SÜCAƏT (Sücaət Yunus oğlu Əhmədov – 1946-2002) Sücaət Yunus oğlu Əhmədov 1946-cı il iyun ayının 4-də Kəlbəcərdə dünyaya göz açıb. 2002-ci il noyabr ayının 7-də Gəncə şəhərində ağciyər çatışmazlığından vəfat edib. Məzarı Göygöl rayonundadır.
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
Yaqubov Müsavat Səfiməmməd oğlu (Musa Yaqub; 10 may 1937, Buynuz, İsmayıllı rayonu – 7 may 2021, Buynuz, İsmayıllı rayonu) — Azərbaycan şairi, Azərbaycanın ən yaraşıqlı şairi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü (1970), Milli Məclisin deputatı (1995–2000), Azərbaycan Respublikasının Xalq şairi (2019).
musayaqub #şeirlər #buynuz
MƏN SƏNİN KÖNLÜNDƏ
Yaman gündə sənin, xoş gündə sənin. Həyat ağacıyam könlündə sənin; Onu atmaq olmaz, qurutmaq olmaz, Daha bacarmarsan özünü yorma. Bir bahar ömrünü unutmaq olmaz, Sevdiyin ağaca baltanı vurma. Nahaqdan könlünü ağrıtma belə. Köhnə xatirəni ağlatma belə. Ömür ehtiyacı, gün ehtiyacı, Mən sənin könlündə həyat ağacı – Özün də bilmədən ürək qanınla, Bütün vücudunla, bütün canınla Onu ömrün boyu yaşadacaqsan, Unutmaqmı asan, atmaqımı asan?..
Bilirəm özünə tutur qəzəbin, Eh, unutmaq olsa nə var ki, haqdı. Bütün hicranların nədir səbəbi, Elə unutmağı bacarmamaqdı. O ağacı kəssən bir də bitəcək, Sonra ən göynəkli yerdə bitəcək. Ümidli günündə yarpaqlayacaq, Təzə pöhrəsində gül qucaq-qucaq – Sən də baharlanıb yazlanacaqsan, Ümid ağuşunda nazlanacaqsan. Bu sənə qanaddır qırma özünü, Unutmaq üstündə yorma özünü.
Mən sənin könlündə həyat ağacı, Xatirəsi şirin, indisi acı – Hicranlı günlərdə əzabındı o, Sapsarı yarpaqlı kitabındı o. Hərdən bu ağaca payız dolacaq, Şirin xatirələr xəzəl olacaq. Səni ağladacaq payızlarıyla, Səni üşüdəcək sal buzlarıyla. Bir də sızım-sızım göynəyəcəksən, Sonra bu qışa da öyrənəcəksən… Daha bu ağacın nəyini bölüm, O sənin könlündə budaq-budaqdı. Eh, unutmaq olsa nə var ki, gülüm, Dərd də unutmağı bacarmamaqdı. Bacarmayacaqsan yorma özünü, Bu ağac özünsən qırma özünü.
PAYIZ DURNAM
Payız durnam uçub getdin, Bir də dönüb gələrsənmi? Sən dönəndə mən olmasam, Ruhum ilə gülərsənmi?
Ey bizlərdən təmiz vücud, Könlümü ardınca uçurt. Yerin xəzəl, göyün bulud – Mənzil-mənzil bölərsənmi?
Ey hər göldən şəkər dadan, Buluda baş qoyub yatan. Mən qanadsız piyadadan Durub dilək dilərsənmi?
Nə bir mənzil vurduq başa, Nə gün gördük gəlsin xoşa Heç qoşalar uçmur qoşa, Tənha uçan tək sənsənmi?
O,istəyir dönə məndən, Gedib ki, gizlənə məndən. O,adı gizlinə məndən. Bir çınqı söz söylərsənmi?
Azalıb mehri dünyanın Çəmi yox qeyri dünyanın. Yolları əyri dünyanın Keçidlərin bilərsənmi?
ÇATARMI
Əlçatmaz bilmişəm səni həmişə, Sənin gül zirvənə əlim çatarmı? İsti baxışına, şirin ləhcənə Şeirim yetişərmi, dilim çatarmı?
Bu kövrək sevdaya uyası olsam, Səni könlüm dolu duyası olsam, Yolunda bir ömür qoyası olsam, Buna ömrüm yetər, ilim çatarmı?
Sənin tək bir ümid çırağım olsa. Gül bədən, bir qönçə dodağım olsa, Dünya başdan-başa gül bağım olsa, Sənə veriləsi gülüm çatarmı?
Ömrümün payızı bəndi bağlayan, Mən bir quru çayam daşı ağlayan. Sən bahar dəryası coşub-çağlayan, Sənin dənizinə selim çatarmı?
Torpağı, ağacı sinəsi dağ-dağ, Min illər uzunu yanan bir ocaq. Bir də alovunda birlikdə yansaq, Tabım bu yanğıya, bilim, çatarmı?
Demə çöldə gülüm, dağda qarımsan, Sevgidə son sözüm, son baharımsan. Sən mənim bir tale günahkarımsan Daha nə mərhəmət, nə insaf eylə, Çinar kölgəsində yasəmən kimi Əyil günahını etiraf eylə.
Mizan-tərəzidir dünyada sevgi, Gərək əyilməsin o daş, o çəki. Yoxdur bu bölgüdə mənim səninki, Barı, bir sözünü burda saf eylə Atıb o pərsəngi yüngülləş bir az, Qalxıb günahını etiraf eylə.
…Sənin sevgi yolun yolun bozudu, Elə bil ürəyin bulaq duzudu. Təbəssümün gülə çilənmiş sudu – Ondan işıq düşməz mənə bir gilə, Sən ki, şeh deyilsən, düş o ləçəkdən Düşüb günahını etiraf eylə.
Mən qanad verənəm, sən qanad yonan, Könlümün içində könlümü qıran, Bir sevda üstündə min oyun quran – Özünü nə arif, nə sərraf eylə, Quqqu quşu kimi özgə yuvadan Çəkil, günahını etiraf eylə.
NARAHAT DUYGUDUR
Narahat duyğudur daşar durmadan, Döyəclər daşları çayların suyu. Ürəyim, çay kimi ya coş hər zaman, Ya çaylaq daşıtək buz olub soyu. Ya gərək atasan sevinci, qəmi, Səni də piy basa, sükunət boğa, Ya gərək söz üstə kəhrəba kimi Əriyib-əriyib çıxasan yoxa. Yanmirsa, közün də kömürdür adı, Nə torpağa şərik, nə oda şərik. Şair ürəyi ki, məşəl olmadı, Nə o tərəflikdir, nə bu tərəflik.
TƏRƏZİ
İndi də yadıma salıram hərdən, O asma,taxtagöz tərəzimizi. Bir gözündə alma,bir gözündə dən, Çəkidən arxayın salardı bizi.
İpi düyün-düyün,taxtası çat-çat, Amma gəl qızıl çək,səhv eləməzdi. Ortağı onunla böldü bir elat, Ev-ev,qonşu-qonşu əllərdə gəzdi.
Eh,o tərəzidə min cürə varla Göz ki,boşalırdı,göz ki,dolurdu; İrili-xırdalı yumurtalarla Toyuq günahını çəkmək olurdu.
Çəkdiyinə möhür basılmışdı ki, Mis kasa,mis nimçə-budur çəkisi. İplə boğazından asılmışdı ki, Nə varsa düzünə,haqqına çəksin.
O da ömür idi,qayğısı min-min, Baxardı zamana,vaxta gözləri. El kasad olanda tərəzimizin Üşüyüb ağlardl taxta gözləri.
Yəqin ki,üşüyüb ağlamaz indi, Ağlayan gözü yox,danışan dili. O bir xatirəydi,könlümdə dindi, Bağlandı bazarı,ötdü mənzili.
Bəlkə hər çəkisi bir haqq sözüydü, Onunla seçərdik yaxşı, pisi də. Köhnə tərəzimiz elin gözüydü, İndi şey çəkilməz o tərəzidə.
ÖYRƏTMƏ ÖZÜNƏ, ÖYRƏTMƏ MƏNİ
Taleyin qisməti rast saldı bizi. Yolumuz hardasa qırılacaqsa, İtirəcəyiksə, bir-birimizi, Xatirəm yadında qalmayacaqsa, Bu əllər mənimki olmayacaqsa, Bu tellər mənimki olmayacaqsa, Gəl məni, özünə öyrətmə məni, Hicran qorxusuyla göynətmə məni.
Əlimi saçıma öyrətmə belə, Gözümü gözünə öyrətmə belə, Üzümü üzünə öyrətmə belə,
Mən bir az baharlı budaq kimiyəm, Bir az da sadəlövh uşaq kimiyəm. Bala atasına qovuşan kimi, Leylək yuvasına yovuşan kimi, Arı gül-çiçəyə uyuşan kimi, Eh, mən də adama tez yovuşanam, Sevgi atəşində tez alışanam. Amma ki, sönməyim çox çətin olur, Sevgidən dönməyim çox çətin olur, Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.
Bəlkə gözləmirdik bu xoş görüşü, Yaman qəribədir dünyanın işi; Heç vaxt yollarında dayanmadığın, Heç həndəvərində dolanmadığın Gəlib birdən sənə nə şirin olur! Ömrünün içində ömür doğulur.
Bu şirinim acı olacaq isə, Bir qismət çiçəyim solacaq isə, Öyrətmə özünə, öyrətmə məni. Könlümdə yerin var, qopmaz yerindən, Bir əkiz ləçəyi, haça budağı Ayırmaq olmursa biri-birindən, Məni də ayırmaq çətindir, axı Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.
Yox buna taqətim, yox buna tabım, Əlimi əlindən üzmək əzabım, Sonra bu əzaba dözmək əzabım… Yoxsa da, könlümün sınıqları var- Hicranın köz basmış yanıqları var Mənim dərdlərimin ayaqları var- Harda olsa, gəlib tapacaq məni. Yaxud yandıracaq bu alov səni Gəl məni özünə öyrətmə belə, Əlimi əlinə öyrətmə belə, Gözümü gözünə öyrətmə belə…
DAŞ DİVARDA YAZI
Bu nə hökmdü yazılıb, Bu nə möhürdü basılıb, Bu nə sevdadı belə, Bu nə iddiadı belə — Bu sevda bitməz, Heç sonu yetməz.
Yəni ki, dəryada batsa, Çıxar üzə zambaq şəklində, Torpağa gömülsə, Bitər lalə-lalə Dodaq şəkilində… Gül-çiçəklə açılar Məzarı qucaq şəkilində… Yanqılana sinədaşı Yanar ocaq şəkilində… Bu sevda bitməz, Heç sonu yetməz.
Canı can içində, Qanı qan içində. Bir yoldur Uzanıb gedir Ölümsüzlüyə… Bizi sevgilərə səsləyə-səsləyə… Yəni ki, göydə ulduz bürcüdü, Ürəkdə daha güclüdü, Atəşi yanar qızıl donda, Məndə, səndə, onda… Bu sevda bitməz, Heç sonu yetməz.
Bu nə möhürdü basılıb, Fərhad külüngündən qopub, Məcnun ahı ilə yazılıb, Daş qalaq-altından çıxıb, Cəfalı bir aşiqdi, Hörülüb divara, Şükür Allahım, şükür, Sən verdiyin sevdalara…
PAYIZ DUYĞULARI
Payızın hökmüylə əsdi bir külək, Bir yaşıl səltənət çovğuna düşdü. Ağaclar bir yaş da qocaldı demək, Bir yarpaq nəsli də qırğına düşdü.
Aldı verdiyini geriyə torpaq, Qazancı nə oldu bağın-bağçanın. Bir yarpaq boy atdı körpə bir uşaq, Ömründən bir yarpaq düşdü qocanın.
Palıdlar tab etdi sükuta, yasa, Gilas yarpaqları qızardı düşdü. Hansı bəxtəvərin, növcavanınsa Üzünə bir yarpaq qızartı düşdü.
Çox yarpaq tökümü görüb yerimiz, Soraq tutmaq olmur cığırdan, izdən. Torpaq altındakı əzizlərimiz Yenə də bir yarpaq gen düşdü bizdən.
Bir yarpaq da düşdü Bəzz qalasına, Divarlar bir yarpaq çökdü aşağı. İgid Babəklərin, Koroğluların Bir yarpaq uzaqdan gəldi sorağı.
Yarpaqlar, belədir zamanın hökmü, Tökülün, əbədi ömrə tamarzı. Tarixin yüz ilik yarpaq tökümü Olacaq bir yarpaq yaddaş kağızı.
Payızın ağzından əsdikcə külək, Bir yaşıl səltənət çovğuna düşdü. Ağaclar bir yaş da qocaldı demək, Bir yarpaq nəsli də qırğına düşdü.
UZAQ… UZAQ…
Mənim incilərim hara daşındı?! Bəlkə yaddaşımdır, bəlkə yaşımdır; Sellər sal daşımı yudu apardı, Xatirə gözlərin çıxıb yadımdan, İllər yaddaşımı yudu apardı – Gözümdən yaş kimi üzülüb gedib. Saçın pəncərədə pərdələnərdi O da qumaş kimi süzülüb gedib – Sozala-sozala sönüb o çıraq, Uzaq… Uzaq… Uzaq… Dünyadan uzaq.
Xatirə ulduza, xatirə aya, Necə baxacağam mən bu dünyaya? Daha səndən sonra şöhrət-şanım yox, Sənə oxşatmağa bir nişanım yox, Toranlıq içində bir xəyal sayaq, Uzaq… Uzaq… Uzaq.. Dünyadan uzaq.
Qalsaydı aynada zərrə şəfəqin, İşığı mənə də, bəlkə düşərdi. Ruhun yaşamağı yalandır yəqin, Olsaydı üstümə kölgə düşərdi – Nə yerdə xəbər var, nə göydə soraq Uzaq… Uzaq… Uzaq… Dünyadan uzaq.
Bilmirəm, haradansa səsin gələrdi, Deyərdim, yuxuma gəlsin, gələrdi. İndi gecə uzun, gündüzlər yasaq, İndi qürub yaxın, indi dan uzaq.
Allah, xatirə də ölərmiş belə, İllər izimizi silərmiş belə…
Dünyanın sükutu üstümə enir, Nə yarpaq oxuyur, nə çay danışır, Nə torpaq diksinir, nə cığır dinir, Yol duman içində, çöl-bayır sazaq, Qapanıb o qapı, sönüb o ocaq, Uzaq… Uzaq… Uzaq… Dünyadan uzaq.
Sənli xatirəmi necə ayıldım? Mən necə qayıdım evə-eşiyə- Hicrana qayıdım, qəmə qayıdım, Mən hara qayıdım, kimə qayıdım? Şimal qütbü kimi xatirə otaq… Uzaq… Uzaq… Uzaq… Dünyadan uzaq.
Bələd deyiləmmiş yaddaş sirrinə… Dözdüm son dözümə, son taba kimi.. Payızlar bənzəmir biri-birinə, Xınalı barmağın bir xəzəl üstə O da əriyibmiş kəhrəba kimi – Kəsilib o budaq, gedib o yarpaq… Nə xəzan rəngi var, nə yazdan soraq – Uzaq…Uzaq…Uzaq… Dünyadan uzaq.
Göynədi yaddaşı kor olan sinəm, Bu hansı özüməm, bu hansı mənəm? Mən məndən alınıb, cismi-can uzaq, Nə fərqi, ya dünən, ya min il qabaq, Məzar növbəsini dəyişdi torpaq – Uzaq…Uzaq…Uzaq… Dünyadan uzaq.
Payız-2015 Buynuz
QOCA VƏLƏS
Budaqları yorğun düşən, Yarpağına qırğın düşən, Gövdən düyün, para-para, Qabığında balta yeri Köhnə yara, İçin qalay, çölün bürünc, Sonuncu səs, axır nəfəs, Qoca vələs! Bəs hardandı səndə bu güc? – Bizə mətləb anlatmısan, Kökün üstə kök atmısan, Hər şivin bir ağac olub, Pöhrən qulac-qulac olub – İmana bax, amana bax Güvəndiyim gümana bax.
Taqor deyir, Hər doğulan təzə uşaq – Tək Allahın hələ bizə – İnsanlara inanmağı Deməkdir bu, Yəni insan tərəfində Dayanmağı deməkdir bu – Bu kəlama qulaq asdım, Ürəyimə səni yazdım, Qoca vələs!
Vuran insan, qıran insan.. Amma yenə İnsanlara inanmısan, Bu inanca görə sağ ol! Şiv ağaca görə sağ ol! Sən deyirsən:
Mən gedirəm, Qalanlara salam olsun! Mən deyirəm:
Kök üstə kök Salanlara salam olsun! Sən deyirsən:
Qırğınlara xitam verən Mişarlara, baltalara Dəhrələrə salam olsun! Mən deyirəm:
Bizə qalan bu şivlərə, pöhrələrə, Qızılyarpaq çöhrələrə Salam olsun! Pöhrənəfəs, yaşılhəvəs Qoca vələs!
Meşəmizin qoca yaşı, Yurdun ulu vətəndaşı, Ömür keçir, gün əriyir, Doymaq olmur bu dünyadan, Tamaşadır bu dünyanın işi qərəz Qoca vələs! Qoca vələs!
Payız-2015 Buynuz
PAYIZ ÜŞÜYÜR
Nə yaman tez gəldi qışın soyuğu, Yuvası üşüdür qaratoyuğu, Payız üşüyür…
Bir sərçə sığınıb quru budağa, Payızın fikrini çəkir deyəsən. Sünbülotu yerə dikib başını, Yaza toxumunu əkir deyəsən. Payız üşüyür…
Gün dəyən əbrüşüm yarpaqlarında Sanki əllərini isidir payız. Qızılı yarpaqlar qaralıb bir az, Elə bil Gədəbəy misidir payız. Payız üşüyür…
Üryanlar titrəyir soyuq küləkdə, Söhbət indi oddan, körükdən gedir, Qovaq yelpiklənir gümüşü rəngdə, Budağın zəhləsi yelpikdən gedir. Payız üşüyür… Yoxdu yarpağında o zövqü-səfa, Şehotu üstündə buğlanır hava. Damlalar böyüyür, düşür torpağa, Yapışıb qanadı kəpənəklərin Arılar özünü çəkir qırağa. Payız üşüyür…
Bir də gördüm, Xətainin qılıncından Qan əvəzi bal süzülür, Qılıncının dəstəyinə Bülbül qonur, gül düzülür, Qını dönür qələmdana, Bu qılıncın özü dönür Qələm olur yavaş-yavaş. Qılınc qələm olan yerdə Dünya başqa aləm olur yavaş-yavaş, Döyüş yeri çiçəklənir, Gülüstani-İrəm olur Yavaş-yavaş.
Bir də gördüm Xətaidi Bu qələmlə şeir yazır, Ürəklərə mehr yazır: “Qızılgül, baği-bostanım Nə dersən?! Fəda olsun sənə canım, Nə dersən?!”
Nə gözəldir, yarına Şah yalvarışı… Şükür, Tanrım, şükür sənə, Bir qılıncı qələm edib Öldürürsən bir qəzəbi, Bir döyüşü, bir savaşı.
Köhnə yaram qövr elədi, Bir də gördüm, Xətainin qılıncıdır Dövr elədi, Gəlib oldu Məmməd Araz karandaşı, Göyərdi…
Yay-2015 Buynuz
QƏZƏL
Bu necə sevgidir, eşqin cövhəri, Qanıma,canıma sirayət eylər.
Füzuli demişkən Kuyi-yar vətən, Könlüm bu vətəni ziyarət eylər.
Ayəti-Kürsünün ucalığından, Tanrım hər duamı gül ayət eylər.
Könlüm sən tərəfdən arxayın olsa, Bütün hicranları nəhayət eylər.
Hələ ilk sevgiylə qiyamım qalıb, Qiyamətə qədər qiyamət eylər.
Nə durub baxırsan xumar baxışlım, Elə bir baxışın kifayət eylər.
Mənim gileylərim mehrimdən gəlir, Sənə xırda-xırda şikayət eylər.
ÖVLADIYAM Müzəffər ordunun şanlı əsgəri, Ərənlər yurdunun ər övladıyam! Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox, Babəklər yurdunun hürr övladıyam! * * * Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü, Ədalət, həqiqət bağrımda közdü, Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü, Mövlalar yurdunun nur övladıyam! * * * Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm, Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm, Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm, Alovlar yurdunun nar övladıyam! * * * Unutma, şah babam Xətai başdı, Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı, İlham, nə keçilməz sədləri aşdı, İgidlər yurdunun nər övladıyam! * * * Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var, Gen dünya yağıya daim olub dar, Düşmən qarşımızda yenə oldu xar, Aslanlar yurdunun şir övladıyam! * * * Göydən Yer üzünə ərmağan, payam, Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam, Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam, Ozanlar yurdunun sirr övladıyam! * * * Ustacam, vətənim vətən içində, Axıb duruluruq zaman köçündə, Min bir anlamı var, adi “heç”in də, Aqillər yurdunun pir övladıyam! 13.11.2020. Bakı.
Rzayev Ənvər İsmayıl oğlu (Ənvər Rza; 3 mart 1939, Aşağı Ayrım, Kəlbəcər rayonu – 8 iyun 1987, Moskva) — Azərbaycan şairi, tərcüməçi, 1985-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, filologiya elmləri namizədi (1969), dosent (1983).
NƏ YAXŞI GÖRÜŞDÜK, NƏ YAXŞI YENƏ
Kəndin hər nemətdən yenə var payı – Qayanın kəkotu, dağın qar payı… Uzanıb yatdığım çəmən çarpayı, Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə!
Xəyalım buludtək burdan ötəndir, Soruş: “Saçındaki bu dən nədəndir?” Yanmayıb qəlbimi yandıran təndir, Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə!
Hər yan cənnət olar, qəşəng baxsalar, Bağban can yandırsa, qəşəng bağ salar. Ay qəşəng həyətlər, qəşəng baxçalar, Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə!
Bu da “yehərləyib” mindiyim boz daş… Kövrəlmə, ürəyim, tab gətir, tablaş. Ömrümün ləzzəti a köhnə dam-daş, Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə!
Vurğundur bu yala, yamaca Ənvər; Meyl edər yarpıza, umaca Ənvər! Ay quzu otaran balaca Ənvər, Nə yaxşı görüşdük, nə yaxşı yenə!
GƏLMIŞƏM
Dağlar elsiz, çöl tütəksiz, çəmən lal, Mən bu dərdi oxlamağa gəlmişəm. Yaza nə var, yaylaqların payızda, Vəfasını yoxlamağa gəlmişəm.
Susuz yurdum, tək məcmahı, tək simim, Şair kimi sözlə hörüb köksünü. Gözlə çəkib bu dağların əksini, Ürəyimdə saxlamağa gəlmişəm.
Göy təpələr sarı örpək bürünür, Duman, çiskin ayağına sürünür. Ata yurdu, qardaş yeri görünür, Bir doyunca ağlamağa gəlmişəm.
Naxış olub biçinçinin hər vəri, Qızıl payız ilhamımın sərvəri. Xəzan vaxtı bahar bilin Ənvəri, Dağ çayıyam, çağlamağa gəlmişəm.
BIR BAX (təcnis)
Tez ol, şan-şan eylə ox, nəştər ilə Bəlkə yatan bəxtim oyana, bir bax. Həsrət məqamında ox! Nəştər ilə Deşib ürəyimi oyana bir bax!
Təbib davasıyla yaramı gözlər. Süzülüb dikildi yaramı gözlər? Min yol təzələsə yaramı gözlər, Demərəm: Ay zalım, oyana bir bax.
Ənvəri eyləmə hədəf düşmənə, Gen gəzib gözümdən, uzaq düş mənə. Dönsəm ilqarımdan asi düş mənə Deyim dərdli-dərdli: oy, ona bir bax.
AZƏRBAYCAN Odlar yurdu deyir hamı, Azərbaycan mənim adım! Sağım, solum, dörd bir yanım, Öz canımdan, qol-qanadım! *** Nazlı Araz kəmərimdir, Xudafərin onun qaşı! Birləşdirir ayrı düşmüş, Dost-tanış, bacı-qardaşı!
1 İYUN UŞAQLARIN BEYNƏLXALQ MÜDAFİƏSİ GÜNÜNÜZ MÜBARƏK ƏZİZ BALALAR!
Bu gün Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi Günüdür. Bütün körpə balalarımızı – gələcəyimizi təbrik edir, onlara xoşbəxtlik arzu edirəm!
Əziz balalar, gözəl balalar bu gününüz mübarək. Bütün dostlarımın uşaqlarını, nəvələrini, ümumiyyətlə bütün uşaqları 1 İyun uşaqlar günü münasibəti ilə təbrik edirəm.
DÜNYAYA UŞAQ GƏLİR
Dünyaya uşaq gəlir, Gülərüzlü, mehriban. Dünyaya uşaq gəlir, Böyüyür şən-firavan.
Duyub yaxın-uzağı, Şır-şır axan bulağı. Deyir, Şuşa torpağı, Mənimdir—Vətənimdir!
Uşaq gülüşü dünyanın ən saf səsi, uşaq qəlbi isə bəşəriyyətin ən müqəddəs əmanətidir.
Hər il iyunun 1-i dünyada Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi Günü kimi qeyd olunur. Bu əlamətdar gün yalnız bayram deyil, həm də insanlığa verilən bir mesajdır. Bu mesaj bizə xatırladır ki, uşaqlar cəmiyyətin gələcəyi, dövlətlərin sabahı, millətlərin davamçısı və dünyanın ən qiymətli sərvətidir.
Uşaqların müdafiəsi ideyası XX əsrin ağır müharibələri və insan faciələri fonunda yaranmışdır. Müharibələr nəticəsində milyonlarla uşaq valideynsiz qalmış, aclıq, yoxsulluq və zorakılıqla üzləşmişdir. Məhz buna görə beynəlxalq ictimaiyyət uşaqların hüquqlarının qorunmasını prioritet məsələyə çevirmişdir. Sonralar qəbul edilən beynəlxalq konvensiyalar və hüquqi sənədlər uşaqların yaşamaq, təhsil almaq, sağlam böyümək, təhlükəsiz mühitdə yaşamaq və öz potensiallarını reallaşdırmaq hüquqlarını təsbit etmişdir.
Uşaq yalnız ailənin deyil, bütöv cəmiyyətin məsuliyyətidir. Bir uşağın aldığı sevgi gələcəyin mərhəmətli insanını formalaşdırır. Bir uşağa verilən təhsil gələcəyin alimlərini, müəllimlərini, həkimlərini və dövlət xadimlərini yetişdirir. Uşaqlara göstərilən qayğı isə millətin inkişaf səviyyəsinin ən mühüm göstəricilərindən biridir.
Bu gün dünyada milyonlarla uşaq hələ də müharibələrin, yoxsulluğun, məcburi köçkünlüyün və müxtəlif sosial problemlərin təsirini yaşayır. Buna görə də Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi Günü yalnız təbrik və şənlik günü deyil, həm də hər birimizi düşünməyə çağıran vicdan günüdür. Hər bir uşağın təhlükəsiz uşaqlıq, keyfiyyətli təhsil, sağlam həyat və xoşbəxt gələcək hüququ vardır.
Azərbaycan xalqı da tarix boyu uşaqlara xüsusi sevgi və qayğı ilə yanaşmışdır. Dövlətimizin həyata keçirdiyi sosial proqramlar, təhsil layihələri və uşaq hüquqlarının müdafiəsi istiqamətində görülən işlər gələcəyimiz olan gənc nəslin sağlam və vətənpərvər ruhda yetişməsinə xidmət edir.
Bu əziz gündə bütün uşaqları səmimi qəlbdən təbrik edir, onların həyatının sevinc, sağlamlıq, uğur və xoşbəxtliklə dolu olmasını arzulayırıq. Arzumuz budur ki, dünyanın bütün uşaqları sülh içində yaşasın, onların gözlərindən sevinc nuru heç vaxt əskik olmasın.
Çünki uşaqlar bu günümüzün sevinci, sabahımızın ümididir. Onların xoşbəxtliyi isə bəşəriyyətin ən böyük zəfəridir.
1 İyun – Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi Günü mübarək!
Anarın seçilmiş əsərləri Qırğızıstanda çap olunub Azərbaycan Respublikasının Xalq yazıçısı, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin sədri Anarın seçilmiş əsərlərindən ibarət kitabı qırğız dilinə tərcümə edilərək Qırğızıstanda 500 nüsxə tirajla nəşr olunub. Kitab ilk dəfə 2025-ci ilin oktyabr ayında Bursada keçirilən “Azərbaycan günləri” çərçivəsində təşkil olunan tədbirlərdə iştirakçılara təqdim edilib. Nəşr, həmçinin bu ilin may ayında Özbəkistanda keçirilən “Türk Dünyası Şair, Yazıçı və Sənətçilərinin Özbəkistan Görüşü” çərçivəsində, eləcə də Ümummilli Lider Heydər Əliyevin anadan olmasının 103-cü ildönümünə həsr olunmuş konsert proqramı zamanı TÜRKSOY Beynəlxalq Yazıçılar Birliyinin sədri Ulukbek Yesdauletin, Qırğızıstan Respublikasının Xalq şairi Akbar Rıskulun, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü İlqar Türkoğlunun və kitabın tərcüməçisi Joldoşbek Monoldorovun iştirakı ilə Özbəkistan Yazıçılar Birliyinə və Daşkənddəki Heydər Əliyev adına Azərbaycan Mədəniyyət Mərkəzinə, eləcə də Azərbaycan respublikasının Özbəkistan resbublikasındakı Fövqəladə və Səlahiyyətli Səfiri Hüseyn Quliyevə hədiyyə olunub. Kitab görkəmli qırğız yazıçısı Çingiz Aytmatovun ön sözü ilə Azərbaycanda nəşr edilmiş kitab əsasında qırğız dilinə tərcümə olunub. Tərcümənin müəllifi Qırğızıstan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan və Özbəkistan Yazıçılar birliklərinin fəxri üzvü, “Yanqi ovoz” Mərkəzi Asiya Yazıçıları və Tarixçiləri Birliyinin sədri, Qırğızıstandakı Əmir Teymur Fondunun rəhbəri Joldoşbek Akılbekoviç Monoldorovdur. Cari il ərzində Azərbaycan Yazıçılar Birliyində tərcüməçinin iştirakı ilə kitabın təqdimat mərasiminin keçirilməsi də nəzərdə tutulur.
