www.USTAC.az

TOMRİS ÖDÜLLÜ XANIMLAR

Sentyabr 4, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

TOMRİS ÖDÜLLÜ XANIMLAR
(Nəşr olunmuş yeni kitabimın təqdimatı)

Bu günlərdə nəşr olunmuş yeni kitabım əslində milli kimliklə ədəbiyyatın qovuşduğu bir mövzu ilə sıx bağlı olan, eyni halda həcm baxımından kiçik, məna baxımından isə böyük və möhtəşəm olan bir təqdimat kitabından ibarətdir…

Ümumi məlumatlar:
Kitabın adı: “Tomris ödüllü xanımlar” (Cəlilabad ədəbi mühitinin “Tomris” ödülünə layiq görülmüş altı tanınmış xanım nümayəndəsinin təqdimatı)
Müəllif: İlqar İsmayılzadə
Naşir: “Həməşəra” mətbu orqanı, Cəlilabad
Çap: “Qazi” Çap Mərkəzi
Nəşr olunduğu il: 2026
Çap növbəsi: Birinci
Kağız formatı: 60×90 1/16
Səhifə sayı: 56 səhifə.

Kitab barədə:
Son 15 il ərzində ədəbiyyat və türk milli kimliyi sahəsində layiqli fəaliyyət göstərən Turan Yazarlar Birliyinin başqanı, Turan sevdalısı, Azərbaycan ədəbi mühitinin görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Turan Yazarlar Birliyinin başqanı, Turan Xalq şairi, “Turan Ödülü”, “Həməşəra” Fəxri Diplomu, “Məhəmməd Füzuli” Fəxri Ödülü, “Ustad Niftalı Göyçəli” Ödülü, “Ziyadar” Mükafatı və “Əsrin yazarı” medalı laureatı, ədəbiyyatşünas, türkoloq, aşıq, yazıçı-şair Ustad Niftalı Göyçəli (Niftalı Dədə) tərəfindən təsis edilmiş və xanımlara aid olan “Tomris” fəxri ödülü bu il Cəlilabad ədəbi mühitində yazıb-yaradan 6 tanınmış və istedadlı xanıma təqdim edilmişdir. Onlar aşağıdakılardan ibarətdir:

Ustad Şəhla Rəvan;
Hicran Fuad Əhmədli;
Sevinc Şirvanlı;
Pərvanə İsgəndərqızı;
Atlaz Rzayi;
Aydan Nizamiqızı.
Bu təqdimat kitabında üç əsas hədəf izlənmişdir:
I. Türk dünyasının ilk xanım hökmdarı, eyni halda qədim Türk-Sak tayfalarından olan massagetlərin məşhur qadın kraliçası, çariçası və sərkərdəsi olan Tomris xatun barədə bir-başa qədim Yunan tarixçisi Herodotun (e. ə. 484 – e. ə. 425.) “Tarix” adlı əsəri əsasında oxucuya lazım olan məlumatların verilməsi;
II. Cəlilabad ədəbi mühitindən “Tomris” ödülünə layiq görülmüş xanım yazarların son bilgilər əsasında bioqrafik məlumatlarının təqdimatı və beləliklə də onların oxuculara daha yaxından tanıtdırılması;
III. Turan Yazarlar Birliyinin nəzdində xanımlar üçün təsis edilmiş möhtəşəm “Tomris” fəxri ödülünün tanıtımı və adının əbədiləşdirlməsi…
Məlumat üçün qeyd etmək lazımdır ki, ədəbi mühitimizin yuxarıda adları keçən xanım nümayəndələrinin dəstəyi ilə nəşr edilmiş bu kitab indiyədək işıq üzü görmüş sayca 55-ci kitabımdır.

Diləklər:
Bu təqdimat kitabının Türk dünyasının ilk xanım hökmdarı olmuş Tomris xatunun, eyni halda ədəbi mühitimizdə öz istedadı və xüsusi bacarığı ilə yanaşı, həyatda öz qətiyyəti, haqsevərliyi, yüksək mədəniyyəti və səmimiyyəti ilə tanınan və xüsusi hörmətə layiq görülən dəyərlilərimiz: Ustad Şəhla xanım Rəvan, Hicran xanım Fuad Əhmədli, Sevinc xanım Şirvanlı, Pərvanə xanım İsgəndərqızı, Atlaz xanım Rzayi və Aydan xanım Nizamiqızının oxuculara və xüsusilə də ədəbiyyatsevərlər və gənc nəsilə daha yaxından tanıtdırılması, eyni halda adları ilə birgə həm də TYB tərəfindən layiq görüldükləri “Tomris” ödülünün əbədiləşdirilməsinə layiqli xidmət göstərəcəyini arzulayıram!

Təşəkkür və minnətdarlıq!
Kitabın nəşrində dəstəyi olmuş dəyərli insanlara, həmçinin, onun çapında xüsusi səmimiyyət və peşəkarlıq göstərmiş “Qazi” Çap Mərkəzinin direktoru Yasər müəllim İsmayılova və Çap Mərkəzinin əməkdaşı Nurəddin müəllim Hüseynova dərin təşəkkürümü bildirir, Ulu Tanrıdan onların hər birinə uzun, sağlam və mənalı-məsud ömür diləyirəm!

02.09.2026

İlqar İsmayılzadə
fəlsəfə üzrə fəlsəfə doktoru, “Həməşəra” mətbu orqanının təsisçisi və baş redaktoru, AJB, AYB və TYB-nin üzvü, Turan Xalq yazarı, “Ziyadar” Mükafatı, “Qızıl Qələm” və “Zəfər” Media Mükafatları laureatı, teoloq, araşdırmaçı, tərcüməçi, yazıçı-publisist

www.USTAC.az

65-İN QƏTLİ

Sentyabr 3, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

65-İN QƏTLİ

Tortun üstündəki 65 rəqəmi məni çaşdırdı.
Bir müddət ona baxdım. Elə bil rəqəm deyildi. İki nəfər yan-yana dayanmışdı — altı və beş. Məni tanıyırdılar, mən isə onları yox.
Eynən yuxu kimi… İstədim soruşum:
— Kimin ad günüdür?
Qızımın səsinə ayıldım:
— Ata, tortu kəs.
Əlimi bıçağa uzatdım.
O anda otaqdakı səslər qəribə şəkildə kəsildi. Gülüşlər uzaqlaşdı. Qaşıqlar susdu. Şamların alovu belə tərpənmədən mənə baxmağa başladı.
Bir anlıq özümü ad günü süfrəsinin arxasında yox, hadisə yerində hiss etdim.
Qurban qarşımda idi.
65.
Heç müqavimət göstərmirdi.
Əvvəl bıçağı 6-nın ortasından keçirdim.
Krem iki yana yayıldı.
Sonra 5-i yortdum.
Bir dəfə.
Bir də, bir də…
Sonra daha xırda hissələrə böldüm.
65-i doğram-doğram elədim.
Bıçağın üstü kremə bulaşmışdı. Qırmızı mürəbbə kənara axırdı. Süfrənin ağ örtüyünün üstünə bir damcı düşəndə mənə qan kimi göründü.
Qızım dedi:
— Ata, bu tikəni mənə ver.
Mən isə donub qalmışdım.
Ortada artıq 65 yox idi.
Boşqabların içində onun parçaları vardı.
Birinə altı düşmüşdü.
Birinə beşin yarısı.
Birinin üstündə rəqəmdən yalnız balaca ağ krem izi qalmışdı.
Düşündüm:
İndi sübutları da yeyəcəklər.
Hamı sakitcə cinayət yerini tərk edirdi.
Kimsə çay içirdi.
Kimsə tortun çox dadlı olduğunu deyirdi.
Kimsə ikinci tikəni istəyirdi.
Mən isə əlimdə bıçaq dayanmışdım.
Elə həmin anda qapı açıldı.
Heç kim içəri girmədi.
Amma mən özümü məhkəmə zalında hiss edirdim.
Müttəhimlər kürsüsündə oturmuşdum.
Hakim yox idi.
Onun yerində böyük bir saat asılmışdı.
Saniyə əqrəbi hər dəfə tərpənəndə zalda çəkic səsi eşidilirdi.
Tak.
Tak.
Tak.
Prokuror qarşıma yeridi.
Üzü yox idi.
Onun sifətinin yerində köhnə şəkillərim vardı.
Soruşdu:
— 65-i niyə öldürdünüz?
Dedim:
— Mən öldürmədim. Tort idi.
— Onda niyə parçaladınız?
Cavab vermədim.
Prokuror masanın üstünə bir-bir sübutlar düzməyə başladı.
Uşaqlığım.
İlk məktəb çantam.
Atamın səsi.
Anamın əlləri.
Bir zamanlar sevdiyim qadının gözləri.
Getmək istəyib getmədiyim yerlər.
Deyə bilmədiyim sözlər.
Gecikdirdiyim görüşlər.
“Sabah edərəm” dediyim bütün sabahlar.
Sonra məndən soruşdu:
— Bunları da siz doğramısınız?
— Yox.
— Bəs kim?
Başımı qaldırıb divardakı saata baxdım.
Saat günahsız adam kimi susurdu.
Onda başa düşdüm:
Mən 65-i öldürməmişdim.
Əslində məni hadisə yerinə 65 özü çağırmışdı.
Mən artıq bezdim bu və ayağa qalxdım:
— Cəzanı deyin, — dedim. — Görəsən neçə il verəcəksiniz?
Zal susdu.
Saatın saniyə əqrəbi bir dəfə də tərpəndi.
Tak.
Sonra haradansa bir səs gəldi:
— Heç kim bilmir.
— Beş il?
Sükut.
— On?
Sükut.
— İyirmi?
Yenə sükut.
— Bəlkə bir gün?
Bu dəfə saat da susdu.
Və mən ilk dəfə anladım ki, insanın aldığı ən qəribə hökm elə budur:
Cəzanın müddəti əvvəlcədən deyilmir.
Səni həyata buraxırlar.
Neçə il qalacağını demədən.
Qapı açıldı.
Mən yenidən evdə idim.
Hamı tort yeyirdi.
Bıçaq stolun üstündəydi.
Boşqabımda isə balaca bir tikə qalmışdı.
Üstündə kremdən yarımçıq bir rəqəm görünürdü.
Bilə bilmədim altı idi, yoxsa beş.
Çəngəli götürmədim.
Bir müddət ona baxdım.
Sonra düşündüm:
Bəlkə mən bu gün 65-i doğramadım.
Bəlkə ömrümü iki yerə böldüm:
yaşadığım ömür
və
hələ mənə verilməmiş ömür.
Birincisinin ifadəsi artıq alınıb.
İkincisi isə hələ istintaqdadır.
Mən müttəhiməm.
Mən şahidəm.
Mən zərərçəkənəm.
Bəlkə də hakim də özüməm.
Bir şeyi dəqiq bilirəm:
Bu gündən sonra hər səhər mənə verilən əlavə günə adi gün kimi baxmaq istəmirəm.
Çünki 65-in qətlindən sonra əsas sual artıq
“Mənə neçə il verəcəklər?”

Müəllif: Sehran Allahverdi

Sehran Allahverdinin yazıları

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Zaur Ustac – Babəklər yurdunun hürr övladıyam!

Sentyabr 3, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

ÖVLADIYAM
Müzəffər ordunun şanlı əsgəri,
Ərənlər yurdunun ər övladıyam!
Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox,
Babəklər yurdunun hürr övladıyam!
* * *
Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü,
Ədalət, həqiqət bağrımda közdü,
Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü,
Mövlalar yurdunun nur övladıyam!
* * *
Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm,
Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm,
Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm,
Alovlar yurdunun nar övladıyam!
* * *
Unutma, şah babam Xətai başdı,
Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı,
İlham, nə keçilməz sədləri aşdı,
İgidlər yurdunun nər övladıyam!
* * *
Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var,
Gen dünya yağıya daim olub dar,
Düşmən qarşımızda yenə oldu xar,
Aslanlar yurdunun şir övladıyam!
* * *
Göydən Yer üzünə ərmağan, payam,
Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam,
Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam,
Ozanlar yurdunun sirr övladıyam!
* * *
Ustacam, vətənim vətən içində,
Axıb duruluruq zaman köçündə,
Min bir anlamı var, adi “heç”in də,
Aqillər yurdunun pir övladıyam!
13.11.2020. Bakı.

Müəllif: Zaur USTAC

Nisə Kərimovanın yazıları

I>>>> Rənglərin Şahzadəsi

Daha çox məlumat burada

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Qəşəm İsabəylinin hekayəsi

Sentyabr 3, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

BİRDƏFƏLİK ÖLÜM
(hekayə)
Uşaqlıqda ölməkdən qorxardım. Əslində ölməkdən çox dəfn olunmaq qorxusu vardı canımda. Ona görə də arzu eləyirdim – ölsəm birdəfəlik ölüm.
Ölüb-dirilən adamlar haqqında nağıllarda çox oxumuşdum…
Düzdü, öləndən sonra dirilmək yaxşı şey olsa da, adamlar ölüb-dirilənlərə, lap elə paxıllıqdan “xortdan” deyirdilər. Xortdan olmaq qorxusundan mən də birdəfəlik ölüm arzulayırdım özümə.
Amma dəfn… məndən ötrü əsl əzab idi.
Uzaq qohumlarımdan biri sətəlcəmdən ölmüşdü. İslam adətiylə həmin günü də aparıb qoy-muşdular qəbir evinə. Gecə böyük qardaşı yuxu görür. Ölü ağlaya-ağlaya deyir:
–Niyə mənə işıqlı dünyadan elədin, qardaş?!
Səhər yuxudan oyanan kimi beş-altı nəfərlə gedib qəbri açırlar. Kəfənin baş tərəfini qan içində görüb, böyük qardaş içini çəkə-çəkə ağlayır:
–Yazıq ölməyibmiş, demə! Burnundan qan açı-
lıb… dirilibmiş.
Eşitdiyimə görə, xristianlar dəfn məsələsində biz müsəlmanlardan daha uzaqgörəndi. Hətta ölüyə bir neçə gün dirilərlə ünsiyyət sükutu da verirlər. Sonra da aparıb tabutda dəfn eləyirlər. Bu da Əzrayılın əlindən canını qurtara bilənə işıqlı dünyaya çıxmaq imkanı deməkdir.
Müsəlman isə…
Qəbri qazırlar, ləhəd deyilən dar yer açırlar dibində. Mərhumu da sağ çiyni üstə qoyurlar ləhədə. Üstünə çəkil ağacından kəsdikləri qısa ağacları düzürlər, qamış döşəyirlər, yarım ton da torpaq… get… yaşa!
Bundan sonra ayıl, görüm, kimdən ötrü ayılırsan!
Bax, uşaqlıqda məni qorxuya salan da həmin bu ləhəd idi. Gecələr ölüb torpağın altına qoyulacağımı gözümün qabağına gətirəndə az qalırdı ürəyim partlasın. Tez yorğanı çəkirdim başıma.
Amma indi dəfn olunmaqdan, ləhəddən-məhəddən zərrə qədər də qorxmuram.
İndi mən… ölməkdən qorxuram!
Yolu yumrulansın Əzrayılın!

09-11.08.2026

Müəllif: Qəşəm İsabəyli,

Qəşəm İsabəylinin yazıları

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Yazarların dili – öz dilimiz

Sentyabr 3, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

ÖZ DİLİNDƏ
Məncə Fizuli öz dilində yazib.
Hüseyn Cavid də.
Hadi də.
Səməd də o cümlədən.
O xətti sonra Bayatli Odər, Çingiz Əlioğlu davam etdirdi.
Vaqif Səmədoğlu ” Bir axsam taksidən düsdüm payiza” şedevrini də öz dilində yazıb, nəinki adi dilimizdə.
Müşfiq hissiyatla yazib.
Azərbaycanca yox.
Fridrex Nitşe, Artur Rembo da öz milli dillərində yazmayıblar.
Vladimir Mayakovski də rusca yazmayib bir misra da olsun belə.
Nitşenin ” Zərdüşt belə deyirdi” şedevri təpədəndirnaga söz yaradıcılıgıdir ilk növbədə.
Volfhanq Hote ölməz ” Faust” unu Faustun dilində kagız üzərinə köcürub.
Əsər, almanca deyil. O vaxtdan alman ədəbiyyati, almanlar keciblər Hötenin dilinə.
Zəif şairlər həmışə milli dildə yazarlar.
Güclülər, həqiqətən şairlər isə məhz öz dillərində.
Öz uçan boşqabinızı tapin, mən kimi, sonra başlayın yaradıcılıq səyahətlərinə.
Milli dildə yazmaq, plaqiatdir.
Poeziya deyildir iynənin ucu qədər.
P.S.Müasirlərimizdən misal üçün Şəhriya Del Qerani, məncə öz dilində yazanlardandı. Səlim də. Rasim Qaraca da. Əliaga Vahid və davamçılari isə əruzca şeir deyiblər. Nizami, Xaqani də heç farsca yox, daha çox öz dillərində, əlyazmalari dilində şeir qoşublar.

Müəllif: Həmid Herisçi

Həmid Herisçinin digəri yazıları

CAHANGİR MƏMMƏDLİ – 85

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Vasif Qurbanzadə – Külək

Sentyabr 2, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

Külək
içini çəkişidir dünyanın,
ürpənişidir…
Arada üsyanı
arada imkanı,
yuxulu havanın səksənişidir.

Külək dağların sevgilisi,
dərələrin qorxusudur.
Kolların mizrabı,
ağacların ağısıdır.
Bir də,
mələklərin səksəkəsidir külək.
İsrafilin surunun səsidir,
Tanrının ən gözəl bəstəsidir,
külək.

Müəllif: Vasif Qurbanzadə

Vasif Qurbanzadənin digər yazıları

DAHA ÇOX MƏLUMAT BURADA

QƏNDAB XANIMIN YAZILARI

GÜNNUR XANIMIN YAZILARI

Atakişiyeva Həcəin yazıları

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

www.USTAC.az

Yazarlar – 69

Sentyabr 2, 2026 www.yazarlar.az Bir şərh yazın

YAZARLAR – 69 — cap Download

Salam olsun əziz yazarlar və oxucular! Buyurun oxuyun: Yazarlar 69

SƏDULLA ŞİRİNOVUN KİTABLARI:

Məlumatı hazırladı: Tuncay ŞƏHRİLİ

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>HAMI BU HEKAYƏDƏN DANIŞIR<<<<<I

I>>>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<<I

www.USTAC.az

Ədəbiyyat İnstitutu Çingiz Aytmatovun 100 illiyinə həsr edilən nəşr hazırlayacaq

Sentyabr 2, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

Ədəbiyyat İnstitutu Çingiz Aytmatovun 100 illiyinə həsr edilən nəşr hazırlayacaq

AMEA Nizami Gəncəvi adına Ədəbiyyat İnstitutunda görkəmli qırğız yazıçısı Çingiz Aytmatovun 100 illik yubileyinə həsr olunmuş yeni layihənin həyata keçirilməsi planlaşdırılır.

Bu barədə AMEA Nizami Gəncəvi adına Ədəbiyyat İnstitutunun elmi işlər və rəqəmsal inkişaf üzrə direktor müavini, filologiya elmləri doktoru Mehman Həsənli açıqlamasında bildirib.

Onun sözlərinə görə, yubiley çərçivəsində “Çingiz Aytmatov və Azərbaycan məktublarda” adlı birgə nəşrin tərtibatı nəzərdə tutulur. Layihənin əsas məqsədi görkəmli yazıçının Azərbaycanla ədəbi, elmi və mənəvi əlaqələrini arxiv sənədləri, məktublaşmalar və digər yazılı mənbələr əsasında üzə çıxarmaq, bu zəngin irsi elmi və ictimai dövriyyəyə daxil etməkdir. Nəşrdə Çingiz Aytmatovun Azərbaycan ədəbiyyat və elm xadimləri ilə münasibətlərini, qarşılıqlı yaradıcılıq və fikir mübadiləsini əks etdirən məktubların, arxiv materiallarının və sənədlərin toplanaraq sistemləşdirilməsi nəzərdə tutulur. Mehman Həsənli qeyd edib ki, belə bir nəşrin hazırlanması dünyaşöhrətli yazıçının Azərbaycanla çoxşaxəli əlaqələrinin daha geniş şəkildə tədqiqinə, iki qardaş xalqın ədəbi-mədəni münasibətlərinin yeni arxiv materialları əsasında öyrənilməsinə mühüm töhfə verə bilər.

Layihənin həyata keçirilməsi nəticəsində Çingiz Aytmatovun Azərbaycan ədəbi-mədəni mühiti ilə əlaqələrinin yeni fakt və sənədlər əsasında təqdim olunması, həmçinin yazıçının yaradıcılıq irsinin müasir elmi araşdırmalarda daha geniş təbliği gözlənilir.

Mənbə və müəllif: Mehman Həsənli

https://www.instagram.com/p/Dct9FFjs_oy/?igsi=cGhsNXY3eGtpa2Nr

“Yazarlar” olaraq böyük Türk yazarı Çingiz Aytmatovu rəhmətlə anır, Mehman Həsənlini və Ədəbiyyat institutunun digər əməkdaşlarını bu münasibətlə təbrik edir, qarşıdakı bütün həyat və fəaliyyətində yeni-yeni nailiyyətlər arzulayırıq!

Məlumatı hazırladı: Leyla Mahirqızı

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

[>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<]

[>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<]

www.USTAC.az

“Səmimi sətirlər çələngi” layihəsi barədə düşüncələrim

Sentyabr 1, 2026 www.bitik.az Bir şərh yazın

“Səmimi sətirlər çələngi” layihəsi barədə düşüncələrim
Son zamanlar Odlar Yurdu Azərbaycanın poeziya paytaxtı olan doğma Cəlilabadın ədəbi mühitinin öz sayğısı və səmimiyyəti ilə tanınan və hörmətə layiq görülən xanım nümayəndəsi, Turan Yazarlar Birliyinin üzvü, “Həməşəra” və “Nizami Gəncəvi” Fəxri Diplomları, “Ziyadar” Mükafatı, TYB-nin xüsusi Ödülü, “Tomris” və “Turan Ödülü” laureatı, bədii qiraətçi, yazıçı-şair Atlaz xanım Rzayi diqqət, səmimiyyət və sayğını tərənnüm edən bir layihə ilə önə çıxdı.
“Səmimi sətirlər çələngi” adlanan bu layihə ilk mərhələdə layihəyə qatılmış əzizlərimizin bir neçəsinin baxışları əsasında “Cəlilabad ədəbi mühitinin öz ziyalısına təşəkkürü” başlığı altında və 25.07.2026 tarixində Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, “Ədalət və Həqiqət” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, yazıçı-publisist Cəmil müəllim Dadaşovun təsisçisi və baş redaktoru olduğu “Turaztv.az” portalında, ardınca isə 26.07.2026 tarixində çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının fədakar nümayəndəsi, AVMVİB, AJB və AYB-nin üzvü, “Qızıl Qələm” Media Mükafatı, “Həməşəra” Fəxri Diplomu, “Hüseyn Cavid” və “Turan Ödülü” laureatı, Prezident təqaüdçüsü, tanınmış nasir, naşir, şair-publisist, Zaur Ustac müəllim tərəfindən təsisçisi və baş redaktoru olduğu “Yazarlar.az” portalında yayımlandı…
Bundan sonra ölkənin müxtəlif rayon və şəhərlərindən bu ədəbi-ictimai layihəyə qoşulanların sayı çoxaldı və beləliklə də 15.08.2026 tarixindən 30.08.2026 tarixinədək günlər ərzində yazılan fikirlərin “Həməşəra” mətbu orqanının rəsmi Facebook səhifəsində yayımlanmasına qərar verildi.
Atlaz xanım tərəfindən 22.07.2026-30.08.2026 tarixində həyata keçən bu ədəbi-ictimai layihənin əsas məqsədi ilk öncə Cəlilabad, daha sonra isə ətraf rayonlar və paytaxt Bakı şəhərində yaşayan qələm əhli, ədiblər, şairlər, yazıçılar və ziyalıların şəxsimlə bağlı baxışlarını toplayıb yayımlamaqla indiyədək gördüyüm balaca xidmətləri dəyərləndirməkdən ibarət olsa da əslində bu layihə çərçivəsində cəmiyyətdə, xüsusilə də ədəbi mühitimizdə bir sıra gözəlliklərə imza atılmış oldu. Burada onları ixtisarla sadalamaq istərdim:

Cəmiyyət arasında “dəyərləndirmə mədəniyyəti”nin təbliğ edilməsi;
Ədəbi mühitin nümayəndələri arasında səfa-səmimiyyət tellərinin möhkəmlənməsi;
Görülən yaxşı işlərə qarşı biganəlik yanaşmasının dolayısı ilə rədd edilməsi…
Bütün bunlar sonda mənə və şəxsimə deyil, əslində cəmiyyət və xüsusilə də ədəbi mühitimizin xeyrinə tamamlanmış oldu. Bu layihənin “Həməşəra” mətbu orqanı tərəfindən işıqlandırılmasında əsas hədəf də Atlaz xanımın zəhmətini dəyərləndirməklə yanaşı, əsasən yuxarıda sadalanmış faydaların önəmindən ibarət idi.
Unutmamalıyıq ki, dəyərləndirmə heç də məddahlıq, yaltaqlıq və mübaliğə (şişirmə) deyil. Kiminsə barəsində ədalət və səmimiyyət çərçivəsində səmimi söz deyən və ya yazan insan hökmən bunun üçün kimdənsə sifariş və ya göstəriş almayıb. Dəyərləndirmə bir mədəniyyətdir. Dəyərləndirmə həyatda yaxşılar və yaxşılıqların təbliği və yaşadılması deməkdir. Həm də həyatda başqalarını dəyərləndirməyi bacaranlar ilk öncə özləri həyatda dəyərli olan insanlardır.
Bu layihə ilə bağlı 25.07.2026 tarixli yazıb paylaşdığım statusda qeyd etdiyim kimi, səmimi olaraq etiraf edirəm ki, mənim ədəbi mühitimizin əziz və dəyərli nümayəndələrinin barəmdə belə bir addım atacaqlarından əsla xəbərim olmayıb. Sadəcə sonra öyrəndim ki, bu iş ədəbi mühitimizin öz səmimiyyəti və dəyərləri ilə tanınan dəyərlimiz Atlaz xanım Rzayinin təşəbbüsü və digər əzizlərimizin lütfkarlığı ilə həyata keçib.
Digər tərəfdən, ümumiyyətlə, mən özümün deyil, əsasən səmimi, sayğılı və dəyərli olan əzizlərimizin təqdimatı və təbliğini üstün tutmuş və tuturam. Çünki belə insanlara səmimi və təmənnasız bir xidmətçi olmağı ən böyük şərəf və fəxarət sayıram!
Bu müddət ərzində bir neçə dəfə paylaşımları saxlamaq qərarına gəldim. Lakin layihə çərçivəsində fikir bildirmiş digər əzizlərimizin xətrinə dəyməsin deyə onu davam etdirmək məcburiyyətində qaldım…
Haqqımda yazılan bütün sözləri bir-bir diqqətlə oxuyub düşündüm və deyilənlərdən nəticə çıxarmağa çalışdım. Bəzən də bu yazılara sanki vəfatımdan sonra deyilən və yazılan fikirlər kimi yanaşıb gah sevindim, gah da kövrəldim…
Bu qədər əziz insanın qəlbində olduğuma, onlara təmənnasız və səmimiyyətlə xidmət göstərdiyimə görə bu səviyyədə sayğı və sevgiyə layiq görülməyimə görə fəxarət hissi keçirib qürurlandım, lakin bütün gözəlliklərin və bütün uğurların əslində Ulu Tanrıdan olduğunu da unutmadım…
Hər bir halda bu layihəni bir səmimiyyət güzgüsü kimi dəyərləndirməyi özümə borc bilib, bu işdə əməyi olan hər kəsə və barəmdə özləri kimi səmimi və gözəl sözlər yazmış əzizlərimə: dəyərli qələm əhlinə, ədəbi mühitimizin ləyaqətli ağsaqqallarına, ədəbiyyat sahəsinin dəyərli xanımları və bəylərinə, həmçinin, cəmiyyətdə müəllim, ziyalı, idmançı, siyasətçi, dövlət məmuru, rəssam, incəsənət xadimi, jurnalist, kitabxanaçı, tərbiyəçi, din xadimi və hətta, təqaüdçü və evdar, həmçinin, “Həməşəra” mətbu orqanının sadə izləyicisi kimi tanınan bütün dəyərli insanlara, bu layihəni ilk dəfə işıqlandırmış Cəmil müəllimə və Zaur Ustac müəllimə, xüsusilə də layihənin müəllifi və icraçısı, dəyərlimiz və səmimimiz bədii qiraətçi və yazıçı-şair Atlaz xanım Rzayiyə öz səmimi minnətdarlığımı bildirir, Ulu Tanrıdan onların hər birinə uzun, sağlam və mənalı-məsud ömür, yeni-yeni yaradıcılıq uğurları diləyirəm!

31.08.2026

www.USTAC.az

Sümeyye Baştürk – MAHDUM

Sentyabr 1, 2026 www.yazarlar.az Bir şərh yazın

Sümeyye Baştürk

“ Bir kedim bile yok

Anlıyor musun?

Hadi gülümse.”

MAHDUM

Evim dediğim yer evim değilmiş. Elimde neredeyse boş bir valizi tuttuğumda daha iyi anladım bunu. İçimdeki kuru otları yeşerten bir yaz akşamı girmiştim az önce ardıma bakmadan çıktığım eve. Halaylar, şarkılar, danslar… Bütün pembe hayallerimi katlayıp bir bir bohçalamıştım İhsan’la mutlu olabilmek için.

Mahdum ayaklarıma dolanıyor yine. Nasıl da anlıyor üzgün olduğumu. Bir kedi olmasaydı muhakkak insan olurdu. Üzüldüğümde başımı omzuna yasladığım, mutlu olduğumda birlikte şımardığım… Ne garip bir hayvan gerçekten. Bu evlilikten bana kalan tek güzel şey sanırım Mahdum. İhsan, işten gelirken kucağında Mahdum’la eve girmişti bir gün. Önce istemem, diye yaygara koparmıştım evde. Bakamam buna İhsan, neden anlamıyorsun? diye dişli bir kavgaya tutuşmuştum. İhsan sonunda pes edip sabah aldığım yere bırakırım demişti ama bu seferde ufacık bir kediyi dışarı bırakmaya gönlüm razı olmamıştı. İhsan’ın neden Mahdum’u getirdiğini biliyordum aslında. Kucağımda bir çocuğum yoktu. Diğer evli arkadaşlarının evleri gibi odada neşe saçan bir evladımız olmuyordu. Üzülmeyeyim diye böyle yaptığını çok iyi biliyordum. Sonraları Mahdum benim her şeyim oldu. Sabahları gelip yanıma yatması, evde ayaklarıma dolanması, şımarması bana bir çocuk yokluğu hissettirmiyordu. İhsan için ise pek öyle olmadı bu durum. Önceleri tatlı kedime karşı duyduğu sevgi, güneş gören buz gibi eriyip gitmişti zamanla. Eriyip giden sadece kedime duyduğu sevgi değildi aslında. Bana da eskisi gibi bakmadığını anlayabiliyordum. Aramızdaki soğukluk kırık bir türkü gibi uzadıkça uzamaya devam etti. Mahdum da bazen İhsan’a yanaşmaya çalışırdı. Benden bulduğu sevgiyi ondan da bekliyordu demek ama bir kedi nereden bilsin kendisine nankör diyen insanın asıl nankör olduğunu. İlk zamanlar evi neşelendiren, İhsan’ı da beni de güldüren Mahdum, işte benim gibi mutsuzluktan payını almıştı. Evde sürekli çıkan nedensiz ve ardı kesilmeyen kavgalar sıklaşmıştı. İhsan her fırsatta ‘’Nankörlük etme. Seni senelerdir idare ediyorum. Çocuk desen veremedin. Temizlik desen doğru düzgün yapmazsın. Kafanı kediyle bozmuşsun. Nereden alıp geldim bunu. Tekmeyi basmak lazım ikinize de…’’ gibi sözlerini yineliyordu. Öyle mantıklı sebepler buluyordu ki kendine, bazen hiç suçu olmadığı halde Mahdum’un bile suçlu olduğunu düşünüyordum. İnsanın yaşadığı yerle arasında bir çatlak oluşmaya başladığında önce mantıklı düşünmeyi kaybediyor anlaşılan.

Mahdum bu seferde kucağıma çıkıyor. Gözlerini baygın baygın dikiyor yüzüme. Anlamıştır belki de maziye daldığımı. Anlamasa ne olurdu ki? Zaten ne zaman üzgün olsam, durgun olsam gelir kucağıma yatar ben yanındayım, der gibi bakardı. Bir çocuk gibi sarıp sarmalardım ben de onu. Adının anlamı da biraz buradan geliyor. ‘’Evlat’’ demek aslında Mahdum. Benim evladım olmuştu çünkü. Aynı şu anda olduğu gibi bu banka gelip oturmadan önce, yani birkaç saat önceki tartışmada yine gelip kucağıma oturmuştu. Üzülme anne, der gibi bakmıştı suratıma. Başını ayaklarının arasına alıyor ara sıra kaldırıp bana bakıyordu ben hıçkırdıkça. Hiç kimsem yoktu gözyaşımı silecek ama Mahdum başkaydı. Tüylerinin arasında beni dinlendiriyor, derdimi alıp götürüyor gibiydi. Gözyaşımı sildiğine de emindim. Tek dostumdu o benim.

Bugün son kavgamızı etmiştik İhsan’la. Çocuğumuz olmuyordu ve ben her şeye rağmen evlat gördüğüm kedimin varlığı ile mutluydum. Ama bu mutluluk İhsan’ın mutsuzluğunun rengine karışıyor, nefretinin siyahına karışan sevinç rengim boğulup kayboluyordu. Ben mutsuzsam sen de mutsuz ol, diyordu bakışlarıyla İhsan. Evladım, diye Mahdum’a sarıldıkça bakışlarındaki küçümsemeyi yakalıyordum. Anne olamadın da bir hayvana anacılık oynuyorsun, diyordu bu bakışlar. Hava kaçıran balon gibi sönmeye başlıyordu tüm sevincim o an. İşte son kavgamızda İhsan, bunları bir bir hatta yanına daha da keskin cümleler ekleyerek söylemişti bana. Mahdum’a bir tekme savururken, ‘’Ya bu kedi gider bu evden ya ikiniz!’’… Bir gülümsemeyi çok gören sevgili kocam, çoktandır hâl diliyle anlattığını bir çırpıda çok kolay ve duygusuz söyleyivermişti. Ya Mahdum ya ben, diyordu aslında. Çocuğumuz olmuyor diye ben mutsuzum, sen de mutsuz olmalısın. Ben mutsuzken yüzünün gülmesine tahammül edemiyorum, demenin başka yoluydu bu. Hiçbir cevap vermeden çıkmıştım evden. Çantama attığım göstermelik birkaç eşya ve yanımda Mahdum. ‘’Savunmasız ve suçsuz bir canlıya merhamet etmeyen sen, hiçbir zaman baba olamazsın. Olsan bile iyi bir baba olamazsın İhsan! Babalık, insanlık şefkat gerektiren bir şeydir. Vicdanın olduğu kadar insan olursun. Seni hayvanlardan ayıran aklınsa diğer insanlardan ayıran merhametindir! Anla bunu anla.’’ Sözlerim cılız çıkmıştı. Belki de içimden söylemiştim, hatırlamıyordum. Bunları yalnızca Mahdum için söylemiyordum, kendim için de… Bana sözleriyle hiç merhamet etmemişti İhsan. Gözlerimde biraz sevinçten ışık görse onu söndürmek için elinden ne gelirse yapardı.

Tren istasyona yaklaşıyor. İhsan’ın tüm mutsuzluğunu, küçümseyen bakışlarını, hakaretlerini, hiçbir şeyi beğenmeyen memnuniyetsizliğini ve evdeki tek neşem Mahdum’u sığdıramayışını ardımda bırakıp gidiyordum. Bir meçhule… Mahdum ve ben.

Not: İlknur Hanım’ın sarı ve sevimli kedisi Mahdum’a ithafen.

Sümeyye Baştürün diger yazıları