Nehir ve Kadın Kıyılardan öksüz kalmış Bu nehri birisi içti Çatlak çatlak sinesine gün sızıyor Unutulmuş evler gibi Darmadağın yatağından kadınların Otuz yıldır açılmayan sandığında dönüp duran Süt beyazı duvağından kadınların Dün bir hülya eğretiden bozma rüzgâr Açılmayan kapıları yarın diye yutturdular Bir gün sen de küf kokulu gömleğine bir adamın iliklenip yiteceksin Mağaranda bir ocaksın sahralarda yalpalanan sarhoş ılgım Köklerini korkuluk niyetine taşıyorsun kadın nebilsen bir bu nehre Itır akan otlarına bir koysan baş Hiç olmasaydı kış ne de ki çıplak ağaç Görür müydük mahsus saklanan sevişmelerini nehirli memleketlerin Budasalar ağaçları kuşa yazık Ve de bir tarın simine can havliyle gönül veren nice yiğitlere Devlet zoruyla bile aksın artık bu nehir Başka bir temennim kalmadı öteden beri soluğu bağbozumunda alanlardan…
Kestane Var olmadığın bir yerde Elin de orada sehpanın kenarına konmuş bir yaprak Gelişigüzel Kendine demokrat halkla Ulusların en güzelindesin İlkel ereğinin sesiyle Duvarlarına yaslanmadan yürü Gideceğin en uzak yere geri döneceksin İki savaş arasında Cebindeki kestaneler yeter de artar bile Yol yoldaşla baş edilir ancak Yazmazsam olmayacaksın Yazmazsam elin de olmayacak o sehpanın kenarında Kestane yiyişin de Ne de ki hayatın bağrından koparak tantanalı girişin koluma Baktın ki hazmedilmesi zor sessizliğimin Beni uçuruma it yol üstü.
Sevgiliden bozma Şehrin en utangaç ağacının Gölgesi yutmuştu dilimizi Dökmeden üzerimize kozalaklarını Ginkgomuz Kötü bir uykudan uyandık sen korktun Bakışların uzaklara savruldu masum uzaklara Bir oğlan çocuğu bacaklarından asılmıştı orda Bir kadın da çok üzmüştü seni sevgiliden bozma anne kılıklı Gök gümüş tepsi neresinden başlasaydık parlatmaya Soruyorduk kendimize Birileri düşünecek miydi bizi elli sene yüz sene sonra O ağaç altı yerle bir olmadan Fakat o an Bisiklet gıcırtısı ve bir kadın Öpülüyordu yeşilden kırmızıya elli metre ötede Ve sen başın eğik Biçilmiş taze ot kokuyordu gözlerinin ıslağı Peren perendi soluğumuz Bıraksaydın eğer Bir tutam saçımı kesip yüzüne serecektim Nerde nasıl yaşlanacaktık bilmeden Can veren bir yaz akşamı saat yediyi geçerken şimdi Kart çimenler mevsiminde rüzgâr esiyor yine Hala gözümün önünde süt dişlerinle gülümsüyorsun Kelepçelerin ağır gelmiyorsa İki kez kornaya bas sokağı dönmeden Elveda Angelo elveda…
Ölemeyenler Uyanın artık Son dansını izlediğiniz anılardan Söyleyin neden bu korku Oysaki biz gün ışığında duvak Alt edilmez gecelerde lale şurubuyduk Damlayan duvarlara Var olmayan bir dilde yazamıyorduk çünkü Bağırmasını da bilirdik Titreterek saray bekçilerini Bağrı yanık topraklarda Öcülere meydan okuyorduk küçükken Fakat şimdi Mutsuz kadınlardan korkuyoruz Açık sözlülüğümüz sessiz, saygılı Berisinde sınırların Fink atıyor polifonik ağıtları Mezarlık ziyaretçisinin Doğum kokuyor üst başımız Biliyoruz her son şiirden önce Vurdukça ölmeyen Başkaldıran yenilmez öfkelerde Elleri cebinde nankör halkların Yaralı çocukları taşıyacak bizi öforilerde
Vaxtla güləşənəm,bəxtlə döyüşən Eh, anam nə günə doğubdur məni… Mən öz dərdlərimi boğa bilmirəm, Dərdlərim bələkdən boğubdur mənı.
Demə ki, bu dağlar niyə dumandi, Elə dəyişməyib, zaman zamandi Nadan şərəfsizin şər donlu andı Bir divar küncünə sıxıbdir məni.
Varlının hər yerdə yanar çaxmaği, Yoxsulu sanarlar elin axmaği. Bə’zən bir haqlının haqsız çıxmaği Ocaqsız yandirib-yaxıbdır məni…
Ürəyim, bu qədər özünü sıxma, Yanğinlar çox olur, neyniyək,qorxma, Vicdan itgin düşüb, vicdana baxma Vicdan nağılları yıxıbdir məni…
Qəmgin Fəxrəddinəm, bax bu cahana, Nə haqqa güvənmə, nə də divana, Mö’minə baxanda, rəhmət şeytana… Böhtanlar boğaza yiğibdir məni…!
Mənimmiş
Eh, anam doğmadi pəhləvan məni, Dünyanin ən ağır daşı mənimmiş… Gölmə götürmədim,göz götürüncə, Gözlərin bulanan yaşı mənimmiş…
Gəzdim çəmənləri bülbülsayaği, Olmadı konlümün bir kəs dayağı, Sevincin bəxtimə düşməz ayaği, Kədərin, möhnətin başı mənimmiş…
Fərəhli günlərə qaldım tamarzı, Dünyadan nə qədər göturdüm nazi, Nə yayı gəlmədi, nə də ki, yazı Gərdişin payızı, qışı mənimmiş…
Çula bəzək vurdu zəri, zi’nəti, Könlüm bu dövranla barişmaz qəti. Tanrım, kimə verdin bəxti, qisməti, Bu paydan səbətin boşu mənimmiş…
Fəxrəddinəm, bezdim əlindən qəmin, Düzdü saçlarıma dağlarin çənın. İkirəng dünyanın dan üzü sənin – Zülmətdə qaralan qaşı mənimmiş…
Bəs hanı? Dostdan deyən-dastan deyən ey könül Sənə sarı gələn dostlar bəs hanı? Səndən ayrı bir qurtum su içmiyən, Səndən ötrü ölən dostlar bəs hanı?
Ağlım kəsmir qürub anı şən gələ, İnanmazdım bu dağlara çən gələ, Tikəsini bütöv taxıb çəngələ, Sənlə yarı bölən dostlar bəs hanı?
Dağ odur ki, vüqarını saxlasın, Bağban odur, bağın hər gün yoxlasın… İndi çagir,dəsmal tapsın, aglasın Şad günündə gülən dostlar bəs hanı?
Fəxrəddinəm, de hansı gül solmuyub? Heç bir çanaq axıracan dolmuyub… Dünya özü qədirbilən olmuyub Sorma, qədirbilən dostlar bəs hanı!
Qananam
Qafil, mənə irad tutma, qınama, Neynəmışəm axı, belə qınanam? Yüz sınaqdan alnıaçıq çıxmışam, Yüz sınaq da innən belə sınanam…
Yaltaq olub incəlmədim,şişmədim, Alçaq olub daban dibi eşmədim, Qanmazlıqdan bu günlərə düşmədim Səhv anlama ay duyğusuz, qananam.!
Gözlədiyim bir əlçatmaz sərabmış, Dost ülfəti iki qədəh şərabmış, Tək qalmışam, dünya yaman xarabmış, Vardı əzəl yüz qardaşım, on anam…
Fərq qoymadım nə varlı, nə yoxsula, “Həyat” kimi baxmamışam mən pula, Yeri gəlsə, qul olaram bir qula, Yeri gəlsə, Allahı da dananam…
Fəxrəddinəm, dərd daşımaq hünərmış, Dilsız qalan diləklərim dinərmi… Keçen günlər bir də geri dönərmi? İnanmıram… kaş bircə yol inanam…
Etiraf Bal kimi anları nəyə dəyişdik, Niyə belə düşdük uzaqdan uzaq? Öldü aramızda ən gözəl illər İnsan şüurunda vəhşətlərə bax…
Biz harda doğulduq, harda qocaldıq, Bir idi, bölündü ikiyə ürək… Bir parça çörəyi dastana saldıq… Hardan olsa, gələr bir tikə çörək.
Bəzən, düşündükcə ölürəm, nəsə, Bu bizə nə qışdır, nə də bahardır… Adam kasıblığı qəbul eyləsə, Vallah bu dünyada hər şeyi vardır..!
Uzun danışanlar qıssın səsini, Gəl çəkim həyatın xəritəsini; -Məsələn:-ağaclar, budaqlar varın, Budaqlar altında, bulaqlar varın, Yanında, dövrəndə uşaqlar varın, Canına “can” deyən dodaqlar varın, O köhnə divarda suvaqlar varın, O sakit axşamlar, sabahlar varın…
Can qıya bilmirik bu boyda cana, Daha nə lazımdır axı insana… Nə də ki, məzəli bir neyimiz yox, Nə elə gücümüz, nə heyimiz yox, Qəbrə götürəcək bir şeyimiz yox…
Saraylar min dəfə tərk edib bizi, Min dəfə dəyişib tini,dalanı. Əbədi əlində saxlayanmazsan, Adına yazılıb, sənin olanı…!
Hayana aparır bu yollar bizi? Hayana aparır bu pullar bizi? Yamanca çaşdırdı bu dollar bizi… ! Sonladı bu qayğı, bu qallar bizi…!
Ömür çox qısadır, ömür çox gödək Ulaq örkənitək, it zənciritək…!
NOVRUZ – dünyanın ən gözəl təbii bayramlarından biri! Bütün Türk çevrəsində ən azı beş min ildir yazın gəlişi – Novruz Bayramı olaraq ortaq mədəniyyət dəyəri kimi qeyd olunur. Hər il Martın 21-də el şənliyi kimi qeyd olunan Novruz bayramı təbiətin oyanışını, yeni ilin başlanğıcını simvolizə edir. Azərbaycanda, Türkiyədə, Qazaxıstanda, Qırğızıstanda, Özbəkistanda, Tacikistanda, Türkmənistanda, Başqırdıstanda və digər məkanlarda hələ eramızdan əvvəlki minilliklərdən başlayaraq Novruz Bayramı xalqları birləşdirən dəyər kimi oxşar ənənələri ilə yaşayır. Bu şənliklər bütün xalq tərəfindən coşqu ilə qeyd edilir. …Bayramqabağı evlər silinib-süpürülür, təmizlənir, adamlar təzə paltar geyinir, hər evdə süfrələr bəzədilir. Süfrəyə səməni, paxlava, şəkərbura, qoğal, rənglənmiş yumurta düzülür, şam yandırılır, qazanlar asılır, dadlı milli xörəklər bişirilir… Hər məhlədə tonqallar qalanır, qızlar, qadınlar, kişilər, cocuqlar tonqal ətrafında əylənir, oddan atılır, yallı gedir… Pəhləvanlar güləşir, kəndirbazlar cəsarətini göstərir, cıdırda yarışlar keçirilir… Qədim el havaları, mahnılar, rəqslər ifa olunur… Meydan tamaşalarında Novruzun ənənəvi personajları Keçəllə Kosa şən zarafatları, məzəli atmacaları, hazırcavab dialoqları ilə camaatı şənləndirirlər… Uşaq, yaşlı, cavan, qoca – hamısı bir yerdə deyir-gülür, yeni ilin gəlişini, təbiətin dəyişimini, torpağın oyanışını gözəl Novruz Bayramı olaraq elliklə qeyd edirlər. Beləcə Türk yurduna bahar gəlir! Novruz Bayramınız mübarək, dostlar!
Lalələrin qurban getdi yolunda, Dalğalandı bayrağın Azad səmalarında… Şəhid qanı ilə vətən oldu Hər qarış torpağın, can Azərbaycan! Sən bizimdin, bizimsən Qəlbim Səninlə döyünür, Sən Xəzərdən Gəncəyə, Göyəzənə uzanan Odlar Diyarı… Qoynunda adı bilinməyən şəhidlərin də yatır, Qucaq açdın, Ana oldun onlara… İndi körpə fidanların oynayır Çiçəkli çöllərində… Sən, lalə ləçəklərinə Xəfif küləklərin sığal çəkdiyi Gözəl Gəncəsən, Mehriban, doğma diyar, Daim var ol, şad- xürrəm, bəxtiyar! Sən Cıdır düzündə azad qartal, Sən Laçında Həkərisən, Sahilində boy- boy yaşıl ağaçları… Sən Şuşada Xurşidbanu Nətəvanım, Üzeyirim, Bülbülüm, Vaqifimsən! Ürəyimdəsən daim, igid övladların məğrur Anası! Xəzəri yara- yara gedən Coşqun, nərə çəkən dalğalarımsan! Anamın duasısan… Sən, səssiz qalan uşağın Ruhuna güc verdin, həmdəm oldun Səni düşünməkdən yorulmayan O uşağın ürəyinə muğamınla məlhəm oldun… Musiqinlə böyüyüb Arzusuna çatan bir uşaq kimi, Xatirələrim yada düşür.. Uca Tanrımın güc verdiyi ulu torpaq, Röyamsan, hər gecə gördüyüm… Şeirimsən, Çanaqqaladan Bakıya Ağrıdağından Qarabağa Səs-səda salan qardaşlıq dastanımsan… Könlü bayatılı Nənələrin göz yaşlarısan… Anamın kəlağayısısan Rüzgarda çərpələng kimi qanad çırpan Natəvanımın qəzəlisən… Qarlı dağların igidlik zirvəsisən, can Azərbaycan!
Könül
Gözəl diyar, bir il keçdi Sənlə ilk görüşümüzdən… Xəzərin sahilindəki Nazlı qağayılarla Göz- gözə gəlişimizdən… İllər öncə torpağına ayaq basmaq istəyən O körpə uşaq böyüdü, arzusu gerçək oldu, Qucaq açdın, getdi, gördü can yurdu… Adını eşidən kimi gözü dolan həmin o uşaq Ürəyində yeni xəyallar qurdu… Nələri qurban verməzdim ki Səni yenidən görmək üçün…. O uşaq ki, Hava limanına çatar- çatmaz Buludların arasından Ağrı Dağını görən Təyyarə yerə enəndə torpağına sarılan O uşaq ki, Xəzərə baxanda ruhu dincələn… Asandırmı Sənli xatirələri unutmaq?! Başımın üstünd məğrur – məğrur Dalğalanan bayrağına baxanda, Ürəyim dağa dönmüşdü… Bir insan uşaqlıq arzusuna Bu qədərmi gözəl çatar?! Göy üzündə qaranquşlar qatar- qatar Müjdələdi xoş günləri… Əlbəttə, biz yenidən görüşəcəyik Gələn kimi, ruhumla qucaqlayacam varlığını, Can Laçından yadigar Bir ovuc torpağını saxladığım kimi Qəlbimdə yaşadıram Sənli, həzin xatirələrimi Yenə qovuşacağıq sənlə Can Azərbaycanım, Qədim, doğma diyarım…
Ağ Göyərçinlər
(Milli qəhrəman Hökumə Əliyevanın əziz xatirəsinə ithaf)
Üfüqdə qanad çırpıb yorulan quş Yuvasına çatanda necə şad olursa Eləcə sevinir evinə qayıdan insan… Bir də varlığını bu dünyaya ərmağan edən, Vətən üçün canından keçən Humanist qəhrəmanlar var… İsti ocağın, Doğma yurdun ətri üçün darıxsalar da Getməyi seçən qəhrəmanlar, Vətənin səmasında Boz buludlar görünəndə dünyası dar…
Gözəl yurdumuzun xəfif təbəssümünü, Qonaqpərvərliyini, Ana məhəbbətini yaşadan qəhrəmanlar Bir gün evlərinə qayıtmadılar… Ağ göyərçinlər kimi Qanad çaldı göy üzündə ruhları. Hər təyyarə enişindəki o alqışlar, Vətənə qovuşmağın sevinci, Evimizə dönməyin hüzurudur. Və əlbəttə, görmədiyimiz qəhrəmanlara olan minnətdarlıqdır. Buludların arasından gələn o səs onların səsidir… Bu səs “Hər şey yaxşı olacaq” söyləyənlərin səsidir…
Gözəl Laçın
Yamyaşıl dağlarında Küləklərə yoldaş olub Həzin nəğmə deyirəm Havasına, suyuna Canım qurban, gözəl Laçın! Yollar ruhuma məlhəm, Qarış- qarış cığırlarda gəzirəm… Qarabağın nəfəsi, Sevimli, doğma Laçın! Nazlı- nazlı rəqs edir Həkərinin buzlu suları, İllər sonra qürurla Salamlayır qonaqları… Həkəri Arazın kiçik qardaşı, Sanki can Laçının dostu, sirdaşı… Qartallı dağlarına, Gül- çiçəkli bağlarına Zəfər dolu çağlarına Canım qurban, gözəl Laçın! Addım- addım seyrə çıxdıq düzləri, O azad səması çox şad etdi bizləri, Yoxdur yer üzündə tayı, bənzəri… Canım qurban, gözəl Laçın!
“YAXŞI ADAM”A BAYRAM TƏBRİKİ Bu gün səhərdən Günəşin al şəfəqlərinin təbiəti nura qərq etdiyi bir vaxtda Novruz və Ramazan bayramları münasibətilə doğmalara, dostlara təbriklər göndərir, hər biri ilə xoş diləklərimi bölüşürəm. Eləcə də ünvanıma gələn bayram təbriklərindən ruhlanır, fərəhlənir və bu ovqatımdan könlümcə rahatlıq duyuram…
Bu bayram günlərində illərlə bir-birindən xəbər tutmayan, elindən, obasından ayrı düşən insanlar əziz günlərdə dostlarını, doğmalarını arayıb-axtarır, ürək dolusu sevinclə əhvallaşır, bayramlaşırlar.
Ramazan və Novruz bayramlarında ilk olaraq kimsəsizlərə, əlillərə, şəhid balalarına, əlsiz-ayaqsızlara, unudulmuşlara, tənhalara, yaşlı insanlara baş çəkmək, onları sevindirmək, xalqımızın savab adlı milli dəyərlərindəndir. Bu adətləri yerinə gətirənlər el-obada yaxşı adam kimi tanınır, sevilir, xalqın etimadını qazanır, hörmətlə qarşılanır.
Dünyada yaxşı adamların sayı nə qədərdir, onu heç kim bilmir, amma hər kəs yaşadığı məkanda yaxşıları tanıyırsa, nə xoş bizlərin halına! Əbəs yerə demirlər ki, dünya yaxşıların çiyni üstə qərar tutur. Bu söz bir qədər obrazlı deyilsə belə, burda bir həqiqət də var: Yaxşıların çox olduğu yerdə doğruluq, düzlük, təmiz əxlaq, inam, etibar, böyüyə hörmət var…
Belə yaxşı adamlardan biri də Beyləqan Rayon İcra Hakimiyyətinin Başçısı, hörmətli Əziz Əzizovdur. Düşünürəm ki, bir elin, yurdun rəğbətini qazanmış bu Yaxşı Adam məxsusi bayram təbrikini haqq edir.
Mən Əziz müəllimi bəlkə də 1 il-dən bir qədər artıq vaxtdır ki, tanıyıram. İlk təəssüratım yaxşı olsa da haqqında elə də çox məlumata malik deyildim. Onu son bir ildə Beyləqana tez-tez səfərlərim zamanında, el arasında olduğum vaxtlarda dost-tanışlarla söhbətlərimdən tanımağa başladım.
Rayona hər gəlişimdə bir təzəlik, yenilik, səliqə-sahman gözümü oxşayır, könlümü açırdı. Hər dəfə də Başçı haqqında xoş sözlər eşidir, hər kəslə, hamıyla səmimi, mehriban davranışlı, sadə bir rəhbər işçi olduğunu söyləyirdilər. Eşitdiklərimin izi ilə addım-addım “irəlilədim”. Tərcümeyi-halı ilə tanış oldum. Beyləqan Rayon İcra Hakimiyyətinin rəsmi səhifəsindən fəaliyyətini izləməyə başladım. Rayonda görülən bütün işlər, Əziz müəllimin qəsəbə və kəndlərdə keçirdiyi səyyar qəbullarda, inzibati binada vətəndaş qəbullarında görüşləri – insanların problemlərinə həssaslıqla yanaşması, həllinə kömək etməsi, qayğı göstərməsi…, rayonda müxtəlif mövzularda keçirilən tədbirlərin cəmiyyət həyatı ilə bağlılığı, küçələrin, yolların, bərpası, səliqəyə salınması, bir sözlə, Beyləqanın dinamik inkişafının əksini səhifədəki paylaşımlarda görürdüm. Bu paylaşımlara yazılan rəylərdə vətəndaşların razılığını, Başçıya təşəkkürünü ifadə edən fikirləri oxuduqca düşüncəmdə Əziz müəllim haqqında fikirlərim formalaşırdı.
Hiss edirdim ki, Əziz Əzizov Beyləqana özünün mükəmməl iş proqramı ilə gəlib. Bu proqramın bütün bəndləri cənab Prezident İlham Əliyevin tapşırıq və tövsiyələrinə əsaslanırdı: Böyük zəhmət və bacarıqla xalqın xidmətində durmaq, əhalinin sosial, mədəni yüksəlişi yolunda çalışmaq rayon rəhbərlərinin ümdə vəzifəsidir. Bütün bunların fonunda İnsan amili öndə olmalıdır…
Əziz müəllim özünün iş prinsipində Prezidentin tapşırıqlarına ciddi şəkildə əməl edir, böyük səylə çalışır, dövlətinə, xalqına sədaqətlə xidmət edir…
Əziz Əzizov hər gün çöldə, bayırda insanların arasındadır. Ağac əkilir, təmizlik işləri aparılır, bir bel də Başçının əlindədir. Hətta yer əkməyin çəmini, yöntəmini fəhlələrə başa salır. Torpağın dilini, sirrini bilən təsərrüfatçı kimi onlara tövsiyələrini verir…
Əziz Əzizovun təşəbbüs və təşkilatçılığı ilə bayramqabağı rayonda böyük tədbirlər keçirilir. Bu bayramlar ərəfəsində Əziz müəllim nə qədər şəhid ailələrini, əlilləri, yaşlıları təkcə bir vəzifə adamı kimi deyil, El Adamı olaraq yad etdi, hər birinin könlünü aldı. Qadınlar bayramında, İftar süfrəsində onları böyük şadlıq sarayında bir araya gətirdi. O, Beyləqan ailəsini qeyrətlə, zəhmətlə, işgüzarlıqla idarə edən bir Başçıdır…
Bəziləri bu sətirləri oxuyanda düşünər ki, bu kimi tədbirlər bütün rayonlarda keçirilir. Etiraz etmirəm, amma səviyyə, məzmun, ideya, layihələrə özəl yanaşma, başqadır. Müqayisə üçün bir neçə rayonun rəsmi səhifəsinə baxa bilərsiniz…
Beyləqan camaatının hər birinin həyatında Yaxşı adam kimi yeri olan hörmətli Əziz müəllim! Sizi müqəddəs Ramazan bayramı və ilimizin təzəlik ayı, günü olan Novruzun gəlişi münasibətilə ürəkdən təbrik edirəm.
P.S. Bilirəm, bu bayram təbriki Əziz Əzizovu yaxından tanıyan, onun sadəliyini, təmizliyini, mərhəmətini, xeyirxahlığını bilən bütün Beyləqan camaatının da ürəyindən olacaq. Bayramlarınız mübarək, Yaxşı adam!
Tanınmış şair Mətanət Poladlıoxucu və izləyicilərini Yaz Bayramı münasibətilə təbrik edib: – “Dünya Azərbaycanlılarını Novruz bayramı münasibəti ilə təbrik edirəm. Xalqımıza can sağlığı və xoşbəxtlik arzu edirəm. Bayram münasibəti ilə Novruz şeirimi oxucularım ilə paylaşıram.”
Novruz
Ramazan bir Novruzumuz ikinci, Coşqu verir bayramların sevinci, Çəmənlikdə Novruz gülü bir inci, Bənddən açaq bənövşənin adını. Çıxarağın bayramların dadını.
Təzə sudan doldurağın fincanı, Sulayağın dibçəkdəki qonçanı, Bəzəyəyin naz-nemətlə xonçanı, Süfrə açsın hər bir evin qadını. Çıxarağın bayramların dadını.
Nə gözəldir qumruların xoş səsi, Sevinc verir qaranquşun dönməsi. Səmənimiz bol bərəkət töhfəsi, Qalayağın tonqallara odunu, Çıxarağın bayramların dadını.
Bahar gəlir göydən enir bərəkət, Bu növrağa qoşulubdur şəhər-kənd, Sovğat alıb, sovğat vermək mərhəmət. Ayırmayaq doğmasını, yadını, Çıxarağın bayramların dadını.
Çox sevərdim bir vaxt papağ atmağı, Susuz qalıb, gecə niyyət tutmağı, Çilələrə əyləncələr qatmağı, Xatirələr yene çapsın atını, Çıxarağın bayramların dadını.
