Лолақизғалдоқ бўлиб – унаман бир кун, Ер бағрига тўкилиб – қўнаман бир кун, Яшил- яшил ўтлар ўсгай, гумбазимдан, Қошингизга капалак бўб – тунайман бир кун.
Шул гумбазга бошгинам- урмоқда соям, Анор каби тарсиллаб- кўкрак; ҳамсоям,(юрак) Кўксингиз оғритади- уқмаганингиз, Бир қиз бўлиб кетганида – ҳур қизлик зоям.
P.S. Олдин шу расмимни бир нашриётга шеърим билан бериб юборгандим, бир ёшроқ муҳаррир болага. Шунда ўша шоирни хотини рашк қилиб расмимни тирнаб ташлабди, йиртаман деб. Зўрға қўлидан олиб қолибди. Шунинг учун расмим тирналган.
Rus tərcümə məktəbinin tanınmış nümayəndəsi, bir neçə dildən – fransız, ingilis, alman, italyan, gürcü və sair dillərdən onlarla məşhur əsər tərcümə etmiş (sonralar bu əsərlərin bəzisi rus dilindən Azərbaycan dilinə də çevrilib) şair Nikolay Zabolotskinin tərcümə ilə bağlı belə bir fikri var: “Əsl tərcümə fikrin tərcüməsidir. Əgər cümlə “bitmiş bir fikir ifadə edir”sə, mətni tərcümə edərkən həmin fikri tərcümə etmək lazımdır, ayrı-ayrı sözləri yox”. Mən tərcümə zamanı həmişə bu fikrə üstünlük vermişəm və fikrimcə, ən yaxşı tərcümələr də bu zaman yaranır.
Md Ejaj Ahamed — 26 fevral 1990-cı ildə Hindistanın Qərbi Benqal ştatının Mürşidabad bölgəsindəki Mahendrapur kəndində anadan olub. O, ikidilli şair, yazıçı, redaktor, jurnalist, tərcüməçi, müəllim və sülh elçisidir.
Onun nəşr olunmuş elmi məqalələri: “Discovery and the Golden Peak of Improvement”, “Exploring New Trends and Innovations in English Language and Literature.” Nəşr edilmiş kitabları: “Swopno Tori”, “Bangla Sahitya o Cinemaya Goyenda Charitra”, “Maner Pandulipi”, “Hrid-Canvas”, “Antarer Kabyakatha”, “Paranta Sandhya”, həmçinin “Selected Bengali Poems for Humanity & Peace”. O, üç kitabın redaktorudur. Şeirləri 22 dilə tərcümə olunub. Hal-hazırda “Swapner Vela Sahitya Patrika” (“Xəyallar Salı” Ədəbiyyat Jurnalı) baş redaktorudur. O, çoxsaylı milli və beynəlxalq mükafatların, o cümlədən fəxri doktorluqların laureatıdır.
MÜHARİBƏNİN QUCAĞİ
Buludlar gəzirlər yerdən-yerə, Müharibələr tədricən dünyanı qucaqlayır. Qaçqınlar xəyalpərvaz bir sığınacaq axtarır, Barıt qoxusu havanı qucaqlayır, Xəstə Yer aciz-aciz baxır, ağlayır.
XƏTİRƏLƏR
Bulud-quşlar dolaşır göydə, Düşüncələrimin qanadında mən də uçuram. Ağlımın pəncərəsindən xatirələr boylanır, Həyat-gəmisinin dərslərində səyahət edirəm Və nostalji oluram.
DÜNYA
Dünya silah fabrikinə çevrilib, Silah səsləri göydə, havada əks-səda verir. Müharibə oyunları dünyanın hər yanında gedir, Barıt qoxusu hər tərəfə yayılıb. Silah yarışı davam edir, Silahlar sınaqdan keçirilir. İnsan həyatı dəyərsizləşib, Öldürmək fərqsiz hala gəlib, Sanki zəiflərin yaşama haqqı yoxdur.
Bəzi insanlar sülh istəmir, müharibə istəyir, Çünki müharibədə biznesləri artır, Pul gəlir; sülhdə gəlmir. Maska arxasında gizlənib İqtisadi və siyasi niyyətlər. Hökmlük yarışı qlobaldır. Dinin qığılcımı saxta fanus tək Göylərdə uçur. Kapitalizmin küləkləri Bütün dünyanı bürüyüb, Tədricən iqlimə çevrilir, sıxlaşır.
ZAMAN
Yer bu gün ağrı içindədir, Bədəni saysız xəstəliklə doludur. İnsan ağlı da xəstədir; Məzlumluq, istismar, zülm hökm sürür İnsanın ruh aləmində. Onlar ağlın yollarında sürətlə qaçır, Bir ölkədən digərinə rahatca hücum edir. İnsanlıq və harmoniya əsgərləri Zəifləyib, Onları dayandıra bilmir.
İnanıram — insanlıq və harmoniya əsgərləri Yenidən güclənəcək. Bədən-ruhlarda insanlıq işığı fotosintez edəcək, Onların yolunu kəsənlər məğlub olacaq. Nə qədər güc sahibləri çıxıb tarixdə, Amma zaman qanununa görə yıxılıblar; Tarixin DNT-si buna şahiddir. Zaman şəfa gətirəcək, Zamanın nefronları Dünyanı təmizləyib saflaşdıracaq. Yer insanlıq və harmoniyanın ətri ilə dolacaq.
DÜNYA NƏ OLARDI
Yol göydə gəzir, Bulud-oğlanlar, qızlar üfüqə tərəf gedir. Sərhədi təbəssümlə keçir, Sərhəd oturub laqeyd-laqeyd baxır, Quşlara heyrətlə baxır. Onlar da bir ölkədən o birinə uçur, Öz arzuları ilə asan-asan gedir.
Mən sərhəddə dayanmışam, Hər iki yanda insanlar dayanıb. Səmanın baxışları altında Dəmir məftil bizə göz vurdu. Xatirələr dərinlikdə toplanıb Ağılın kətanına çəkilirdi. Sərhədsiz dünyanın xatirələri Gözlərdə, dodaqlarda qaçışırdı. Tel-hasarın üzərinə Kədər buludu düşdü. Biz bir-birimizə baxdıq Sinəmiz dolu həsrətlə, Dodaqlarımızda sükut. Fikirləşdim — kaş bu hasarlar olmasaydı, Dünya nə gözəl olardı.
ONLAR GEDİR
Göydə ulduzlar gedir, Altında qaçqınlar gedir, Matəm dünyası ilə Onlar bir-birinə baxır Təəccüblü gözlərlə.
Ay işığı mehə əl verib gedir, Qaçqınlar məftil hasar, su sərhədini keçirlər Bir parça arzuyla — Bir az xoşbəxtlik dadmaq üçün, Yaxud ölüm təqibindən qaçmaq üçün.
Bir çoxları sərhəddə ilişir, Bir çoxları yenidən vurulur, Bəzilərini su-qəbir udur. Min illərin yollarından keçənlər Vaxtsız olaraq “qayıdışsız ölkəyə” gedir.
QAÇQIN
Başında arzuların yükü ilə Qaçqınlar irəliləyir. Tarix arxaya baxır, Xatirə qabında üzür Saysız-hesabsız aciz insan şəkilləri.
Onlar öz vətənlərində arzulayırdılar Bir xoşbəxtlik yuvası qurmaq, Amma sülh içindəykən qəfil müharibə gəldi, Bir çoxunun canını aldı, Bəzilərini yoxsul etdi, Bəzilərini dilənçiyə çevirdi. Gələcəkləri oğru kimi döyüldü, Ümidləri, arzuları, xəyalları şüşə tək sındı.
Yenə də qarışqa kimi, yaşamaq istəyi ilə Məftil hasarlara tərəf addımlayır, Yerin sinəsində Müsibətli həyat tarixini yazırlar. Yolda yıxılsan, qalxmalısan — Onlar da bunu edir, qan içində belə. Məftil hasarda, su sərhədində döyülürlər, Sanki bu mavi planetdə yerləri yoxdur, Sanki onların dövləti yoxdur.
Ҳеч иложини қилолмас, қочиб қутилолмас экансиз, одамлар касби-корингизга қараб эшигингизни қоқиб келавераркан. Айниқса, менинг ярқираган пешонамга битиб қолган ҳалқчил, беминнат, инсофли ва энг асосийси ўз касбига содиқ бўлган профессор шифокорни дарвозасини қоқмасдан ҳам кириб келаверишар экан. Таққиллатмасдан келгани майли, маҳаллачилик, одамгарчилик, уйинга келганни итинг қопмас деймиз, аммо, лекин бу қўшнимни бақироқ эшагига нишхўрд бўлгурлар келиб олиб дағдаға ҳам қилишади.
-A, бу дўхтир бобо ҳеч уйида ўтирадиларми?! Келамиз нуқул тополмаймиз, ҳеч-йўқ бугун уйда ўтирсалар бўлармиди!-дейди ён сочлари тикка бўлиб.(тепа сочи бўлмагач шу аҳволда)
-Минг бор узр, ҳали келсалар айтиб қўяман. Барча беморларию-операцияларини бекор қилиб, кейинги келишингизда сизни ўзлари дарвозахонада кутиб оладилар!
Кесатиғимни тушинади албатта, лекин атайин безбетларча ғўддаяди.-Шундоқ бўлсин! Даптарингизга ёзиб қўйинг! Икки кундан кейин келаман!
Яна бир нарса деб чақиб олай десанг; бемор, камига остонангда турибди, ёши ҳам ҳурмат тахтасига битилиб қолган бўлса, на илож дон тиқилган товуқдай бор гапингни томоғингда айтиб, ғийққиллаб қолаверасанда. Шу тариқа турнақатор беморлар дарвозангдан дўмбира сифатида фойдаланиб, гоҳ «Гўрўғли» гоҳ «Алпомиш» гоҳида «Кунтуғмиш»дан айтимлар бўзлаб кетгач енгил нафас олиб, «Ё Навоий бобом руҳлари қўлласин!»-деб ноутбугимни чиқиллатишни бошлар-бошламасим ҳовлидан гулдираган овоз келади. -Кимдир борми, дўхтир болам ҳуу! Овоз эгасини шу заҳоти танийман. Маҳалламиз Она шери, тижоратчиси, оқсоқоли, посбони, экологи ва ҳакозо касбу-корларни ўзида жамлаган опамиз Дилором опа. Бу опамизни таърифлашга сўз мулкининг султони Мир Алишер Навоий бобомизни ҳам сўзлари тугаб қолардиёв, назаримда. Менгаку йўл бўлсин, лекин кучим ва ожизгина сўзларим етгунича сизга сўйлаб бергум албат. Хуллас калом, шу опамиз бор экан маҳалламиз маҳалла бўлиб турибди, ишонаверинг. Ошиёнлари маҳалламизнинг қоқ марказида қад кўтарган кўпқаватли уйлардан бирида жойлашган бўлиб, уйнинг биқингинасида, Дилором опа бунёд этган мевали, манзарали дарахтлар дейсизми, пальмадан тортиб турли хил гуллар дейсизми, барчаси топиладиган шинамгина боғчада опанинг иш жойи «Минисупермаркет» – Николай пошшо мерос қолдирган вагон савлат тўкиб туради. Бу савдо марказида ўзингиздан бошқа ҳамма нарса; озиқ-овқатдан тортиб, соч тўғнағич дейсизми, дори-дармону- каламуш қопқон дейсизми барчасини топасиз. Маҳалла ободончилиги, жамоат тартиби, ёшлар тарбияси, «разборчик» мақомигача Дилором опа машғул. Опага ҳеч ким, ҳаттоки манаман деган Шер эркак ҳам ғиринг деёлмайди. Деб кўрсин ҳам қани, опа уни икки буклаб, бирорта сувоғи кўчган кўпқаватли уй деворига суваб юборади. Опа тап тортмасдан бутун маҳалла ишига аралашаверади. Ишсиз ёшларга иш топиб берган ҳам, бекорчи ёш-ялангларга кўчаларни чиқиндилардан тозалатган ҳам, арча опкелтириб эктирган, тоза ичимлик суви, комендантлик соати, мактабдаги ўқув қўлланмалари етишмовчилиги, поликлиникамиз таъмиригача жон куйдурган ҳам шу аёл бўлади. Агар кучи етадиган бирор масъул одам (оқсоқол ёки посбон) «Сиз аралашманг Опа!»-дейдиган бўлса, «Мен шу маҳаллани қизиман ҳаққим бор!”-деган қатъий жавобни олади. Маҳалламиз аёллари опани жуда ёмон кўришади. Бу табиий ҳол, ахир Дилором опадан бошқа ким ҳам уларга кўчада ғийбатчилар ташкилотини уюштириб, валақлаб юришларини юзларига айта оларди. Гоҳида мендан ҳам: »Опа шу заҳар аёл билан қандай чиқишасиз а!?”- деб сўраб қолишади. Англашимча, тили заҳар бўлсада ростгўйлиги, майда ғийбат гапларни тилига олмаслиги учун ҳам бу аёлни яхши кўраман. Хуллас дейдиган бўлсак, мана Дилором опа биз дўхтирларни яна йўқлаб кептилар. Соғлиғига жуда эътиборли, шу сабаб кўпинча профилактика учун келадилар. Калта турмакланиб жигарранга бўялган сочи, спорт услибидаги имиджи, тик қомати, юзидаги тиниқлик ёшидан 15-20 йилни чегириб ташлаган бу аёлга ҳеч ким 70 ёш бермайди. Айниқса, ҳаёт, яшашга бўлган интилиш, нигоҳидаги жўшқинлик опага янада дуркун қиёфа бахш этиб туради. У ҳовлидаги гулларимни томоша қила туриб сўз қотади. -Дўхтир болам билан хўб топишгансизларда, сен ҳовлингни, рўзғорингни гуллатасан, эринг дардини олиб одамларни гуллатади. Бор бўлинглар доим!
-Яхши қипсизда келиб опажон менам зерикиб тургандим-дейману, яна доимгидек қитмирлигим тутади.(опа билан ҳазил-ҳузул қилиб турамиз. Жуда гапга чечан ҳазилкаш аёл)-Туғишга қарор қилдингизми? Жуда яхшида!(касбимдан келиб чиқиб гап қотаман)
Ана кейин бўлади кулги, бўлади мутойиба. Кулишиб олгач опа муддаога ўтади. Текширтириб келган таҳлилларини кўрсатади. Уйқусизлиги ҳақида гап очиб қолади. Олдинги ой неча килограмм вазн йиққанию, шу ой қанча вазн ташлагани, пиёда юришни фойдалари, «маркет»ида зарарига ишлаётгани, «темир дафтари» тўлиб кетиб янгисини тутиб бошлагани ҳақида ёзғириб қолади. Айни бахтли дамларида ташлаб кетиб, опа уйини уй, болаларини одам қилгач остонасига бош уриб келган, кейинроқ кимларнидир қўлида қазо қилган эридан гап очиб қолади. Шундагина мен бу эркакдан ҳам кучлироқ ҳамда мард аёлни ҳаёт сайқаллаб ўткирлагани, аммо, ҳамон юрагини туб-тубида меҳр-муҳаббат, аёллик туғёнлари яшаётганини сезаман. Гарчи кечирмаган бўлсада эрига ичи ачишгани, озгина афсус кўзларида кўриниб туради. Аёл, нима бўлганида ҳам аёл бўлиб қолишни, минг кучли бўлмасин бир бақувват, ишончли, суюкли елкага бош қўйиб суянишни истар эканда деб хулоса қиламан. Аммо, шу ўйлаб турган жойимда ҳам, мен қитмир улгур Дилором опамизни ичида бошқа дарди бору, айтишга унғайсизланиб ёки кези келганида ҳазилимга нишон бўлишдан ҳадиксираб турганини сезиб қоламан. -Айтинг энди, яна нималарни бошлаб юрибсиз опа!-дейман сабрим чидамай,-Туя сути қолиб эшак сути ичиб кўрдингизми, туфлама табибга бориб туфлатиб келдингизми ёки биратўласига силама табибга… Опа мириқиб кулиб, менга муштини дўлайтириб қўяди.- Сен сўрама мен айтмай, айтганингдан ҳам зўрини топиб олдим. Аввал, кўк чойингдан қуйчи, қон босимимни тушириб турсин. Ҳаа, барака топ! Шу десанг бундан бир ҳафталар олдин бир дугонам яхши табибни дарагини эшитгани, ўзи ҳам икки-уч сеанс қатнаб ҳамма дардларидан фориғ бўлгани ҳақида айтиб қолди. Аввалига ишонмадим. Буям бирорта дор остидан қочган фирибгарлардан биридурда деб ўйладим. Аммо, дугонам уйимга келиб унинг ранги-рўйини, қолаверса, озроқ бадиийлик ва мусиқа қўшиб юборса, оламшумул реклом бўла оладиган ҳаракатларини кўриб, гап-сўзларини эшитиб оғзим ланг очилди-қолди. Айтсам ишонмайсан, дугонамни бел ва оёқ оғриқлари, нафас сиқма касали таққа тўхтапти. Ўн беш яшар қиздек сакраб-сакраб юрибди десанг!
-Гапниям обқочингей опа, бунчалик сеҳрли муболаға фантастикадаям учрамайдиёв! Инсоп билан гапиринг, ким экан у сеҳргар табиб?!
-Бердисини айтгунча уриб ўлдирмагин, сен эшит мен айтай! Хуллас десанг, ўша табибга бордик. Ўзи аллақайси тоғли чет бир ўлкада, ғорда зоҳидлардек кун кечираркан.(Ола, мен эмас, шу опа ёзувчи бўлиши керак эди. Машҳур Дилором Фантаст бўлар эди.) Шаҳар четроғида жойлашган 9 қаватли уйнинг биринчи қаватларини банд этибди. Тумонат одам, қатор-қатор мошинлар, навбатлар, игна ташасанг ерга тушмайди. Эрталаб борган бўлсак, шомга бориб навбатимиз етиб келди. Кирдик. Остонага иккита касса қилиб қўйибди. Тўловни исталган шаклда амалга оширишинг мумкин. Бир кичикроқ машина оламанми деб бир-икки сўм йиғиб қўйган пулимдан олволувдим…
-Тушунмадим, томчи дори улаган бўлса, қанақасига суюқлик дориси бўлмайди?
-Нега тушунмайсан? У кўринмас, қандай тушунтирсам экана сен ғалчага! Илоҳий томчи дори. Табибимиз «Бисмилло» дедиларда дуосини айтиб бармоқларидан нина ясаб томиримизга уладилар.
Биласизми, ҳикоя шу жойига келганида, Гиппократнинг ҳайратдан ёқа ушлаб турган ҳайкалидек қотиб қолдим. Қанча қотиб қолдим билмадим, лекин, Дилором опа совиб қолган чойимдан бир пиёла тутгач ўзимга келдим. Кейин кулавериб ўлиб қолишимга бир баҳия қолди. Кўз ёшларимни сидириб, яна опага тикилдим. Йўқ, қилт этмайди. Жиддий турибди.”Кулиб бўлдингми? Давом этайми?-деди қалин қошларини чимириб.
-Кечирасиз, марҳамат давом этинг!-дейманда, оғзимдан яна беихтиёр чиқиб кетади. -Юрган эканмизда биз аҳмоқ шифокорлар 10 йил умримизни аллақандай Тиббиёт олийгоҳларида совуриб. Бўларканку мана 4-5 кун ғорда ўтириб буюк табиб бўлса! -Кулишга осонку, лекин ўрнимда бўлсанг сен ҳам чиппа-чин ишонардинг ва ишончинг беҳуда кетмаслигини тушуниб олардинг. Табиб тушунтирганидек, (илоҳий) томчи дори улангач билагимдан бошлаб аввалига томирларим, кейин бошим, ундан сўнг бутун танамга иссиқлик югура бошлади. Хира кўзларим секин-аста тиниқлашиб, бел-оёқ бўғимларидаги оғриқларим таққа тўхтади. Йигирма дақиқалардан кейин томчи дорини битта-битта узиб чиқди. Қўлини қимирлатиб юборганларга танбеҳ берди. Аҳволимизни сўради. Барча беморлар мамнун, оғриқлари қолгани, енгил бўлганини айтиб табибни тавоф қилишди.
-Вой, Қодир худойима, бу бандаи махлуқингни ёсуманни қурсоғида пайдо қилган эдингмия!-деб юбордим ҳайратланиб.-Яхшиям сиз қўлингизни қимирлатиб қўймабсиз йўқса, ҳозир кўкариб шишиб кетган бўларди. Нафи ҳам камайиб кетарди!
-Кесатма, бу ҳақиқат!
-Кундай кўриниб турибдику опа, бу гипноз! Сиз ҳалиям гипноз остидасиз. Миянгиз очилган куни кўзингиз ҳам мошдек очилади. Энди сиздек кучли хотин тузоққа тушган бўлса, қолганлар нима қилсин! Қойил, кучли гипнозчи экан.
-Ишонмайсанми?! Юр эртагаёқ бирга бориб келамиз, учинчи сеансга боришим керак. Маҳалламиздан ҳам кўп одамлар қатшияпти. -Эсиз, ўн кило гўшт кетиптида, азайимхон табибингизга. Ҳа, боринглар, бизга келсангиз ҳеч нарсасиз бечора, текин келасизлар, «апирис» сеҳргарга осмондан бўлса ҳам топасизлар. Ҳалоли бўлсина, сизларга шуям кам! Шу билан Дилором опа табибини мақтаб-мақтаб, мени ҳам қайта-қайта таклиф қилдида, кетди. Орадан бир ҳафта вақт ўтар-ўтмас ўша фирибгарнинг устидан арз тушиб ушлангани, одамлардан йиғган миль-миль пуллари, кўринмас томчи укол қолдиқларининг тоғдек уйими мусодара қилиниб, ўзи ва жиноий шериклари панжара ортига равона бўлибди. Яхши бўлибдида, энди кимга маза, тоштурмадаги махбусларга маза! Табибимиз илоҳий томчи дориси билан ҳаммасини даволаб қўядиган бўпти. Тез-тез қадам ранжида қиладиган Дилором опа бир ойча йўқ бўлиб кетди. Қуёшли кунлардан бирида яна эшик қоқиб кеп қолди. Одатдагидек, уйда ёлғиз эдим. Билгандек ҳажвия ёзиб тургандим.
-Кимдир бормии, дўхтир болам уйдамисан!?
Ҳовлига чиқа туриб овоз бердим: -Дўхтир йўқ, табиб бор! Илоҳий табибман, кўринмас сеҳрли томчи дори билан даволайман. Кассага битта буқани пулини тўлаб ўтинг! Дилором опа қошларини ёлғондакам чимириб, мийиғида кулиб, нималардир деб ғудраниб келаверди. Менга эшитилгани: «Аччиқ тилгинанг узилсин сани, табибданку қутилдим, сендан энди бир умр қутулолмасам керак!»-деган гапи бўлди. Опа ҳақ, ҳалиям маҳалла-куйда узоқдан кўриб қолсам ҳам кафтимни кўксимга босиб салом йўллаган бўламан. Уйимга ишора қилиб, икки бармоғимни билагимга уриб қўяман. Дилором опани аввал тишини оқи кўринадида, ортидан муштини кўрсатиб қўяди. Кулгимни зўрға босаманда, шу тобда негадир опани эмас табибни дилором табиб дегим келади. Юргандур, бармоғида томчи дори мўъжизасини амалга ошириб, бутун турма жамоасини – ҳасталик ва умидсизликдан зулматга чўмган дилларга ором бағишлаб! Барака топкурей!
Tora Süleyman 15 Şubat 1934’te Cizzah vilayetinin Bahmal ilçesinde dünyaya geldi. Özbekistan halk şairidir. Taşkent Devlet Üniversitesinden mezun olmuştur. Şairin “İsteyen Gönül”, “Siyah Saç”, “Ben Nereye Gidersem”, “Cihangaşta”, “Köylü Kardeşlerim”, “Bekleyiş”, “Sirderya Şarkıları”, “Yalvarış”, “Allah Korusun”, “Düğünün Sahibi”, “Sizi Hatırlıyorum”, “Benim Siyah Gözüm”, “Gülşan”, “Serfinaz”, “Büyük Kaya”, “Cihan Kitabı”, “Gül Bir Yana, Çimen Bir Yana”, “Düşman Kaçtı”, “Seyhan” ve “Ülkenin Dayanak Noktası” kitabları yayımlandı. 2005 yılında vefat etmiş.
KORUYACAK
Sahipkiran dedemizin heykelin karşısında yazılan şiir
Bir nal toynağı koruyacak, Toynak safkan atı koruyacak, Safkan at,Temur’u koruyacak, Temur,Turanı koruyacak. Turan, Kur’an-ı koruyacak, Kur’an, imanı koruyacak. İman, insanı koruyacak, İnsan alemi koruyacak, Alemi ise Allah koruyacak.
SALLAR
(Kımızcı keşler şarkısı)
Rüzgar, rüzgarı sallar. Rüzgar, bulutu sallar. Bulut, yağmuru sallar. Yağmur, toprağı sallar. Toprak, çimeni sallar. Çimen, kısrağı sallar. Kısrak, kımızı sallar. Kımız, delikanlıyı sallar. Delikanlı, güzel kızı sallar. Güzel kız, beşiği sallar. Beşik, bebeği sallar. Bebek ise dünyayı sallar.
GÜL BİR YANA, ÇİMEN BİR YANA
Çimen içinde bir gül, gül bir yana, çimen bir yana, Serfu boy pos mudur bu, saç bir yana, suman bir yana, Seher, sabaha sadık misk bir yana, müjgan bir yana, Gece perdeyi çekse eğer ay bir yana, gökyüzü bir yana,
Büyüdüğün bahçeye alkış, seni yetiştiren bahçıvanına, Tehlikeden kurtaran şemsiyesine alana, Bülbül konar, kargalar konamaz bostanına, Güzelliğinin övgüsü bir yana, dünya varlığı bir yana.
Hekim her yerde var, dert bir yana, derman bir yana, Yârin cefakar olsa, ev bir yana, zindan bir yana, İki can bir olmasa, mum bir yana, şamdan bir yana, Yolları ayrı olsa tuğ bir yana, kalkan bir yana.
Bu alemde Ay tenha, mübarek Güneş tenha, Boylu kızlar içinde bir şu eğme kaş tenha, Onun gibi hiç kimse bana olmasa sırdaş tenha, Köroğlu Sultan bir yana, Tora Süleyman bir yana.
GONCA
Sır kıyısında bir gonca Ay batınca açılacak. Açılışını beklerim, Ta ki ömür bitene kadar.
Kapı önü, bahçe sokağı Bahçe sokağı dönene kadar. Sözleşelim yar ile Ay batıp, şafağa kadar.
O dağda bir papağan, Bu dağda bir papağan. Birbirine ulaşamaz Beklermiş sabırsızlıkla.
Dağların karla kaplı, Karın altında baharı. Yeni çıkan ay misali Olsun herkesin yâri.
Bu dağlar yüksek dağlar, Etrafı güzel bağlar. Yârin olsa yanında, Neylesin gönülde sızı.
Ar olsun, ar olsun, Her dilde bahar olsun. Yâr kıymetini bilmeyenler Her köşede perişan olsun.
Bir köşede bir yıldız, Daima gezer yalnız. Göz diktim yollarına, Bakıp durdum gece gündüz.
Dağlar başı dumandır, Dağılması ummandır. Haber almazsan benden Halim çok yamandır.
Cahangir Furqət oğlu Namazov 1997-ci ildə Nəmənqan vilayətinin Pap rayonunda anadan olub. Cihangir NOMOZOV, “Butov Azərbaycan” qəzetinin və “Yazarlar” jurnalının Özbəkistan üzrə müxbiri. “Juntos por lasLetras” Argentina beynəlxalq yazıçılarının Özbəkistan üzrə fəal üzvü və işçi qrupunun koordinatorudur. Turkiyə dövləti “SİİR SARNİCİ” elektron jurnalının Özbəkistan üzrə nemayəndəsidir. Qırğızıstan Respublikasında təşkil edilən “Dünya talantları” beynəlxalq birliyinin üzvü, “Abay” medalının, “Beynəlxalq Əmir Teymur Xeyriyyə Cəmiyyəti Fondunun “Unutmaz məni, bağım”, Usman Nasir, “Berdak Karagbay oğlu” xatirə nişanları”nın sahibidir. Türkiyənin “Güzel Alanya” mükafatı laureatı.Qırğızıstan Respublikası “Qırğız şair və yazıçıları” ictimai fondunun üzvüdür. Gənc yazarların ənənəvi seminarlarının iştirakçısıdır. Şeirləri “Müjdə”, “Flaşmob” toplularına daxil edilib. Yaradıcılıq nümunələri Kazaxıstan, Qırğızıstan, Türkmənistan, Keniya Azərbaycan, Türkiyə, Danqladeş, Nepal, Əlcəzair, Vyetnam, Serbiya, Hindistan, Rusiya, Makedoniya, Belçika, İtaliya, Çin, İspaniya, Albaniya, Koreya, Almaniya, Avstraliya, Amerika dövlətlərinin qəzet –jurnallarnda, həm də Ədəbi internet saytlarında dərc olunub. 2021-ci ildə “İçimdə üsyanlar adlı şeir kitabı nəşr edilib. Həmmüəllifliktə “Müqəddəs yer” tarixi kitabı , “Günəşin nəfəsi” poetik kitabı Türkiyənin Beygenç nəşriyyatında, “Pain” adlı şeir və məqalələr kitabı Amerikanın “Amazon” saytında nəşr edilib. Özbəkistan Jurnalistika və Kütləvi Kommunikasiyalar Universitetinin tələbəsi.
RAHATLIQ
Xəyallarımın ağuşunda, Bilmirəm hansı mənzilə axdım. Ömür boyu buşlamış qəlbdə. Od qaladım, ocaq çatdım.
Bu dünyaya gələndən bəri, Nə üçün yaşamağımın özü? Ya ötəri, boş həvəsdir deyib: Söndümü bəxtimin ulduzu?!
Həyat bu qədər amansız olsa, Yalan səhnələrin yerində. Çıxıb rahatlıqlara gedəcəyəm, Arzularımın çiyinlərində
Bağımdan ümidlər zınqırov asar, Əzablar yarpaqtək tökülər bir-bir. O kimdir, getdiyim yolları qazar, Hələ tale özü mənə can verir…
Gözlərimdə sonməz inam uçuşu, Önümdə pərvanə şadlığın eylər. Uğur ayğırlarım elə qaçırlar, Yəqin yaxın gəlməz mənə sitəmlər.
Əsla alışmadım mən belə şeyə, Mənimçün ötən an, özü əsrə tən. And-aman eləyib baxıram göyə, -“Bəndəm, möcüzəni özün yarat sən!..”
Anladım dünyanı anladığımca, Necə yaşamağı az-çox öyrəndim. Kimlərsə diliylə hərəkət etdi, Mən isə hər yerə qəlbimlə getdim.
Köhnə təşvişlərə sarmaşıb qaldım, Yenə iztirabdan çıxmadı başım. Boşa ağlamaram deyirdim, sonda, Yağış olub axır gözümdən yaşım.
Bu gün gözlərimdə qayğılar şəkli, Köhnə kitab kimi, toz basıb könlüm. Yersiz xəzan oldu ümid güllərim, Dəli küləklərtək dağılmış ömrüm.
Mən oyaq qalıram yuxularımda, Dualar edirəm xoş yatışımda. Harada itirib qoydum özümü, Xuşumda deyiləm, hətta huşumda.
Göydəki ulduzlar – qayğı-həsrətim, Zil qara gecədir, ən sadiq dostum. Özümün özümə gəlir nifrətim, Məgər sevilmədin, sevmədin, köksüm?
Məni xatirata çəkir xəyallar, Əlimdə qırışmış bir topa şəkil. Təkrar yenə mənə dönüb gələydin, Cansız şəkillərdə sən bəxt idin, bil.
Sinəmdə ilahi dərdlər gül açdı, O böyük məhəbbət, eşq dönür nəzmə. Qəlblərdə əbədi, daim səslənir, Mənim ürəyimdən doğulan nəğmə.
Ruhum, məğlub olma rütubətlərə, Həmişə hazır ol, güləşə, cəngə. Qəlbdə dünya-dünya arzular ilə, Nurlu sübh önünə çıxdım yenicə.
Ürəyim, təmiz ol, ağ kağı kimi, Arzular başşqadır, məqsədlər türfə. Bunda rahatlığa yer yoxdur, əsla, Sənin adın bəxtdir, yeni səhifə.
ŞEİRİM…
Hər gündə mən sənə şeir yazaram, Lakin verəmmirəm sənə birini. Hər gün sənə bağdan güllər üzürəm, Lakin verəmmiəm sənə birini. Qəlbin təndirindən üzüb verərəm, Bizim sevgimizin isti fətrini.
Sizə gül verərəm, yoxdur sovqatım, Verə bilməyirəm ləl, tac- taxt, fəqət. Səninçün yaşatdım, al bu eşqimi, Al, sənə ürəkdə hədsiz məhəbbət.
Al mənim canımı, can gərək olsa, Verim sənə qəlbən ürək sirrimi. Canımı, ömrümü vrtsəm də sənə, Əfsus verəmmirəm bir şeirimi.
Keçən günlərimin hamısı röya, Zaman geri dönməz, yersiz əlaclar. Gəncliyin darıxan çölləri kimi, Gülaçma dövrünü bilir ağaclar.
Lakin xatirədə yaşayar keçmiş, Ürəkdən silinməz illərin izi. Sönsə də göylərin ayı, ulduzu Əsla unudulmaz var olmaq sözü!
BAHARIM
Ey baharım, sən hardasan, ey baharım, Qışda qəlbim mürgülədi, donub keçdim. Kim dinləyər, nədir qəlbdə ahu-zarım, Dərdlərimi kağızlara deyib keçdim.
Ey baharım, sən hardasan, ey baharım, Sənsiz ömrüm gül açmadı, xəzan oldu. Unudulub aydan aydın arzularım, İstəyini tapa bilmək güman oldu.
Ey baharım, sən hardasan, ey baharım, Ürəkdəki ümidlərim sönüb bitdi. Sən olmasan mənə ilham biganədir, Qələmimi qara rəngi dönüb getdi.
Ey baharım, sən hardasan, ey baharım, Darıxıram, qəlbə hisslər salaraq gəl, Bu canımdan keçdi mənim əzablarım, Bir də mənə şadlıqları alaraq gəl.
Ey baharım, sən hardasan, ey baharım, Gəl, indi gəl, könülə yol başla indi. Məni əsla tərk eləmə ömür boyu, Gəlib mənim ürəyimdə yaşa indi.
Təqdim edir: Cihangir NOMOZOV – “Yazarlar” jurnalının redaksiya heyəti üzvü, Özbəkistan təmsilçisi.
Bahar Halbekova: 21 Ekim 1954’te Özbekistan Cumhuriyeti, Sirderya eyaleti, Mirzaobod ilçesinde doğdu. 1983 yılında Taşkent Devlet Üniversitesi Gazetecilik Fakültesinden mezun oldu. “Sırlı Ahenkler”, “Ganimet Dunya”, “Sirderya Kadını” birinci ve ikinci nüshaları (2011-2013), “Bir Deste Gül” (2014), “Pir-i Kamil Yaşlılar” (2015), “Kendin Kendime Gerek”, “Çimen içinde bir çiçek” ve bir kaç öyküleri yayımlandı. Özbekistan Yazarlar Birliği üyesidir. Aşağıda şiirlerini Hüsniddin Hayit tercümesinden okuyacaksınız.
“ESKİ DEFTERİ” SERİSİNDEN ÇİÇEK (ŞARKI) Bahar gezer naz ile, Söyleyip güzel masallar. Kızlar elde saz ile, Çiçek sayirine başlar. Kendisi güzel, kızlar çiçek, Yine neden arıyor çiçek?
Lale baharın timsalı, Kızıl laleler açıldı. Kızlar lale misalı, Yamaç üstüne saçıldı. Kendisi güzel, kızlar çiçek, Yine neden arıyor çiçek?
Acaba bu çiçekleri Çiçekler esir etti mi? Ve oldu mu arkadaş, Sır söylemeye gitti mi? Kendisi güzel, kızlar çiçek, Yine neden arıyor çiçek?
İSTEK
Göl olmak isterim Bağrında ay batan, Çöl olmak isterim Mecnun iziyle uzanan, Çiçek olmak isterim Erkeğin elinde kıza uzatılan Yol olmak isterim Yüreklerden geçen, İntizarım olursa O an beklenilen bekleyen…
ANNEMİN SEVGİSİ
Yüreğinde dolu muhebbet, Aşkle derdi ki annem: Sallallahu ala Muhammet Sallallahu alayhi vesselam.
Sabah doğar, olur akşam, Dinlenmez, işle meşgul. Kalbindeki o güzel söz, Saz sesle söylenir.
Çocukluğunun bahçesinde yürüyüp, Büyük muhabbetini gördüm. Bir defa görmeden gaybdan durup, Sevmeyi annemden öğrendim.
KENDİN KENDİME GEREK
Ayın lekesi leke değil, Aşk dolu gönül sağ değil, Sensiz kalbim mutlu değil, Kendin kendime gerek.
Ben ağacım, sen kökümsün, Işığımsın, gündüzümsün, Bir taneyim, yalnızım, Kendin kendime gerek.
Sen yağmursun, ben toprağım, Temizleyicisin, ben kirliyim, Toprak olup tekrar derim, Kendin kendime gerek.
Yeni şeyler sözüme gerek, Buluşmak gözüme gerek, Sensiz Bahar’ın ismi yok, Kendin kendime gerek.
KOMŞULARIM
Biliyorsunuz kimliğimi, Temiz mi veya kirli mi, Kimler ile birlikte olduğumu, Komşularim.
Sırrımı hiç saçmadınız, Hatalarım açmadınız, Doğru sözden kaçmadınız, Komşularım.
Bizde duvar kulaksızdır, Söylentiden uzaksındır, Gönlü temiz beyazsındır, Komşularım.
Siz övdünüz özümüzü, Gelinimizi, kızımızı, Aydınlattınız yüzümüzü, Komşularım.
Her biriniz bir tek alem, Aranızda muhabbet var, Böyle güzel mahallem, Komşularım.
Hiçbiriniz kötü değilsiniz, Hepiniz salim olunuz, Siz her zaman geliniz, Komşularım.
