Zəhra HƏŞİMOVA: – “İlk dərs günümdən xatirə. Filologiya fakültəsi –III. Kurs. 340 A/B . Müstəqillik dövründə Azərbaycan ədəbiyyatı (Azərbaycan Dillər Universiteti).
5 aprel 2024-cü il tarixində Bakı (Azərbaycan) şəhərində EYUDER Azərbaycan və Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin dəstəyi ilə bir neçə körpələr evi uşaq bağçalarının uşaqları üçün “Mən, kitab və Dünya” layihəsi çərçivəsində yazar Elçin Hüseynbəyli ilə görüşü keçirilib. Tədbiri giriş sözü ilə EYUDER Azərbaycanın təmsilçisi filalogiya üzrə fəlsəfə doktoru Gülnurə Babaşova açdı. İlk dəfə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinində kiçik yaşlı oxucuların yazarlarla görüşün önəmindən danışdı. Daha sonra sözü balacaların sevimli yazarı olan Elçin Hüseynbəyliyə verdi. Görüşdə Kəlbəcər 6 saylı körpələr evi və uşaq bağçası, “Bilik” uşaq bağçası” və “Cahan” körpələr evi və uşaq bağçasının təhsilalanları və bir neçə tərbiyəçi müəllimi iştirak ediblər. Tədbirdən öncə uşaqlar tərbiyəçiləri tərəfindən Elçin Hüseynbəylinin “Dənizin nağılları” adlı kitabı ilə tanış olmuş, hekayələr üzərində müxtəlif müzakirələr etmişdilər. Həmçinin uşaqlar Elçin Hüseynbəylinin yaradıcılığından “Leylanın hədiyyəsi”, “Ayxanın iradəsi”, “Dəcəl Dəniz, Dəcəl külək” hekayələrinə dair rəsmlərindən ibarət kitab düzəldərək müəllifə hədiyyə etmişdilər. Daha sonra “Dənizin nağılları” kitabı “bağçalar gəzən kitab” statusu verilərək müəllif tərəfindən imzalanaraq digər iştirakçı bağça tərbiyəçilərinə təltif edilmişdi. Kitabı qəbul edən 6 saylı Kəlbəcər körpələr evi və uşaq bağçasının tərbiyəçi müəllimləri Vüsalə Abbasova və Mənzər Mustafayevaya oldu. İlk dəfə Yazıçılar Birliyinində keçirilən kiçik yaşlı uşaqlarla görüşün əsas məqsədi onların mütaliə həvəsinin artırılması, ünsiyyət, sualvermə bacarıqlarının, həmçinin yaradıcı təfəkkürün inkişafını daha da inkişaf etdirmək. Həmçinin əsərləri ilə tanış olduğu müəllifləri tanıtdırmaqdır. Tədbirdən fotolar:
AYB-nin yeni üzvü Mirnəzər Mirkazımlı: – “Doğrusu, tələbəlik dövründən üzübəri, çox sayda yazarlarla salam-kalamım olsa da, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinə üzv olmaq heç yadıma düşməmişdi, üzv olub-olmamaqda əlahiddə fərq də hiss etmirdim. Fəqət, bir təsadüf nəticəsində ərizə verdim. Qəbul olunduğumu çoxdan bilirdim, AYB Qəbul komissiyasının katibi Məlahət xanım məlumat vermişdi. Dünən komissiyanın sədri, sevimli şair-tərcüməçi Səlim Babullaoğlu ilə görüşdüm, xatirə şəkli çəkdirdik. Yazıçılar Birliyinin sədri hörmətli Anar müəllim başda olmaqla, qəbul üzrə komissiya üzvlərinə təşəkkür edirəm.”
“Yazarlar” olaraq, təbrik edir, bütün fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq
Qabillə İsa Hüseynov bir mənzildə yaşayırdılar. Dörd otaqlı mənzilin ikisində o olurdu, ailəsi ilə, ikisində də İsa. Bir yay mənzildə tək qalırlar (Arvad-uşağı rayona, istirahətə göndəriblərmiş). İsa adəti üzrə oturub işləyir, Qabil də mətbəxdə kotlet qızardır ki, nahar vaxtı birlikdə çörək yesinlər. İsa xeyli işlədikdən sonra gərnəşib ayağa durur və mətbəxə keçir. Görür ki, Qabil qolsuz köynəkdə, qan-tər içində kotlet qızardır. İsa kənarda dayanıb müşahidə edir və bilmək istəyir ki, kotletlər niyə belə partapartla bişir. Görür ki, Qabilin alnından axan tər zolaqlanıb, burnunun ucuna yığılır və orada iri damcıya çevrilib tappıltıyla sapılcaya, kotletlərin üstünə düşür və dərhal da çatıltı-partıltı başlayır. Damcılar hey bir əldən sapılcaya tökülürdü.
Qabil tüstü-duman içində, burnunun-gözünün suyu axa-axa bişirdiyi kotleti çəngələ keçirib yuxarı qaldırır, diqqətlə o üz-bu üzünə baxır və İsaya yaxınlaşır:
— Əla qızarıb. Bir dadına bax.
Onsuz da vasvası olan İsa geri çəkilir.
— Toxam.
— Elə şey yoxdu. Zəhmət çəkib kotlet qızartmışam. Oturub birlikdə ləzzətlə yeyəcəyik. Əl çəkən deyiləm. Bilirəm acsan, naz eləmə.
İsa başa düşür ki, Qabil əl çəkməyəcək. Onu da başa düşür ki, nə qədər ac olsa da, kotletə yaxın dura bilməyəcək. Birdən əlac tapmış kimi dillənir:
— Qabil, onda belə eləyək. Sən kotletləri qızart, süfrə ac, mən də gedim təzə çörək alım.
— Nə olar, lap yaxşı.
İsa gedir. Qabil şövqlə süfrə açır, pomidor-xiyar doğrayır, nimçələri düzür, sapılcanı ortaya qoyur və İsanı gözləyir.