Ümid “xəstə”si
Tibb bacısından xahiş etmişdi, bu gün çarpayısını pəncərənin yanına qoyacaqdılar.
Doya – doya pəncərənin şəffaf şüşəsindən günəşin nura boyadığı dünyaya baxacaqdı.
Çox keçmədi nərmənazik, badam dodaqlı, gülər üzlü həkim tibb bacısı ilə gəldi.
Bu həkimdəki xoş ovqata heyran olmamaq mümkün deyildi.
Hər xəstəni öz dilində dindirən, xoş nəvazişlə yanaşan, qardan seçilməyən ağ paltarlı qadın sanki bir mələk idi.
Gülə- gülə bizə yaxınlaşdı.
Salam verib, əlini onun alnına qoydu:
– Niyə narahatsan, ay dayı?
– Yox, ay qızım, narahat deyiləm.
– Çarpayının yerini indi deyişəcəklər, narahat olma.
– Çox sagol, qızım .
– Bax ha, özünü yerə çox vermə. Sənin hələ nə yaşın varki?
Gülürük.
-70 – i keçib, ay qızım.
– Maşallah, 17 yaşında görsənirsən .
Dayının dodağı qaçır. Üzünə cavanlıq eşqi gəlir, bığaltı gülümsünür.
Həkimin dediyi bu bir kəlmə ona ruh verir sanki. Dikəlib oturur.
– A qızım, Allah səndən razı olsun.
– Yastığın yüngül olsun, dayıcan, gələcəm. – deyib başqa xəstələrini yoxlamağ gedən gözəl qəlbli həkimin vurduğu ətrin qoxusu bir müddət otaqdan çəkilmir.
Bir az keçmiş iki tibb bacısı gəlib, dayının çarpayısının yerini dəyişirlər.
Dayının qoluna girib stulda otuzdururuq. Güclə oturan dayının iradəsinə heyran
– heyran baxıram.
Stulda rahat otura bilməyən dayı əlimi geri itələyir :
– Ay ogul, məni tutma, hələ gücüm tükənməyib.
Gülürük.
Tibb bacıları dayının çarpayısını düzəldib, dayını öz yerinə keçirdirlər.
Dayı bir müddət oturub, pəncərədən çölə baxır. Günlərdi burdadı, yanına tez – tez gəlirəm. Xəstəliyi çox ağırdı. Vəziyyətində heç bir irəlləyiş yoxdu.
Son günlərini yaşadığını özü bilmir. Müalicə alıb evə qayıtmaq ümüdü ilə yaşayır.
Sevgi dolu gözlərlə pəncərədən çölə baxır.
Payızın, küləyin yelinin vurub yerə sərdiyi yarpaqlara baxdıqca ah çəkir .
Üzünü mənə tutub :
– Bax, bala görürsən yarpaqları?
Başımı yelləyirəm. Narahat oluram. Nahaq çarpayının yerini dəyişdik ,
– Payızdı, dayı, yarpaqların tökülən vaxtıdı.
– Elədi oğul, həyat da belədi, zəif insanları tez məğlub edir.
Heç nə demirəm.
Sükut çox çəkmir.
– Uzan, bir az dincəl.- deyirəm.
– Narahat olma, oğul.
Mən yaxşıyam.
Çətinliklə uzanır. Yenə də mənim köməyimdən imtina edir.
Hava qaralmağa doğru gedirdi .
Birdən güclü külək başladı. Agaclar küləyin müşayəti ilə rəqs edirdilər . Hərdən pəncərəyə gəlib dəyən nar agacının çubugu , sanki küləyin çaldıgı musiqinin son akkordlarını vururdu .
Dayıya belə hava xoş olmaz deyə düşündüm .
– Bəlkə pərdəni çəkək ?
– Nə danışırsan , ay ogul? Belə gözəl təbiət hadisəsini qaçırtmaq olar?
– Bir azdan ildırım , falan ..
Sözüm agzımda qaldı .
– Hər bir təbiət hadisəsinin öz yeri var . Mən hər birindən güc alıram .
Bir az əsəbi verilən cavabdan sonra sakitcə yerimdə oturdum.
Nədənsə darıxmaga başladım .
– Durum bir siqarət çəkim,dayı icazənlə .
– Get ay ogul , ö zəhirmarı qarışdır qanına . Elə bilirsən xeyri var?
– Adətkar olmuşam , tərgidə bilmirəm .
– İradən olsa , tərgidərsən. Mən də çəkirdim , cavanlıqda .. Eh .. başını bulayır .
– Cavan idik , dostlarla içki məclisi qurardıq , səhərəcən qəlyanın tüstüsü siqaretin tüstüsünə qarışardı . Havadakı dumana baxıb həzz alardıq .Noldu sonu?
– Ay dayı ,xəstəliyin ona nə dəxli?
– Hə , bax , mən də elə deyirdim . İndi deyirəm keşkə o səhvləri etməzdim .
Siqaret eşqim sönür . Yandırmaq istədiyim siqareti qutusuna qoyub çölə çıxıram .
Öz – özümə düşünürəm .
Həkimlər dayının vəziyyətinin çox pis oldugunu deyirlər . Kimsəsi olmayan bu agsaqqala nəsə olsa mən neyniyərəm?
Qəribə tanışlıgımız olmuşdu dayıyla .
Gec idi , yorgun argın evə qayıdırdım . Bu gün aylıq məvacibimi almışdım . Beynimdə kirayə pulu , kamunal ,borclarımı ödəməyəcək pulumun haqq – hesabını etdiyimdən , ətrafda baş verənləri görmürdüm . Dar dalanların birinə girmişdim . Hər dəfə burdan qorxa – qorxa keçirdim . Birdən yaxınlıgımda hənirti eşitdim . Arxaya dönməyə macal tapmadım . İsti havada böyrümə dəyən soyuq nəsə oldugunu hiss edən kimi ürəyim sanki yerə düşdü .Qorxdugum başıma gəlmişdi . Soygunçular idi . Biri bıçagı böyrümə tutdu, o biri üst başımı axtardı .Bir tərəfdən canımın ,digər tərəfdən onsuzda problemlərimi ödəməyəcək maaşımı itirmək qorxusu məni az qala dəli edəcəkdi . Birdən kimsə o iki nəfəri götürüb divara çırpdı . Heç nə anlamadım . Qaçmaga taqətim olmadıgından ordaca yerə oturdum . Məni xilas edən , yerdən qaldıran, bu gün can verən dayı idi. Ondan sonra dost olduq .
Otaga qayıtdım. Dayı üzünü pəncərəyə çevirib , göyün üzünə gözünü qırpmadan baxırdı . Sanki gözünü qırpsa , nəyisə qaçıracaqdı .
Xəyaldan ayırmaq istəmirəm .
Bir qədər baxandan sonra gülümsünür . Üzünü mənə çevirib ;
– Yaxın gəl ,sənə həyat heykayəmi danışacam .- deyir .
Sevinərəkm çarpayısının ayaq tərəfində otururam .
– Hə ogul bala , mən də sənin kimi cavan olmuşam. Gəncliyimdə bir qıza aşiq olmuşdum . Fikirə gedir , gözləri dolur , agır – agır nəfəs alır .
– Su verim?
– Yox , yox . Yaxşıdı hər şey .- deyib , özünü gümrah göstərmək üçün sönük gözlərinə yalançı ümüd gətirir .
– Hə bala , dəlilər kimi sevirdim. Yolda görmüşdüm , kim oldugunu bilmirdim. Gözüm ondan başqa heç kimi , heç nəyi görmürdü .Çiyninə tökülən şabalıdı saçları , iri qara gözləri məni valeh etmişdi . Əyninə geyindiyi baharı xatırladan al əlvan rəngli donlar ona xüsusi yaraşır , gözəllik verirdi . Yaxınlaşmaga cürət etmirdim , amma şam kimi əriyirdim . Hər dəfə yolunda durub ilahinin yaratdıgı bu gözəlliyə doyunca baxmaq üçün saatlarla işimdən ayrı qalmalı olurdum. Amma bu məni yaşadan , gün verən günləri xatırladıqca indi də ruhum sanki cavanlaşır , xoşbəxt oluram .
Hə nə başını agrıdım , 4 ay beləcə bu gözəl günləri yaşadım.
Bir gün özümdə güc tapıb , mənə enerji verən günəşimə yaxınlaşdım .
Qəlbimin dərinliklərində kök atan sevgimi bu gözələ bildirdim . Heç nə demədi .İri gözlərini süzdürüb gülümsündü . Uzaqlaşıb getdi . Mənim cismimi də , ruhumu da özünə baglayıb getdi .
Günlər beləcə keçirdi . Mən yaxınlaşıb danışırdım , o gülümsünürdü .
Düzünü desəm cavab verməməyi məni pərt etsə də , büruzə verməməyə çalışırdım . Bir gün yenə işdən gəlirdi . Belə bir hava var idi . Əlində çətir tutmuşdu , qarşı səkidən gəlib yanımdan keçəcəkdi . Mənə çatanda istədim səni sevirəm deyib qışqıram . Nədənsə utandım , amma qarşısını kəsib dilim topuq vura – vura , onsuz yaşaya bilməyəcəyimi , ona aşiq oldugumu dəfələrlə təkrarladım .
Yenə gülümsündü , əlində tutdugu vərəqi mənə verib , uzaqlaşdı . Tez – tələsik səliqə ilə bükülmüş vərəqi açdım .
– Mən nə eşidə , nə də danışa bilmirəm .Zəhmət olmasa fikrinizi bu vərəqə qeyd edin . – yazmışdı . Elə bil məni ildırım vurdu . Yerimdəcə quruyub qaldım . Əvvəl məni aldatdıgını zənn etdim . Sonra öyrəndim ki , zavallı həqiqətən qüsurlu imiş .
Səbrim çatmıyıb , həyəcanla yarıda hekayəsini böldüm ;
– Uzaqlaşdın?
Əsəbi şəkildə mənə baxdı ;
– Dəli olmusan? Sevgi qüsur tanımaz bala .
Səbrsizləndim .
– Sonra nə oldu?
Öskürək tutdu dayını . Sinəsindəki xışıltı, köksününün tez – tez qalxıb – enməsi vəziyyətinin yaxşı olmadıgını göstərirdi .
– Bir az dincəl , danışarsan.
– dedim.
– Hə bala, düz deyirsən .
Amma dayana bilmədiyi bəlli idi . Yenidən danışmaga başladı.
– Qüsurlu olmagı vecimə deyildi , bütün halıyla qəbulum idi . Bircə hə desəydi , hər şey yoluna düşəcəkdi .
Sevgimi kagız üzərinə sıgdırıb , ona cavab verə bilmirdim . Amma əlacım yox idi . Bircə kəlmə yazdım .Səni sevirəm , mənim həyatımın sönməyən günəşi olarsan?
İnan adını da bilmirdim .Sən demə bu gözəlliyin adı Şəms imiş . Odur ki günəş kimi bərq vururmuş .
Bir gün əlim əsə – əsə məktubumu ona verdim . Günlərlə yolunda dayanıb cavab gözlədim . Gəlib yanımdan keçəndə başını aşagı salıb keçir ,sönük gözlərini gizlətməyə çalışırdı .Heç nə anlaya bilmirdim . Ürəyim az qalırdı dayana . Əlim hər şeydən soyumuşdu . Artıq işə də getmirdim . Siqareti – siqaretə calayırdım .
Və bir gün . Gözlədim gəlmədi . İki gün gözlədim gəlmədi .Vəziyyətimi təsəvvür belə edə bilməzsən . Nə edəcəyimi bilmirdim . İntihar etməyə belə gücüm yox idi . Səssiz gediş məni məhv etmişdi .
Bir neçə gün sonra öyrəndiyim xəbər məni göydən götürüb yerə çırpmışdı .
Dayının danışdıqca həyəcandan qızardıgını , əllərinin əsdiyini görüb qorxuya düşdüm . Tibb bacısını səsləmək istədim , qoymadı .
– Onsuzda bu gün sabah öləcəm ,qoy sonacan danışım – deyib , gülümsəməyə çalışdı . Kədər dolu gözlərdə illərin sevgisi yatırdı .
– Hə bala , öyrəndim ki ,yazıq qız ,həm də ürək qüsurlu imiş . Bu dünyaya əlvida deyibmiş .
Ondan sonra illərlə yaşaya bilmədim . Mənim sevgi günəşim ölmüşdü . Qəbrini tapıb günlərlə ora gedib aglayırdım Məzarı ilə dərdləşir , günlərimi onunla keçirirdim . Ölmək istəyirdim.
İllər sonra ayıldım ki , həyat davam edir .İlahidən güc alıb , həyat adlı amansız taleyimlə barışıb yoluma davam etdim.
Sonra ailə qurmadım. Ona olan eşqimi qəlbimə həkk etmişdim. Günəş qəlbimdə ayrısı üçün yer buraxmamışdı.
Bəlkə də anamı uşaq vaxtı itirməyim, bacımın olmamagı ona bu qədər baglanmagıma gətirib çıxartmışdı. Bəlkə də onlar olsa idi mənim həyatımı başqa tərəfə istiqamət alardı.
Amma bir söz deyim, mənim eşq adlı günəşim sönmüşdü. Həyat adlı sevgimsə bu günə kimi məni bir gün də olsa tərk etmədi. İradə , ümüd , arzu həmişə yanımda oldu.
Danışdıqca gözlərindəki həyat eşqi ətrafa işıq saçırdı . Bu yaşdakı cismdə olan , cavan ruh məni heyran etmişdi. Gözlərinin giləsinin işıgı sönmək üzrə idi, amma həyata olan sevgi, həyata baxış bucagının hərtərfli gözəlliyi o sönüklüyü ört- basdır etməyi bacarırdı.
Son anları oldugunu anlayırdım. Yaxınlaşıb əlindən tutdum. Dodagının altında kiminləsə danışırdı elə bil. Üzümə baxıb gülümsündü . Nurlu çöhrəsinə yeni bir nur qonmuşdu sanki. Hər tərəfə göz gəzdirdi. Sonra pəncərədən çölə baxdı. Göy üzünü sevgi ilə süzdü . Yavaşca kəlmeyi- şəhadətini deməyə başladı.
Sönük , amma ümüd dolu gözlər göyə dikilib qalmışdı.
-Gəlirəm , gəlirəm, nə gözəldi oralar deyib, gözlərini fani dünyaya əbədi olaraq yumdu.
Üzündə illərdi o balaca qəlbinə sıgışdırdıgı günəşin əksi bərq vururdu.
Ümidlə yaşayıb , ümid xəstəsinə çevrilən bu gözəl , nur üzlü insanın öz günəşinə qovuşmaq üçün necə tələsdiyi çöhrəsinə yansımışdı.
Müəllif:Leyla YAŞAR
YAZARLAR.AZ
===============================================
<<<<<< WWW.USTAC.AZ və WWW.BİTİK.AZ >>>>>>
Əlaqə: Tel: (+994) 70-390-39-93 E-mail: zauryazar@mail.ru
