Nəsiminin dərisinin soyulması – reallıq, yoxsa əfsanə?

Nəsiminin dərisinin soyulması – reallıq, yoxsa əfsanə?
Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, böyük qəzəl ustadı Nəsiminin faciəvi edamı tarixin ən acınacaqlı ölümlərindən biri hesab olunur. Dini-fəlsəfi görüşlərinə görə şairin diri-diri dərisinin soyulması, ölümündən sonra bədəninin hisslərə bölünməsi hər bir kəsə yaxşı məlumdur. Təsadüfi deyildir ki, xalq yaddaşında şairin diri-diri dərisinin soyularaq edam edilməsi onun cəsarətinin, əqidəsinə sədaqətinin simvoluna çevrilib. Lakin tanınmış şərqşünas alim, akademik Ziya Bünyadovun araşdırmaları bu məşhur hadisənin tarixi fakt deyil, sonradan formalaşmış bir xalq rəvayəti olduğunu göstərir. Maraqlıdır; Nəsiminin dərisinin diri-diri soyularaq edam edilməsi rəvayətdir, yoxsa reallıq?
Əvvəlcə onu diqqətə çatdıraq ki, Nəsiminin həyatı ilə bağlı mənbələr azdır, olanlar isə çox vaxt ziddiyyətlidir. Bir sıra müəlliflər onun taleyinə işıq salmağa çalışsa da, məlumatlar qaranlıq məqamlarla doludur. Ziya Bünyadovun irəli sürdüyü arqument, yəni Nəsiminin dərisinin soyulmasının bir əfsanə, rəvayət olması alim Məhəmməd Raqibin yazdıqlarına əsaslanır. O, bu faktı 1479-cu ildə vəfat etmiş Əbuzər Əhməd ibn Burhan İbrahim ibn əl-Hələbinin “Künüz əz-zəhəb fi-tarix Hələb” (“Hələb tarixinə dair qızıl xəzinələr”) adlı əsərindən götürüb.
Ziya Bünyadovun istinad etdiyi Məhəmməd Raqib yazır ki, şair məhkəmədən sonra bir müddət ədalət sarayında dustaq saxlanılıb, daha sonra qala həbsxanasına köçürülüb. Raqibin qələmində bu sətirlər yer alır: “Sultan əl-Müəyyədin əmri gəlib çatdı ki, Nəsimi öldürülsün, daha sonra dərisi soyulsun və yeddi gün Hələbdə car çəkilsin, sonra isə cəsədi parça-parça edilsin…” Lakin Ziya Bünyadov “Azərbaycan şərqşünaslığı” jurnalında dərc etdirdiyi məqalədə bu təsvirlərə ehtiyatla yanaşmağın vacibliyini vurğulayırdı. Alimin fikrincə, Nəsiminin diri-diri dərisinin soyulması ideyası xalqın ona olan böyük sevgisindən, şairi qəhrəmanlaşdırmaq istəyindən doğmuşdur: “Bu əfsanəni elmi sübut edilmiş fakt kimi qəbul etmək düzgün deyil”, – deyə o qeyd edirdi. Qısacası, akademikin fərziyyəsinə görə Nəsimi sultanın fətvası ilə öldürülmüş, daha sonra onun cansız vücuduna işgəncə verilərək aləmə ibrət olsun deyə dərisi soyulmuşdur.
Əsl adı Seyid Əli İmadəddin olan Nəsimi yalnız şeir dünyasının deyil, elmin də sirlərinə bələd bir şəxsiyyət idi. Riyaziyyat, təbabət, astronomiya, məntiq sahələrində bilik sahibi olan şair klassik Şərq və qədim yunan fəlsəfəsini, islam və xristianlıq təlimlərini dərindən öyrənmişdi. O, üç dildə – Azərbaycan, fars və ərəb dillərində qələm çəkərək zəngin ədəbi irs qoyub getmişdi. Azərbaycan dilində on beş min misralıq, fars dilində isə beş min misralıq divanı bu gün də oxucularını heyran edir.
Nəsiminin məzarı Suriyanın qədim Hələb şəhərində, köhnə qala ərazisində yerləşir. Onun sözünün qüdrəti əsrləri aşaraq dünyaya yayılıb. 1971-ci ildə şairin 600 illik yubileyinin UNESCO tərəfindən qeyd olunması, 1973-cü ildə “Nəsimi” filminin ekranlara çıxması bu böyük sənətkarın bəşəri dəyər kimi qəbul edildiyinin göstəricisidir.

Mənbə və müəllif: Məcid Rəşadətoğlu

ASİF YUSİFCANLI HAQQINDA

Oxuyun >> Gözündə tük var

PROZA.AZ

“ƏDƏBİ OVQAT” JURNALI PDF

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<|

Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü

USTACAM
Müzəffər ordunun şanlı əsgəri,
Ərənlər yurdunun ər övladıyam!
Zalımın zülmünə təhəmmülüm yox,
Babəklər yurdunun hürr övladıyam!
* * *
Ustadım Nəsimi, sözümüz sözdü,
Ədalət, həqiqət bağrımda közdü,
Ziyadar dühası bir deyil, yüzdü,
Mövlalar yurdunun nur övladıyam!
* * *
Dərvişəm, müqqəddəs sayılır təkkəm,
Hülqumdan yuxarı dayanır öfkəm,
Od, ocaq diyarı tanınır ölkəm,
Alovlar yurdunun nar övladıyam!
* * *
Unutma, şah babam Xətai başdı,
Nadir şah, mətədə tərpənməz daşdı,
İlham, nə keçilməz sədləri aşdı,
İgidlər yurdunun nər övladıyam!
* * *
Tarixdə Nəbisi, Koroğlusu var,
Gen dünya yağıya daim olub dar,
Düşmən qarşımızda yenə oldu xar,
Aslanlar yurdunun şir övladıyam!
* * *
Göydən Yer üzünə ərmağan, payam,
Gündüzlər Günəşəm, gecələr Ayam,
Ən parlaq ulduzdan törəyən boyam,
Ozanlar yurdunun sirr övladıyam!
* * *
Ustacam, vətənim vətən içində,
Axıb duruluruq zaman köçündə,
Min bir anlamı var, adi “heç”in də,
Aqillər yurdunun pir övladıyam!
13.11.2020. Bakı.

Müəllif: Zaur USTAC

AYB və AJB-nin üzvü, “Yazarlar” jurnalının baş redaktoru, şair-publisist, tərcüməçi-nasir

ZAUR USTACIN YAZILARI

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Mikayıl Müşfiqin bacısı Balacaxanım İsmayılova

Mikayıl Müşfiqin bacısı Balacaxanım İsmayılova

Fotodakı qadın Mikayıl Müşfiqin bacısı Balacaxanım İsmayılovadır. Əlində tutduğu isə qardaşının bəraətindən sonra nəşr olunan ilk şeir kitabının siqnal nüsxəsidir. Foto 1957-ci ilin mayında çəkilib.
Mikayıl Müşfiqin bacısı Balacaxanım 1906-cı ildə dünyaya gəlib. 64 ömür sürüb. Qardaşı Mikayılın amansız qətlinin ağrılı-acılı yükünü, bacısı Böyükxanımın faciəli intiharının mənəvi əzablarını həyatı boyu ürəyində daşıyıb. 1970-ci ildə dünyasını dəyişib Balacaxanım. Yazırlar ki, o, ölüm yatağında 3 gün can verir, hər nəfəsində də qardaşını arzulayır…
Ailə üzvlərinin sözlərinə görə, qardaş dərdi, illərin keşməkeşli, əzablı həyatı Balacaxanıma rahat can verməyə imkan vermirdi. Həmin vaxt evdə Zeynəb Xanlarovanın plastinkası var imiş. Üzərində də Mikayıl Müşfiqin şəkli. Onu gətirib xanımın sinəsinin üstünə qoyurlar, yenə də sakitləşmir… Məcbur qalıb Dilbəri çağırırlar – Mikayıl Müşfiqin həyat yoldaşını. Dilbər xanımın gəlişindən sonra onun ürəyi, sanki təskinlik tapır. Balacaxanım Müşfiqdən qalan tək yadigarını görüb, beləcə haqq dünyasına qovuşur…

Mənbə və müəllif: Məcid Rəşadətoğlu

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>HAMI BU HEKAYƏDƏN DANIŞIR<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Kapitalizm

Kapitalizmin ən müfəssəl tərifi

“Kapitalizm ilə idarə olunan məmləkətlər zahirdə abad, məmnun, xoşbəxt görünüyorlarsa da, batində təzadlarla dolu səfalətə məhkum, həyatından naməmnun əmələ sinfi və demokratiyadan ibarətdirlər”.

Məhəmməd Əmin Rəsulzadə “Sosializm həqqində” , “Açıq Söz” qəzeti, 1917-ci il.

Məlumatı hazırladı: Leyla Mahirqızı

Oxuyun >> Gözündə tük var

YAZARLAR.AZ

I>>>>>HAMI BU HEKAYƏDƏN DANIŞIR<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Şəhla Rəvanın şeirlərindən bir çələng

Şəhla Rəvanın şeirlərindən bir çələng

ANA

Lacivərd səmalar cilvələnibdir,
Hissim də, ruhum da səpələnibdir.
Üstümə göylərdən qar ələnibdir,
Mənim bu halımı biləydin, ana.

O necə baxışdı, baxdı gözlərin?
Qəlbimi yandırdı-yaxdı gözlərin.
Süzüldü gözlərin, axdı gözlərin,
Kaş sənin yerinə öləydim, ana.

Həyat gözlərimdə qaraldı, heyhat,
O gündən qəsdimə durdu kainat.
Sənsiz olan həyat əzab, narahat.
Kaş bütün ağrını alaydım ana.

Ay mənim Tanrıdan müqəddəs payım,
Səni harda gəzim, harda arayım?
Sənsiz ötüşməyir günlərim, ayım,
Kaş sənin qurbanın olaydım, ana.

Yenə qövr eləyir yaram bu axşam,
Ürəyim qəm dolu, halım pərişan.
Bu dərdli halımı yox bir soruşan,
Ömürlük yanında qalaydım, ana,
Kaş sənin qadanı alaydım, ana.

MÜƏLLİM

Məramı müqəddəs, məsləki uca,
Daim yaddaşlarda qalandl müəllim.
Onu unutmarıq ömür boyunca,
Qəlblərdə bir məskən salandı müəllim.

Adının önündə qüdsiyyət durur,
Ziyası bir işıq, varlığı büllur.
Hər sözü hikmətli, baxışı məğrur,
Dinəndə könüllər alandı müəllim.

Ən gözəl çiçəkdir güllər içində,
Həmişə öndədir fərqdə, seçimdə.
Sanki laləzardır özgə biçimdə,
Köçüb ürəklərdə qalandı müəllim.

Vardı mərhəməti, xoşdu niyyəti,
Tükənməz heç zaman sözü-söhbəti.
Hər eldə, obada vardı hörməti,
Sinəsi dəryadı ümmandı müəllim.

HƏMDƏMİM

Bir sən idin qəlbə yaxın həmdəmim,
Səninləydi həm sevincim, həm qəmim.
Sənsiz sanki, batıb dəryada gəmim,
Haqsızlıqdan dilim olub lal indi.

Ah çəkirəm, ahım tutur aləmi,
Sənsizliyin didir, sökür sinəmi.
Nə çoxmuş fələyin zülmü, sitəmi?
Yaşayıram ömrümü bihal indi.

Həsrətindən bağrım yanıb kül olub,
Sənsiz axan göz yaşlarım sel olub.
Hər gün səni səsləməkdən dil olub,
Yollar üstdə olmuşam sual indi.

Qayıt, tez gəl qurban olum boyuna,
Kimlər səni saldı nahaq oyuna?
Sənsiz qaldım yetən yox ki, hayıma,
Həsrətindir ürəyimdə xal indi.

Mən olaram gözlərinin qurbanı,
Uğuruna verrəm bütün dünyanı.
Daha bəsdir dostu, düşməni tanı,
Yoxluğundan olmuşam abdal indi.

AY QIZIM

Artıq sən gedirsən ata evindən,
Hiss ilə, duyğuyla doludur sinən.
Qəlbində həyəcan, gözlərində nəm,
Ay qızım, bu gün sən gəlin köçürsən.

Getdiyin ünvandır bu gündən evin,
Xoşbəxtlik taparsan sevərək getsən.
Hər zaman xoş gün gör, ürəkdən sevin,
Yeni məkanını müqəddəs bil sən.

Həyatla zamanın astanasında,
Durmusan sonuncu dayanacaqdır.
Mətin addımlasan eşq dünyasında,
Bəxtinə ömürlük nur yağacaqdır.

Dinlə, sözlərimin mənası vardır,
Getdiyin ocaqda bəxtin yar olsun!
Bu yolda eniş də, yoxuş da vardır,
Qoşa addımlayın, sevgin var olsun!

Ay qızım, taleyin üzünə gülsün,
Arzu-diləyinlə xoşbəxt, şən yaşa!
Çırpınan qəlbiniz birgə döyünsün,
Qoşa, bir yastıqda ömrü vur başa.

Müəllif: Şəhla Rəvan

Şəhla Rəvanın yazıları

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

İlqar İsmayılzadə yazır

Ot kökü üzərində bitərmi?

(esse)

El arasında daha çox işlənən atalar sözlərindən biri də “ot kökü üstə bitər!” atalar sözüdür. Bu atalar sözü adətən zahiri görünüşlə yanaşı, daha çox tərzi-təfəkkür, dünyagörüş, bacarıq və davranışda öz ata-babasına bənzəyən övlad və övladlar barədə işlənir.

Əslində xalqın atalar sözlərinə həddindən artıq qapılması, bəzi hallarda bu sözlər və məsəllərin haqqında fikirləşmədən onları dilə gətirməsi və onlara dəyişməz, həm də istisnasız “QANUN” olaraq yanaşması doğru yanaşma deyil.

Heç şübhəsiz, atalar sözü barədə dərin elmi araşdırmalar aparılmalı, onların yaranma tarixi, kimlərə mənsub olduğu və hansı mahiyyət kəsb etdiyi, xüsusilə də gündəlik həyatımıza hansı şərtlər və çərçivə əsasında aid olub-olmadığı aydınlaşdırılmalıdır. Əks təqdirdə bir millət hansısa bir atalar sözü vasitəsilə həyatda yanlış yola düşə, hansısa mövzuya yanlış münasibət bəsləyə bilər. Əslində “ot kökü üstə bitər!” atalar sözü də bu qəbil həssas mövzulara aid olan sözlərdən sayılır.

Məncə xalq arasında məşhur olan belə bir atalar sözünə dəyişməz və istisnasız bir “QANUN” kimi yanaşmaq, ona qüsursuz bir fikir kimi baxmaq yanlışlıqdır. Ağıl və düşüncə sahibləri daha yaxşı bilirlər ki, bu gün xalq arasında atalar sözü kimi məşhur olan bəzi sözlər məna baxımından məqbul sayılmır. Çünki onların bəzisi sağlam ağıl, düşüncə və vicdanla, hətta, bəzən bir çoxlarının mənsub olduğu dini təlimlərlə uyğun gəlmir.. Atalar sözü kimi məşhur olan bəzi sözlər isə namuslu və doğru-dürüst olmuş ata-babalarımızın məramına uyğun gəlmir.

“Ot kökü üstə bitər!” atalar sözü mütləq mənada tərzi-təfəkkür və davranışda öz ata-babasına bənzəyən övlad mənasında olarsa, qeyri-məqbul sözlər sırasında yer tutacaqdır.

Etiraf edirik ki, dünyaya qədəm qoyan hər bir övlad genetik və bir sıra digər xüsusiyyətlər baxımından öz ata-anası və hətta, dayısına çəkir. Məsələn qanı 1+ olan atanın övladının qanı da adətən 1+ olur. Övladlar adətən zahiri görünüş, boy-buxun, saç rəngi və s. bu kimi xüsusiyyətlər baxımından öz ata-babalarına bənzəyirlər. Həmin atalar sözünü də bu mənada məqbul saymaq olar.

Onun məqbul sayılan digər mənalarından biri də öz ata-babasına kor-koranə tərzdə itaət edən və ata-babasının tutduğu yolu araşdırmadan, həm də gözüyumulu tərzdə davam etdirən iradəsiz və səviyyəsiz insanlardır.

Bir insanın qəti şəkildə öz ata-babasının malik olduğu tərzi-təfəkkürə, davranış, dünyagörüş və baxışa malik olması əsla qəbul edilə bilməz. Çünki “faili-muxtar” (ixtiyar sahibi olan şəxs), eləcə də ağıl, düşüncə və ixtiyar sahibi olan insan heç də ağılsız və iradəsiz ot-ələf sayılmır. İnsan insandır.

İnsan ot, ələf və bitki deyil. Yalnız ot-ələf kimi insani dəyərlərə və iradəyə malik olmayanlar özlərindən asılı olmayaraq öz kökü üstə bitər…

Sağlam ağıl hökmünə əsasən, düşüncəli insan ata-babasının onun üçün təyin etdiyi yolu deyil, öz seçimi, iradəsi, ağıl və düşüncəsi ilə özünə yol seçir. Tarix boyu və yaşadığımız əsrdə bunun üçün çoxsaylı misallar və nümunələr göstərmək olar. Məsələn buna misal olaraq bir çox ateist valideynlərdən deist, dindar və dinçi övladların, bir çox dindar valideynlərdən isə ateist və azğın övladların ərsəyə gəlməsini göstərmək olar.

Həmin atalar sözünün daha çox dindarlar tərəfindən qeydsiz-şərtsiz şəkildə dilə gətirilməsi isə sözün həqiqi mənasında daha təəccüblüdür. Çünki bu atalar sözü mütləq mənası ilə bir çox dini təlimlərlə və dini baxışlara ziddir.

Əgər həqiqətən də insan öz ata-babasının tərzi-təfəkkürü və əqidəsi əsasında dünyaya qədəm qoyacaqsa və ya dünyaya qədəm qoyduqdan sonra hökmən ata-babasının tutduğu yol ilə gedəcəksə, o zaman dini inanclara əsasən, peyğəmbərlər və elçilərin göndərilməsi, səmavi kitabların nazil edilməsinin nə kimi faydası ola bilər? Yoxsa bütün bunlar yalnız cəmiyyətdə yaşayan yalnız 5-6 nəfər elit və nəcabətli ailələr üçün göndərilib?

Görən, bu atalar sözünü hər hansı bir yerdə və necə gəldi işlədən dindarlar onu Qurana görə insan tarixində ilk dəfə olaraq qan tökən və əlləri günahsız qardaşının qanına batan Qabilə, həmçinin, öz atasına qarşı çıxan və küfrü nəticəsində tufanda həlak olan həzrət Nuhun (ə) doğmaca oğluna da aid edirlərmi? Onların fikirincə bu cinayətkar və azğın övladlar da öz kökü üstə bitmişdirmi?

Görən, İslam dini zühur etdikdən sonra həzrət Məhəmmədə iman gətirib, müsəlman olanların bir ömür boyu bütpərəstlik və azğınlıqda qərq olmuş ata-babaları da onlar kimi müsəlman idimi? Görən həmin müsəlmanlar da ot kimi öz kökləri üstə bitmişdirmi?

Əzəldən azğın və bədbəxt olaraq yaradılan insanın Cəhənnəmə atılması, həmçinin, əzəldən xoşbəxt və əməlisaleh olaraq yaradılan insanın Cənnətə aparılması ilahi ədalətlə hansı dərəcədə uyğun gələ bilər? Bu, ilahi ədalətin ziddi və zülmə dəstək sayılmırmı?

Bütün bunlara görə, xalqın və xüsusilə də cəmiyyətdə söz və qələm sahibi olanların atalar sözlərinə həddindən artıq qapılmaması, istinad etdikləri atalar sözü barədə dərindən düşünməsi bir zərurətdir.
Deməli, bu fani həyatda yalnız ot-ələf kimi ağılsız, iradəsiz və səviyyəsiz insanlar öz kökləri üstə bitirlər. Çünki belələri həyatda özləri üçün doğru və düzgün yol seçməyə qadir deyillər. Belələri həyatda cəhalət və səfillik içində yaşayır və öz insani dəyərlərini başqalarının fikir və baxışına qurban verirlər. Düşüncəli və səviyyəli insanlar isə öz ata-babalarının getdiyi yolu və tutduğu mövqei təhlil edərək yalnız onların dəyərli və düzgün işlərinə tabe olur, bununla da özlərinə daha doğru və bəzən fərqli həyat yolu seçirlər…

Müəllif: İlqar İsmayılzadə

İlqar İsmayılzadənin yazıları

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Turan Uğur – SƏDDƏ DİLƏYİ

SƏDDƏ DİLƏYİ

Diləklər cürbəcür olur: ömür diləyi, mal-dövlət diləyi, sağlıq diləyi – bir də var Səddə diləyi.Səddə diləyi dünənlə bugün arasında, Böyük çillə ilə Kiçik çillə qovşağında edilən diləkdir.Onu deyim ki, 40 günlük Çilləyə “xudahafiz” deyibən, Kiçik çilləyə “mərhaba” söyləməyin özü də bir ərdəmdir.Və ərdəmlik odur ki, gedənə sağol, gələnə salam deməyi bacarasan.Çıxasan eyvana, diləyini tutasan, Novruza gedən yollarımızın asanlığını diləyəsən.Ruzi-bərəkətin göydən elə yağar ki, Kiçik çillənin məşəqqətini ləzzət, “qışın oğlan çağı” nın müşkülünü zövqü-səfa bilərsən.
Bunu bildinsə yaşamaq da qolay olur.
Qeyd edim ki, qədim əyyamlardan üzübəri Səddə bayramı Novruz bayramına 50 gün qalmış keçirilərdi.Bu haqda Nizaminin “İsgəndərnamə” sində yazılan bu qutsal misralar həmin fikirlərin əsl təsdiqidir.
Novruz ilə Səddə bayramlarında,
Ayinlər yenidən olurdu bərpa.

Ər üzü görməmiş növrəstə qızlar,
Evindən sevinclə dışarı çıxar.

Əllər al xınalı, üzlər bəzəkli,
Hər yandan gəlirdi coşqun ürəkli…

Beytlərdən də göründüyü kimi Şeyx Nizami dönəmində Səddə günü bayram coşqu ilə keçirilərmiş, eynən Baharda olduğu kimi hamı bəzənər, düzənər, atəşli ürəklər qışın çovğununa meydan oxuyarmış. Ayinlərin bərpa olunması isə odur ki, yurdumuzda ən əski çağlardan Səddə mərasimləri əzəmətli şəkildə keçirilərmiş, zira onun müəyyən epizodlarının bərpası güncəl mahiyyət qazanıbmış. “Novruza 50, biçinə 150 gün qalır” şüarı isə yurdumuzun yalnız müəyyən bir kəsiminin gələcək planlarından soraq verib.
-Bəs Səddə günü nələr yaşanırdı?
-Yurddaşlarımız meydanlara çıxarmışlar, tonqallar çatılar, amma millət ocağın yox, el-elatın coşğusuna, istisinə qızınardı.Bu sıcaqlıq zimistanın düz ortasında ilac kimi gələrdi bizim dədələrə, nənələrə.Şirniyyat bişirənlər kim, süfrə açanlar kim…Hər kəs gücü çatandan bayram süfrəsini bəzəyərmiş.Adından da göründüyü kimi sədd olardı, hüdud olardı iki Çillənin qovşağında.
Səddə bayramı mazimizdə müxtəlif ayinlərlə, rituallarla daha da xoş keçərdi.Ancaq bir məqam var ki, Novruza qədər olan ayinlərin, mərasimlərin heç biri əzəmətinə görə Novruz təmtərağını ötməməli idi. Beləki, Novruzu kiçik anmalarla düzənlənən yığnaqlar müəyyən qədər bayramı imitasiya etmək xarakteri daşıyardı.Bu mənada adəti üzrə Səddə tonqalı da Novruz tonqalından daha artıq şölə saçmazdı.Bu kimi nüanslar yalançı, xəbərçi çəşənbələrimizə də xasdır.
“Qırxı getdi, iyirmisi qaldı” demək Çillənin çoxunun arxada, azının irəlidə olduğuna nişanə idi.
Səddə bayramının məxsusi ayinləri haqda bilgilər günümüzə qopuq-qopuq, pərakəndə şəkildə çatıb.Şübhəsiz, Səddənin Novruzqabağı digər önəmli günlərlə bənzərlikdən savayı fərqli özəllikləri də olub.Fikrimcə, bu faktor daha çox Səddə nəğmələrində, sloqanlarında, mərasimlərində – söz-sovumuzda bir qüvvə kimi düyümlənib.Əsrlər boyu bir-biri ilə iç-içə olan “Səddə” və “mərasim” sözləri bugün təbii şəkildə üzvü bir hala gəlib. Vaxtilə qaş qaralanda yeniyetmələrin kənd, şəhər meydanlarında cəm olunması Səddə gününə törənlərdən idi.Şölənlərdən, təzahüratdan xali olmayan gecədə müxtəlif xalq oyunları oynanılar, uca folklorumuzun çiçəyi çırtlayardı.
Məbədlərə gedib, soyuq rüzgarı atəşə atıb, sıcaq Günəşin könlünü almaq da Səddə mərasimlərindən öndə gələni idi.Odun, alovun hənirtisini əyinlərdə kürk bilən türk insanı çovğuna bu sayaq dərs verərdi.Xeyirlə şər qovğasında hansı səfdə dayanmalı olduğunu – haqqı, ya nahaqqı seçməyi boynunun borcu idi.Sudan duru, aydan arı Çərşənbələrin pişvazına çıxmaq, onu sevə-sevə qarşılamaq türkün nə qədər alicənab, necə kübar bir davranış sərgiləməsindən xəbər vermirmi?!
Yalançı çərşənbələrin bir addımlığında yurddaşlarımızın sevincək olması, bayram bəşarətçilərini birgə qarşılamaq məmləkətin bir olmağını, diri olmağını, iri olmağını icab etdirmirmi?!
Deyirlər, niyyət niyyətə, dua duaya calananda nəinki yer, göy də bayram edərmiş.Hamı payını alarmış bu Səddə sovqatından.Alaq bu mübarək gündən biz də öz payımızı.Çünki bugün öləzimiş adətlərimiz fonunda Səddəni sərəfraz görməməyimizin təbii səbəbləri var.İnsanların gündəlik dərd-sərləri, həyat problemləri, keçim qayğıları demək ki, folklorumuzdan da yan keçməyib.Bu məqama “heyhat!” deyibən, içimizdən silkinib, özümüzdə güc yığıb bayramlarımza sığınmağın çoxdan vaxtı yetişib.Özümüz olmağın tək formulu, yeganə düsturu yalnız bu kimi bayramların bətnində doğal şəkildə çözülür.Biz də doğa kimi özümüzü çözək.Yolumuzdan sapmayaq, cığırımızdan saqınmayaq! Səddədən Novruza bu dayanacaqlardan keçməklə marşrutumuz belədir:
-İlaxır çərşənbələrimizin ilki –Su çərşənbəsi fevralın 24-ü, Od çərşənbəsi martın 3-ü, Yel çərşənbəsi martın 10-u, Torpaq çərşənbəsi isə martın 17-isidir.Yaz fəsli yurdumuza martın 20-isi, saat 18:46-da təşrif buyuracaq.
Diləklər cürbəcür olur: ömür diləyi, mal-dövlət diləyi, sağlıq diləyi – bir də var Səddə diləyi.Diləyiniz mübarək!

Həmin gün ruzilər Səddədən gələr,
İnsana hər zülm bəndədən gələr.
Novruza əlli gün qalıbsa nə var,
Meydana yüyürsün çolma-çocuqlar.
Südlü çörəklərin ətri qovzanır,
Şirniyyat süfrədə, ocaqlar yanır.
Qırx günlük Çilləyə “sağol” deyibən,
Çıxmışam Səddənin pişvazına mən.
Gələn müsafirdən hey mədəd umub,
Bir munis yar kimi üstünə cumub.
Qucaram mən onu, mehmanım olar,
Bu Kiçik çilləni sevməzmi insan?!
Səddədir Çərşənbə bəşarətçisi,
Səddədir Xıdırın tək müjdəçisi.
İndi unudubdur səni çoxları,
İndi insan dərdi, insan “ah” ları,
Çox şeyi kölgədə qoyub, deyəsən,
Başını çən-duman alıb, deyəsən.
O çən də, duman da gedər haçansa,
Kimlər ki Novruzun hikmətin dansa:
Zəlildən zəlildir, şikəstdən şikəst,
Onlara aşina olmağa dəyməz!
Novruzu səsləyən Çillə əzizdir,
Çün dışarıdakı qardan təmizdir.
Səddənin xeyiri, faydası, bumu?
Turan Uğurun könül albomu:
Açılır yarpaqtək Baharı öyür,
Qəlbimdə ürək yox, Günəş döyünür.

22 yanvar 2026-cı il

Turan Uğur
AYB-nin üzvü, yazıçı

KİTAB HAQQINDA YAZILAR

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

Зуҳра Бегим – ГЎЗАЛЛАШДИ ҚИШ

ГЎЗАЛЛАШДИ ҚИШ

Қори билан гўзаллашди қиш,
Бағри тўлди она заминнинг.
Аёз қисиб қайрар экан тиш,
Шашти анча пасайди куннинг.

Қир-адирлар пар кўрпа ёпиб,
Эртасини ўйлайди сокин.
Майсаларнинг илдизин қучиб,
Тупроқ қорнинг татийди тотин.

Кўчаларнинг юзи ялтираб,
Тарновларда осилади муз.
Кўкда булут ўйчан дилдираб,
Ер юзига сочар майин туз.

Ҳиссиётлар бағрига чорлаб,
Ром айлайди шоир қалбини.
Дилда илҳом ёғдуси порлаб,
Адо этар кўнгил амрини.

Боғлар зарли рўмол ўрайди,
Табиатнинг кўрки жилвакор.
Боқсанг шаксиз юрак яйрайди,
Ҳар фаслнинг мўъжизаси бор.

То февралнинг сўнгигача қиш,
Қанот ёзиб ёғавергин қор.
Бисотингни қилгин намойиш,
Забт этгунча оламни баҳор.

Müəllif: Зуҳра Бегим

Zuhra Begim <<<< >>>> Зуҳра Бегим

Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana

DAHA ÇOX YENİ MƏLUMAT

Oxuyun >> Gözündə tük var

Zaur Ustacın şeirləri haqqında

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I

YENİ İLİN İLK “ULDUZ”U ÇAP OLUNDU

YENİ İLİN İLK “ULDUZ”U ÇAP OLUNDU

2026-cı ilin ilk “Ulduz”unun – yanvar-fevral sayı “Birinci Türkoloji Qurultay” (1926, Bakı): “Ulduz” jurnalı, “Ədəbiyyat qəzeti” və Təhsil Nəşriyyatı Poliqrafiya” MMC-nin birgə layihəsi kimi işıq üzü görüb.
Jurnal Azər Turanın “Birinci Türkoloji Qurultay – film kimi bir hadisə” yazısı ilə açılır.
Dərgidə “Birinci Türkoloji Qurultay” nümayəndələri haqqında ətraflı məlumat verilir.
Əli bəy Hüseynzadənin Birinci Türkoloji Qurultayda yazdığı qeydlər yüz ilin o üzündən günümüzə körpü salır.
Elnarə Akimovanın “Yüz ilin ədəbiyyat yolçuları” yazısı Türk dünyasının birliyi uğrunda qüdsal yola çıxan insanların fədakarlığından söz açır.
“Ulduz”un tarixə güzgü tutan bu sayında Aqil Abbasın “Rəmiş” povesti oxculara təqdim olunur.
“Dərgidə kitab”da Kamil Şahverdinin “Bir daha himnimiz haqqında” (3-cü yazı) araşdırması yer alır. Oxu >>>>>  1– 2

2025- in “Ulduzları:1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, >>>12

“ULDUZ” JURNALI PDF

YAZARLAR.AZ

I>>>>>>BU HEKAYƏNİ MÜTLƏQ OXU<<<<<<I

I>>Mustafa Müseyiboğlu adına kitabxana<<I