peşəsinə yiyələnib. Bütün digər ixtisaslı ehtiyatda olan hərbçilər kimi o da plan üzrə “İxtisasartırma təlim-toplantılarına” qatılıb. Elə müharibəyə də çavuş rütbəsi ilə oradan yollanıb. Öz sözləri ilə desək, “top komandiri” kimi. “N” saylı hərbi hissənin artilleriya divizayasının 2-ci batareyasının tərkibində müharibənin ilk günündən Füzuli rayonunun Alxanlı kəndi istiqamətində ağır döyüşlərin iştirakçısı olub. Döyüş mövqeyinə gedərkən Ağcabədi rayonunun Hind Arxı adlanan ərazisində düşmən tərəfindən atılan aramsız mərmilərdən bir neçəsi əsgər heyətini daşıyan avtomobillərə ciddi ziyan vurub. Mərmi yağışı altında avtomobilləri təmir edərək təkərlərini dəyişiblər. Nə az, nə çox; düz 28 gün azğın Ermənistan ordusuna məxsus qüvvələrin aramsız həmlələrinin qarşısını almaqla, onların güvəndikləri döyüş texnikalarını məhv edib, dığaları geri oturdublar. Füzulinin, Cəbrayılın və Xocavəndin işğaldan azad olunması uğrunda gedən döyüşlərdə misilsiz qəhrəmanlıqlar göstəriblər. Sonrakı günlərdə Şuşanın və Ağdamın 13 kəndinin azad olunmasında sonadək vuruşublar.
Söhbətimiz aramla, həm də məni qane edəcək istiqamətdə davam edirdi. Şəhriyar doğrudan da bəzi məqamları aydınlaşdırmaqda çətinlik çəkirdi. Onu anlamağa çalışırdım. Axı, müharibə tamam başqa bir anlayışdır. Hər an ölümlə üz-üzə qalırsan. İradəsi zəif olanlar belə anlarda tez sarsılır, çaşır, qorxur. Yox, Şəhriyar elələrindən deyildir. Nə qədər həlimxasiyyət olsa da, möhkəm iradə sahibidir. Həm də yalnız haqsızlığa qarşı dözümsüz olduğu dərhal sezilirdi. Söhbətin məğzini bir qədər başqa istiqamətə yönəltməyə qərar verdim. Həm də bilmək istədiyim bəzi məqamlar vardı. Dialoqumuz belə davam etdi:
-Şəhriyar, sizin əsgərlər arasında münasibət necə idi? Yəni, xidmət müddəti az olan gənc əsgərlərə yuxarıdan aşağı baxmaq, onları incitmək… Belə hallar olurdu?
-Gənc əsgəri incitmək? Siz nə danışırsız, elə şey olar? Biz komanda idik, biz qardaş idik, əsl qardaş! Bəlkə sizin vaxtınızda olub elə şeylər…
-Hə, düzünə qalsa, bizim vaxtımızda elə idi. Mən axı sovet ordusunda xidmət etmişəm. Yəni, SSRİ adlanan dövlətin ordusunda.
-Hə də, bilirəm,- urusun ordusunda.
-Hə, elə də demək olar.
-Elə ona görədir də, dörd ildən artıqdır Ukrayna bataqlıqlarında çabalayırlar. Hələ çabalayacaqlar da. Onlara o da azdır. Bizim ahımız tutdu da onları. Torpaqlarımızı alıb vermişdilər erməni dığalarına. Ukraynalı qardaşlarımız da bizim kimi haqq işi görürlər- torpaqlarını müdafiə edirlər, gözlərinə döndüklərim. Onlarda da (ukraynalılarda) “molodoy-starik” (gənc-çox xidmət edən) söhbəti yoxdur. Amma uruslarda var. Ay müəllim, heç ağlımızın ucundan da keçmirdi ey, belə fikirlər. Vallahi-billahi düz sözümdü.
-Nə gözəl! Mən də belə olduğunu düşünürdüm. Yaxşı, bəs asudə vaxtlarınızda nə edirdiz?
-Dincəlirdik, müəllim. Qəşəng-qəşəng dincəlirdik. Hərdən kabab da çəkirdik. Xalqımıza canım qurban, elə bir başdan göndərirdilər ey, yemək-içməyi. Ev xörəkləri, isti təndir çörəkləri… Amma həmişə isti olmurdu, çatdırmaq çətin idi axı. Yenə də ləzzət verirdi, əlavə qüvvət verirdi, inam verirdi…
-Bəs ev-eşiklərini atıb qaçan ermənilərdən ərzaq, mal-qara qalırdı? Onlardan istifadə edirdiniz?
-Düzü, bizə az rast gəlirdi. Biz onların mövqelərini şumlayırdıq da, ay müəllim. Toplarımız D-44 tipli idi, 16800 metrə qədər dəqiqliklə vururdu. Koordinatları alırdıq, dərhal hərəkətə keçirdik. Tuşlayıcı hədəfi nişan alırdı, mərmiçi-doldurucu mərmiləri daşıyırdı… Bir sözlə, hərə öz işini görürdü və düşmən mövqelərinin altını üstünə çevirirdik. Elə yerdə heyvan qalar? Ancaq hərdən ön cəbhədən döyüşçü qardaşlarımız bizə qoyundan-zaddan göndərirdilər. Bəzən çöllərdə azıb qalmış yiyəsiz heyvan da rastımıza çıxırdı, nadir hallarda. Kəsib kabab çəkirdik, ləzzət verirdi.
-Nə gözəl! Bəs şəkilləriniz, video çəkilişləriniz var? Kollektiv, döyüş zamanı çəkilən şəkillər, başqa maraqlı məqamlarda çəkilişləriniz olurdu?
-Azdı ey, müəllim. Bizdə telefon olmurdu axı, icazə yox idi. Olsa da, 1-2 günə enerjisi tükənirdi, olurdu lazımsız əşya. Hərdən komandirlər çəkirdilər, o da ki, döyüş sirrini gizli saxlamaq şərti ilə. Müharibə başa çatandan sonra bizə də bəzi kadrları verdilər.
Bayaqdan əlində saxladığı planşeti mənə uzatdı: “Burada bəzi kadrlar var”,-dedi.
Alıb gözdən keçirməyə başladım. Maraqlı kadrlar idi. Kollektiv, ayrı-ayrı döyüş yoldaşları ilə çəkdirdiyi şəkillər, döyüş məqamlarını əks etdirən kiçik video-çarxlar… Hətta kabab bişirdikləri məqam da var idi. Bir kadr diqqətimi çəkdi: Bir döyüşçü yoldaşı ilə mehribancasına dayanıb kameraya gülümsəyirdilər.
-Döyüş yoldaşın əcəb oxşayır sənə,- dedim.
-Hə, düz deyirsiz, oxşarlığımız var. Onun da adı Şəhriyardır. Amma soyadı başqadır- Həsənov. Siyəzəndəndir. Heyət üzvləri bizə elə “qardaşlar” deyirdilər.
Daha bir kollektiv kadr və səs yazısı: “Eşitdiyimə görə ermənilər yenidən müharibə eləmək istəyirlər. Elə eləməyin ha, yenidən hərbiyə qayıdım. Siz öləsiz, sizin qalanlarınızı da biçərəm mən!”- Bu Şəhriyarın səsi idi.
Afərin! Afərin sənə, Vətənin igid oğlu! Sənə inanıram. Əgər lazım olsa, qayıdarsan və vədinə əməl edərsən, mən buna varlığım kimi əminəm. Amma bunu istəmirəm. Bizim torpaqlarda bir də güllə, mərmi səsi eşidilməsin, insan qanı axıdılmasın. Bunu heç kim istəmir, sən də istəmirsən. Ancaq… Yox! Lazım olmasın! Heç vaxt lazım olmasın!
25 may 2026-cı il

Quba rayonu, Küpçal Qışlaq kəndi-Bakı

Müəllif: Xəlil Mirzə,

Şair-publisist, AYB-nin üzvü

Xəlil Mirzənin digər yazıları

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I